Η Εύβοια, και ειδικότερα η κεντρική-ανατολική, έχει ήδη ευτυχήσει να δει εις διπλούν χιονοστρωμένες ακόμα και τις πεδινές της εκτάσεις μέσα στον πρώτο μήνα του 2016. Κάτι τέτοιο συμβαίνει με μια διετή συνέπεια στην συγκεκριμένη περιοχή, ταυτόχρονα και στον τόπο καταγωγής μου, ένα ημιορεινό χωριό κοντά στην πόλη της Κύμης. Τα Κοτύλαια Όρη (παλαιότερη ονομασία Δάσος Καστροβαλά) αποτελούν ένα σύμπλεγμα ορεινών όγκων της τάξης των +1000μ. Στα ιδιαίτερα μορφολογικά τους χαρακτηριστικά είναι οι απότομες πλαγιές, βραχώδεις και ελατοσκεπείς, τα διάσπαρτα οροπέδια και οι πολλές καταβόθρες/σπήλαια. Εάν υπάρξει ικανοποιητική χιονόστρωση, η πρόσβαση σε αυτά τα βουνά μέσω των δασικών δρόμων είναι αποκομμένη και αδύνατη για οποιοδήποτε τροχοφόρο όχημα. Ακόμα και οι βροχές που πέφτουν ετησίως καταστρέφουν το οδικό δίκτυο σε πολύ μεγάλο ποσοστό.

Κατά τη διάρκεια της 3ης εβδομάδας του Ιανουαρίου, η περιοχή της Κύμης δέχθηκε ένα έντονο κύμα κακοκαιρίας σε καθημερινή βάση, βλέποντας χιονοστρωμένες ακόμα και πολλές από τις παραλίες της. Η τοπική Δημοτική Αρχή αλλά και ιδιωτικά οι ντόπιοι κάτοικοι κατέβαλαν καθημερινά προσπάθειες ώστε το ημιορεινό οδικό δίκτυο Κύμης-Μετοχίου να παραμένει ανοικτό. Οι υπερώρειες των Κοτυλαίων Όρων είχαν τουλάχιστον 50εκ φρέσκου χιονιού και οι εκτιμήσεις για τις υψηλότερες πλαγιές των βουνών ξεπερνούσαν το 1,5μ. Η πρόγνωση καιρού για την Κυριακή 24 Ιανουαρίου φαινόταν ιδανική με χαμηλή θερμοκρασία, συννεφιά και ελαφρύ βοριαδάκι και η ιδέα άρχιζε να στριφογυρίζει στο μυαλό μου. Η καθημερινή συνδρομή του Νίκου Μαρούλη που ασχολείται συστηματικά με τον καιρό (EviaWeather) ήταν κάτι παραπάνω από καθοριστική, οπότε... Σκι στην Κύμη;;; Για πρώτη φορά στα χρονικά;;; Ναι, γιατί όχι;!

Ξεκίνησαν οι συζητήσεις με φίλους και μόνο πλεονεκτήματα είχα να τους παραθέσω για τη διαφορετικότητα του εγχειρήματος: Ποσότητα και ποιότητα χιονιού, φυσικό κάλος, νέα τοπία και εισαγωγή του ορειβατικού σκι πρώτη φορά στην περιοχή! Το να ταξιδέψει κανείς 200χλμ για να κάνει σκι στα 560μ-1060μ υψόμετρο σε ένα νησί πάνω από το Αιγαίο, την ίδια ώρα που το χώμα και οι πέτρες κυριαρχούν σε όλα τα κοντινά χιονοδρομικά, σαφώς και είναι κάτι επισφαλές! Τελικά οι αρχικοί ενδοιασμοί παρακάμφθηκαν, η όρεξη για περιπέτεια επικράτησε και ο ενθουσιασμός άρχισε να περισσεύει! Συγκροτήθηκε μια τετραμελής παρέα φίλων και επικεντρώθηκε στο να καταστρώσει πλάνο. Ο τόπος και η ώρα αναχώρησης-άφιξης, ο εξοπλισμός, η διαδρομή, οι εναλλακτικές αλλά και το περιθώριο για αυτοσχεδιασμό ήταν τα συστατικά που ''έδεσαν το γλυκό'' και όλα πλέον είχαν δώσει τη θέση τους στην προσμονή της πολυπόθητης μέρας!

Όλα κύλησαν ομαλά, χωρίς απρόοπτα και χωρίς αλλαγές, βρίσκοντας εμάς να φτάνουμε νωρίς το πρωί της Κυριακής στο σημείο όπου και θα αφήσουμε το αυτοκίνητο για να αρχίσουμε την άνοδο. Οι συνθήκες που συναντάμε είναι σύμφωνες με όλες τις προγνώσεις, ψυχρός και συννεφιασμένος καιρός με διαύγεια. Με ανυπόμονες κινήσεις ετοιμαστήκαμε και ξεκινήσαμε με στόχο τον πρώτο μας προορισμό, την κορυφή Βλαχοβούνι (1060μ). Από τα πρώτα μας κιόλας μέτρα η χιονόστρωση είναι φρέσκια και πλούσια, επιβεβαιώνοντας τις εκτιμήσεις. Η χαρά μας είναι απερίγραπτη και αφηνόμαστε πλέον στην ομορφιά του τοπίου. Κάτασπρες πλαγιές γεμάτες έλατα υψώνονται γύρω μας ενώ πίσω μας χάνεται το γαλάζιο του Αιγαίου. Ο μόνος ήχος στο βουνό είναι αυτός που κάνουν τα πέδιλά μας πατώντας το χιόνι.

Βρίσκοντας το δρόμο μας άλλοτε κάτω από τα δέντρα και άλλοτε ανάμεσα από αυτά, η προσπάθειά μας γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη καθώς η κλίση μεγαλώνει και το χιόνι αυξάνεται όσο ανεβαίνουμε. Πατάμε την 3η σε μέγεθος κορυφή των Κοτυλαίων και η θέα από εκεί είναι εκπληκτική. Από τη μια φορώντας τα λευκά τους Κοτύλαια, Σκοτεινή, Ξηροβούνι, Δίρφη και από την άλλη το γαλάζιο του Αιγαίου Πέλαγους, όλα περιμετρικά σε 360 μοίρες. Κάτω από τα πόδια μας το οροπέδιο της Βρωμονέρας (790μ) περιμένει καρτερικά την επίσκεψή μας. Ακόμα δεν έχουμε κάνει κατάβαση και δεν είμαστε απολύτως βέβαιοι για την επάρκεια του χιονιού γι' αυτήν. Η πλαγιά κάτω από την κορυφή που πατάμε είναι απότομη, οπότε επιλέγουμε μέσω μιας μικρής τραβέρσας κάτι πιο συνετό για την 1η κατάβαση της ημέρας.

Έκπληξη! Το χιόνι δεν είναι οριακά επαρκές! Η ποσότητά του είναι πολύ πάνω από αυτό που χρειάζεται κανείς για να κάνει σκι χωρίς να ''γδάρει'' τα πέδιλά του. Η κατάβαση είναι απολαυστική, με την ''πούδρα'' να σηκώνεται ψηλά και οι γραμμές μας ανάμεσα στα έλατα να ζωγραφίζουν το βουνό! Καταλήγουμε στο δασικό δρόμο και πλέον πατάμε το οροπέδιο της Βρωμονέρας, το οποίο είναι πανέμορφο ακόμα και με 2μ χιόνι! Μας παίρνει αρκετή ώρα να το διασχίσουμε και ο λόγος δε μπορεί να είναι άλλος από τις συνεχόμενες στάσεις ώστε να απολαύσουμε το τοπίο (που θυμίζει τις πεδιάδες των Άλπεων) και να αποθανατίσουμε τις στιγμές στις φωτογραφικές μας μηχανές! Ο στόχος επετεύχθη με την επίσκεψή μας στο διαμάντι των Κοτυλαίων και ξεκινάμε την επιστροφή μας για το αυτοκίνητο γεμάτοι εικόνες.

Ο δρόμος για πίσω έχει προγραμματιστεί να ακολουθήσει τον δασικό δρόμο, ωστόσο αυτό αποδεικνύεται δύσκολο και αυτό διότι σε αρκετά σημεία είναι κυριολεκτικά θαμμένος στο χιόνι και χρειάζεται να ανατρέξουμε στο GPS για να τον ακολουθήσουμε. Ο καιρός αρχίζει επίσης να δυσχεραίνει την επιστροφή μας, καθώς ο αέρας έχει δυναμώσει και ο ήλιος έχει κάνει την εμφάνισή του. Η κούραση έχει αρχίσει να υποβόσκει σε κάποια από τα μέλη της παρέας καθώς, μετά από κοινή απόφαση για άλλη μια κατάβαση, έχουμε πάρει για 2η φορά την ανηφόρα για μια από τις ανώνυμες κορυφές των Κοτυλαίων Όρων (~1000μ). Φτάνοντας εκεί, κάνουμε μια στάση για ξεκούραση και ένα σύντομο κολατσιό κάτω από τις ζεστές ακτίνες του ήλιου. Η θέα για άλλη μια φορά εκπληκτική, με το συνδυασμό βουνού και θάλασσας να μας συνεπαίρνει.

Η πλαγιά κάτω από τα πόδια μας είναι απότομη και η υψομετρική διαφορά που μας χωρίζει από το αυτοκίνητο πάνω από 450μ. Ο ήλιος έχει αρχίσει την καθοδική του πορεία και το κρύο κάνει όλο και πιο έντονη την παρουσία του. Πλέον γνωρίζουμε ποια είναι η χιονόστρωση και η κατάβασή μας γίνεται με λιγότερες επιφυλάξεις και με περισσότερη απόλαυση! Ακολουθούμε τραβερσαριστή πορεία και το παιχνίδι ανάμεσα στα δέντρα μοιάζει ατελείωτο. Υπερπηδώντας και τα τελευταία εμπόδια βρίσκουμε το δρόμο μας για την άσφαλτο και με νωχελικές κινήσεις περπατάμε τα τελευταία μέτρα για το αυτοκίνητο. Η μέρα έφτασε στο τέλος της και οι αναμνήσεις μας, νωπές ακόμα, πολλές και όμορφες. Το εγχείρημα για σκι στις “Ευβοϊκές Άλπεις” της Κύμη, όσο ριψοκίνδυνο ακουγόταν αρχικά, στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Για πρώτη φορά στα χρονικά.

Γιώργος Ρούσαλης :

"Όταν έχεις φίλους που μοιράζονται την ίδια - διαφορετική διάθεση για περιπέτεια, τότε τα παιδικά σου όνειρα (να κάνεις σκι στον τόπο καταγωγής σου) μπορούν να γίνουν πραγματικότητα! "

Περικλης Ρίπης :

"Όταν ανοίγεις τον χάρτη, χαράζεις την δική σου μοναδική διαδρομή και αν αυτό συνδυαστεί με τέλεια ποιότητα πούδρας και μηδέν άτυχα περιστατικά, η ευχαρίστηση που παίρνεις στο τέλος είναι ανεκτίμητης αξίας! "

Βασίλης Γκαβέρας :

"Αυτή η βόλτα μας στην Εύβοια, αποδεικνύει περίτρανα πως η Ελλάδα δεν εχει τίποτα να ζηλέψει από χώρες του εξωτερικού και μπορεί να γίνει κάλλιστα ένας ski – touring προορισμός! "

Αντρέας Σγούρος :

"Η ημέρα μπορεί να μην είχε ψηλές κορφές, στενά λούκια ή εκτεθειμένες κορυφογραμμές, κι όμως αυτή η απόμερη και "άγρια" μεριά της Εύβοιας έδωσε απλόχερα στη χιονοδρομική παρέα μας κοπιαστικές αναβάσεις, απολαυστικές καταβάσεις, περιπέτεια και τελικά απόλαυση! Τι περισσότερο να ζητήσει κανείς; "

Επιμέλεια κειμένου: Γιώργος Ρούσαλης
Φωτογραφίες: Περικλής Ρίπης & Γιώργος Ρούσαλης
Βίντεο: Βασίλης Γκαβέρας & Περικλής Ρίπης
Επιμέλεια βίντεο: Περικλής Ρίπης