Σίγουρα έχετε κάποια στιγμή αναρωτηθεί τι είναι ο χρόνος. Άλλοι υποστηρίζουν ότι είναι μια τέταρτη διάσταση, άλλοι ότι είναι γιατρός που γιατρεύει πληγές και συναισθήματα ή μια ψευδαίσθηση όπως είχε πει ο Αϊνστάιν. Έχει πολλές ακόμα ερμηνείες ο χρόνος, “μαγικές” ή ρεαλιστικές, αλλά εγώ πιστεύω ότι στην πραγματικότητα είναι μια εφεύρεση του ανθρώπου για να μετράει και οριοθετεί τα πάντα στη ζωή του, μέχρι να “τελειώσει κάποια στιγμή ο χρόνος του” και να αποτελέσει ανάμνηση από αυτόν τον κόσμο. Στην συμπαντική πραγματικότητα όμως ο ήλιος ανατέλλει, ο ήλιος δύει, η Γη περιστρέφεται γύρω του, και εμείς μετατρέπουμε αυτές τις ουράνιες κινήσεις σε ημέρες, ώρες, λεπτά και δευτερόλεπτα για τη δική μας εξυπηρέτηση.

Οι μέρες περνούν, άλλοτε γρήγορα και άλλοτε αργά, μια ακόμη χρονιά πλησιάζει στο τέλος της και ξανά από την αρχή, στην αέναη διαδοχή ημερών, μηνών και χρόνων στην ζωή κάθε πλάσματος πάνω στη Γη. Ο χρόνος είναι - μάλλον - μια τέταρτη “μαγική” διάσταση που αποτελεί ένα μυστήριο, ιδιαίτερα για τους φυσικούς και την κατανόηση του κόσμου μας. Αν υπάρχει όμως μια ομάδα ανθρώπων που ζει και αναπνέει με το χρόνο σε κάθε μορφή του, είναι εμείς οι δρομείς.

Όταν ξεκίνησα την προετοιμασία πέρσι τον Αύγουστο μου φαινόταν πως είχα όλο τον χρόνο του κόσμου μπροστά μου για να τρέξω τα απαιτούμενα χιλιόμετρα για το Σπάρταθλο. Δεκατέσσερις ολόκληροι μήνες στη διάθεσή μου. Αισιόδοξη και ανυπόμονη, φάνταζαν γεμάτοι οι μήνες μπροστά μου με ευκαιρίες για μεγάλες προπονήσεις, τα φορμαρίσματα των δύο ενδιάμεσων μεγάλων αγώνων που θα έκανα, και τις αποθεραπείες όπου θα ανασκοπούσα λάθη και θα γίνονταν οι δοκιμές για τον τελικό στόχο.