Ο Ψηλός Αηλιάς, λοιπόν, γέμισε με πολλούς δρομείς και κόσμο, την περασμένη Κυριακή 4 Μαΐου, που ήρθαν για να συμμετάσχουν σε ένα νέο αγώνα βουνού παρότι ο καιρός δεν ήταν σύμμαχος. Ο 1ος Ορεινός Λασσάνειος Δρόμος είναι ένας αγώνας βουνού 10.5 χιλιομέτρων και 550 μέτρων θετικής υψομετρικής που ξεδιπλώνεται γύρω και πάνω στα τεχνικά μονοπάτια του Αηλιά. Κάπου εδώ μπορεί να πέσετε στην παγίδα και να σκεφτείτε ότι ένας αγώνας 10 χιλιομέτρων δεν έχει και τόσο ενδιαφέρον. Αντιθέτως! Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε πως όλοι μας ξεκινήσαμε από κάποιο μικρό αγώνα. Έπειτα όσο πιο μικρός ο αγώνας χιλιομετρικά, τόσο πιο μεγάλες οι ταχύτητες που κινούνται οι δρομείς και τόσο εντονότερος ο συναγωνισμός!

Η αλήθεια είναι πως στην αρχή δεν πήρα με καλό μάτι όλη την προσπάθεια που γινόταν για τον Ορεινό Λασσάνειο Δρόμο. Απογοητεύτηκα με το γεγονός ότι οι διοργανωτές έμειναν σε μια απόσταση 10 χιλιομέτρων και 550 μέτρων υψομετρικής, τη στιγμή που στις περισσότερες προπονήσεις μου, έτρεχα περίπου 15 χιλιόμετρα με περισσότερο από 700 μέτρα θετικής υψομετρικής. Οφείλω να σας πω ότι τυχαίνει να κατοικώ κοντά στον λόφο του Ψηλού Αηλιά, στον οποίο έχω βρει την προσωπική μου παιδική χαρά! Επίσης δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί οι υπεύθυνοι επέλεξαν τη μία μόνο, από τις τρεις δυνατές και τεχνικές ανηφόρες που οδηγούν στην κορυφή όπου βρίσκεται το εκκλησάκι του Αηλιά. Έπεσα, λοιπόν, ο ίδιος στην παγίδα που σας ανέφερα παραπάνω. Αποδοκίμαζα τα πάντα στο μυαλό μου ενώ δεν είχα δει τίποτα. Βλέπετε, οι αγωνιστικοί μου στόχοι είναι μεγαλύτεροι των 100 χιλιομέτρων γι’ αυτό και απαξίωνα κάθε μικρό αγώνα βουνού, και αυτό είναι ένα θέμα που χωράει αρκετή συζήτηση από μόνο του. Τι στάθηκε όμως αφορμή για να τρέξω στον Ορεινό Λασσάνειο Δρόμο;

Ξυπνώντας το πρωί της Κυριακής, πίστευα πως θα πήγαινα σε έναν αγώνα που περισσότερο θα έμοιαζε προπόνηση με 5 – 10 φίλους. Ο λόγος που αποφάσισα να τρέξω ήταν πως έπρεπε να βγάλω τα προπονητικά χιλιόμετρα της εβδομάδας που μου είχαν απομείνει. Ξεκίνησα χωρίς διάθεση να πάω στην εκκίνηση του αγώνα, στο καταφύγιο του ΣΕΟ Κοζάνης, στο Σμάθκο, και αυτό οφειλόταν στον βροχερό καιρό αλλά και στο γεγονός πως αργότερα το ίδιο πρωινό έπρεπε να βρίσκομαι στη βάφτιση της κόρης ενός φίλου. Οπότε τα χρονικά περιθώρια ήταν στενά και θεωρούσα δεδομένο ότι δεν θα χαιρόμουν τον αγώνα! Προς ευχάριστη έκπληξή μου όλα άλλαξαν με το που έφτασα στο σημείο της εκκίνησης. Πολλοί δρομείς ήδη έκαναν ζέσταμα, πρόσωπα γνώριμα αλλά και αρκετοί, που έβλεπα πρώτη φορά, βρίσκονταν εκεί. Η ομίχλη, το κρύο και ο βροχερός καιρός φαίνεται ότι δεν κατάφεραν να εμποδίσουν αυτή τη μικρή γιορτή που είχε στηθεί! Μα καλά, όλοι αυτοί ήρθαν για τρέξουν στον Αηλιά; Τελικά ο κόσμος έχει ανάγκη το τρέξιμο και τους αγώνες για να ξεφύγει από την καθημερινότητα που τον πνίγει!

Ξεκινάω 4ος ακολουθώντας 3 δρομείς που πηγαίνουν διαολεμένα! Από τη μια θέλω να κόψω γιατί διαφορετικά θα κουραστώ γρήγορα και από την άλλη θέλω να δοκιμάσω τα όριά μου. Ευτυχώς τα πρώτα δύο χιλιόμετρα είναι λίγο κατηφορικά οπότε αυτό βοηθάει αρκετά. Ο ρυθμός που δείχνει το garmin για το πρώτο χιλιόμετρο είναι 3’24’’ και ειλικρινά δεν μου κάνει εντύπωση αφού νιώθω ότι τρέχω γρηγορότερα απ’ ότι συνήθως. Ο αθλητής που οδηγεί πρώτος τον αγώνα κόβει ρυθμό ξαφνικά. Καιρός ήταν γιατί αν συνεχίζαμε όλοι έτσι θα μαζεύαμε τα κομμάτια μας παρακάτω. Ωστόσο οι δύο προπορευόμενοι δρομείς συνεχίζουν δυνατά με μένα να ακολουθώ. Γυρνώντας το κεφάλι για λίγο βλέπω τον φίλο Νίκο δίπλα μου να κάνει και αυτός τη δική του προσπάθεια. «Πάμε γερά!» του φωνάζω και ξαναγυρνώ μπροστά.

Σε λίγο πλησιάζουμε στην πρώτη ανηφόρα του αγώνα, μία μικρή παρατεταμένη ανηφόρα 800 μέτρων περίπου. Έχω το πλεονέκτημα να γνωρίζω καλά τον λόφο του Αηλιά οπότε είναι μια καλή ευκαιρία για μένα να περάσω πρώτος σε αυτό το σημείο. Νιώθω δυνατός και το επιχειρώ. Οι προπονήσεις που κάνω τον τελευταίο καιρό φαίνεται να αποδίδουν καρπούς αφού παρά τα γρήγορα πρώτα χιλιόμετρα δεν αισθάνομαι καθόλου κούραση στα πόδια. Το να προσπερνάω κάποιον σε ανηφόρα είναι κάτι που μ’ αρέσει πάρα πολύ, δεν πρόκειται να σας πω ψέματα. Τονώνει τη δική μου ψυχολογία και την ίδια στιγμή ρίχνει τη ψυχολογία του άλλου. Πριν βιαστείτε να με πείτε χαιρέκακο, θέλω να ξέρετε πως έχω νιώσει και ο ίδιος αυτό το συναίσθημα αρκετές φορές και μόνο καλό μου έκανε αφού πίεζα τον εαυτό μου για να καταφέρω ό,τι πετύχαιναν και οι υπόλοιποι συναθλητές μου!

Πίσω στον αγώνα πάλι, και με ανεβασμένο ηθικό συνεχίζω. Σε λίγο θα μπούμε στα μονοπάτια του Ψηλού Αηλιά. Το τερέν του χαρακτηρίζεται κυρίως από πέτρα, η οποία σε συνδυασμό με την πρωινή βροχή, ανεβάζουν πιο ψηλά το βαθμό δυσκολίας! Χρειάζεται αρκετή προσοχή, αν θες να κινηθείς γρήγορα, για να αποφύγεις την πτώση. Μια κλεφτή ματιά πίσω μου επιβεβαιώνει τα παραπάνω. Η διαφορά μου με τον 2ο μεγαλώνει. Το ίδιο έργο συνεχίζεται και λίγο πιο κάτω όπου περνάμε μέσα από ένα από τα ομορφότερα σημεία της διαδρομής. Είναι ένα μικρό δασάκι γεμάτο πεύκα. Η πρόσφατη προσπάθεια καθαρισμού του, από εθελοντές, πραγματικά άξιζε τον κόπο διότι ανέδειξε την πραγματική ομορφιά του! Η δεύτερη ανηφόρα του αγώνα αποτελεί μέρος σχεδόν σε κάθε μου προπόνηση. Είναι ευκαιρία, λοιπόν, να τρέξω για να μεγαλώσω κι άλλο τη διαφορά με τους πίσω. Έτσι και γίνεται. Βήμα βήμα προπορεύομαι ολοένα και περισσότερο. Στο τελείωμα της ανηφόρας υπάρχει ένα πλάτωμα όπου μπροστά σου αντικρίζεις την κορυφή του λόφου, με την εκκλησία του Προφήτη Ηλία, και πίσω σου μέρος της πόλης της Κοζάνης με φόντο στο βάθος την οροσειρά του Ολύμπου.

Διατηρώ το ρυθμό μου και συνεχίζω για το επόμενο κομμάτι του αγώνα. Εδώ το μονοπάτι τραβερσάρει δεξιά και οδηγεί μετά από δύο χιλιόμετρα περίπου στην δυσκολότερη ανηφόρα του Ορεινού Λασσάνειου Δρόμου. Φτάνοντας εκεί σταματάω για να πάρω μια ανάσα και να πιω λίγο νερό. Θα μου χρειαστεί γιατί πρέπει να καλύψω 150 μέτρα θετικής υψομετρικής σε λιγότερο από χιλιόμετρο. Πίσω μου δεν υπάρχει κάποιος δρομέας γι’ αυτό αποφασίζω να περπατήσω το πιο απότομο κομμάτι, που περνάει ανάμεσα από δύο τεράστιους βράχους! Πλησιάζω στην κορυφή του Ψηλού Αηλιά όπου βρίσκεται και ο κεντρικός σταθμός του αγώνα. Δύο ποτήρια ηλεκτρολύτη είναι αρκετά για να ανακτήσω τις δυνάμεις μου και να συνέλθω από την έντονη προσπάθεια μέχρι τώρα. Ξαφνικά θυμάμαι την βάφτιση στην οποία πρέπει να πάω και αρχίζω πάλι να τρέχω σαν τρελός, κατηφορίζοντας το μονοπάτι, για να προλάβω. Αν και η διαφορά μου με τον 2ο είναι αρκετά μεγάλη για αγώνα 10 χιλιομέτρων, ο πισινός μου έχει πάρει φωτιά! Είπαμε, χρονικά, δεν έχω μεγάλα περιθώρια!

Μπορεί να απέμειναν λίγα χιλιόμετρα ακόμα αλλά δεν επαναπαύομαι. Τα μονοπάτια στον Αηλιά είναι αρκετά τεχνικά με απότομες εναλλαγές στην κατεύθυνση αλλά και στην κλίση τους! Ευτυχώς νιώθω πολύ άνετα με τα inov8 trailroc 255, που φοράω, τα οποία πατούν σταθερά και μου εμπνέουν σιγουριά. Ο αγώνας φτάνει σιγά σιγά στο τέλος του. Με χωρίζει μόνο μια τελευταία ανηφόρα και μερικές εκατοντάδες μέτρα από τον τερματισμό! Λίγο αργότερα κόβω την ερυθρόλευκη κορδέλα πρώτος κάνοντας χρόνο 1 ώρα και 4 λεπτά. Ο Ορεινός Λασσάνειος Δρόμος είναι και ο πρώτος αγώνας που κερδίζω! Εύχομαι να είναι γούρικος ώστε να συνεχίσω τις νίκες και τις καλές επιδόσεις!

Για εσάς που διαβάζετε το άρθρο ο αγώνας μάλλον έχει τελειώσει, για μένα πάλι, μόλις αρχίζει! Η μισή ώρα που έχω στη διάθεσή μου, μέχρι να ξεκινήσει η βάφτιση, δεν φτάνει για τίποτα! Πρέπει να πάω σπίτι, να ετοιμαστώ και να βοηθήσω τη σύζυγο ώστε να ντύσουμε τα δυο παιδάκια μας και να φύγουμε για την εκκλησία! Και μετά μου λέτε αγώνες βουνού και κουραφέξαλα…. Όπως καταλαβαίνετε, ούτε τους φίλους μου κατάφερα να χειροκροτήσω που τερμάτισαν, ούτε στην απονομή μπόρεσα να βρίσκομαι αλλά ούτε και να χαρώ το γεύμα μετά τον αγώνα, που είχε πολλά γλυκά, χορηγία των ζαχαροπλαστείων «Ρωξάνη» που ανήκουν στο φίλο δρομέα, Χαλκίδη Νίκο! Τα μόνα που πρόλαβαν να μου δώσουν ήταν το μετάλλιο, που μου πέρασαν στο λαιμό, και μια μπανάνα, που μου έδωσε μια κυρία καθώς έτρεχα να πάω στο αμάξι.

Διαπίστωσα πόσο λάθος και προκατειλημμένος ήμουν καθώς και πάρα πολλά θετικά στοιχεία που σκέφτηκαν οι διοργανωτές, όπως η μη αγωνιστική – περιπατητική διαδρομή που πραγματοποιούταν παράλληλα με τον Ορεινό Λασσάνειο Δρόμο. Επίσης πριν τελειώσω θα ήθελα να πω ένα μεγάλο «ευχαριστώ», και πιστεύω πως εκφράζω πολλούς δρομείς εδώ στην Κοζάνη, στον Κώστα Μπέλλα που χάραξε όλα τα μονοπάτια στον Αηλιά ώστε να έχουμε ένα όμορφο μέρος να τρέχουμε! Συνεχίζοντας, να ευχαριστήσω τον Σπύρο Γκαραβέλλα, που έπαιξε σημαντικό ρόλο για την πραγματοποίηση του αγώνα, καθώς και όλους τους εθελοντές των συλλόγων ΕΟΔ, ΕΡΑΔΥΜ και ΣΥΡΑΚΟΖ που βρέθηκαν εκεί για να μας υποστηρίξουν και να μας χειροκροτήσουν! Κράτησα για το τέλος τον Κώστα Αλεξάκη, ο οποίος παρέλαβε και το κύπελλό μου, και το κατάστημα του,Xploshop,που μεσολάβησε και σε συνεργασία με την εταιρία NewBalance έδωσαν δώρο στους πρώτους νικητές από ένα ζευγάρι παπούτσια running. Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής απέναντι σας εκτός από την βάφτιση, έτρεχα και για να κερδίσω τα παπούτσια!

Ο 1^ος Ορεινός Λασσάνειος Δρόμος τελείωσε όμως ήδη υπάρχουν αρκετές προτάσεις ώστε του χρόνου να μεγαλώσει σε απόσταση, θετική υψομετρική αλλά και να αλλάξει ελαφρώς τη μορφή του για να αποτελεί έναν από τους πιο δύσκολους μικρούς αγώνες! Και να ξέρετε πως θα προσπαθήσω να βάλω και εγώ το χεράκι μου για να πετύχει αυτό.

Λεζπουρίδης Θεοχάρης a.k.aKakotrahallous

photo ©: Μάρκος Πατσίκας