Από την αρχή της προετοιμασίας, γνωρίζοντας ότι θα έχω πολλά Long Runs μπροστά μου, επιδίωξα να σχεδιάσω και να τρέξω διαδρομές που να μου παρέχουν και φυσική ομορφιά αλλά και τον απαιτούμενο βαθμό δυσκολίας που χρειάζεται ένας αγώνας όπως το Σπάρταθλο. Δεν είναι τυχαίο ότι οι πολύωρες προπονήσεις του Δημήτρη Κασίμη απαιτούν και πιο γρήγορα Long Runs σε φλατ διαδρομή αλλά και πιο αργά σε διαδρομές με κλίσεις. Αυτές οι κλίσεις θεωρώ ήταν που με κράτησαν και με τερμάτισαν τόσο καλά στον Ολύμπιο Δρόμο τον Μάιο. Θυμάμαι μετά το περσινό Σπάρταθλο είχα διαβάσει στο μπλογκ κάποιου Σπαρταθλητή που τερμάτισε ότι ήταν λάθος του που δεν είχε βάλει ανηφορικές διαδρομές στις προπονήσεις του και αυτό του είχε στοιχήσει στον αγώνα του. Ευτυχώς όμως όχι τόσο ώστε να μην τερματίσει!  Έτσι όποτε βγαίνω για προπόνηση σε διαδρομή που ξέρω θα έχει αρκετή ανηφόρα τον φέρνω αυτομάτως στο μυαλό μου.

Όλα τα χρόνια που τρέχω και προετοιμαζόμουν για άλλους αγώνες τόσο ασφάλτου όσο και βουνού, θεωρώ πως έχω εξαντλήσει λίγο πολύ τις διαδρομές στην Αθήνα που είναι προσβάσιμες για εμένα και κατάλληλες για μεγάλες προπονήσεις. Έχω  χιλιοτρέξει τον Υμηττό, την Πάρνηθα, έχω πάει Μαραθώνα από τη διαδρομή την κλασική. Έχω κάνει τη διαδρομή του παλιού αγώνα 100χλμ στον Μαραθώνα, έχω τρέξει στο ιστορικό κέντρο, έχω σχεδιάσει διαδρομή από Πειραιά προς Κηφισιά με επιστροφή για κέντρο πάλι, έχω βρει διαδρομές στη γειτονιά μου τις οποίες επέκτεινα τους τελευταίους μήνες προς τους γύρω δήμους ώστε να μαζεύονται κι έτσι χιλιόμετρα. Δεν μπορώ να πω, έχω ποικιλία και μέσα στις διαδρομές της καθημερινότητάς μου και της πόλης στην οποία ζω.

Αλλά μιας και είμαι άνθρωπος των ταξιδιών και των αποδράσεων, επωφελήθηκα κάποιες εκδρομές είτε για αγώνες της παρέας μου είτε για δικά μου ταξίδια για να τρέξω διαφορετικές διαδρομές. Και ομολογώ πως και μόνο η προσμονή μιας καινούργιας διαδρομής της οποίας δεν γνωρίζεις εκ των προτέρων τι θα συναντήσεις από υψομετρική, εικόνες και ποιότητα τερέν, είναι από μόνη της ένα κίνητρο να μπεις με όρεξη στην προπόνηση.

Έτσι, φέτος έχω τρέξει Δελφούς- Αράχωβα με επιστροφή, Γιάννενα, στους δασικούς δρόμους Ερύμανθου Ροδόπης,  Βλάστη Κοζάνης αλλά και Πτολεμαΐδα- Εράτυρα, Καλάβρυτα, Κέρκυρα, Θεσσαλονίκη, Κοζάνη- Παναγία Σουμελά, Πρέσπες, Κύπρο και  Όλυμπο.

Αλλά και πέραν των πολύωρων προπονήσεων περνάω και αρκετό χρόνο μέσα στον στάδιο. Οι περισσότεροι (κι εγώ ανάμεσα σ’ αυτούς) θεωρούν πως η προετοιμασία για το Σπάρταθλο και γενικά για ασφάλτινους αγώνες υπεραπόστασης περιλαμβάνει μόνο μεγάλα αργά τρεξίματα και τίποτα άλλο. Μεγάλο λάθος. Έχει τόση ποικιλία η προπόνηση που είναι αδύνατον να βαρεθείς. Και εκεί ακριβώς πιστεύω είναι και η δυσκολία της εμπειρίας. Στις διαρκείς προσαρμογές που κάνει το σώμα στο κάθε είδος προπόνησης.

Έχουμε τις διαλειμματικές,  όπου η προπόνηση δεν γίνεται για βελτίωση της ταχύτητας, αλλά για διατήρηση αυτής που ήδη έχουμε.  

Έχουμε τα τέμπο μέσα στο στάδιο όπου για 45’-1hr45’ καλείσαι να τρέξεις με σταθερό γρήγορο ρυθμό για να δουλεύεις τη δρομικότητά σου.

Έχουμε τις μέρες χαλάρωσης- ξεκούρασης όπου δεν κάθεσαι τελείως αλλά τρέχεις σε χαλαρό και εύκολο ρυθμό. Τις ημέρες αυτές μιας και δεν υπάρχει ένταση είναι και ευκαιρία για τις ασκήσεις ενδυνάμωσης που φυσικά δεν λείπουν από το πρόγραμμα.

Και τέλος, έχουμε τις πολύωρες προπονήσεις που για εμένα προσωπικά έχουν γίνει οι πιο ξεκούραστες γιατί απλά ξεκινάω, κατεβάζω ρολά και χωρίς να το καταλάβω περνούν και τα χιλιόμετρα και η ώρα. Χωρίς το άγχος του ρολογιού ανά 200μ στο στάδιο αν θα πρέπει να επιταχύνω ή να επιβραδύνω το ρυθμό μου, χωρίς να κυνηγάω την ανάσα μου, χωρίς να μην μπορεί να ταξιδεύει το μυαλό.

Και μετά από ένα ΣΚ όπου έχεις τρέξει 60-80χλμ με τα χαμηλά πατήματα που έχουν τα Long Runs, πρέπει την Τρίτη να μπεις στο στάδιο και να ξανασηκωθεί το γόνατο στη διαλειμματική και να περάσεις αυτό το πέρασμα των 200μ στον απαιτούμενο χρόνο. Να βγάλεις κομμάτια (χιλιάρια, διχίλιαρα, τριχίλιαρα) από το 4’20’’- 4’40’’, την Πέμπτη να κάνεις το μεγάλο τέμπο (10-18χλμ) από το 4’50’’-5’10’’, και εκεί που έχεις συνηθίσει και πάλι το ταρτάν βγαίνεις  πάλι στην άσφαλτο ή στους χωματόδρομους, χαμηλώνεις το βήμα σου και ανεβαίνεις την ανηφόρα με ρυθμό από 5’20’’-7’/χλμ.

Απίστευτες προσαρμογές και ένα σώμα που συμβαδίζει με το πρόγραμμα είτε του αρέσει είτε όχι. Αλλά ευτυχώς μου αρέσει! Όχι μόνο δεν βαριέμαι, αλλά αντέχω την πίεση και ανυπομονώ πάντα για την αποστολή του προγράμματος του επόμενου μήνα και την εκτέλεση αυτού.

Ένα ακόμα κομμάτι της προετοιμασίας αυτής που αξίζει να αναφέρω είναι η απουσία μου από μικρότερους αγώνες. Στο άρθρο «το καλεντάρι» είχα αναφέρεις του δυο αγώνες που έτρεξα, τα 100χλμ της Ψάθας και τον Ολύμπιο Δρόμο… και σε αυτούς περιορίστηκα. Υπάρχουν αθλητές που συμβουλεύουν ότι η συμμετοχή σε μικρότερους αγώνες βοηθούν γιατί αποτελούν μια ευκαιρία να δουλεύω και αγωνιστικά την ταχύτητά μου, να μην χάνω τη μαχητικότητά μου και κάποια άλλα επιχειρήματα που δεν με έπεισαν. Προτίμησα να απέχω, αξιοποιώντας τα ΣΚ μου σε πιο ποιοτικές προπονήσεις και ας ήταν πιο αργές. Θεωρώ πως πάντα ένας αγώνας που δεν είναι σε προπονητικό πλαίσιο σε βγάζει εκτός προγράμματος από τις επόμενες προπονήσεις και σίγουρα δεν μπαίνεις το ίδιο φρέσκος στην προπόνηση της Τρίτης.

Επιπλέον ένας άλλος παράγοντας (βασικότατος!) είναι η πολυκοσμία των αγώνων. Αυτό το ταξίδι για το Σπάρταθλο αποδείχτηκε πως είναι ένα μεγάλο ταξίδι με τον εαυτό μου. Στα χιλιόμετρα που τρέχω, έχω πολύ χρόνο να σκέφτομαι, να μελετώ τον αγώνα, τις πιθανότητες επιτυχίας- αποτυχίας, να ψάξω πιθανά λάθη που μπορούν να γίνουν, κι άλλα πολλά που η προπόνηση μου δίνει τις κατάλληλες συνθήκες και απομόνωση που χρειάζεται. Είναι ένα πολύ μοναχικό ταξίδι, πιο μοναχικό απ’  ότι περίμενα! Εδώ κι ένα χρόνο όλες σχεδόν οι προπονήσεις έχουν γίνει χωρίς παρέα. Τον ενθουσιασμό που εξέφρασαν οι περισσότεροι πέρσι  να με συνοδεύσουν στις μεγάλες προπονήσεις  επισκίασαν οι καθημερινές τους υποχρεώσεις που τρέχουν καμία φορά πιο γρήγορα και από εμάς τους ίδιους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το γεγονός πως ούτε σε ένα Long Run δεν είχα παρέα έστω και μία ώρα. Μοναδική εξαίρεση ο φίλος και Σπαρταθλητής Γιώργος Ζαχαριάδης που με ξενάγησε σε δική του διαδρομή στη Νομό Κοζάνης. Αλλά επειδή ουδέν κακόν αμιγές καλού, νιώθω πως αυτές οι μοναχικές προπονήσεις με δυνάμωσαν σε ένα κομμάτι που διαφορετικά δεν θα μπορούσα να δουλέψω.

Και βέβαια μιας και αναφέρομαι σε πιο εξειδικευμένες πτυχές της προετοιμασίας δεν μπορώ να μην αναφέρω την πολύτιμη βοήθεια της έμπειρης αλλά και δοτικής Βίκυς Καρπούζα που ζει αυτή την προετοιμασία σαν να τρέχει και η ίδια. Θυσιάζοντας τον δικό της προπονητικό χρόνο είναι παρούσα οπουδήποτε τη χρειαστώ. «Βίκυ σε 4ώρες έλα πάρε με από τον Μαραθώνα». «Βίκυ την τάδε ώρα έλα πάρε με από το Βελβεντό». «Βίκυ θα με αφήσεις στα Ανάβρυτα πριν πας δουλειά;» Επειδή οι προπονήσεις μου πάντα ήταν μεγαλύτερες από τις δικές της, τελειώνοντας τη δική της με περίμενε υπομονετικά στα σκαλάκια της Πάρνηθας να επιστρέψω. Παρούσα η Βίκυ με το αυτοκίνητο να προπορεύεται 4-5χλμ μπροστά στις μεγάλες προπονήσεις σε δημόσιους δρόμους, να ξέρω ότι θα  είναι παρακάτω με την τροφοδοσία και τις συμβουλές. Κάθε μεγάλη προπόνηση είναι και ένα μεγάλο τεστ για το τελικό support στο Σπάρταθλο. Και είμαι σίγουρη πως περιμένει με την ίδια ανυπομονησία με εμένα την ημέρα της εκκίνησης.

Και κάπως έτσι μετά από ένα χρόνο κατάλαβα επιτέλους πάνω κάτω τις προπονητικές απαιτήσεις που έχει η προετοιμασία αυτή. Είναι πολύπλευρη, δυναμική αλλά και πολύ ενδιαφέρουσα. Πολύ διαφορετική από όσα είχα συνηθίσει και άσχετα με το τελικό αποτέλεσμα σίγουρα το προπονητικό ταξίδι που βιώνω θα μου μείνει αξέχαστο. Πρώτον γιατί δεν πίστευα ποτέ ότι θα ήμουν ικανή να βγάζω εις πέρας τέτοιες προπονήσεις βδομάδα τη εβδομάδα και δεύτερον επειδή με την σιωπηλή εμπιστοσύνη που μου δείχνει ο Δημήτρης απλά εκτελώ χωρίς τον παραμικρό δισταγμό για την προπονητική στρατηγική του.

Τέτοια εποχή πέρσι διάβαζα οτιδήποτε αναφερόταν στο Σπάρταθλο. Διάβαζα τα μπλογκς όσων είχαν τερματίσει. Άκουγα συμβουλές (κι αυτό συνεχίζεται μέχρι και σήμερα). Λυπόμουν που άφηνα τα βουνά. Ετοίμαζα το πρώτο άρθρο. Αγωνιούσα για την προθεσμία εγγραφών. Ανυπομονούσα να παρακολουθήσω το Σπάρταθλο του 2013. Όλα αυτά ήταν πράγματα που ήταν στο χέρι μου και μπορούσα να ελέγξω. Αλλά στην «κοινή λαϊκή» …δεν είχα ιδέα γι αυτά που στην αρχή δεν θα μπορούσα να ελέγξω. Δεν είχα ιδέα για το πόσο πλούσιο τελικά θα ήταν οι εμπειρίες που με περίμεναν. Δεν είχα ιδέα για το πόσο μπορούσα πραγματικά να πιέσω και να ρυθμίσω τον εαυτό μου για τις ανάγκες και απαιτήσεις αυτού του προγράμματος.  

Πέρασε ένας χρόνος και έμειναν μονάχα οκτώ  εβδομάδες για τη μεγάλη μέρα. Και ο «Δρόμος για τη Σπάρτη» όλο και κοντεύει…

Άντζυ Τερζή