Να πω την αλήθεια το καλύτερο τραγούδι το άκουσα όταν περάσαμε τον Δούναβη..ολονών τα βλέμματα δεξιά-αριστερά αθόρυβα όμως.. μόνο σκέψεις σιωπηλές ...θα μπορούσε να είναι Waltz... Blue Dunabe σίγουρα...

Το εκπληκτικό της διαδρομής, η υπομονή των αθλητών..δρομείς μαραθωνίου και υπεραποστάσεων καθισμένοι τόσες ώρες στο λεωφορείο ..πιο νέα και αρχάρια στο χώρο έλιωσα τον διάδρομο του λεωφορείου με τα βήματά μου..μα Ναι την λέξη την προανέφερα ΥπομονΗ.. αυτή είναι η πιο έντονη διαφορά μας παρά τα χιλιόμετρα.

Διανυκτέρευση στο όμορφο Βουκουρέστι, βόλτα και άρωμα Παλιάς Πόλης... Μπύρα fara (χωρίς) αλκοόλ.. Μα εμένα αυτό το "fara" με πήγαινε σε αυτό που ζούσα.. Στην οικογένεια "Οικογένεια ROUT".

Πριν την αναχώρηση μας για Moeciu de Sus, πρωινό εκπληκτικό με πρωινή διάθεση και μια αγκαλιά χαμόγελα σαν αυτά που μας περίμεναν στον προορισμό από την Cornelia και την Silvia την Natalie και τον Mihai... ROUTECO FAMILY!!!

Αρκετά έντονα συναισθήματα που μπόρεσαν και κάλυψαν την μοναδικότητα του τοπίου. Όποια λέξη και αν χρησιμοποιήσω, όποια φωτογραφία και αν παραθέσω δε θα μπορέσω να μεταφέρω αυτό που είδαν τα μάτια μας..κατι σαν το ηλιοβασίλεμα της Σαντορίνης... Η απόλυτη μαγεία της εικόνας είναι όταν βρίσκεσαι και εσύ εκεί ...

...θα πω πως κάποια στιγμή περίμενες να πεταχτεί η Χαιντυ και το Αγροτόπαιδο που και αυτοί δεν άργησαν πολύ να εμφανιστούν.

10 Μαΐου 9:00πμ Moeciu de Sus, EcoMarathon 2014, δυο αγώνες 14Κ και 42Κ, στη γραμμή της εκκίνησης πάνω από 1000 δρομείς, ανάμεσα τους και η ομάδα του ROUT..καρδιές αναπνοές ρολόγια έτοιμα. Η εκκίνηση δίνεται και από ψηλά θα μπορούσε κάποιος να υποθέσει πως όλοι είμαστε πιασμένοι από μια διαφανή κλωστή ..ο ένας παρασέρνει τον άλλον, τα πρώτα 2Κ ασφάλτινου δρόμου χρωματίζονται, όπως και τα επόμενα 2,5Κ στα οποία πατάμε βουνό. Μονοπάτι ανηφορικό φρέσκο βρεγμένο από τη χθεσινή βροχή. Στα δύσκολα όμως -Ναι- τότε αρχίζουν τα πρώτα χαμογέλα, οι πρώτες καλημέρες ...Buna Dimineata! Bianca ... Τότε που θέλεις να ομορφύνεις τις στιγμές σου ... Αλήθεια από εκείνη την ανηφόρα θυμάμαι τους ανθρώπους, το χαμόγελο της Bianca που με ενθουσιασμό ανέβαινε και φωτογράφιζε την διαδρομή. Θυμάμαι το χαμόγελο μου όταν τα πόδια μου δεν απέφυγαν τις λάσπες και τη σκέψη μου πως ... ίσως αρχίζω να Ισορροπώ...

Μετά από 2,5Κ έντονης ανάβασης ήταν ώρα για λίγο τρέξιμο. Το τοπίο όμως σε μάγευε. Σπιτάκια και φράχτες που ζωγραφίζαμε μικρά.

Στο σταθμό τροφοδοσίας γνώριμα πρόσωπα πάντα εκεί που πρέπει την κατάλληλη στιγμή. ULTRA Εθελοντές ROUT έχουν αναλάβει το Σταθμό δίνοντας μια νέα διάσταση στη Σχέση ECO-ROUTING!!..

Μια καλή αναπνοή και φύγαμε. Μαζί με την Andrea και την παρέα της απολαύσαμε μια απαλή βροχή. Μικρά παιδάκια χειροκροτούσαν. Στην πόρτα η Χάιντυ (εε σε αρκετά μεγάλη ηλικία βέβαια) και το Αγροτόπαιδο απ’ το ίδιο παραμύθι να οδηγεί το κάρο. Προβατάκια να κατεβαίνουν στην καταπράσινη πλάγια και να θυμίζουν κύματα (καλά σίγουρα αν συνεχίσω έτσι θα θυμίζει έκθεση Ε’ Δημοτικού!!).

Και όχι δεν με μάζεψε η σκούπα απ’ το λιβάδι ...

Ο τερματισμός μου ως δρομέας έδωσε την εκκίνηση της Εθελόντριας - Φωτογράφου. Ανηφόρισα ανάποδα τη διαδρομή του τερματισμού. Σε κάποια σημεία το μονοπάτι ήταν αρκετά στενό και έπρεπε να βγω εκτός, ώστε να μην γίνομαι εμπόδιο. Ξαφνικά βρίσκω μια καλή «καβάτζα». Ένα σύρμα τεντωμένο μπροστά μου. Δεν χάνω καιρό και απλώνω φυσικά το σημαιάκι του Rodopi Adnendurun. Οπλίζω και περιμένω...

Ηλιας και Παναγιώτης με αιφνιδιάζουν. Τα βήματα τους αθόρυβα και δυνατά ταυτοχρονα. Έδεναν τόσο πολύ με τη σημαία στο κάδρο μου..."κλικ". Στο σταθμό τροφοδοσίας γνώριμα πρόσωπα πάντα εκεί που πρέπει την κατάλληλη στιγμή. ULTRA Εθελοντές ROUT έχουν αναλάβει το Σταθμό δίνοντας μια νέα διάσταση στη Σχέση ECO-ROUTING!!.

Η ώρα περνάει, η υγρασία στο έδαφος και τα βρεγμένα μου ρούχα απ τη βροχή μου απαγορεύουν να μείνω στάσιμη. Εξάλλου έχω να βρω τους ανθρώπους μου. Αφήνω την σημαία μου και ανεβαίνω πιο ψηλά. Σύντομα τα βήματα μου είχαν παρέα. ‘Ένας ρουμάνος αθλητής ο Vasile έχει ολοκληρώσει τον αγώνα και αναζητεί την φίλη του Diana, το όνομα της οποίας δε σταμάτησε να φωνάζει...

Ωπ!!! Στοπ!!! "Κλικ" ο Κώστας κατεβαίνει πετώντας, ο Χρηστος Ε. και ο Γιάννης ακολουθούν σαν να είναι τα πρώτα χιλιόμετρα του αγώνα ...Diana!!!! Ο Vasile μου μιλάει για τους αθλητές που περνάνε, μου μεταφράζει τα Ρουμάνικα και μαθαίνω τα βασικά. Λέξεις κλειδιά που θα βοηθούσαν τους αθλητές. Φωνάζω κι εγώ για την Dianna μαζί του. Μα ναι η Dianna φτάνει, χαμογελάει, της κρατάει το χέρι, ...μια έντονη ματιά σαν την αναπνοή της και ... ώρα για τερματισμό...!!!

Μένω μόνη, δεν ξέρω αν μπορώ να ανέβω πιο ψηλά. Το μονοπάτι φέρνει λάσπη και νερό. Μα να και τα απαλά ισορροπημένα βήματα του Γρηγόρη που ρολάρουν με παιδική διάθεση "κλικ" ...

Το στομάχι μου παραπονιέται. Αποφασίζω να κατέβω στα μισά της διαδρομής να βρω τη σημαία μου και αυτή με τη σειρά της τους πολύ δικούς της ανθρώπους το Χρηστο Κ. και τον Παντελή. Απολυτή αρμονία δρομείς - βουνό - σημαία...

Η κούραση με κατεβάζει προς τον τερματισμό κι εκεί θα συναντήσω τον Παύλο, την Αναστασία και τον Αλέξη που ο πόνος στο γόνατο του δεν τα κατάφερε να τον κρατήσει εκτός τερματισμού !!!

Συνεχίζω. Είμαστε στις 8ωρες απ’ την ώρα εκκίνησης... Η μυρωδιά σπιτικής πάστας απ το Open House του Ecomarathon΄, ελκυστική! Εθελοντές ευδιάθετοι και ακούραστοι μου προσφέρουν φαγητό ...τους ευχαριστώ "multumesc" και κατηφορίζω προς τον τερματισμό.

Τέσσερις δικοί μας πολύ αγαπημένοι αθλητές απ΄τη Θεσσαλονίκη τερματίζουν –Μαρίνα - Μαίρη -Δημήτρης - Κώστας. Ένα τεράστιο μπράβο για την υπέροχη προσπάθεια τους!!!

Ναι είμαστε Όλοι εδώ. Μια Αγκαλιά, μια Οικογένεια!! Το πάρτι τώρα μπορεί ν’ αρχίσει. Ευλογημένη Παρέα, ευλογημένο φαγητό. Πρόσωπα αγαπημένα και μια…. νυχτερινή βόλτα αποθεραπείας σώματος και ψυχής.

Πρόσωπα ισορροπημένα, ξεκούραστα όπως αυτά που αντικρίσαμε το επόμενο πρωί στο Open House.

Ανοιξιάτικος ήλιος, ιδανικός για να μην χάσει τίποτα το χρώμα του, το άρωμα του, να μην αδικηθεί κανένας ήχος ... Βαθιά Αναπνοή Καθαρή, μια δυνατή Αγκαλιά... Μάτια υγρά που δίνουν υπόσχεση σε ανθρώπους και φύση του χρόνου να ανταμώσουν πάλι εδώ!!!!