Κάνοντας μια αναδρομή στο μυαλό μου προσπαθώ να βάλω σε μια σειρά γεγονότα, συναισθήματα και γνωριμίες. Φέτος λοιπόν ο μεγάλος αυτός αγώνας στα βουνά και τα δάση της Ροδόπης ήταν ο στόχος της χρονιάς μαζί με τον αδελφό του αγώνα στον Όλυμπο, τον Olympus Mythical Trail 100 Km, και οι δυο μοναδικοί στο είδος τους με τον μεγαλύτερο βαθμό δυσκολίας τουλάχιστον για τα ελληνικά δεδομένα.

Με δυο τέτοιους αγώνες στόχο έπρεπε να δω σοβαρά το πρόγραμμα της προπόνησης μου, έτσι αύξησα τον όγκο κατά 20% τουλάχιστον σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά, έβαλα μερικές διαλειματικές προπονήσεις και ουκ ολίγους αγώνες στο ενδιάμεσο που ανάλογα με το πόσο κοντά ή μακριά ήταν από τον στόχο αύξανα ή μείωνα την ένταση τους.

Όλα αυτά βέβαια σύμφωνα με της συμβουλές και την καθοδήγηση του εμπειρότατου ουλτράκια και καλού φίλου Νίκου Πετρόπουλου.

Τα πολλά χιλιόμετρα θέλουν τι άλλο; πολλά χιλιόμετρα! Θέλουν υπομονή και επιμονή στην προπόνηση όχι μόνο για ένα καλό αποτέλεσμα αλλά και για να ευχαριστηθείς τον αγώνα χωρίς να υποφέρεις.

Πέρασαν οι μήνες, ήρθε ο Olympus Mythical Trail όπου από εκεί φάνηκε Τα πολλά χιλιόμετρα θέλουν τι άλλο; πολλά χιλιόμετρα! Θέλουν υπομονή και επιμονή στην προπόνηση όχι μόνο για ένα καλό αποτέλεσμα αλλά και για να ευχαριστηθείς τον αγώνα χωρίς να υποφέρεις.ότι η προπόνηση μου αποδίδει μιας και πήγα καλά για τα δεδομένα μου, καλή αποθεραπεία μετά τον αγώνα, συνέχεια της προπόνησης και ούτε που κατάλαβα πως βρέθηκα με τα φιλαράκια μου να ταξιδεύουμε την Τετάρτη 15 Οκτώβρη προς την Ξάνθη και από εκεί προς την Χαϊντού και το δασικό χωριό του Ερύμανθου.

Τοποθεσία και ατμόσφαιρα μοναδική, με ξύλινα σπιτάκια χωμένα μες τα έλατα, το εστιατόριο ξύλινο και αυτό στην μέση του Δασικού Χωριού με την καμινάδα του να καπνίζει και ο Χρήστος με τις κουδούνες του να μας καλωσορίζει.

Εγγραφές, φίλοι, χαιρετούρες, αστεία, φαγητό, περνούν οι ώρες, έφτασε αργά το απόγευμα, μαζευόμαστε στην γραμματεία και παρακολουθούμε την άρτια από όλες τις πλευρές τεχνική ενημέρωση, μετά πίσω στην σκηνή μας για τις τελευταίες ετοιμασίες πριν τον αγώνα !

Ετοιμαζόμαστε, το πρωινό μας περιμένει, catering από τον “Γρηγόρης Μικρογεύματα” με ότι μπορείς να φανταστείς, τσιμπώ λίγο και στήνομαι μαζί με τους υπόλοιπους πίσω από την γραμμή εκκίνησης. Η αντίστροφη μέτρηση μαζί με τον ήχο από τις κουδούνες ανεβάζουν την διάθεση και την αδρεναλίνη, το αγχος εξαφανίζεται και μένει μόνο το …Ταξίδι!

Έχω χωρίσει την διαδρομή σε τέσσερα μέρη, τέσσερις μαραθώνιοι σχεδόν, το πρώτο από τον Ερύμανθο μέχρι την Ζαρκαδιά, το δεύτερο μέχρι το Κρούσοβο, το τρίτο μέχρι την Ζαρκαδιά, από εκεί επιστροφή στον Ερύμανθο για το τέταρτο και τελευταίο μέρος το οποίο είναι κοινό με το πρώτο. 

Στον αγώνα “Ηρακλής” στην Οίτη τον Σεπτέμβρη τον οποίο είχαμε βάλει σαν προπόνηση, είχαμε κάποιες στιγμές με τον αγαπητό Λεωνίδα Αθανασόπουλο, σχετικά με τον αγώνα στην Ροδόπη μας είπε : κρατηθείτε στο πρώτο κομμάτι του αγώνα, προσέξτε να μην παρασυρθείτε σε αυτό μιας και είναι εύκολο, πανέμορφο, γενικά κατηφορικό και ειδικά οι δυο μεγάλες κατηφόρες του Θεολόγου και της Οξιάς μπορούν να σε χρεώσουν άσχημα και να φτάσεις στον σταθμό της Ζαρκαδιάς όπου είναι ο πρώτος μεγάλος σταθμός, να διαπιστώσεις εκεί την κούραση και να αναρωτηθείς πως θα βγουν άλλα 120 χιλιόμετρα ;

Γενικά τέτοιου είδους συμβουλές πήραμε όλοι και από την τεχνική ενημέρωση του Χρήστου Κατσάνου καθώς και για την υδροδοσία μας από τα ρέματα της περιοχής, που θα γεμίσουμε κτλ. Για όλα αυτά είχαμε ενημερωθεί κατ’ιδίαν και από τον Νίκο Πετρόπουλο μεγάλη μορφή του συγκεκριμένου αγώνα, σε ομαδική μας συνάντηση πριν τον αγώνα.

Έτσι ξεκίνησα το ταξίδι μου συγκρατημένος, με προσοχή στο να κρατώ σταθερό, χωρίς υπερβολές ρυθμό και να μείνω στο ίχνος της διαδρομής, με αυτόν τον τρόπο απολαμβάνω την διαδρομή σε αυτό το σαγηνευτικό τοπίο. Μετά από κάτι λιγότερο από έξι ώρες έφτασα φρέσκος στον πρώτο σταθμό Ζαρκαδιά στα 40 χιλιόμετρα, εκεί πήρα τα μπατόν και την τροφοδοσία μου από το drop bag (ο σάκος δηλαδή με τα πράγματα μας), έφαγα μια σούπα και ξεκίνησα την ανηφόρα για το δεύτερο μέρος της διαδρομής χωρίς περιττές καθυστερήσεις.

Τα σαράντα χιλιόμετρα που ακολουθούν δεν έχουν κάποια ιδιαίτερη δυσκολία, έχουν αρκετή ανηφόρα με πρώτη αυτή για το Καϊκούλι και δεύτερη για το Κρούσοβο. Προσοχή θέλει εδώ η διαχείριση του νερού μιας και είναι μέρα και ο καιρός είναι σχετικά ζεστός, γεμίζω συνεχώς τα παγούρια μου σε κάθε ευκαιρία ή πίνω απευθείας από τα ρέματα με το ποτήρι μου.

Στόχος μου σε αυτό το δεύτερο μέρος είναι να φτάσω μέρα στο Κρούσοβο, ανοίγω λίγο τον ρυθμό μου αλλά χωρίς υπερβολές, είναι νωρίς ακόμα, οι ώρες κυλούν γρήγορα, τα μάτια και το μυαλό γεμίζουν εικόνες μοναδικές κάνοντας με να ξεχνώ πόση ώρα τρέχω ή περπατώ. Σε κάθε Σημείο Ελέγχου οι Εθελοντές δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους, το ζουν όσο εμείς. Στο Καϊκούλι (όπως και σε άλλα σημεία) είχαν φέρει φαγητό από το σπίτι τους και νερό, ήθελαν να μας προσφέρουν όσα περισσότερα μπορούσαν.

Κατηφορική πορεία ως το Φαρασινό και μετά ανηφορικό μονοπάτι στο μεγαλύτερο μέρος μέχρι το Κρούσοβο. Πλησιάζω στον σταθμό, μια ακόμη χρήσιμη συμβουλή από τον Χ. Κατσάνο είναι να σκέπτεσαι πριν φτάσεις στον σταθμό τι θέλεις να κάνεις εκεί και με ποια σειρά έτσι ώστε να μην χάνεις χρόνο, έτσι και έκανα σε όλους τους σταθμούς, πήρα το δεύτερο drop bag, άλλαξα μπλούζα, φακό, πήρα προμήθειες έφαγα την σουπίτσα μου και ξεκίνησα σύντομα με σκοπό να εκμεταλλευτώ όσο περισσότερο γίνεται το φως της μέρας, είναι 17:20 δεν μένει και πολύ ακόμα μέχρι την μεγάλη νύχτα και την λέω μεγάλη γιατί μας περιμένει γύρω στις 12 ώρες σκοτάδι αν αναλογιστείς ότι νυχτώνει πριν τις επτά το απόγευμα και ξημερώνει περίπου 07.00 το πρωί !

Φεύγοντας από κάθε σταθμό έπαιρνα μαζί μου ένα τοστ το οποίο το έτρωγα μισό ανά μισάωρο.Αν αναλογιστείς ότι ολόκληρο έχει γύρω στις 300–400 θερμίδες με κάλυπτε ενεργειακά για πάνω από μια ώρα σύμφωνα με το πλάνο μου. Ένα θέμα που προέκυψε, ήταν Στην Πυραμίδα η νύχτα έχει πέσει για τα καλά και οι εθελοντές κρατούν την φωτιά αναμμένη σα Φάρο, δίνοντας την ευκαιρία σε όποιον θέλει να ξαποστάσει.ότι όσο περνούσαν οι ώρες έτρωγα όλο και πιο δύσκολα, οτιδήποτε στέρεο το κατάπινα με δυσκολία, πιστεύω ότι έφταιγε η ζέστη και η αυξημένη υγρασία κατά κύριο λόγο, ευτυχώς είχα εναλλακτική, άλλαξα το διατροφικό μου πλάνο και βασίστηκα σε υγρές τροφές όπως Gel και σκόνες σαν το perpetuem της Hammer ή το 4:1 της High 5 οι οποίες περιέχουν υδατάνθρακες και πρωτεΐνες, χωρίς να παραλείπω ηλεκτρολύτες και αμινοξέα σε τακτικά χρονικά διαστήματα (Edurolytes και Amino της Hammer).

Πορεία προς Ζαγκραντένια λοιπόν και από εκεί “Πυραμίδα 148", ανηφόρα και τα μπατόν κάνουν καλά την δουλειά τους, κάπου εκεί στα σαθρά με κατηφορική κλίση κομμάτια πριν την Πυραμίδα αναρωτιέμαι πως τρέχουν εδώ χωρίς μπατόν ! Θέλει καλή ισορροπία κάτι που με την κούραση που συσσωρεύεται δεν είναι εύκολο πράγμα.

Στην Πυραμίδα η νύχτα έχει πέσει για τα καλά και οι εθελοντές κρατούν την φωτιά αναμμένη σα Φάρο, δίνοντας την ευκαιρία σε όποιον θέλει να ξαποστάσει.

Ακολουθούν κατηφορικά κομμάτια σε δασικούς χωματόδρομους και μονοπάτια, κάποια στιγμή ακούω μουσικές στο δάσος, αναρωτήθηκα αν έφτασα κιόλας στο επόμενο σημείο ελέγχου.Είναι λίγο πιο πάνω τα τροχόσπιτα, καταυλισμός των υλοτόμων που δουλεύουν τέτοια εποχή στο δάσος, ξεκουράζονται και διασκεδάζουν την νύχτα πριν την σκληρή δουλειά της επόμενης μέρας. Περνώ δίπλα τους αθόρυβα χωρίς να ενοχλήσω, σκέφτηκα να ζητήσω λίγο νερό αλλά είμαι σίγουρος ότι θα ήθελαν να κεράσουν τσίπουρο και να μάθουν τι και πως κάνουμε μες την νύχτα, επομένως συνεχίζω τη δουλειά μου (περπατοτρέξιμο στο ρυθμό που μπορώ και μου επιτρέπει η κατάσταση μου). Κάπου εκεί είναι που έχω αρχίσει και νυστάζω πολύ, πιάνω τον εαυτό μου να βαδίζει ζιγκ ζαγκ στην ανηφόρα για αρκετή ώρα σα μεθυσμένος. Είναι η κατάλληλη στιγμή να “χτυπήσω” την Guarana μου, ένα εκχύλισμα από φυτό του Αμαζονίου με μεγάλη περιεκτικότητα σε καφεΐνη, ένα πολύ καλό κόλπο που έμαθα από το άρθρο του Τάκη Τσογκαράκη για την περιγραφή του για το UTMB του 2014. Η Guarana λειτουργεί και εγώ ισιώνω το βήμα και την διάθεση μου μετά από λίγα λεπτά.

Φτάνω σιγά σιγά στον σταθμό Γιουμουρλού, εκεί απόλαυσα τα πιο νόστιμα μακαρόνια με κιμά που έχω φάει! Φταίει η ώρα και η στιγμή ή ο μάγειρας ; δεν ξέρω, γεμίζω τα παγούρια μου φτιάχνω τις σκόνες μου και είμαι σύντομα “on the run “. Ακολουθούν Αληκιοϊ, Μέγα Ρέμα και Τσατάκι.

Είναι περασμένες 22.00, πυκνό σκοτάδι και η νύχτα από μεγάλη έννοια που την είχα λόγο της απομόνωσης και των εκπλήξεων που μπορεί να κρύβει, είναι σκέτη απόλαυση, νιώθω μέρος του δάσους στο οποίο τρέχω, μου έρχεται στο μυαλό το μότο της Pearl Izumi “run like an animal”. Έτσι νιώθω και εγώ, τρέχω σε δασικούς χωματόδρομους, μονοπάτια, δίπλα στο ποτάμι πολλές φορές, περνώ πάνω από πέτρινα τοξωτά γεφύρια, μαγεία !

Το μονοπάτι πολλές φορές γίνεται δύσκολο και μες την πέτρα, αποφασίζω στα δύσκολα αυτά κομμάτια να περπατώ (σε γρήγορο όμως ρυθμό) μιας και η κούραση έχει αυξηθεί και ο κίνδυνος μιας πτώσης είναι φανερός, αλλάζοντας έτσι το αρχικό πλάνο “τρέχουμε όλες τις ευθείες και κατηφόρες της διαδρομής και περπατάμε τις ανηφόρες”.

Να σημειώσω εδώ ότι δε με προβλημάτισε ούτε μια στιγμή η σηματοδότηση της διαδρομής, ειδικά την νύχτα ήταν σαν παιχνίδι με τα ανακλαστικά σηματάκια στρατηγικά τοποθετημένα να δείχνουν την πορεία που πρέπει να ακολουθηθεί.

Στο σημείο ελέγχου Τσατάκι δίπλα στην λίμνη, για μια ακόμη φορά οι Εθελοντές του ROUT δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους, μας ρωτούν on camera πως νιώθουμε και αν θέλουμε να πούμε κάτι για το πρωτότυπο ημερολόγιο τους, υπέροχοι όλοι τους.

Συνεχίζω με τον ίδιο ρυθμό, μετρημένο, έχω κούραση αλλά και δύναμη ακόμα την οποία διαχειρίζομαι προσεκτικά, θέλω να έχω δυνάμεις μέχρι το τέλος.

Φτάνω στο Σταθμό “Ζαρκαδιά 2" μετά από 15 και κάτι ώρες κλείνοντας έτσι τον μεγάλο κύκλο των 80 χιλιομέτρων. Τον έχω κάνει άλλες τρεις φορές στο παρελθόν αλλά μου φάνηκε τόσο διαφορετικός τώρα, θες γιατί η διαδρομή κινείται με ανάποδη φορά από τους αγώνες VFUT, είναι διαφορετικές οι συνθήκες ή το διαφορετικό ύφος του αγώνα, όλα παίζουν.

Σύντομη ανασυγκρότηση, το τρίτο drop bag έχει όλα όσα χρειάζομαι, αλλαγή μπαταριών για τον φακό, τροφοδοσία, αλλάζω και παπούτσια καλού κακού με λίγο πιο φαρδιά και έφυγα για το τελευταίο και δυσκολότερο κομμάτι του αγώνα, 40 χιλιόμετρα με δυο μεγάλες ανηφόρες να περιμένουν, Οξιά και Θεολόγος.

Το ότι ξαναπεράσαμε από εδώ δεν μου λέει και πολλά, το μόνο που θυμάμαι είναι οι έντονες κατηφόρες που περάσαμε και μας περιμένουν ως ανηφόρες πλέον.Τα μπατόν είναι μεγάλη βοήθεια και μπορώ να κρατήσω τον ρυθμό μου με την χρήση τους (έκανε δουλειά η οικονομία δυνάμεων και τώρα δεν έχω προβλήματα). Το κεφάλι κάτω και πορεία εμπρός ή πάνω όπως το πάρει κανείς.

Στην ποτίστρα της Σίλλης είναι σκοτάδι ακόμη. Γεμίζω νερά και συνεχίζω. Σταδιακά ανεβάζω ρυθμό και μια ώρα αργότερα φτάνω στο Σταθμό της Πρασινάδας. Το τελευταίο 1/3 του αγώνα τρώω με το ζόρι, δεν θέλω αλλά πιέζομαι γιατί ξέρω ότι χωρίς ενέργεια δεν πρόκειται να βγει ο αγώνας. Ρυθμίζω το ρολόι να χτυπά κάθε μισάωρο για να μου το υπενθυμίζει.

Το ξημέρωμα με βρίσκει να τρέχω σε ένα υπέροχο τοπίο δίπλα στο ποτάμι. Καταπράσινα και βρεγμένα τα πάντα από την υγρασία. Αμυδρά θυμάμαι ότι πέρασα από εδώ ξανά πριν από ένα 24ωρο περίπου.

Κάπου κοντά είναι η τελευταία μεγάλη ανηφόρα. Ανυπομονώ!!! Η διαδρομή πάει από τραβέρσα σε τραβέρσα αλλά που είναι; Θέλω να δω αν φτάνουν οι δυνάμεις που φύλαξα. Γεμίζω για πολλοστή φορά τα παγούρια μου στο ρυάκι μετά το γεφύρι και ξεκινώ το μεγάλο ανήφορο. Προσωπικά πιστεύω ότι η ανηφόρα της Οξιάς είναι πιο δύσκολη από αυτή του Θεολόγου αλλά λόγω του ότι έρχεται δεύτερη και με ακόμη μεγαλύτερη κούραση στα πόδια έχει χειρότερη φήμη.

Με σταθερό ρυθμό και τα μπατόν μου να έχουν πάρει φωτιά! Βγαίνω στο Σημείο Ελέγχου (CP) ικανοποιημένος. Τρέχουμε τώρα λέω. Λιβάδια με παχύ χόρτο για λίγο και τι άλλο ; ανηφόρα ξανά! Ευτυχώς είναι για λίγο. Το τοπίο είναι για μια ακόμη φορά απίστευτα όμορφο, το μονοπάτι διακρίνεται με το ζόρι από Λύτρωση, μοναδικές στιγμές γεμάτες Συγκίνηση και Χαρά. Αν δεν έχεις καταλάβει γιατί λένε ότι είναι ένας αγώνας “έντονων συναισθημάτων” θα το καταλάβεις στον Τερματισμό!τα πεσμένα φύλλα και ξανά νερά, ξύλινα γεφυράκια, ποτάμι, ανηφόρα και να το τελευταίο Σημείο Ελέγχου “Λειβαδίτης 2". Πάει τον έφαγα τον γάιδαρο και την ουρά του, κάτι τρίχες έμειναν, επτά χιλιόμετρα χωματόδρομος και τέλος. Είμαι απίστευτα ευχαριστημένος από τον αγώνα, την πορεία και τον χρόνο που έχω κάνει ως εδώ, more than perfect !

Πριν αρχίσει ο αγώνας έλεγα στους φίλους μου ότι θα ήθελα σε αυτό το τελευταίο κομμάτι να μπορώ να τρέξω και έτσι έγινε. Τέρμα η οικονομία δυνάμεων τώρα, θα κάψω ότι έμεινε στο ρεζερβουάρ.

Προς έκπληξη μου το τμήμα αυτό της διαδρομής δεν είναι αμιγώς ανηφορικό αλλά κρύβει ευθείες και μικρές κατηφόρες επιτρέποντας το τρέξιμο ευκολότερα. Οι ταμπελίτσες με την αντίστροφη μέτρηση των χιλιομέτρων που απομένουν μου δίνουν κουράγιο. Το ταξίδι τελειώνει.

Λέω μέσα μου: δώσε ότι έχεις ακόμα.

Φτάνω!

Είμαι σχεδόν εκεί, μετά από 164 χιλιόμετρα αλλά αναρωτιέμαι που είναι η φασαρία, ο κόσμος … μάλλον τους ξαφνιάζω, πλησιάζοντας ακούω να φωνάζουν “έρχεται — έρχεται” και ο Κατσάνος τρέχει κραδαίνοντας τις κουδούνες να με προϋπαντήσει.

Λύτρωση, μοναδικές στιγμές γεμάτες Συγκίνηση και Χαρά. Αν δεν έχεις καταλάβει γιατί λένε ότι είναι ένας αγώνας “έντονων συναισθημάτων” θα το καταλάβεις στον Τερματισμό!

Αγκαλιά με αγαπημένα πρόσωπα, Πετρόπουλος — Ρήγος — Κατσάνος και Σπυριδόπουλος, με το Χρήστο να λέει “κατάλαβες τώρα ;” και τον Λάζαρο “τι σου’λεγα ; ”…

Αποσύρομαι για την τελική ανασυγκρότηση πριν αρχίσουν οι κρυάδες. Ένα ζεστό μπανάκι, καθαρά και ζεστά ρούχα και πάλι έξω στον ήλιο, στον τερματισμό να υποδεχτώ και εγώ με την σειρά μου Φίλους και γνωστούς.

Όλοι εδώ είμαστε μια Παρέα, Οικογενειακή υπόθεση.

Ο αγώνας αυτός με σημάδεψε, μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά μέσα σε λίγες μέρες !

Ευχαριστώ για όλα από καρδιάς, τους οικοδεσπότες αυτού του υπέροχου αγώνα, Χρήστο Κατσάνο, Λάζαρο Ρήγο, Ηλία Σπυριδόπουλο και όλη την Ομάδα των Εθελοντών η οποία είναι ουσιαστικά και η Ψυχή αυτού του Αγώνα.

Αναδημοσίευση από το "Βιβλίο Εμπειριών του ROUT", μία "πλατφόρμα" μέσω της οποίας Αθλητές και Εθελοντές των αγώνων της διοργάνωσης ξεδιπλώνουν τις εμπειρίες τους ζωγραφίζοντας στον καμβά της Αντοχής και της Περιπέτειας, μας μεταφέρουν στα μαγικά μέρη της Ροδόπης και μας χαρίζουν όμορφες εικόνες και έμπνευση...