Η νύχτα “στρώνει “ γύρω μου τα μαύρα σεντόνια της, σκεπάζοντας τους πρόποδες του βουνού και μαζί τους την κατ' εμέ ακατάβλητη αισιοδοξία μου .Ναι δεν θα το κρύψω. Το χαμπέρι σου και, περισσότερο απ' όλα, η “υπογραφή” σου - η κεραυνοστόλιστη καταιγίδα σου - επηρέασαν το θάρρος μου.

Πραγματικά σκιάχτηκα.

Στη θεογονία του Ησιόδου, η Νυξ συνδέεται γενεαλογικά με  τον Ύπνο και τον θάνατο, καθώς και με σκοτεινές δυνάμεις και μοίρες. Αυτή η “σκιαγμένη” νύχτα μου, μου μιλά, με εικόνες που μόνο τα  μάτια του νου μου μπορούν να αντικρίσουν, με φράσεις και εκφράσεις που αποκτούν αναρριχητική ικανότητα και με σκαρφαλώνουν στην κεραυνόπληκτη  οροσειρά.

“Γιατί σκιάχτηκες τότε, Δημήτρη;” με ρωτά χαμογελαστά η Οίτη. “Εσύ δεν είσαι που διαλαλείς πως λατρεύεις το απρόβλεπτο; Αυτό που καμία ανθρώπινη δύναμη δεν μπορεί να εξουσιάσει; Τη φύση και τα καιρικά της φαινόμενα που ξεσπούν, θεριεύουν και ημερεύουν πάνω στις θάλασσες και στα βουνά; Αν αγαπάς πραγματικά το απρόβλεπτο, το αγαπάς μόνο όταν είναι όμορφο και ακίνδυνο;”

Οίτη, το σύμπαν μου είναι λαμπερό σαν τις ηλιόλουστες κορφές σου.Υπάρχει όμως μέσα του και η σκιά, εκείνη που γεννά τον φόβο. Και τότε αναδύεται μία άλλη δύναμη, αυτή που δεν εξαφανίζει τον φόβο αλλά με κάνει να προχωρώ μαζί του, μέχρι να πάψει να ορίζει τα βήματα μου . Αύριο θα ανταμωθούμε . Δεν θα αναμετρηθούμε . Δεν έρχομαι να σε κατακτήσω ούτε να σε νικήσω. Έρχομαι να συνυπάρξω μαζί σου ιδεατά, σαν γη με ανθρώπου ψυχή.

Εκκίνηση, συγκίνηση της καρδιάς περιδίνηση. Τα μονοπάτια φαντάζουν σαν νεροστραφταλιζόμενα κοσμήματα στο γήινο κορμί της Οίτης. Κατάγυμνα πελώρια βράχια, απέραντα ελατοδάση, αγριολουλουδιασμένα οροπέδια μας καλούν στην Υπεσχημένη γη της ανάτασης. Ανηφοριά εμπρός μου, ατελείωτη, ανθουφασμένη, ιδανικά καμουφλαρισμένη, να σε ξεγελά με την ομορφιά της, να σε κάνει να ξεχνάς του κορμιού τον κάματο. Τρέχω ενσταλάζοντας στη βρεγμένη γη, σε κάθε μου πάτημα, σκέψεις, βλέψεις, οράματα. Οι πέντε αισθήσεις μου εκστασιάζονται, ανεβαίνουν κι αυτές την ανηφοριά τους και γίνονται ερωμένες του νου ... 

Τρέχω βραχοανασαίνοντας ...

Σιμά μου, πελώριοι γυμνοί βράχοι δεσπόζουν σαν αιώνιοι θεματοφύλακες του τόπου. Για λίγο αφήνουν τα πόστα τους και με συνοδεύουν στον αγώνα μου. “Γεια σου βουνομαραθωνοδρομε! Σήμερα εσύ και οι συνοδοιπόροι σου μας σαγηνεύσατε με την παρουσία σας. Τι σας έφερε ως εδώ;“  Τους κοιτώ και χαμογελώ . Ότι κρατά κι εσάς εδώ αιώνες. Το βουνό!  Και συνεχίζω ...

Ο ήλιος μας, το παντοδύναμο αυτό άστρο, χθες, Σαββατόβραδο, παρασύρθηκε από την κεφάτη παρέα των θεών του Ολύμπου και ήπιε κάνα δυο ποτηράκια παραπάνω . Ξύπνησε ζαλισμένος, μπέρδεψε τον Σεπτέμβρη με τον Ιούλη και τώρα η καυτή ηλιοανάσα του βάλθηκε να μας σιγοψήσει στον μεσημεριάτικο “υπαίθριο φούρνο” της Οίτης. Η ζέστη είναι ένας υπολογίσιμος και πολύ επικίνδυνος αντίπαλος. Ψάχνω, αναζητώ συμμαχίες και ένα θεόσταλτο ελατόδασος απλώνει τη δροσερή σκέπη του πάνω μου. Είναι απέραντο. Μια μεσημεριανή, απρόσμενα δροσερή νύχτα αναζωογόνησης. Το τρέξιμο μου ξαναγίνεται εφηβικό. Μια ανάσα εμπρός μου, μια συνοδοιπόρος συναγωνίζεται την ομορφιά της φύσης , αντιπαραβάλλοντας τη δική της χάρη. Λικνίζεται στο πετροκεντημένο μονοπάτι, σαν τις κορφές των ελάτων που ακολουθούν παιχνιδιάρικα τον χαδιάρη άνεμο. Την χάνω, είναι γρήγορη σαν ελαφίνα με τη χάρη γυναίκας.

Τρέχω και παρακαλώ τη Γαία να μην τελειώσει αυτό το δάσος. Κι εκείνη, απλόχερα μου δωρίζει ένα ποτάμι στο διάβα μου. Στη ρηχή κοίτη του, η “Ελαφίνα” μου ξεπλένει τον σκονισμένο ιδρώτα από το κορμί της. Στέκομαι δίπλα της. Με βλέπει αποκαμωμένο και με ρωτά: “Να σου γεμίσω το φλασκί, παλικάρι;”  Ναι σε ευχαριστώ. Κι ύστερα επίτρεψε μου να αγγίξω, να γευτώ, να ρουφήξω τη ροή του ποταμού όπου ξεπλύθηκες.

“Γιατί;” με ρωτά. Γιατί αυτό είναι το νέκταρ των θνητών, της απαντώ.

Ένα οροπέδιο, σαν κήπος των Θεών ανοίγεται στον ορίζοντα μου. Σίγουρα η θεά Δήμητρα επιμελήθηκε τη δημιουργία αυτού του επίγειου παραδείσου. Οι πρώιμες βροχές, σύνηθες φαινόμενο στο μικροκλίμα του βουνού, ανέδειξαν την πολυποίκιλη , ουρανοτοξοχρωματισμένη ομορφάδα του. Ανάκατα με τον οργασμό της φύσης, μυστηριώδεις γυναικείες μορφές, ντυμένες με λευκούς χιτώνες, συλλέγουν λουλούδια και βοτάνια και τα αποθέτουν με μητρική στοργή στα καλάθια τους. Τις πλησιάζω τρέχοντας. Μία εξ αυτών σηκώνει το βλέμμα της. Υποκλίνομαι. Μαζί μου υποκλίνεται και ο ήλιος θαμπωμένος από τη λάμψη των ματιών της. “ποιος είσαι εσύ, οδοιπόρε, τι σε έφερε στο βουνό μας” με ρωτά . Είμαι ο Δημήτρης, ο διά βίου μαθητής των βουνών, κυρά μου. Εσύ ποια είσαι; Και τι είναι αυτό το παράξενο φυτό που κρατάς στο χέρι σου; 

Με κοιτάζει και χαμογελά αινιγματικά. “Είμαι η Οιτίνα. Είμαι Μάγισσα, Φαρμακίδα, κι αυτές είναι οι αδελφές μου.” Σηκώνει αργά το φυτό προς το μέρος μου. “Κι αυτό οδοιπόρε, είναι Ελλέβορος, ο άρχοντας του θανάτου και της αέναης ίασης, της ψυχής και του σώματος. Aυτό το φυτό θεραπεύει, όταν γνωρίζεις το μέτρο του, μα  γίνεται δηλητήριο όταν το περιφρονήσεις .” 

Mε μάγεψες Οιτίνα. Πως μπορώ να κρατήσω τη μαγεία σου κα όταν δεν θα βρίσκομαι στα βουνά; Αγγίζει τον Ελλέβορο στα χείλη της. Ύστερα με φιλά τρυφερά. Η μύηση μου στην ξενοιασιά των βουνών έχει αποικίσει για πάντα στα κύτταρα μου.

“Έλα να τρέξουμε μαζί οδοιπόρε, θέλω να με διδάξεις τις ανθρώπινες αδυναμίες και σαν αντάλλαγμα, να γνωρίσουμε αντάμα τα απόκρυφα της Οίτης.”   Μου απλώνει το χέρι . Τρέχουμε αντάμα.

Λίγο πιο πέρα, η Γη ανοίγει τα στόματα της. Οι καταβόθρες, αυτά τα φυσικά ανοίγματα του ασβεστολιθικού εδάφους όπου τα νερά χάνονται είναι οι πύλες για τις μυστικές διαδρομές προς τα αθέατα σπλάχνα του βουνού.

“Πάτα πάνω στα αχνάρια μου Δημήτρη και μην φοβάσαι τις καταβόθρες. Στα έγκατα της γης το νερό γίνεται φωτιά. Ακολούθησε με! Αυτή η φωτιά θα μας οδηγήσει ψηλά, εκεί που ο Ηρακλής αποχωρίστηκε τη θνητή του φύση.” 

Στην πυρά. Δεν βλέπω φλόγες, κι όμως ο τόπος καίει ακόμη. Η Πυρά έχει σβήσει από τα μάτια, όχι όμως από τη μνήμη της πέτρας.

Είμαι πια στην Υπεσχημένη γη της ανάτασης. Γίνομαι η άυλη ύλη της. Η ανάταση μου ως δρομέα κρυφοκοιτάζει την αποθέωση του Ηρακλή. Κι εκείνος σκύβει προς το μέρος μου και κρεμά στο στήθος μου ένα μετάλλιο, χαλκευμένο από τον ίδιο τον τον Ήφαιστο.

Πάνω του, χαραγμένη μια φράση που ορίζει και καθορίζει ολάκερο  το πέρασμα μου από το Σύμπαν μας:  Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΑΝΤΟΧΗΣ 

Δημήτρης Ραυτόπουλος