Εντυπώσεις από το The North Face® Cappadocia Ultra Trail!

Καππαδοκία στα ανατολικά της Τουρκίας... περίεργοι γεωλογικοί σχηματισμοί με σπηλιές και κώνους, Ελληνική ιστορία και πολιτισμός απο τα βάθη των αιώνων μέχρι πρόσφατα, ωραίο φαγητό και ένας πολλά υποσχόμενος ultra αγώνας στη δεύτερη χρονιά του που συγκεντρώνει όλα τα προηγούμενα σε μόλις 110 απολαυστικά χιλιόμετρα.

Η σπίθα ήρθε απο το άρθρο του Advendure για τον αγώνα της Καππαδοκίας και φαίνεται πως δεν άφησε μόνο εμένα ασυγκίνητο, αφού 24 δρομείς απο Ελλάδα, έδωσαν δυναμικό παρόν στις 3 εκκινήσεις των 30,60 και 110 χλμ. Αρκετές ημέρες πριν τη συμμετοχή μου στο Lavaredo Cortina Trail στις Δολομίτες Αλπεις, είχα κανονίσει και το ταξίδι στη Καππαδοκία. Η συμμετοχή στο 60ρι ή στο 110 ήταν ακόμα υπό σκέψη, οπότε εξασφάλισα οικονομικά εισιτήρια και διαμονή νωρίς ενώ άφησα για αργότερα τη διαδρομή που θα ακολουθούσα.

 

Περνώντας την αψίδα τερματισμού στην Cortina d'Ampezzo τέλος Ιουνίου, πήρα την απόφαση να δοκιμάσω για πρώτη φορά τα 110χλμ. Το πρόγραμμα καταστρώθηκε,οι προπονήσεις της Κυριακής έγιναν όλες ορεινές με μεγαλύτερη διάρκεια ΄χωρίς ιδιαίτερη συνέπεια όμως λόγω καλοκαιριού και έτσι φτάσαμε 21 Οκτώβρη να έχουμε μια πτήση για Καισάρεια και ενδιάμεση στάση την Κωνσταντινούπολη για μερικές ώρες. Απο εκεί, λεωφορείο της διοργάνωσης μας μετέφερε δωρεάν 70χλμ μέχρι το ξενοδοχείο μας στο Urgup (Προκόπι)

 

Τις δυο ημέρες μέχρι τον αγώνα, τις αφιερώσαμε βολτάροντας στην περιοχή, ανακαλύπτοντας κρυφές γωνιές στους αλλόκοτους λόφους, τοπικές γεύσεις και το Τούρκικο χαμάμ που ήταν σε απόσταση 3 μέτρων απο την αψίδα του τερματισμού. Φυσικά δεν ήμασταν οι μόνοι, αφού το βράδυ της Πέμπτης όλοι οι Έλληνες που είχαν έρθει για τον αγώνα, χαλαρώσανε στα ζεστά μάρμαρα του.

 

Την Παρασκευή το κέντρο του Urgup είχε γεμίσει δρομείς απ όλες τις χώρες με τους περισσότερους φυσικά απο την Τουρκία, στην οποία όπως και στη χώρα μας, το δρομικό κίνημα κάνει αισθητή την παρουσία του όλο και περισσότερο, σε δρόμους και βουνά.

 

Η διοργάνωση είχε κλείσει το τοπικό cinema για το κέντρο ενημέρωσης και την παραλαβή των αριθμών, έτσι μετά την πληρέστατη ενημέρωση που έκαναν σε Τούρκικα και Αγγλικά, ο κόσμος κατευθύνθηκε προς το pasta party,σε μια ιδιαίτερη τοποθεσία έξω από και μέσα σε, σπηλιές ενός διάτρητου λόφου.

 

 

Το ξύπνημα πριν τον αγώνα, είχε αναλάβει 'όπως και τις υπόλοιπες ημέρες, ο ιμάμης, που με την πρωινή προσευχή απο τα μεγάφωνα του παρακείμενου τζαμιού έδινε μια πολύ ιδιαίτερη και γλυκιά νότα στο ξύπνημα μας.

 

06:30 στην εκκίνηση, καταγραφή των bib και στις 07:00 οι δυο διαδρομές 60 και 110 χιλιομέτρων ξεκινούσαμε για ένα πολύωρο ταξίδι.

 

Τεράστιος ο τύπος στο κέντρο της εικόνας!

 

Δεν είχε περάσει το πρώτο μισάωρο και οι μετεωρολογικές προβλέψεις βγήκαν αληθινές, με το αρχικό ψιλόβροχο να διαδέχεται δυνατή βροχή και αέρας. Ήταν βέβαιο οτι αν συνέχιζε με αυτό το ρυθμό, το αντιανεμικό μου δε θα προστάτευε καθόλου, καθώς ήδη ήμουν μούσκεμα. Ευτυχώς η διαδρομή μετά το Ortahisar στο 10οχλμ προς το σταθμό Ibrahimpasa που συνέχιζε μέσα στο φαράγγι της κοιλάδας των περιστεριών έκοβε απο αέρα και έτσι ήταν πιο ανεκτές οι συνθήκες.

 

 

Η κοιλάδα όπως και οι υπόλοιπες που διασχίσαμε είναι στην ουσία το βαθύ κομμάτι των φαραγγιών, όπου ανάλογα το πλάτος τους έχουν απο ρυάκια μέχρι χωράφια με αμπέλια ή καρυδιές και πολλές μηλιές.

 

 

Μπήκαμε στο Goreme χωρίς να σταματήσουμε αφού ο επόμενος σταθμός ήταν αμέσως μετά τα λουλουδιασμένα μποστάνια του Uchisar στις ανηφόρες,όπου μας περίμενε πολύ και χορταστική λάσπη την οποία με περίσσια δεξιοτεχνία τετράπαχου γουρουνιού, ξεπεράσαμε για να καταλήξουμε στον δεύτερο σταθμό στην κορυφή του κάστρου στο 26οχλμ , μέσα σε μια σπηλιά που φάνταζε στην φάτνη μπροστά μου.

 

 

Πρώτο μου μέλημα ήταν να στεγνώσω το κινητό τηλέφωνο που εκτελούσε και χρέη φωτογραφικής μηχανής, ενώ αμέσως στη συνέχεια κάτι αλμυρά μπισκότα, χαλβάς με ταχίνι και ψωμί τόστ με τυρί, έγιναν οι αχώριστοι φίλοι μου για τα επόμενα χλμ. Γλιστερής πλαγιά στη συνέχεια που μας οδήγησε μέσω μιας κυκλικής διαδρομής ξανά στο Goreme για τον επόμενο σταθμό στο 35οχλμ.

 

 

Η βροχή είχε πλέον σταματήσει και ένας υπέροχος ήλιος να μας στεγνώνει, ήταν σα να τρως 3 τζελάκια μαζί. Άφησα τον σταθμό γεμάτος ενέργεια με κατεύθυνση το ανοιχτό μουσείο του Goreme, ίσως το πιο τουριστικό μέρος της Καππαδοκίας, με τους τουρίστες να μας κοιτάνε άλλοτε με θαυμασμό και άλλοτε με περιέργεια.

 

Μπαίναμε ίσως στο ομορφότερο σημείο της διαδρομής του αγώνα, στο Red Valley την κόκκινη κοιλάδα που δεν είναι να απορείς απο που πήρε το όνομα της. Στην αρχή στριφογυρίσαμε για αρκετά χιλιόμετρα μέσα στις αμέτρητες κόκκινες χαράδρες της, στα σκοτεινά τουνελ και τις σιδερένιες σκάλες που σε ανεβάζανε-κατεβάζανε επίπεδα,για να καταλήξουμε σε ένα πανοραμικό σημείο απο το οποίο το σηματοδοτημένο μονοπάτι θα μας οδηγούσε στο Cavusin στο 43ο χλμ.

 

 

 

Σε λίγο αυτές τις χαράδρες που πριν τρέχαμε απο μέσα, θα τις αγναντεύαμε απο αρκετά μέτρα ψηλότερα, στην κορυφή του Akdag.

 

 

Με αυτό το τοπίο και έναν ψηλό δρομέα που με παρέσυρε, λίγο πριν ανέβουμε στο οροπέδιο της κορυφής, έχασα τη σήμανση και συνέχισα ευθεία σε ένα πολύ μικρό ίχνος μονοπατιού που με οδήγησε σχεδόν 100μέτρα χαμηλότερα απο το πλάτωμα της κορυφής.

 

 

Είχα κάνει αρκετά μέτρα και το μονοπάτι είχε γίνει πλέον πολύ επικίνδυνο με σαθρό χώμα και με τη χαράδρα στα δεξιά να μου θυμίζει οτι δε συγχωρεί λάθη. Δεδομένου οτι άλλα σημάδια δεν υπήρχαν καταλάβαμε οτι πάμε λάθος...ένας Γερμανός που με ακολουθούσε γύρισε πίσω και εγώ αποφάσισα να το κόψω ευθεία πάνω έστω και σκαρφαλώνοντας στο τέλος. Ευτυχώς το μονοπάτι ήταν αμέσως μετά την κόψη και έτσι δε μου στοίχισε παρά μόνο μερικά λεπτά χασούρα και λίγους παλμούς παραπάνω.

 

Το τρέξιμο στο πλάτωμα χάριζε μοναδική θέα μέχρι τον σταθμό Akdag στο 50ο χλμ που ήταν και ο τελευταίος γι αυτούς της διαδρομής των 60χλμ.

 

 

Απο εκεί κατηφορίζαμε -460 μέτρα μέχρι το Urgup που είχαμε πλήρη σταθμό και το dropbag. Η ζέστη και το σχετικά αδιάφορο τελευταίο κομμάτι έπαιξαν καλά με τα νεύρα των περισσοτέρων, αφου στον ενδιάμεσο σταθμό του αγώνα στο 62 χλμ, έγιναν οι μισές σχεδόν εγκαταλείψεις (21 απο περίπου 50). Προσωπικά είχα χωρίσει τον αγώνα στα δύο, με το πρώτο κομμάτι των 62χλμ να το σκέφτομαι αυτόνομο.Έτσι αφιέρωσα 49 λεπτά αναδιοργάνωσης σε αυτό το σταθμό και βγήκα "καινούργιος" για τα υπόλοιπα σχεδόν 50χλμ, όσο μπορεί να το πει κάποιος αυτό μετά απο 8 ώρες οι μισές με βροχή και υπόλοιπες με ήλιο...

 

Άφησα την εορταστική ατμόσφαιρα με κέφι, μουσική, φαγητό και λίγο σφιγμένος μπορώ να πω ξεκινούσα να βγαίνω απο το Urgup με προορισμό τον σταθμό Plateau στα 16χλμ με 740μέτρα θετικής υψομετρικής.

 

 

Τους γεωλογικούς κωνικούς σχηματισμούς, είχαν πλέον διαδεχθεί για τα καλά, βουνοπλαγιές χορταρισμένες που με το φώς του ηλιοβασιλέματος έδειχναν χρυσαφένιες. Ο πρώτος λόφος με την ταλαιπωρημένη Τούρκικη σημαία στη κορυφή, μας χάρισε πολύ όμορφη θέα, αλλά μας έδειξε και τα δόντια του αγώνα ειδικά για τη συνέχεια.

 

 

Με ανεπάλληλα ανεβοκατεβάσματα βγήκαμε με λιγοστό φως σε έναν χωματόδρομο ο όποιος στριφογύριζε απο όλες τις πλευρές του ορίζοντα, χωρίς να μπορούμε να καταλάβουμε την τελική κατεύθυνση. Αυτό το κομμάτι πέρασε με ωραία κουβεντούλα με έναν Τούρκο αθλητή που είχε και την γυναίκα του στον αγώνα να προηγείται. Τελικά όπως το είχε προβλέψει την πέρασε πριν το τέλος !! Ήρθε η πρώτη μεγάλη ανηφόρα για το Plateau και ο φακός ήταν το πολυτιμότερο εφόδιο που έπρεπε να διαθέτουμε για να ψάχνουμε τα σημαιάκια της σηματοδοσίας.

 

 

Για εμένα ήταν ο πρώτος αγώνας νύχτα με φακό και ομολογώ οτι απολάμβανα κάθε στιγμή της όμορφης νύχτας. Έτσι άφησα τον εαυτό μου να ξεμακρύνει απο τους υπόλοιπους δρομείς, άλλοτε πιο μπροστά άλλοτε πιο πίσω, ενώ το φεγγάρι έπαιζε παιχνίδια με τα σύννεφα πάνω απο τα κεφάλια μας. Δεν ήταν λίγες οι στιγμές που έκλεισα τον φακό αφουγκραζόμενος την ερημιά του τοπίου και την ησυχία.

 

Στο Plateau ο σταθμός πλήρως εξοπλισμένος, με τους εθελοντές να αντέχουν πεισματικά το βραδινό κρύο του οροπέδιου. Όμορφη ατμόσφαιρα, λίγο φαγητό για ενέργεια (τοστάκι, αλμυρά, χαλβάς κατά τα γνωστά...) και έφυγα για την κατηφόρα.

 

 

Δοκιμάστηκαν καλά τα γόνατα μου και σε αυτή. Ήμουν κοντά στον προτελευταίο σταθμό στο Karlik αλλά τα άτιμα ανεβοκατεβάσματα δεν είχαν τελειωμό. Εκεί που έβλεπα κάποιο φως απο μακριά, εκεί αλλάζαμε πορεία και δωσε του πάλι τον ανήφορο. Φτάνοντας επιτέλους στο 90ο περίπου χιλιόμετρο του σταθμού στο Karlik, δυο Έλληνες αθλητές απο το 60ρι είχαν φτάσει στον σταθμό ενθαρρύνοντας με ουσιαστικά. Είχα πολύ καλή διάθεση και μικρή κούραση, έτσι αποφάσισα τα υπόλοιπα χιλιόμετρα αναλόγως και του μονοπατιού να τα πάω γρήγορα.

 

Λίγο μετά το Karlik είχε μια κατηφόρα με εντυπωσιακή κλίση που απο την ανάγνωση και του υψομετρικού είχα προσπαθήσει να φανταστώ. Η κλίση ήταν όπως την περίμενα, δε περίμενα όμως τα αγκάθια και τις κοτρώνες να ρολάρουν μόλις τις ακουμπούσες. Ευτυχώς χωρίς απρόοπτα φάνηκε να είχα ξεμπερδέψει απο τα δύσκολα.

 

Με στρωτή πλέον διαδρομή στο 101 χλμ, που ήταν και ο τελευταίος σταθμός στο Mustafapasa. Στο σταθμό έδειξα μόνο νούμερο και αγνοώντας την ελκυστική θέα κάποιων δρομέων που είχαν καθίσει γύρω απο τη σόμπα στο κέντρο του σταθμού έφυγα χωρίς ανεφοδιασμό για τον τερματισμό. Σχετικά εύκολα τα τελευταία χιλιόμετρα με ψυχολογική ψυχρολουσία ουσιαστικά και μεταφορικά το αναγκαστικό συνεχόμενο πέρασμα εκατέρωθεν της όχθης ενός μικρού ξεροπόταμου που απο τις βροχές είχε πλέον νερό αρκετό να βρέξει ξανά τα παπούτσια. Ήταν πράγματι τόσο απογοητευτικό μετά απο 18 ώρες να υποβάλλεσαι σε τέτοια δοκιμασία που μια παρέα 3 Σέρβων που προσπέρασα έδειχνε χαμένη να μη το πιστεύει.

 

Η διαδρομή μέσα σε μικρό φαράγγι κλειστή σε πολλά σημεία με δέντρα, κράταγε όλη την υγρασία και την ψύχρα της περιοχής, τόσο που με ανάγκαζε να ξεφυσώ προς τα κάτω καθώς τα χνώτα μου, έκλειναν το οπτικό μου πεδίο. Στο τελείωμα του, δεν άργησαν να φανούν τα πρώτα φώτα του Urgup και όσο και να προσπαθούσα να δώσω λιγο παραπάνω ταχύτητα στο τρέξιμο μου, τα πόδια αρνούνταν να υπακούσουν.

 

Έχω φτάσει πλέον στην άσφαλτο, στην ευθεία μπροστά μου είναι η αψίδα του τερματισμού και η γνωστή (ζεστή,τρυφέρη... βάλτε ότι επίθετα θέλετε) αγκαλιά της γυναίκας μου να με περιμένει όπως κάθε μεγάλο αγώνα τελευταία.

 

Ίσως τελικά να είναι το κίνητρο μου για να μη την αφήνω να περιμένει πολύ, δεκαοκτώ και μισή ώρες για τα 110 χιλιόμετρα της φάνηκε λίγο.

 

 

Μαζί με το μετάλλιο ένα fleece γιλέκο της διοργάνωσης και κατευθείαν για ζεστό φαγητό ενώ λίγα βήματα πιο πέρα το hamam διέθετε δωρεάν μασάζ στα πόδια... ότι πρέπει ήταν. Η ύπνος βαρύς ήρθε σε ελάχιστα λεπτά και ούτε ο ιμάμης κατάφερε να με ξυπνήσει αυτή τη φορά.

 

Τρέχοντας προς τις απονομές, μόλις που προλάβαμε την απονομή στον Νίκο Ροδόπουλο που ήταν νικητής στα 60χλμ, η Ελληνική σημαία στο υψηλότερο βάθρο !!

 

 

Η Κυριακή περιλάμβανε κοντινές βόλτες ξεμουδιάσματος και καλό φαγητό, ενω τη Δευτέρα είδαμε και μερικά ενδιαφέροντα λοφάκια της περιοχής που είχαμε αφήσει.

 

Ο αγώνας είναι πανέμορφος, η διαδρομή των 60χλμ είναι όλη η περιοχή σε ένα ζεστό πιάτο κεμπάπ που το τρως με μεγάλη ευχαρίστηση ενώ θες κι άλλο. Το υπόλοιπο μέχρι τα 110χλμ είναι για όσους θέλουν ένα βουνίσιο ultra με ότι αυτό συνεπάγεται..δηλαδή έχει και καμιά δεκαριά καυτερές πιπεριές επιπλέον το πιάτο.

 

 

Η διοργάνωση μας κάλυψε απόλυτα και αν πρέπει να γράψω κάτι αρνητικό αυτό θα ήταν ίσως η σήμανση κυρίως στο βραδινό κομμάτι όπου υπήρχαν κάποια τυφλά σημεία. Επίσης μου δόθηκε η αίσθηση οτι δεν υπήρχε επαρκής πρόβλεψη για ιατρική βοήθεια, ίσως συνηθισμένος απο τους Ελληνικούς αγώνες που οι ομάδες ιατρικής υποστήριξης φαίνονται συχνά.

 

Να είμαστε καλά να ξαναπάμε !
Χατζηθωμάογλου Κώστας 2015

 

Σ.Σ. Advendure: Δείτε τις επιδόσεις όλων των ελλήνων στον φετινό αγώνα εδώ.

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

"08 - Το εθνικό ορειβατικό μονοπάτι της Δυτικής Μακεδονίας", ένα άρθρο του Σπύρου Γκαραβέλλα για το @Advendure_Net… https://t.co/VJSWnbLgz5
Amazing registrations record for @UTMBMontBlanc 2019! #UTMB #CCC #TDS #OCC #PTL #MCC #YCC @ultratrailwtour #UTWT… https://t.co/i8kqV842xP
RT @ultratrailwtour: Ultra-Trail World Tour 2018 Awards Ceremony by @Volvic_fr ! Congratulations to the winners of the 2018 and World ranki…
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

08 - Το εθνικό ορειβατικό μονοπάτι της Δυτικής Μακεδονίας!

Jasmin Paris, η δύναμη μιας μητέρας ...

Τρομερό ρεκόρ αιτήσεων στο UTMB®, 27 οι έλληνες τυχεροί της κλήρωσης!

Τα προσωρινά αποτελέσματα του 1ου αγώνα του Salomon Mountain Cup στο Κρυονέρι

Ορειβατικός εξοπλισμός CAMP για τα πρώτα & ασφαλή βήματά σας στο χειμερινό βουνό

MERRELL Capra Mid GTX, ιδανικό για ήπιες πεζοπορίες σε όλες τις συνθήκες

Chianti Trail Ultra 2019: Ο Matteo Matteuzzi μας μιλάει για την δεύτερη διοργάνωση του αγώνα στην μαγευτική Τοσκάνη!

Άγγιξαν τις 70 οι αιτήσεις ελλήνων για το UTMB® 2019!

Κάτι άλλαξε στους δρόμους αντοχής το 2018!