Heroes Ultra 2016: Εμπρός λοιπόν στους καθημερινούς ήρωες!

Ο Σίσυφος, σαν θνητός, προσέβαλε τους θεούς και τιμωρήθηκε με το να σπρώχνει έναν βράχο πάνω σε μια ανηφορική πλαγιά. Αφού έφτανε στην κορυφή, ο βράχος κυλούσε πάλι στην βάση της πλαγιάς και έπρεπε να ξεκινήσει πάλι από την αρχή. Πόσες φορές άραγε θα κάνω παρέα στον Σίσυφο σήμερα, συλλογιέμαι καθώς ξεκινώ από την Μονή Βοσάκου για τα επόμενα 156 χιλιόμετρα μέσα από τα βουνά και την ενδοχώρα της Κρήτης?

To Heroes ultra είναι ένας νέος αγώνας, στα χνάρια της διαδρομής που ακολούθησαν Βρετανοί και Κρητικοί ήρωες κατά την απαγωγή του στρατηγού Κράιπε. Καθημερινοί ήρωες ύψωσαν το ανάστημά τους με μια πράξη συμβολική. Τόλμησαν να ονειρευτούν την πρώτη αναίμακτη απαγωγή Γερμανού στρατηγού από ένα νησί φρούριο όπως η Κρήτη, εν μέσω 80.000 Γερμανών στρατιωτών.

 

Μια απαγωγή δεν τελειώνει έναν πόλεμο, ούτε ελευθερώνει την Κρήτη. Μόλις ο Σίσυφος φτάσει στην κορυφή ο βράχος κυλά πάλι κάτω. Ένας πιθανός τερματισμός στο Heroes ultra, δεν θα σημαίνει τίποτε τελικά. Η μήπως όχι?

 

Εικοσιεπτά ξεκινάμε και ο καιρός μας βοηθά. Δεν έχει πολύ ζέστη, όπως φοβόμουν, αλλά ένας δυνατός ανατολικός άνεμος μας παίζει παιχνίδια μέσα από την άγρια ομορφιά των βράχων της Κρήτης.

 

Δεν έχω ξανατρέξει με τόσο λίγους συναθλητές και δεν περνάει μισή ώρα και όλοι γνωριζόμαστε. Αργοί, γρήγοροι, άντρες, γυναίκες, όλοι μια παρέα με έναν κοινό σκοπό, να φτάσουμε στην παραλία Περιστερέ στην Νότια Κρήτη.

 

 

Μετά τις πρώτες ασφάλτινες ανηφόρες, μπαίνουμε γρήγορα σε μικρούς, βατούς χωματόδρομους προς το πρώτο χωριό, το Δοξαρό. Ο αγώνας έχει 9 σταθμούς τροφοδοσίας και ενδιάμεσα water points, οπότε κουβαλάω τα ελάχιστα, 1,5 lt νερό και κάποια βασικά. Ακολουθώντας μονοπάτια μέσα από ελαιώνες που μυρίζουν αρχαίοι, φτάνουμε στην μονή Χαλέπα που είναι το δεύτερο water point.

 

Νερό? Μπροστά μου απλώνεται ένας μεγάλος μπουφές με καλτσούνια και διάφορα Κρητικά καλούδια. Με καλωσορίζουν, χαμογελαστές κυρίες και με παρακαλούν να φάμε και να μην πετάξουμε το φαγητό. Τους παρακάλεσαν από τον αγώνα να μας δώσουν νερό και εκείνες ετοίμασαν φαγητό για 50 άτομα. Η φιλοξενία τους με δροσίζει και φεύγω ανανεωμένος.

 

Επόμενος σταθμός και κεντρικός είναι το ιστορικό χωριό των Ανωγείων. Το χωρίο ισοπεδώθηκε αρκετές φορές κατά την διάρκεια της πρόσφατης ιστορίας, με τελευταία αυτή μετά την απαγωγή του στρατηγού Κράιπε. Με διαταγή του στρατηγού Μίλλερ, εκτελέστηκαν “πάντες άρρενες Ανωγειανοί εντός του χωρίου αυτού και πέριξ αυτού εντός απόστασης ενός χιλιομέτρου.» Το 1944, όχι και τόσο παλιά. Η σκέψη με μελαγχολεί, καθώς περνώ το μνημείο στην κεντρική πλατεία.

 

Ο ήλιος πια είναι παντοδύναμος και έχει εξαφανίσει τα σύννεφα προς το παρόν. Δίπλα στον χαρακτηριστικό Ανωγειανό υπεύθυνο σταθμού, βλέπω την Τζωρτίνα και την Μαρία που θα ακολουθούν και θα με υποστηρίζουν σε όλον τον αγώνα. Ένα βλέμμα και μια λέξη από δικούς μας ανθρώπους, στους αγώνες μας κάνει όλη την διαφορά μεταξύ δυστυχίας και ισορροπίας.

 

Ξεκινώ την ανάβαση προς τον Ψειλορίτη και το οροπέδιο της Νίδας. Το μονοπάτι εξαφανίζεται και ακολουθώ μόνο σημάδια μέσα από πέτρες, χαμηλή βλάστηση και μοναχικά δέντρα. Τα κατσίκια προφανώς δεν ακολουθούν ένα μονοπάτι, αλλά μάλλον το ῾τρώνε῾ παράλληλα. Τι πρόκληση είναι να σηματοδοτήσεις έναν τέτοιο αγώνα? Μέχρι στιγμής όλα είναι άψογα από πλευράς διαδρομής και σημαδιών. Μεικτή φιλοσοφία, με σημάδια που δεν είναι απολύτως τακτικά μεν, αλλά σε συνδυασμό και με σημάδια επιβεβαίωσης. Η πλήρης απουσία δεικτών απόστασης προσδίδει στην διαδρομή έναν πιο περιπετειώδη χαρακτήρα και μου θυμίζει διαρκώς την ομάδα απαγωγής.

 

 

Φευγαλέα, φαντάζομαι τους κρητικούς αντάρτες να χοροπηδούν από βράχο σε βράχο μέσα στην νύχτα, με το φως του φεγγαριού να τους οδηγεί. Χαμογελώ και αφήνω τον εαυτό μου ελεύθερο να κινηθεί σε αυτό τον ευλογημένο τόπο. Σιγά σιγά, φτάνω, μόνος μου πια, στην περιοχή του οροπεδίου της Νίδας. Τοπία μοναδικά με σκληρούς και κοφτερούς βράχους να δοκιμάζουν τις προσπάθειες μας να κινηθούμε ταχύτερα.

 

Αμέτρητα ζωντανά βόσκουν ελεύθερα και αναγνωρίζουν το πέρασμα μου με κραυγές συμπάθειας. Ας είναι το ίχνος μου στο βουνό αυτό.

 

Μέσα από ένα ομαλό ρέμα αντικρίζω για πρώτη φορά την Νίδα. Η αρμονία του οροπεδίου με μαγεύει. Ξεχνώ την πλήρη απουσία βατού μονοπατιού και συνεχίζω την επίπονη πορεία μου, μέσα από χαμηλή βλάστηση και έναν ποταμό από πέτρες. Οδηγός μου, τα τακτά πορτοκαλί σημάδια του Πάνου και η γενική διεύθυνση του οροπεδίου.

 

 

Φτάνω στον σταθμό της Νίδας, εντός του πλάνου μου, με τα όρια του αγώνα να με απειλούν, σαν την οργή του Δία. Εδώ δίπλα στο Ιδαίο Αντρο, βρίσκεται η σπηλιά όπου ανατράφηκε ο θεός για να γλυτώσει από το μένος του Κρόνου. Σαν τους μυθικούς φρουρούς του Δία τους Κουρήτες, τα κορίτσια με φροντίζουν, με επιπλέον επιλογές τροφοδοσίας από τον πιο φτωχό σταθμό μέχρι τώρα. Να και κάτι που θέλει βελτίωση, σε ένα κομβικό σημείο της διαδρομής.

 

Μπροστά μου, υψώνεται το πλέον επιβλητικό βουνό της Κρήτης, ο Ψηλορείτης. Με κορυφή στα 2.450m και δικό μας πέρασμα 500 μέτρα περίπου χαμηλότερα, μπαίνω στο μονοπάτι συντηρητικά. Χρησιμοποιώ τα μπατόν μου ρυθμικά και ανηφορίζω σαν μέλος μιας αργής λιτανείας. Τα πιεστικά όρια του αγώνα μου μαυρίζουν τις σκέψεις και φοβάμαι μην μείνω πίσω, αφού αισθάνομαι καλά. Στην μέση του μονοπατιού μου είναι όλα πιο ξεκάθαρα. Δεν θα με ξανά απασχολήσουν τα όρια του αγώνα. Θα τερματίσω, έστω και στις 32 ώρες.

                                                                                                                  

Είναι προφανές. Η δυσκολία της κατάστασης του Σίσυφου πολλές φορές  περιγράφεται από το μέγεθος του βράχου ή την δυσκολία του βουνού του. Παρ' όλ' αυτά, η πραγματική απελπισία βρίσκεται στο γεγονός της ματαιότητας της όλης πράξης.

 

 

Εγώ λοιπόν θα βρω νόημα έξω από τον αγώνα και τους επίσημους τερματισμούς. Θα ολοκληρώσω την προσπάθεια μου, γιατί θέλω να διασχίσω αυτή την γη όσο τίποτε άλλο και θέλω να αγγίξω την πέτρα στην παραλία. Τίποτε άλλο δεν με απασχολεί.

 

Με γαληνεμένη την ψυχή μου μπαίνω στο κατηφορικό και πιο δρομικό κομμάτι του Ψηλορείτη και ρολάρω με ρυθμό. Περνώ τον συμπαθή Ιάπωνα δρομέα που δυστυχώς υποφέρει. Του κρατώ λίγο παρέα και συνεχίζω με τον Θανάση, έναν πολύ δυνατό δρομέα, που όμως προέρχεται από τραυματισμό. Η ανάλαφρη συζήτηση μας δίνει ώθηση και ξεκουράζει το μυαλό μας, αφού έχουν ήδη περάσει 10 ώρες από το πρωί.

 

Αρχίζω να βλέπω δέντρα και αφήνω το πετρώδες τοπίο για εκτάσεις πιο πράσινες και καθώς δύει ο ήλιος αποχαιρετώ τους μύθους, αρχαίους και συγχρόνους, που με συντρόφευσαν.

 

Στον σταθμό της Νίθαυρης συναντώ ξανά, μετά από αρκετή ώρα, τους συμπαθέστατους Κρήτες. Αστειεύονται μαζί μου και μια γιαγιά χαρακτηριστικά μου λέει πως αν ο άντρας της, της έκανε τέτοια χουνέρια, όπως το heroes, θα τον σκότωνε. Μάλλον το εννοεί, πιστεύω. Μου δίνει όμως και 2 καλτσούνια συνωμοτικά για τον δρόμο και ξεκινώ για το χωρίο και τα νερά του.

 

 

Ξαπλώνω σε ένα πεζουλάκι δίπλα στις επιβλητικές βρύσες και απολαμβάνω το δροσερό νερό στο πρόσωπό μου. Σούρουπο και ετοιμάζομαι πνευματικά για την νύχτα. Συναντώ καλοσυνάτους ανθρώπους να με ευχαριστούν που περνώ από το χωριό τους. Μια κυρία προσφέρεται να μας φιλοξενήσει για το βράδυ, αλλά της απαντάμε ότι μας περιμένει μια ωραία νύκτα στην ύπαιθρο.

 

Είμαι μόνος πάλι και το τερέν έχει αλλάξει σε χώμα και άσφαλτο. Περνώ μέσα από ελαιώνες και αισθάνομαι χαμένος. Έχω πολλές δυνάμεις και τρέχω τα περισσότερα τμήματα, εκτός από τα πιο έντονα ανηφορικά.

 

 

Ξαφνικά, νύχτα πια, συνειδητοποιώ ότι δεν έχω δει σημάδια κάποια ώρα. Ωραία…χαθήκαμε. Ενεργοποιώ το μαγικό gps με την διαδρομή και επιβεβαιώνω αυτό που ήξερα ήδη. Αποφασίζω να έχω ανοικτό το gps όλο το βράδυ. Τα σημάδια είναι σχετικά ξεκάθαρα, αλλά συχνά μπορείς εύκολα να τα χάσεις. Έχω την αίσθηση ότι οι διαδρομές σε χωματόδρομους, είναι πιο δύσκολες στον προσανατολισμό, λόγω των πάρα πολλών επιλογών σε δευτερεύοντες δρόμους. Με σύμμαχο την τεχνολογία, ανάβω τον φακό μου, κλέβοντας λίγη από την μαγεία της Κρητικής πανσέληνου.

 

Μπροστά μου, με περισσή συγκέντρωση, η νύχτα κινείται μαζί μου στον δρόμο προς τον κεντρικό σταθμό στο Γερακάρι. Χιλιόμετρο με χιλιόμετρο συγχρονίζομαι με τις εναλλαγές της κλίσης και του τερέν και αισθάνομαι το σώμα μου να δουλευτεί όπως έχει προπονηθεί. Οι ώρες περνούν και είμαι χαρούμενος.

 

Ένα μεγάλο πανό μέσα στο σκοτάδι με καλωσορίζει στον κεντρικό σταθμό. Μαθαίνω ότι ο Θανάσης χάθηκε και εγκατέλειψε και λυπάμαι γιαυτό. Είναι όμως η σκληρή όψη των αγώνων, που συχνά σε αφήνουν με την πικρή γεύση της προσπάθειας και της αδικίας. Τρώω δύο πιάτα σούπα και αλλάζω ρούχα στην προσπάθεια μου να ανανεωθώ. Έχει πέσει η θερμοκρασία για τα καλά, οπότε έχει έρθει η ώρα για το βάλε-βγάλε του αντί-ανεμικού μου. Ξεκινώ ανανεωμένος και με την αίσθηση του ανίκητου παιδιού, αν και βαθιά μέσα μου ξέρω ότι μόνο ταπεινά πρέπει να δω τα επόμενα 70 χιλιόμετρα.

 

Στόχος μου το απομονωμένο χωριό Πατσός, όπου η παρέα που γέλασε στο πρόσωπο των κατοχικών δυνάμεων, δανείστηκε ένα πράο μουλαράκι για τον στρατηγό Κράιπε, ο οποίος είχε αρχίσει να αποδέχεται το μέχρι τότε αδύνατο.

 

Στην πλατεία του Πατσού, αν και 2 το πρωί πλέον, με υποδέχεται όλο το χωριό. Δεν έχω τρέξει στο παρελθόν τόσο κοντά στα χρονικά όρια αποκλεισμού και παρά τις φιλότιμες προσπάθειες μου να επιβληθώ στις σκέψεις μου, μια κρύα αγωνία βρίσκει τον δρόμο της στο προσκήνιο. Τρώω ένα περίεργο ρυζόγαλο. Πλέον είμαι στο στάδιο όπου ακούω το σώμα μου για το τι θέλει, απλά προσπαθώ να κρατήσω τον κανόνα μου για 200 θερμίδες την ώρα.

 

Ξεκινώ για Φωτεινού. Ατελείωτοι χωματόδρομοι ανεβοκατεβαίνουν μέσα σε ελαιώνες και την μαγική φύση στην ενδοχώρα του νησιού. Οι ώρες περνούν και η απουσία προοπτικής, λόγω νύχτας, με κουράζει πνευματικά. Φιλικά πρόσωπα από τους διασώστες, που ακούραστα μας ακολουθούν με επαναφέρουν στον παρόν σε άτακτα χρονικά διαστήματα. Που πηγαίνω? Πάνω? Κάτω? Σταματώ και ηρεμώ λίγο. Νέος κανόνας. Κάθε 20 λεπτά θα κοιτώ τον χάρτη και από τις ισοϋψείς θα ξέρω τι έχω μπροστά μου.

 

Η Φωτεινού είναι μια χούφτα σπίτια με απορυθμισμένο βιολογικό ρολόι, λόγω του αγώνα. Με υποδέχεται ο Νίκος, ένα αγόρι με το ποδήλατό του.

“Είναι 4 το πρωί. Τι κάνεις ξύπνιος?” του λέω.

«Το ξέρω μου λέει. Δεν νομίζω να πάω σχολείο όμως αύριο.»

«Όχι αύριο, μεθαύριο» του απαντώ.

«Είναι Κυριακή τώρα…» μου λέει. «Ελάτε να σας πάω στο μονοπάτι.»

 

Γελώ φωναχτά και αντιλαμβάνομαι ότι για μένα υπάρχει μόνο ο χρόνος του αγώνα. Όλα τα άλλα ασήμαντα, περιττά, μικρά. Σε ευχαριστώ Νίκο που ξενυχτάς μαζί μου.

 

Φεύγω και χάνομαι ξανά στα χωράφια. Θα ολοκληρώσω την προσπάθεια μου, γιατί θέλω να διασχίσω αυτή την γη όσο τίποτε άλλο και θέλω να αγγίξω την πέτρα στην παραλία. Τίποτε άλλο δεν με απασχολείΑρχίζω να νυστάζω πολύ και πιάνω τον εαυτό μου να προχωρά κάνοντας οκτάρια. Θα κάτσω εδώ στον βράχο για λίγο. Κοιτώ το ρολόι, 5 και 10. Ξαφνικά, ευτυχία! Ήλιος, δέντρα και…. ο γιαπωνέζος συναθλητής μου. Μιλάει και ελληνικά…

 

Πετάγομαι πανικόβλητος. 5 και 13. Κοιμήθηκα και είδα και όνειρο. Με φόβο ότι θα κρυώσω, πείθω τον εαυτό μου ότι έκανα το υπέρτατο power nap και αρχίζω να τρέχω με ζωντάνια. Τι θα νομίσουν τα κορίτσια που με παρακολουθούν στο live tracking του αγώνα? Ότι έχω κάποιο πρόβλημα? Η σκέψη ότι με ακολουθούν οι άνθρωποι μου μέσω του tracking με ανακουφίζει και με ισορροπεί. Έχω ακόμη ψυχή και το νιώθω βαθιά μέσα μου.

 

Χαράζει και αισθάνομαι την αγαλλίαση σε κυτταρικό επίπεδο, όπως τόσοι άνθρωποι πριν από εμένα. Απολαμβάνω την συνύπαρξη ήλιου και της ασθενικής πλέον πανσέληνου και τρέχω καθώς αρχίζω να νιώθω την θαλπωρή της μέρας.

 

Στο Βελονάδο συναντώ τα κορίτσια και η χαρά μου είναι απεριόριστη. Έχω ακόμη 25 χιλιόμετρα, αλλά και ένα φιλικό βουνό με 1.000 μέτρα θετική υψομετρική και την αντίστοιχη κατάβαση. Έχω προετοιμαστεί για τον Κρυονερίτη, γιατί όντως είναι από τα πιο δύσκολα σημεία της διαδρομής.

 

Η ανάβαση περνά χωρίς πολλά πολλά, και βρίσκομαι στον τελευταίο σταθμό 400 μέτρα κάτω από την κορυφή, όπου με υποδέχονται οι καταδρομείς. Το σώμα ζητά καρπούζι και αφήνομαι ελεύθερος στον αυτοσχέδιο μπουφέ. Φτάνω τον συν δρομέα Σάντερ, ο οποίος τρέχει με σανδάλια μέσα στα αγκάθια. Αφού τον ζαλίζω με κοινότυπες ερωτήσεις, τις οποίες υπομένει στωικά, τον αφήνω και σε μια ώρα βλέπω Λιβυκό πέλαγος.

 

 

Το θέαμα με πλημμυρίζει συναισθήματα. Ο αγώνας με έχει καταπιεί και με έχει γεννήσει ξανά. Ξανακλείνομαι στον εαυτό μου γιατί έχω να κατέβω 1100 μέτρα με τα κουρασμένα μου πόδια.

 

2 με 3 ώρες. Τίποτε στον εικονικό χρόνο του αγώνα.

 

Ξεκινώ να τρέχω έναν ατελείωτο, φιδωτό, σκληρό χωματόδρομο. Δεν θα κάνω τα κοψίματα, αφού δεν εμπιστεύομαι τα πόδια μου. Σταθερά τρέχω και περνώ περιπατητές που μου δίνουν κουράγιο. Όποτε έχω την τάση να κοιτώ το ρολόι μου, κατευθύνω το βλέμμα μου στο γαλάζιο.

 

Στροφή, στροφή, στροφή και μετά Ροδάκινο. Ένα υπέροχο χωριό 200 μέτρα πάνω από την θάλασσα. Προσπαθώ και πιστεύω ότι καταφέρνω να γευθώ το ιώδιο, όπως μου είχε πει ο Πάνος. Κάτω από το βλέμμα της αιωνιότητας όμως τα πάντα γίνονται ασήμαντα. Αυτό το βλέμμα έψαξα στο Heroes Ultra και η πρόκληση μου τώρα είναι να μεταφέρω έστω και λίγο στην καθημερινότητα μουΛίγο ακόμη και μπορώ να τρέχω με οδηγό την βροντή από το κύμα, που σκάει στα βράχια. Βλέπω το νερό, αλλά δεν αφήνω τον ενθουσιασμό μου να με κυριεύσει γιατί ξέρω ότι ο τερματισμός είναι μια δύο παραλίες πιο δίπλα. Τίποτε όμως δεν θα με σταματήσει.

 

Σκαρφαλώνω τα βράχια της παραλίας με χέρια και πόδια και μειδιάζω με την σκληρότητα του αγώνα που με οδηγεί να σκαρφαλώνω 500 μέτρα πριν το τέρμα. Πατώ την μαλακή άμμο και με το πρώτο, φευγαλέο μου αποτύπωμα στην μαλακή άμμο όλα αποκτούν μια κρυστάλλινη καθαρότητα. Τρέχω αργά και ακούω τον κόσμο να με καλεί. Ψάχνω την πέτρα, την πέτρα που με οδήγησε μέσα στην νύχτα.

 

 

Την ακουμπώ. Αγκαλιάζω με δάκρυα την Τζωρτίνα και την Μαρία και σφίγγω το χέρι του Πάνου. Ο δικός του, μοναχικός, αγώνας, έχει τώρα ιδιαίτερη σημασία και τον εκτιμώ βαθύτατα.

 

Τέλος.

 

Θα κυλήσει ο βράχος μου πάλι κάτω στην καθημερινή μου ζωή? Μάλλον ναι, αλλά δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία πια. 

 

Κοιτώντας τις ζωές μας από μέσα προς τα έξω τις βρίσκουμε γεμάτες μικρούς στόχους και εμμονές. Και πάλι όμως πολλές φορές αισθανόμαστε κενοί.

 

Κάτω από το βλέμμα της αιωνιότητας όμως τα πάντα γίνονται ασήμαντα. Αυτό το βλέμμα έψαξα στο Heroes Ultra και η πρόκληση μου τώρα είναι να μεταφέρω έστω και λίγο στην καθημερινότητα μου.

 

Εμπρός λοιπόν στους καθημερινούς ήρωες!

 

 

 

Πρακτικά Συμπεράσματα

 

Για παρθενική διοργάνωση του Heroes Ultra 2016 παραθέτουμε τα παρακάτω πρακτικά συμπεράσματα:

 

Κρατάμε: 

  • Την πανέμορφη διαδρομή, με ιστορικά και μυθολογικά στοιχεία, που πραγματικά “μυρίζει” Ελλάδα. Ο αγώνας αυτός μπορεί να αποτελεί σημείο αναφοράς για δρομείς εκτός Ελλάδας μου θέλουν να γνωρίσουν την χώρα μας.
  • Την εκπληκτική φιλοξενία και ατμόσφαιρα των χωριών της Κρήτης. Επίσης η διέλευση μέσω τόσων χωριών δίνει την ευκαιρία σε συνοδούς να βιώσουν τον αγώνα από πολύ κοντά.
  • Το live tracking στην ουσία ανοίγει τον αγώνα σε ένα ευρύ κοινό ανά τον κόσμο.
  • Την άρτια σηματοδότηση, με περιθώρια βελτίωσης
  • Την πολύ καλή οργάνωση των ομάδων διάσωσης, ακόμη και της αστυνομίας σε όλα τα δύσκολα σημεία του αγώνα
  • Την άρτια ενημέρωση και οργάνωση μεταφοράς σε εκκίνηση
  • Τον μοναδικό τερματισμό στην παραλία Περιστερέ, ακουμπώντας την πέτρα, με άρωμα Hardrock

 

Θα βελτιώναμε: 

  • Την τροφοδοσία των σταθμών εκτός των χωριών και ιδίως στο οροπέδιο της Νίδας. Επίσης καλό θα ήταν να υπάρχει ένα ελάχιστο σετ τροφοδοσίας σε κάθε σταθμό το οποίο να γνωρίζουν οι αθλητές για να προγραμματισθούν καλύτερα. Πολλές φορές φέτος η ποικιλία σε επιλογές ήταν εντυπωσιακή, αλλά και λίγο άστοχη.
  • Την ύπαρξη βασικών χιλιόμετρο-δεικτών. Είναι σαφώς θέμα φιλοσοφίας του αγώνα, αλλά ίσως μια σήμανση κάθε 10 χιλιόμετρα να δώσει μια θετική διάσταση
  • Τις πληροφορίες σχετικά με την διαδρομή διαθέσιμες στην σελίδα του αγώνα. Υπάρχουν αρκετές, αλλά επιδέχονται αρκετή βελτίωση σε σχέση με τους κορυφαίους αγώνες.
  • Τις παροχές / δώρα στους αθλητές. Παρόλη την ταπεινότητα της δρομικής κοινότητας, σε όλους μας αρέσουν τα δώρα των αγώνων. Σε σχέση μάλιστα με το σχετικά υψηλό κόστος του αγώνα, ένα ποιοτικό finisher pack θα βοηθήσει αρκετά.
  • Την ακόμη πιο επιθετική έκπτωση της τιμής της συμμετοχής σε επίπεδο early bird registration. sοε επιλογ

 

View this photo set on Flickr

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

"Κάσσιος Δίας 2019: Ο Β. Κουτσούρης και ο Γ. Ντικιάδης μας μιλάνε για τις συναρπαστικές φετινές προσθήκες και όλες… https://t.co/BhPp7z9C6l
A Woman Can Be - Η Βανέσα Αρχοντίδου και η Χριστίνα Φλαμπύρη, οι 2 Ελληνίδες αλπινίστριες, συνεχίζουν δυναμικά το… https://t.co/1kOxfb9gkJ
In New Zeland and @taraweraultra the 2nd round of @ultratrailwtour #UTWT https://t.co/6upZ3F4frC https://t.co/5o0DxkabdJ
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

Κάσσιος Δίας 2019: Ο Β. Κουτσούρης και ο Γ. Ντικιάδης μας μιλάνε για τις συναρπαστικές φετινές προσθήκες και όλες τις λεπτομέρειες του αγαπημένου αγώνα της Βόρειας Κέρκυρας!

A Woman Can Be - Οι 2 Ελληνίδες αλπινίστριες συνεχίζουν δυναμικά το εγχείρημά τους το 2019 για τις 7 Κορυφές και ξεκινούν να κατακτήσουν το Έβερεστ!

Winterun Palia Kavala, μια γνήσια βουνίσια δρομική εμπειρία

Με τον Tarawera Ultramarathon συνεχίστηκε το Ultra-Trail® World Tour

Τα αποτελέσματα του Salomon Mountain Cup - Πάρνηθα

Μια συζήτηση εφ' όλης της ύλης με τον Γιάννη Δαγκόγλου!

SALEWA Ultra Flex Mid GTX, για τρέξιμο, για πεζοπορία ή και τα δύο?

Orliakas Race 2019 – Η ατζέντα!

To Golden Trail Series by Salomon επιστρέφει δυναμικά το 2019!