Πρωί Σαββάτου. Ηρεμία. Σιγά σιγά το δασικό χωριό γεμίζει φωτάκια, αλλά και γέλια και πειράγματα. Φωτογραφίες σε κάθε γωνιά του βουνού θυμίζουν τελετή απονομής Οσκαρ. Όλοι είναι έτοιμοι, όλα είναι στη θέση τους και ο καιρός σύμμαχος.

Αντίστροφη μέτρηση.

Ευτυχώς συγκρατήθηκα. Τότε έκανα την πρώτη μου σκέψη για το πως θα τρέξω τον αγώνα. Τις προηγούμενες μέρες δεν είχα σκεφτεί πραγματικά τίποτα. Για μένα ήταν ένα ταξίδι άγνωστο, δεν είχα βρεθεί να τρέχω ποτέ πάνω από τα 50χλμ.

Κοιτάω δεξιά αριστερά να βρω τον Βαγγέλη, την Φωτεινή και τον Θωμά. Αναρωτήθηκα θα με δεχτούν στην παρέα τους; Μήπως τους είμαι βάρος; Με δέχτηκαν και με το παραπάνω και τους ευχαριστώ από καρδιάς.

Πρώτα αναγνωριστικά χιλιόμετρα και μια συνάντηση με τον Βασίλη τον Κυριλλίδη στο 7ο χιλιόμετρο μας ωθεί όλους για την συνέχεια. Ο πρώτος στόχος είναι η Πρασινάδα. Κάτι η ιστορία των Μυρίων και του Ξενοφώντα κάτι η καλή μέρα φτάσαμε στην Πρασινάδα. Λίγο φαγητό αλλαγές στις κάλτσες γιατί από τα πολλά ρέματα τελείωσαν και οι εφεδρικές και ξανά στο δρόμο για Ζαρκαδιά πλέον. Στην παρέα μας ήρθε ο Γιώργος και ο Θωμάς είχε πατήσει γκάζι μπροστά μας. Συνεχίζουμε λοιπόν. Κουβέντες, γέλια, πειράγματα. Ωπ λέω βρήκαμε το νόημα, ακόμα και να μπορέσω να τρέξω πιο γρήγορα δεν τους αφήνω με τίποτα!

Να τη και η Ζαρκαδιά. Φάγαμε λίγο πήραμε δυνάμεις και αρχίσαμε την ανάβαση της Οξιάς.

Ήταν και το πρώτο μου τέλος. Δεν ξέρω τι έφταιξε αλλά τα πόδια μου δεν μπορούσαν να κουνηθούν. Εκεί ήταν που άφησα για λίγο την παρέα μου... Δεν μπορούσα έπρεπε να ανασυντάξω τις δυνάμεις μου και να βρώ δύναμη να συνεχίσω. Ένα τηλέφωνο σε αγαπημένο πρόσωπο με ξύπνησε κάπως από την μεσημεριανή υπνηλία και την σωματική και ψυχική κόπωση και με αρκετό τρέξιμο έφτασα την Σίλη. Εκεί είδα ξανά την παρέα μου. Χαιρετηθήκαμε και δώσαμε ραντεβού στην Πρασινάδα.

Για το τέλος να παραλλάξω λίγο τη φράση του φιλοσόφου..μέσα στο φωτεινό διάστημα που λέγεται ζωή υπάρχει ακόμα μια άβυσσος που λέγεται ultra... Ήμουν καλά πλέον και το ήξερα. Δεν πονούσα πουθενά. Δεν πιάστηκα καθόλου και είχα πολλές ανάσες. Όμως δεν υπολόγισα την λαγονοκνημιαία η οποία σιγά σιγά άρχισε να με πονά.

Η απόφαση της ομάδας μετά την Πρασινάδα ήταν να περπατήσουμε καθώς ο Βαγγέλης είχε ένα πρόβλημα με το πέλμα του και δεν μπορούσε να τρέξει πολύ. Αποδείχθηκε η καλύτερη στρατηγική τελικά, πιστέψτε με.

Αφού περάσαμε πάλι αρκετά ρέματα, βλέπουμε μπροστά μας το γεφυράκι του Θεολόγου. Οι υπόλοιποι είχαν φύγει μπροστά.Εγώ λόγω του γονάτου δεν μπορούσα να τους καθυστερώ. Έτσι ξεκίνησα μόνος την κοπιαστική ανάβαση του Θεολόγου. Τικ Τακ Τικ Τακ τελείωσε και ο Θεολόγος. Το είχε πει ο Μαυρίκιος, ''μια ιδέα είναι''. Μεταξύ μας πιο πολύ δυσκολεύτηκα στην Οξιά παρά στον Θεολόγο.

Άρχισε να βραδιάζει.

Βάλαμε τους φακούς και ετοιμαστήκαμε για τις τελευταίες αναβάσεις. Του Καταρράκτη και του ατελείωτου χωματόδρομου των 7,5χλμ. Στη παρέα μας έχει προστεθεί ο Χρήστος και ο Πασχάλης.

Με τον Πασχάλη θα περάσω τα τελευταία 6 χλμ μέχρι το δασικό χωριό. Ο καθένας μας έχει μια πονεμένη ιστορία. Ο Πασχάλης φουσκάλες στα πέλματα και εγώ το γόνατο. Βλέπουμε τα χλμ να τελειώνουν και όντως τα δύο τελευταία από τα 82 είναι τα χειρότερα, είχε δίκιο ο Χρήστος ο Κατσάνος.

Τερματισμός με φωτοβολίδες πανό μαζορέτες... όχι στο ROUT δεν έχει τέτοια... μόνο ο Χρήστος με τις κουδούνες του και την ζεστή του αγκαλιά. Δεκαέξι ώρες και σαρανταπέντε λεπτά. Όλα μια χαρά εκτός από την υπογλυκαιμία που μου έφερνε ζαλάδες. Το αστείο είναι πως ο Πασχάλης μου ζητά να βγούμε φωτογραφία, εγώ τον κοιτάω και τον ρωτώ. ''που είναι ο Πασχάλης;''..δεν τον έβλεπα από την υπογλυκαιμία!ούτε βέβαια θυμάμαι το περιστατικό, από το βίντεο το είδα...

Έτσι λοιπόν τελείωσε ένα μεγάλο ταξίδι. Λιτά, χωρίς πολλά πολλά όπως αρμόζει στο βουνό.

Δεν ξέρω αν βγήκα καλύτερος άνθρωπος από αυτήν την εμπειρία. Ακόμα δεν το έχω καταλάβει και ίσως να μην το καταλάβω ποτέ. Κέρδισα όμως ανθρώπους. Ανθρώπους που δεν ήξερα και όμως τους ήξερα τόσο καλά. Το βουνό ενώνει και σμίγει.

Ευχαριστώ, τον Βαγγέλη τον Γιώργο τον Θωμά τον Χρήστο τον Πασχάλη την Φωτεινή που πραγματικά είναι φωτεινή και φυσικά τον Βασίλη. Τον άνθρωπο που με παρακίνησε αθελά του βέβαια πριν από τρία χρόνια στην Παλιά Καβάλα να ασχοληθώ με το τρέξιμο.

Για το τέλος να παραλλάξω λίγο τη φράση του φιλοσόφου... μέσα στο φωτεινό διάστημα που λέγεται ζωή υπάρχει ακόμα μια άβυσσος που λέγεται ultra.

Αναδημοσίευση από το blog του Γιάννη Γκίκα τον οποίο και ευχαριστούμε ιδιαίτερα.