Francois D’ Haene: Συνέντευξη με ένα φίλο του "μικρού πρίγκηπα"!

Photo copyright: Kelvin Trauman | TAA Photo copyright: Kelvin Trauman | TAA

Στην επιστροφή μου από τις Ηνωμένες Πολιτείες έπρεπε να προσγειώσω το αεροπλάνο μου στην έρημο Σαχάρα. Μη με ρωτήσετε πώς βρέθηκα εδώ, ο προορισμός μου μετά το Western States Endurance Run ήταν κανονικά η Ελλάδα. Θεωρητικά, δε θα έπρεπε να πετάω πάνω από την έρημο μα πριν από μερικές μέρες η πυξίδα μου τρελάθηκε και εγώ κατέληξα να κατευθύνομαι Νότια! Ευτυχώς, ήμουν αρκετά καλός στο μάθημα της γεωγραφίας, όταν πήγαινα σχολείο, οπότε όταν είδα από ψηλά το Ακρωτήρι της Καλής Ελπίδας συνειδητοποίησα πως έπρεπε να στρίψω το αεροπλάνο μου προς Βορρά, αν επιθυμούσα κάποια στιγμή να γυρίσω πίσω στην Ελλάδα! Το να πετάς, λοιπόν, ένα αεροπλάνο δεν είναι εύκολη υπόθεση, πόσο μάλλον να προσπαθείς να το φτιάξεις όταν έχει χαλάσει... Και τώρα, είχα κολλήσει στην έρημο προσπαθώντας να επισκευάσω, μόνος, τον κινητήρα του αεροπλάνου μου.

 

- Σε παρακαλώ, ζωγράφισε μου ένα αρνάκι!

- Τι...;

- Ζωγράφισε μου ένα αρνάκι...!

 

Γύρισα και είδα ένα μικρό ανθρωπάκο να με κοιτάζει και να μου ζητάει να του ζωγραφίσω ένα αρνάκι, και δεν μπορούσα να σταματήσω να αναρωτιέμαι τι γύρευε στη μέση της ερήμου ένα μικρό παιδί. Αργότερα, ανακάλυψα πως αυτό το ξανθό αγόρι ήταν ένας μικρός πρίγκηπας που κατοικούσε σε έναν άλλο πλανήτη και πιο συγκεκριμένα στον αστεροειδή Β612.

 

Μια μέρα, καθώς παιδευόμουν να φτιάξω τη βλάβη στον κινητήρα του αεροπλάνου μου, με ρώτησε πώς έφτασα εκεί. Του είπα την ιστορία μου με κάθε λεπτομέρεια, ότι ήμουν, δηλαδή, στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής για να τρέξω σε έναν ορεινό αγώνα 100 μιλίων, τον Western States Endurance Run. Προφανώς, ο μικρός πρίγκηπας γνώριζε για το συγκεκριμένο αγώνα διότι μου εξήγησε πως νωρίτερα είχε συναντήσει κάποιον ακόμη που συμμετείχε εκεί τη φετινή χρονιά.

 

- Γνωρίζεις να μου πεις το όνομά του μικρέ πρίγκηπα;

- Νομίζω πως ήταν Francois… Francois κάτι... Ήταν από τη Γαλλία, το θυμάμαι σίγουρα αυτό διότι η Γαλλία είναι πολύ όμορφη χώρα!

- Μήπως λεγόταν Francois D’ Haene;

- Ναι, πράγματι! Τον γνωρίζεις;

- Φυσικά! Είναι πολύ καλός δρομέας! Για να είμαι ειλικρινής, είναι από τους καλύτερους σε ολόκληρο τον κόσμο και είναι εξαιρετικός άνθρωπος επίσης. Πες μου, σε παρακαλώ, μικρέ πρίγκηπα, τι συζητήσατε μεταξύ σας;

- Λοιπόν... Αν θες στα αλήθεια να μάθεις, ορίστε τι τον ρώτησα...

 

 

[Advendure]: Θα ξεκινήσω τη συζήτησή μας, θέλοντας να μάθω περισσότερα για τον αγώνα σου στο Western States Endurance Run, μιας που έχουν περάσει μόλις δύο μήνες από τότε που ήσουν εκεί. Πώς κύλησε για σένα ο αγώνας; Όλοι μας είδαμε έναν καταπληκτικό Jim Walmsley να συνθλίβει το προηγούμενο ρεκόρ διαδρομής και γι’αυτό θα ήθελα να ρωτήσω εσύ τι πιστεύεις γι’ αυτό. Αντιμετώπισες προβλήματα κατά τη διάρκεια του αγώνα; Άκουσα πως αρκετοί δρομείς είχαν στομαχικές διαταραχές και κάποιοι από αυτούς διάρροια.

[Francois DHaene]: Το WS100 ήταν μια πολύ καλή εμπειρία για μένα. Ήταν η τρίτη χρονιά που συμμετείχα καθώς τις προηγούμενες δύο φορές αντιμετώπισα αρκετά προβλήματα και δεν κατάφερα να πετύχω αυτό που ήθελα. Οπότε, φέτος γνώριζα και πραγματικά περίμενα να τερματίσω τον αγώνα σε εξαιρετική κατάσταση. Ωστόσο, για να το πετύχω αυτό έπρεπε να είμαι πολύ προσεκτικός σε όλην τη διάρκεια του αγώνα. Δεν προσπάθησα να ακολουθήσω τον Jim διότι ανησυχούσα για τη ζέστη μα και για το γρήγορο ρυθμό με τον οποίο εξελίσσεται ο συγκεκριμένος αγώνας. Αντιθέτως, συγκεντρώθηκα στον εαυτό μου και στον τρόπο που ένιωθα ώστε να καταφέρω σίγουρα να φτάσω στον τερματισμό. Μετά τον αγώνα είναι εύκολο να πω ότι θα μπορούσα και καλύτερα, παρόλα αυτά νιώθω ικανοποιημένος με το αποτέλεσμα. Αναμφίβολα, υπήρχαν περιθώρια να ρισκάρω, να “παίξω” λίγο με τον Jim και ίσως να τερμάτιζα γύρω στις 15 ώρες μα κάτι τέτοιο δεν ήταν εφικτό εκείνη τη στιγμή καθώς αδυνατούσα να τον ακολουθήσω. Ήταν ξεκάθαρο ότι πετούσε σε αυτό τον τύπο εδάφους και ήταν αδύνατο για μένα να κερδίσω με τον τόσο εκπληκτικό χρόνο των 14 ωρών και 30 λεπτών!

 


[Advendure]: Πώς συγκρίνεις το φετινό Western States Endurance Run με το περσινό Ultra Trail du Mont Blanc, έναν αγώνα τον οποίο κέρδισες σημειώνοντας νέο ρεκόρ διαδρομής παρά τις πολύ κρύες καιρικές συνθήκες εκείνη την περίοδο; Αμφότεροι είναι αγώνες 100 μιλίων, ωστόσο ο UTMB έχει τη διπλάσια, σχεδόν, συνολική θετική υψομετρική διαφορά από αυτήν του Western States Endurance Run. Ποιος από τους δύο αγώνες θα έλεγες πως ήταν ευκολότερος για σένα και γιατί;

[Francois DHaene]: Ο UTMB και ο WS100 είναι, όντως, αγώνες 100 μιλίων μα στην πραγματικότητα διαφέρουν πολύ. Πέρυσι, για παράδειγμα, διέφεραν 40 βαθμούς Κελσίου, για να μην αναφερθώ στη διαφορά της συνολικής θετικής υψομετρικής και στον τύπο εδάφους, όπου εκεί υπάρχουν περισσότερο τεχνικά μονοπάτια. Το UTMB είναι για μένα το μέρος που προπονούμαι όλη μου τη ζωή ενώ, από την άλλη, το WS100 είναι το αγαπημένο μέρος προπόνησης αθλητών με περισσότερο δρομικά χαρακτηριστικά. Είναι αυτονόητο, λοιπόν, πως έτσι δημιουργούνται μεγάλες διαφορές παντού όπως επίσης και στον τρόπο-μέθοδο που θα ακολουθήσεις για να τερματίσεις. Στο UTMB μπορώ να περπατώ αρκετά και να αλλάζω κάθε τόσο το ρυθμό μου στις ανηφόρες και τις κατηφόρες. Αντίθετα, στο WS100 πρέπει να έχεις την ικανότητα να τρέχεις πολύ και μετά να τρέχεις ξανά και ξανά για πάρα πολλές ώρες!

 


[Advendure]: Είναι πολύ συνηθισμένο στους αγώνες 100 μιλίων που, διοργανώνονται στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι περισσότεροι συμμετέχοντες να χρησιμοποιούν pacer. Παρόλα αυτά, κάτι τέτοιο δεν επιτρέπεται σε αγώνες στην Ευρώπη. Πιστεύεις πως είναι ευκολότερο να τρέχεις με κάποιον pacer; Είχες εσύ κάποιον για τον αγώνα του WS100; Αν ναι, ποιος ή ποιοι ήταν αυτός / αυτοί; Με ποιο κριτήριο αποφάσισες αν θα χρησιμοποιήσεις ή όχι pacer;

[Francois DHaene]: Δεν μπορώ να πω με σιγουριά αν είναι ευκολότερο ή όχι να χρησιμοποιήσεις pacer. Στην Ευρώπη έχουμε συνηθίσει να αγωνιζόμαστε μόνοι. Ωστόσο, αν έχεις κάποιον για pacer τότε αυτός μπορεί να σε στηρίξει ψυχολογικά, να σε βοηθήσει να βρεις ένα σωστό ρυθμό αγώνα, να σε καθοδηγεί ώστε να μη χαθείς αλλά και να σε προτρέψει να πιέσεις περισσότερο. Φυσικά, δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάς το πώς νιώθεις διαφορετικά θα τρέχεις με λάθος ρυθμό με αποτέλεσμα κάποια στιγμή να “καείς”. Μερικοί δρομείς προτιμούν να τρέχουν μόνοι τους και τους αρέσει η ελευθερία του να επιλέγουν οι ίδιοι το ρυθμό που θέλουν. Οπότε, αν πρόκειται να επιλέξεις κάποιον για pacer πρέπει να είσαι αρκετά προσεκτικός με την επιλογή σου! Φέτος, στάθηκα πολύ τυχερός διότι ο pacer μου ήταν ο καλός μου φίλος Ryan Sandes, ο οποίος κέρδισε πέρυσι τον αγώνα. Ο Ryan μπορεί εύκολα να προσαρμόσει το ρυθμό του με το δικό μου αλλά και να με βοηθήσει όταν δυσκολέψουν τα πράγματα. Έχει το χάρισμα να γνωρίζει πότε να ξεκινήσει κάποιου είδους συζήτηση ώστε να με υποστηρίξει ψυχολογικά και να κρατήσει το μυαλό μου μακριά από άσχημες σκέψεις! Είμαι, πραγματικά, πολύ χαρούμενος που μοιράστηκα αυτήν την περιπέτεια μαζί του!

 


[Advendure]: Πού εστίασες την προπόνησή σου τους τελευταίους δύο μήνες πριν από τον αγώνα του Western States; Πώς κατάφερες να διαχειριστείς τις υψηλές θερμοκρασίες της Καλιφόρνια εκείνη την περίοδο και κατά τη διάρκεια του αγώνα;

[Francois DHaene]: Τους τελευταίους δύο μήνες το πρόγραμμα που ακολούθησα ήταν λιγάκι περίπλοκο. Με ενοχλούσε ένας πόνος γι’ αυτό και έπρεπε να προσαρμόζω τις προπονήσεις μου κάθε μέρα. Ψυχολογικά, αυτό είναι πάρα πολύ δύσκολο, ειδικότερα, όταν ετοιμάζεσαι για κάποιον αγώνα ultra σε αυτήν την κατάσταση. Ευτυχώς, τον τελευταίο μήνα ένιωσα καλύτερα οπότε προσπάθησα να εστιάσω περισσότερο σε προπονήσεις διαρκείας δίχως μεγάλες υψομετρικές διαφορές. Κάτι τέτοιο δε μου αρέσει και πολύ γι’ αυτό συνέχισα να πηγαίνω στα βουνά ώστε να κρατηθώ σε εγρήγορση. Δυστυχώς, η φετινή άνοιξη ήταν αρκετά κρύα στην Ευρώπη και δεν είχα την ευκαιρία να συνηθίσω στις υψηλές θερμοκρασίες. Παρόλα αυτά, κατάφερα να χρησιμοποιήσω τη σάουνα γύρω στις 10 φορές τις τελευταίες δύο εβδομάδες κάτι που πιστεύω πως τελικά με βοήθησε αρκετά.

 

[Advendure]: Ας μιλήσουμε λιγάκι για το παρελθόν σου! Πώς ξεκίνησες το ορεινό τρέξιμο; Έκανες κάποιο άλλο σπορ όταν ήσουν νεότερος και αν ναι ποιο ήταν αυτό και τι είδους σχέση είχε με το ορεινό τρέξιμο; 

[Francois DHaene]: Ξεκίνησα το τρέξιμο πριν από πολύ καιρό, ίσως να έχουν περάσει και 25 χρόνια! Όταν ήμουν 8 χρονών ξεκίνησα τον αθλητισμό και στα 10 μου έτρεχα ανώμαλο δρόμο, 3000μ. στιπλ και έκανα λίγο τρέξιμο στην άσφαλτο. Μετά έκλεισα τα 17 και ανακάλυψα πως ένιωθα πιο χαρούμενος όταν έκανα σκι το χειμώνα και όταν έτρεχα στα μονοπάτια το καλοκαίρι. Τότε ήταν που άρχισα να ονειρεύομαι μεγάλες περιπέτειες μέσα στα μονοπάτια και συνεπώς η στιγμή που μεταπήδησα στο ορεινό τρέξιμο. Ξεκίνησα τρέχοντας μονάχα έναν αγώνα ultra κάθε χρόνο έτσι ώστε να καταφέρω να προστατευτώ από τραυματισμούς. Έπειτα, πρόσθετα αγώνες κάθε χρονιά. Τα τελευταία 9 έτη είμαι μέρος της ομάδας τρεξίματος της Salomon γι’ αυτό και προσπαθώ να το κάνω όλο αυτό πιο επαγγελματικά και μεθοδικά ώστε να βελτιώνομαι περισσότερο καθώς περνούν τα χρόνια.

 


[Advendure]: Ανέφερες ότι είσαι μέλος της διεθνούς ομάδας της Salomon, μίλησέ μας σχετικά με αυτό. Πότε και πώς ξεκίνησε αυτή η συνεργασία; Μπορώ να φανταστώ τα πλεονεκτήματα μιας τέτοιας χορηγίας αλλά δε νομίζω να καταλαβαίνει κανείς τι είδους δέσμευση είναι αυτή. Εσύ έχεις υπογράψει κάποιο συμβόλαιο; Υπάρχουν σε αυτό συγκεκριμένοι όροι που πρέπει να τηρείς; Πες μας περισσότερα.

[Francois DHaene]: Έχω συμβόλαιο με την εταιρία Salomon από το 2009. Όπως και με κάθε άλλο συμβόλαιο, έτσι κι εδώ υπάρχουν συγκεκριμένοι όροι που πρέπει να τηρώ αλλά από τη αρχή της συνεργασία μας προσπαθούμε να δουλεύουμε παρέα, σεβόμαστε ο ένας τον άλλον και μελετάμε πάντα τις επιλογές μας ώστε η στρατηγική που ακολουθούμε να οδηγεί πάντα σε νίκη.

 

[Advendure]: Διόρθωσε με αν κάνω λάθος μα εκτός από εξαιρετικός δρομέας είσαι ταυτόχρονα σύζυγος και πατέρας δύο παιδιών. Αυτό, τώρα, είναι ένα θέμα για το οποίο θα μπορούσα να συζητώ ώρες ολόκληρες μαζί σου. Παρόλα αυτά θα προσπαθήσω να σε ρωτήσω τα βασικά. Γνωρίζω από πρώτο χέρι ότι το να είσαι δρομέας μεγάλων αποστάσεων είναι αρκετά απαιτητικό οπότε πώς είναι τα πράγματα στη δική σου οικογένεια; Έχεις την υποστήριξη που χρειάζεσαι; Πόσο συχνά πρέπει να λείπεις από το σπίτι όντας ένας από τους κορυφαίους δρομείς στον κόσμο; Και το σημαντικότερο, στη γυναίκα και τα παιδιά σου αρέσει το σπορ που έχεις επιλέξει, τι λένε γι’ αυτό;

[Francois DHaene]: Η αλήθεια είναι πως δεν είμαι μόνο δρομέας και έχω και κανονική ζωή. Έχω γυναίκα, δύο παιδιά και δουλειά. Αυτή είναι η επιλογή μου και έτσι θέλω να παραμείνει. Πολλές φορές είναι αρκετά δύσκολο να οργανώσουμε κάτι μα αυτό είναι πολύ σημαντικό για τη ζωή μου ώστε να υπάρχει μια ισορροπία και να μπορώ να νιώθω πάντα σε εγρήγορση. Θα μπορούσα να είμαι σαν τον Kilian Jornet ή σαν αρκετούς άλλους δρομείς αλλά κάτι τέτοιο απλώς δε θα λειτουργούσε για το δικό μου τρόπο ζωής. Ασχολούμαι με το ορεινό τρέξιμο μεγάλων αποστάσεων διότι είναι ένα σπορ που απαιτεί ταυτόχρονα νοητική και σωματική δύναμη! Για να είμαι ανταγωνιστικός πρέπει να είμαι πάντα “φρέσκος”, να έχω κίνητρα και όχι να είμαι μόνο σωματικά σε καλή φυσική κατάσταση. Αυτός είναι και ο βασικότερος λόγος που δεν τρέχω σε αρκετούς αγώνες κάθε χρόνο (3 με 4 το πολύ) και ίσως αυτός είναι ο λόγος που έπειτα από 12 χρόνια νιώθω ότι έχω ακόμη κίνητρα! Πολλές φορές θα χρειαστεί να λείψω από το σπίτι, ωστόσο, προσπαθούμε να οργανώνουμε τα πάντα με τη σύζυγό μου και συζητάμε αρκετά μεταξύ μας για το άθλημα που έχω επιλέξει οπότε ελπίζω πως η οικογένειά μου με κατανοεί και με υποστηρίζει.

 


[Advendure]: Πέρυσι μάθαμε πως πραγματοποίησες άλλο ένα μεγάλο ρεκόρ! Έτρεξες το John Muir Trail σε 2 μέρες, 19 ώρες και 26 λεπτά! Αυτό είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από το να συμμετέχεις σε αγώνες 100 μιλίων! Σίγουρα είναι μια μοναχική δοκιμασία που χρειάζεται λεπτομερή σχεδιασμό! Εσύ ήσουν μόνος σου κατά τη διάρκεια αυτής της περιπέτειας; Ποια είναι η πιο έντονη ανάμνηση που θυμάσαι από αυτό το ταξίδι;

[Francois DHaene]: Όντως, αυτή ήταν μια απίστευτη περιπέτεια. Ήταν όλα τόσο ήρεμα και συνάμα άγρια. Βρέθηκα εκεί με κάποιους πολύ καλούς μου φίλους και μοιραστήκαμε παρέα αυτήν την εμπειρία. Έκαναν τα πάντα για να με υποστηρίξουν μέρα και νύχτα και είχαμε όλοι μας κάποιες αξέχαστες αναμνήσεις από εκείνο το μέρος. Στο κανάλι μου στο YouTube υπάρχει ένα μικρό βίντεο από το οποίο μπορείτε να πάρετε μια γεύση.

 


[Advendure]: Ποιος είναι ο στόχος σου μετά το Western States 100; Πάλι κάποιος αγώνας 100 μιλίων ή μήπως έχεις σκοπό να πας ένα βήμα παρακάτω και να δηλώσεις συμμετοχή στον Tor Des Geants; Άλλωστε, το John Muir Trail, το οποίο διέσχισες, μοιάζει αρκετά!

[Francois DHaene]: Ο Tor Des Geants είναι σίγουρα ένας αγώνας που θέλω να δοκιμάσω μα δυστυχώς αυτό δε γίνεται με τη δουλειά μου. Είμαι οινοποιός και το Σεπτέμβρη μαζεύουμε τα σταφύλια οπότε το TDG θα πρέπει να περιμένει για το μέλλον. Παρόλα αυτά, ο επόμενος μεγάλος στόχος μου είναι ο Diagonales des Fous, τον ερχόμενο Οκτώβρη, στη Νήσο Ρεϋνιόν. Είναι ένας καταπληκτικός αγώνας 100 μιλίων.

 


[Advendure]: Σκοπεύεις να αγωνιστείς στην Ελλάδα κάποια στιγμή στο μέλλον; Υπάρχουν αρκετοί αγώνες ultra που θα σε ενδιέφεραν και η Ελληνική, δρομική κοινότητα θα ήθελε πολύ να μας επισκεφτείς!

[Francois DHaene]: Δεν είχα την ευκαιρία να έρθω στην Ελλάδα πολλές φορές. Κάποτε είχα πάει στην Σαντορίνη για μερικές μέρες μα θα ήθελα να επισκεφτώ ξανά τη χώρα σας για κάποιον αγώνα ή για κάποια περιπέτεια ή απλά για να προπονηθώ. Πρέπει, πραγματικά, να το οργανώσω και ήμουν αρκετά τυχερός που γνώρισα κάποιο φίλο, Έλληνα δρομέα ώστε να με βοηθήσει με τα σχέδιά μου!

 

- Και μετά τι τον ρώτησες μικρέ πρίγκηπα; Πες μου σε παρακαλώ.

- Ο Francois μου θύμισε αρκετά το φίλο μου την αλεπού! Ήταν γαλήνιος και είχαν μια σοφία τα λόγια του. Ωστόσο, απολάμβανε να τρέχει ελεύθερα στις ερημιές σαν άγριο ζώο... Μου είπε, επίσης, να χρησιμοποιώ την καρδιά μου και όχι τα μάτια μου αν θέλω να δω πιο καθαρά!

- Και μετά; Ρώτησα ξανά τον μικρό πρίγκηπα αλλά τώρα κοιτούσε, αμίλητος, τα αστέρια στον ουρανό.


Καθώς ετοιμαζόμουν να φύγω, με κοίταξε και είπε...

 

- Πρέπει να επιστρέψω στον πλανήτη μου, το τριαντάφυλλο μου χρειάζεται φροντίδα! Μάλλον και εσύ έχεις επιθυμήσει το σπίτι σου... Πρέπει να φτιάξεις τη βλάβη στον κινητήρα του αεροπλάνου, μου είπε και αποκοιμήθηκε μέσα σε μια στιγμή.

 

Θεοχάρης Λεζπουρίδης  

Επιμέλεια άρθρου: Δημήτρης Τρουπής

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

"Μια περιπέτεια αναρρίχησης στα βάθη της Σιβηρίας!", το οδοιπορικό της αναζήτησης των μυστηριωδών Sundrun Pillars α… https://t.co/gLn81n6vAM
"Lailias Mountain Running: Πρέπει να πας στο Lailias!": Παρουσίαση της διοργάνωσης που θα γίνει στα όρη Βροντούς, σ… https://t.co/Oqj4mgUuAH
The end of the season for discovery races of @ultratrailwtour 2018 | One day left for Registration to @wser 100… https://t.co/kvSkY5inUj
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

Μια περιπέτεια αναρρίχησης στα βάθη της Σιβηρίας!

Lailias Mountain Running: Πρέπει να πας στο Lailias!

La Sportiva Stream GTX®

Αναμνήσεις και εικόνες από τον φετινό Rodopi Ultra Trail

Σωματικές αλλαγές στους αθλητές ορεινού τρεξίματος και πως μπορούν να βοηθηθούν από την προπόνηση!

To Tor des Geants γιορτάζει και γίνεται … Tor des Glaciers | 450k | 32.000 D+!

Ξεκινά η «μάχη» για μία από τις τελευταίες μεγάλες προκλήσεις της Εξερεύνησης και της Περιπέτειας, τη μοναχική διάσχιση της Ανταρκτικής!

Big Backyard Ultra, ένας Αγώνας Χωρίς Τέλος ... για Highlanders!

Πρόληψη τραυματισμών: Η προπόνηση με εναλλακτικές μορφές άθλησης στο προπονητικό πρόγραμμα αθλητών ultra-trail!