Κανένας πόνος δεν με επιβράδυνε, καμία ζέστη, κανένα ξενύχτι στη δουλειά. Εκεί στις στροφές στην τεσσάρα διαδρομή του Υμηττού με περίμενε ένα αόρατο χέρι με σφυρί που κοπανούσε μια το δεξί ισχίο, μια το αριστερό γόνατο. Ενίοτε είχε πιο άγριες διαθέσεις και έσφιγγε στην αόρατη μέγγενη τους αστραγάλους. Το πρώτο 15ήμερο μου ήταν δύσκολο να έχω την προσοχή μου στραμμένη στο χρονόμετρο, καθώς ξαναμάθαινα από την αρχή την ανατομία του σώματός μου. Θυμήθηκα μυς που είχα ξεχάσει στο βουνό, αρθρώσεις που θεωρούσα δεδομένες πως επειδή οι συνθήκες στο βουνό είναι λιγάκι πιο «άγριες» δεν θα αντιμετώπιζαν κανέναν πρόβλημα. Πρώτο μάθημα… το βουνό σε κάνει πιο σκληροτράχηλο= μύθος. Στο κοπάνημα της ασφάλτου βρήκα τον τιμωρό μου.

Μια ανηφόρα στο βουνό τελειώνει κάποια στιγμή… και φτάνοντας στην κορυφή τα πράγματα πάντα γίνονται λίγο πιο εύκολα. Θα δεις μια μαγευτική θέα, θα ισιώσει η διαδρομή, θα αντικρίσεις την πολυπόθητη κατηφόρα, θα φας, θα μυρίσεις μια βροχή, κάτι τέλος πάντων θα γίνει που θα τραβήξει την προσοχή σου από την προσπάθεια ανάβασης που προηγήθηκε. Όταν έχεις χιλιόμετρα μπροστά σου όμως στην άσφαλτο, και μάλιστα αυτά όπου πρέπει να χτυπήσεις σταθερά και ρυθμικά ξανά και ξανά και ξανά τα πόδια σου, δεν υπάρχει κανένα ερέθισμα αρκετά δυνατό να πάρει το μυαλό σου από το σημείο ή τα σημεία που πονάς. Είναι εκεί και τρέχεις μ’ αυτά. Δεν κρύβω πως τις πρώτες εβδομάδες ένιωσα μια απογοήτευση αλλά και δυσπιστία προς τον εαυτό μου και την επάρκειά μου σαν δρομέας να ολοκληρώσω την προετοιμασία που είχα μπροστά μου. Αν με τόσους πόνους έβγαζα την τρίωρη προπόνηση, τι θα έκανα στα πιο μεγάλα κομμάτια στο μέλλον;

Ο δεύτερος στόχος της προετοιμασίας ήταν να δουλέψω την ταχύτητά μου μετά από την τριετή παραμέληση αυτής στο βουνό. Σε αυτό το κομμάτι δεν βίωσα την ίδια δυσκολία. Ήταν τόσο γεμάτες πρόκληση οι προπονήσεις μου κάθε Τρίτη και Πέμπτη στο στάδιο της Νέας Ιωνίας, που τις βίωνα περισσότερο σαν παιχνίδι παρά μάχη. Λίγο η παρουσία φίλων στον ίδιο χώρο κάνοντας ο καθένας το δικό του πρόγραμμα διαλειμματικών, λίγο τα παιχνίδι με τους παλμούς, λίγο η στιγμιαία ικανοποίηση που φώτιζε το μέσα μου περνώντας την ανάλογη γραμμή του πρώτου διαδρόμου, έγιναν δίχως να το καταλάβω οι αγαπημένες μου προπονήσεις.

Τα πόδια μου ξεκουράζονταν από την άσφαλτο, είχα την ευκαιρία να δουλέψω το πάτημά μου, τη χρήση των χεριών μου και φυσικά να ακούω στη διαπασών τη μουσική που τόσο μου αρέσει. Ένα διάλειμμα από τη δουλειά και τις υποχρεώσεις, όπου δεν ήμουν αναγκασμένη να σκέφτομαι τίποτα. Κανένας υπολογισμός παρά των δευτερολέπτων που έπρεπε να περάσω τις γραμμές του διαδρόμου, κανένα μηχάνημα της δουλειάς να με καλεί, κανένα alarm να με θέτει σε συναγερμό. Κανένα ξυπνητήρι να με βγάζει από το λήθαργο όπου ανοίγοντας τα μάτια αναρωτιέμαι αν είναι πρωί ή απόγευμα, αν πρέπει να πάω δουλειά ή αν παρακοιμήθηκα και έχασα τη βάρδια. Καμία κοινωνική ή οικογενειακή υποχρέωση όπου συμμετέχω περισσότερο συχνά παρά σπάνια με το μυαλό στη συμπιεσμένη ροή του χρόνου και την έλλειψη ύπνου που με συνοδεύει καθημερινά. Ένα διάλειμμα αποκλειστικά δικό μου.

Μου έχει δώσει ο προπονητής ένα παιχνίδι με οδηγίες χρήσης και μένει σε εμένα να το στήσω και να το δοκιμάσω. Κάθε δοκιμή πέτυχε, άλλοτε ευκολότερα και άλλοτε δυσκολότερα. Αλλά πάντα έφευγα από το στάδιο με την ίδια ικανοποίηση. Και το πιο όμορφο τέλος ενός όμορφου διαλείμματος με τις ενδορφίνες ανεβασμένες, οι χαλαρές κουβέντες με τους φίλους στο χώρο των διατάσεων. Στιγμές αθόρυβα σημαντικές και απαραίτητες για την επέκταση της διάρκειας των όσων είχα ζήσει σε έναν και μοναδικό διάδρομο.

Ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία αυτής της προετοιμασίας που έζησα ήταν η άνεση χρόνου στις προπονήσεις. Οι πολύμηνες προετοιμασίες για Olympus Mythical Trail, Paranesti VFUT και Ολύμπιο Δρόμο περιλάμβαναν προπονήσεις μεγάλης διάρκειας αρκετών ωρών, όχι μόνο τα Σαββατοκύριακα, αλλά και μεσοβδόμαδα. Ελάχιστος χρόνος έμενε τότε όχι για κουβέντα με φίλους στις διατάσεις, αλλά ούτε καν για ξεκούραση πριν τη δουλειά. Δεν ήταν λίγες οι φορές που γύριζα Κυριακή στις 12μβ από 6ωρη προπόνηση και έφευγα στις 2μμ για δουλειά. Ίσα που προλάβαινα να κάνω μπάνιο, να ισιώσω για μισή ώρα το κορμί μου και να βγάλω εις πέρας ένα 8ωρο γεμάτο ορθοστασία και απαιτήσεις.

Μόνιμό μου παράπονο ήταν που δεν είχα την πολυτέλεια μια φορά να γυρίσω από μια τέτοια δύσκολη προπόνηση και να απολαύσω ένα μεσημεριανό φαγητό σωστής αποκατάστασης, να ξεκουραστώ και απλά μετά να μην κάνω τίποτα. Δεν ήταν λίγες οι φορές που από νυχτερινή βάρδια έβαζα το ξυπνητήρι στις 12μβ να ξυπνήσω για να προλάβω να τελειώσω την προπόνηση πριν νυχτώσει. Με τρεις ώρες ύπνου πάλευα προπονήσεις με ανεβασμένους παλμούς από την αϋπνία. Και αν ήθελα να συμμετέχω και σε διάφορα κοινωνικά δρώμενα, φυσικά δεν ξεκουραζόμουν μετά την προπόνηση, αλλά πήγαινα έστω και καταπονημένη… γιατί ακριβώς αυτές οι παράλληλες δραστηριότητες είναι που κρατούν την ισορροπία σε όλους τους τομείς της ζωής. Στο μυαλό, στο σπίτι, στο πνεύμα. Άπειρες φορές θυμάμαι τον εαυτό μου να φεύγω τρέχοντας από το γήπεδο δίχως αποθεραπεία ή κουβέντες με τους φίλους γιατί βιαζόμουν να προλάβω να μπω σπίτι στις 9:15μμ για να φύγω για δουλειά στις 9:45μμ. Και ανθρωπίνως να το σκεφτεί κανείς στη ζωή του δρομέα καμιά φορά γινόμαστε ρομποτάκια.

Με ρωτάνε οι συνάδερφοι «μα δεν κουράζεσαι να τρέχεις και μετά να έρχεσαι για δουλειά;» Και απαντάω «το τρέξιμο με ξεκουράζει και έρχομαι στη δουλειά καλύτερη». Δεν παραπονιέμαι για τον συμπιεσμένο χρόνο. Όταν κάτι που επιλέγεις σου κάνει περισσότερο καλό παρά κακό εννοείται πως το κρατάς και δεν το αφήνεις. Τότε ούτε αυτό θα σε αφήσει. Εμπιστεύομαι την αγάπη μου για το τρέξιμο, τιμώ τις θυσίες που κάνω και μέχρι στιγμής δεν με έχει αφήσει άδεια ή παραπονεμένη.

Γι αυτό όμως χρειάζονται και οι εναλλαγές στους στόχους και τις προετοιμασίες. Έχοντας κουραστεί από την πίεση του χρόνου και τις απαιτήσεις των τελευταίων μηνών, η προετοιμασία του μαραθωνίου μου φάνηκε διασκεδαστική συγκριτικά με αυτά που είχα συνηθίσει. Όχι πως οι προπονήσεις δεν είχαν βαθμό δυσκολίας, κάθε άλλο! Αλλά ήξερα πως θα πάω την Τρίτη στο στάδιο και σε μία με μιάμιση ώρα το πολύ θα έχω τελειώσει με την προπόνηση. Ήξερα θα βγω την Κυριακή για το LR και θα είχα ένα άνετο 4ωρο πριν τη δουλειά για ξεκούραση και ότι άλλο ήθελα, και δίχως να χρειάζεται να ξυπνάω από τις 4πμ και να βγαίνω στα σκοτάδια.  Ήξερα θα ξυπνήσω χορτασμένη από ύπνο το μεσημέρι και θα προλάβω να τρέξω πριν νυχτώσει. Και το κυριότερο, ήξερα θα είχα χρόνο να ασχοληθώ και με άλλα πράγματα και ανθρώπους που είχαν σημασία για εμένα.

Αναλογιζόμενη τη σύγκριση μεταξύ της προετοιμασίας αυτής με άλλες που είχα βιώσει… νομίζω πως τελικά πρέπει να βάζω πιο συχνά έναν μαραθώνιο στο πρόγραμμα!

Άντζυ Τερζή