Παρακολούθησα το περσινό Σπάρταθλο από κοντά, και ενθουσιασμένη με όλο αυτό που είχα δει μου φάνηκε ακόμα πιο μακρύς ο χρόνος που θα ακολουθούσε. Πώς θα περνούσαν 12 μήνες για το «δικό μου» Σπάρταθλο; Αφοσιώθηκα στην Ψάθα και ξεχάστηκα κάπως. Τελείωσε η Ψάθα και διψασμένη για έναν ακόμα μεγαλύτερο και δυσκολότερο αγώνα, μετρούσα τους μήνες για να φτάσει ο Αέθλιος Δρόμος. Αλλά κι αυτοί οι μήνες μου φαίνονταν μακριά, κι ας ήταν μόνο τρεις.  

Μα τι παιχνίδια έκανε ο χρόνος μαζί μου; Όλα μου φαίνονταν μακρινά και μου έλεγαν ότι «έχεις ακόμα καιρό… προπονήσου, τρέχα εσύ κι άσε το χρόνο να κάνει τη δουλειά του».

Αλλά ο χρόνος είχε αυτή την ταχύτητα μόνο σε ότι αφορούσε το εγγύς μέλλον. Σε ότι αφορούσε και αφορά την καθημερινότητα, νομίζω πως είχε και έχει βάλει άλλους συντελεστές ρολαρίσματος και μου δυσκολεύει λιγάκι τη ζωή. Δεν μου φτάνει! Ξαφνικά νιώθω πως οι γνώριμοι νόμοι της φυσικής άλλαξαν για μένα, η μέρα μειώθηκε κατά μερικές ώρες, οι εβδομάδες μειώθηκαν και συμπιέστηκαν σε μικρότερα κουτάκια του ημερολογίου που έχω μπροστά μου στο γραφείο.

Έγινε πλουσιότερη η αθλητική μου δραστηριότητα κατά πολύ, δεν παραπονιέμαι. Προπονήσεις που δεν γνώριζα, που δεν πίστευα πως θα μπορούσα να βγάλω εις πέρας,  δυσκολίες που ξεπέρασα, ταχύτητες στα μεγάλα που δούλεψα πολύ και έστρωσα κάπως τα πόδια μου σε αυτές… τι παράπονο θα μπορούσα να έχω;

Κι εδώ έρχεται το παιχνίδι του χρόνου, το τίμημα που καλείσαι αναγκαστικά να πληρώσεις για να πετύχεις όλα αυτά. Ο «Δρόμος προς τη Σπάρτη» είναι ένας δρόμος πολύ μοναχικός και γεμάτος θυσίες. Θυσίες από τον προσωπικό σου χρόνο, μιας και σχεδόν το 100% της ημέρας σου που δεν είσαι στη δουλειά αφιερώνεται σε αυτό το στόχο. Αν δεν είσαι στην προπόνηση, σκέφτεσαι την προπόνηση. Αν δεν είσαι στο δρόμο, σκέφτεσαι το δρόμο. Αν δεν είσαι στο σπίτι, σκέφτεσαι την ώρα που θα πας στο σπίτι και πως θα οργανώσεις την προπόνηση και την υπόλοιπη μέρα σου. Ποια υπόλοιπη μέρα δηλαδή;

Θυσιάζεις τις κοινωνικές σου δραστηριότητες. Τις περιορίζεις στο ελάχιστο, και μάλιστα φροντίζεις να τις μοιράζεσαι με τους ανθρώπους που είναι «μέσα» σε αυτό το project σου και μπορούν να κατανοήσουν την κούραση και κατά κάποιο τρόπο το «μονοπώλιο» των σκέψεων και συναισθημάτων που βιώνεις αυτή την περίοδο. Δείχνουν ανοχή στο μονοπώλιο αυτό και εκτιμώ την τόσο διακριτική τους παρουσία και συνύπαρξή τους μαζί μου. Χωρίς να το καταλαβαίνω πως, αυτή η ανοχή τους με ξεκουράζει και δεν με γεμίζει τύψεις για τον χρόνο που αφιερώνω στην προσπάθειά μου και που αφαιρώ από άλλους τομείς.

Δεν υπάρχει μέρα που να μην πονάει κάτι στο σώμα μου, ειδικά μετά τις μεγάλες προπονήσεις.  Αυτοί μπορούν να το καταλάβουν γιατί βλέπουν τις προπονήσεις μου, ξέρουν τις θυσίες που κάνω. Φτιάχνουν το δικό τους πρόγραμμα βάσει του δικού μου και κάπως έτσι καταφέρνουμε να βρίσκεται έστω και λίγος χρόνος «εκτός προπονητικού εδάφους».

Κι εκεί όμως ο χρόνος ορίζει που θα πατήσει πόδι. Ακόμα κι αυτές οι δραστηριότητες γίνονται με κάποιο τίμημα, όπως είναι ο ύπνος, οπότε την επόμενη μέρα θα πάω στη δουλειά με ελάχιστες ώρες ύπνου και φτου κι από την αρχή. Οπότε δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρξει μέρα δίχως θυσία. Μόνο οι μέρες ρεπό από τη δουλειά, όπου φυσικά έχουν μαζευτεί τόσες άλλες δουλειές και υποχρεώσεις που φτάνει στο τέλος της η μέρα και λέω καλύτερα να είχα προπόνηση. Αναμφίβολα μια ψευδαίσθηση που κατά βάθος γνωρίζω πως δεν ισχύει αλλά εκείνη τη στιγμή το νιώθω.

Ακόμα και στη δουλειά μου καταλαβαίνω πως υπάρχει ανοχή. Από το εαυτό μου πρώτα και ύστερα από τους άλλους. Πάντα τυπική στα καθήκοντά μου και στα ωράρια, υπάρχουν Σαββατοκύριακα όπου μπορεί να καθυστερήσω 5-10 λεπτά να φτάσω, απλά γιατί μετά από μια προπόνηση 50 χλμ, αυτά τα 10 λεπτά όπου θα οριζοντιωθώ πριν αναχωρήσω για τη βάρδια μου φαίνονται παράδεισος! Ξέρω αυτή η μικρή καθυστέρηση δεν φαντάζει σημαντική, αλλά για εμένα που όλα τα χρόνια ήμουν τυπική έχει σημασία.

Ο χρόνος στο μυαλό μου κινείται μεταξύ του πότε έχω βάρδια, πότε θα βγει κάθε Παρασκευή το εργασιακό μου πρόγραμμα ώστε να δω κατά πόσο βολεύει να κάνω τις προπονήσεις όπως μου τις έχει ο Δημήτρης στο πρόγραμμα, πότε θα ρυθμίσω τις λοιπές μου υποχρεώσεις. Πότε, πότε, πότε... Ένα ρολόι, που δεν είναι μόνο το garmin. Να είχε η μέρα μερικές ώρες ακόμα για να πω πως ναι είμαι εντάξει και έχω χρόνο για όλα. Αλλά δεν γίνεται, οπότε το έχω πάρει απόφαση πως μέχρι τέλος Σεπτέμβρη θα είναι έτσι ο χρόνος μου… ποιος χρόνος δηλαδή; Θα είναι έτσι ο «Δρόμος προς τη Σπάρτη»!

Άντζυ Τερζή
Photo ©: craving4more.com, metronomegazette.com, Getty Images, ultraavon.com, timelapserunner.blogspot.com