Σπάρταθλον 2014: Η ώρα για την ultra “μητέρα των μαχών”! Κύριο

Από 22 Σεπ 2014

Λίγες μόνο ημέρες έμειναν για την εκκίνηση του αγώνα που θεωρείται το “ιερό δισκοπότηρο” των αγώνων υπεραπόστασης σε παγκόσμιο επίπεδο. Το Σπάρταθλον αναβιώνει την περίφημη πορεία του ημεροδρόμου Φειδιππίδη από την Αθήνα μέχρι τη Σπάρτη, έστω κι αν τώρα είναι δύσκολο να πιστοποιηθεί ιστορικά η ακριβής πορεία που ακολούθησε πριν από 2500 χρόνια. Δεν παύει όμως να αποτελεί ίσως την πιο πετυχημένη αναβίωση ιστορικού γεγονότος μέσω μιας αθλητικής προσπάθειας σε παγκόσμιο επίπεδο. Αυτό το γεγονός, αλλά και η σκληρότητα του ως αγώνας υπεραπόστασης, τον έχουν ανακηρύξει ως ιδιαίτερα δημοφιλή μεταξύ των αθλητών υπεραπόστασης σε όλο τον κόσμο και φυσικά στην χώρα μας.

Φέτος ο αγώνας έχει ενσωματώσει αλλαγές που είναι καθοριστικές, όπως ο αριθμός συμμετοχών που εκτοξεύθηκε στις 380, αριθμό κατά πολύ μεγαλύτερο από τους 315 της περσινής χρονιάς. Μεταξύ αυτών και 52 έλληνες αθλητές, επίσης ο μεγαλύτερος αριθμός που θα λάβει μέρος στον αγώνα. μια ιδιαίτερα σημαντική αλλαγή είναι ότι φέτος προστέθηκε ακόμη ένα σημείο όπου οι αθλητές μπορούν να δεχτούν βοήθεια από τους συνοδούς-υποστηρικτές τους. Είναι στο χιλιομετρικό σημείο του Μαραθωνίου (περίπου στο 42.2ο  χιλιόμετρο στα Μέγαρα). Επίσης, προστέθηκαν ακόμη 2 τάπητες ηλεκτρονικής χρονομέτρησης φθάνοντας τους 10 συνολικά. Και αυτό οριοθετεί ακόμη περισσότερο την ιδιαιτερότητα του αγώνα δεδομένου ότι κάθε σημείο ελέγχου (check point) από τα 75 Km, αποτελεί και σημείο αποκλεισμού. Σημείο της αναγνώρισης του αγώνα είναι επίσης το ότι το Σπάρταθλον τέθηκε από φέτος υπό την Αιγίδα του Υπουργείου Τουρισμού. Η εκκίνηση του αγώνα θα δοθεί την Παρασκευή 26 Σεπτεμβρίου στις 07.00 το πρωί, κάτω ακριβώς από την Ακρόπολη, κάτι που εντείνει ακόμη περισσότερο το υποβλητικό θέαμα των αθλητών από τόσες χώρες που ετοιμάζονται να δώσουν μια μεγάλη μάχη στον δρόμο για το άγαλμα του Λεωνίδα στην Σπάρτη.

 

Lizzie Hawker, Γιάννης Κούρος, Sumie Inagaki, Scott Jurek, Marcus Thallman, Κώστας Ρέππος είναι κάποια από τα ιστορικά ονόματα αθλητών του Σπαρτάθλου!

 

Στα 32 χρόνια που διεξάγεται το Σπάρταθλο, 2.171 αθλητές έχουν καταφέρει να τερματίσουν εντός των 36 ωρών που είναι ο όριο του έγκυρου τερματισμού. Αν ο αθλητής καταφέρει να κατέβει τις 29 ώρες, ανήκει περίπου στο 10% των πιο γρήγορων τερματισμών. Οι 27 ώρες είναι το όριο που δεν έχουν καταφέρει να σπάσουν οι γυναίκες αθλήτριες, με την περίφημη Lizzie Hawker να το πλησιάζει το 2012 με 27.02.17 (καλύτερη επίδοση όλων των εποχών από γυναίκα αθλήτρια). Κάτω από τις 27 ώρες, οι άντρες αθλητές αρχίζουν και “βλέπουν” το βάθρο. Αν κάποιος κατέβει τις 24 ώρες, σίγουρα ανήκει στο 1% των καλύτερων διαχρονικά. Τις 23 ώρες τις έχουν κατέβει μόνο ο Scott Jurek, ο Ivan Cudin και ο Γιάννης Κούρος. Κάτω από αυτό το όριο των 22 ωρών υπάρχει μόνο ένα όνομα. Αυτό του Γιάννη Κούρου! Οι τέσσερεις καλύτερες επιδόσεις όλων των εποχών στο Σπάρταθλο του ανήκουν. 20.25 το 1984 (μέσος ρυθμός 4:55min/km), 20.29 το 1990, 21.53 το 1983 και 21.57 το 1986. Ο Κούρος πλησίασε το απίστευτο όριο των 20 ωρών όσο κανένας άλλος. Θα καταφέρει κάποιος να το κατέβει; ίσως ένα ισοδύναμο ερώτημα με το αν κάποιος δρομέας καταφέρει να κατέβει τις 2 ώρες στον μαραθώνιο!

 

Πίνακας Στατιστικών Σπαρτάθλου (του Κ.Πεταλά, από την σελίδα facebook της διοργάνωσης)!

 

Στα βίντεο που ακολουθούν μπορούμε να κάνουμε ένα νοερό ταξίδι στην ιστορία, ξεκινώντας από την πρώτη επίσημη διοργάνωση του Σπαρτάθλου το 1983, όταν ο μεγάλος Γιάννης Κούρος ξεκίνησε το απίστευτο κατόρθωμα των τεσσάρων μεγαλειωδών του εμφανίσεων με ασύλληπττα ρεκόρ στον αγώνα και καταλήγοντας στους δυο περσινούς νικητές, τον Πορτογάλο Joao Oliveira και την Ουγγαρέζα Szilvia Lubics:

 

1983: Πρώτη διοργάνωση και ο  Γιάννης Κούρος ξυπνάει την Σπάρτη, πετυχαίνοντας επίδοση 21:53!

 

  2013: Όλοι θυμόμαστε τον Πορτογάλο Joao Oliveira στην πορεία του πρός το εξαιρετικό  23:29:08

 

 2013: Όμορφο βίντεο της πορείας της Ουγγαρέζας Szilvia Lubics προς την νίκη με επίδοση 28:03:04!

 

Τα τελευταία χρόνια πολλοί σπουδαίοι αθλητές έχουν γράψει μεγάλη ιστορία στο Σπάρταθλον. Ας θυμηθούμε τους νικητές, αλλά και τον πρώτο έλληνα/ελληνίδα της τελευταίας πενταετίας:

 

ΧρονιάΆντρεςΓυναίκεςΈλληνας αθλητήςΕλληνίδα αθλήτρια
2009 Sekiya Ryoichi - 23.48.00 Inagaki Sumie - 27.40.00

Δημήτρης Πετρολιάγκης -
28.02.00

2010 Ivan Cudin - 23.03.00 Emily Gelder - 30.17.00 Στέργιος Αναστασιάδης - 29.03.00  
2011 Ivan Cudin - 22.57.40 Szilvia Lubics - 29.07.45 Γιώργος Κουτσιούκος - 29.07.13 Αμαλία Ματθαίου - 33.34.04
2012 Thoms Stu - 26.28.19 Lizzie Hawker - 27.02.17 Στέργιος Αναστασιάδης - 29.46.05  
2013 Joao Oliveira - 23.29.08 Szilvia Lubics - 28.03.04 Στέργιος Αναστασιάδης - 27.44.10 Στέλλα Μαρκάκου - 34.34.19

 

Πολλοί μεγάλοι αθλητές που έχουν γράψει ιστορία στον θεσμό επιστρέφουν φέτος και θα δώσουν την μάχη της κορυφής. Ο αειθαλής “γιατρός’ Αυστριακός Marcus Thallman, ο περσινός νικητής Joao Oliveira καθώς και η περσινή νικήτρια Ουγγαρέζα Szilvia Lubics, ο νεαρός Γερμανός Florian Reus που μας είχε εντυπωσιάσει με την εμφάνιση του πέρσι παρά το νεαρό της ηλικίας του, ο επίσης Γερμανός Thoms Stu που επί δυο χρόνια ανεβαίνει στο βάθρο των νικητών, ο μεγάλος Ιταλός Ivan Cudin που έχει γράψει την δική του ιστορία στον αγώνα αλλά επίσης μας προσέφερε πέρσι μαζί με τον Thomas Stu έναν συγκλονιστικό κοινό τερματισμό, ο πάντα σταθερός και δυνατός Βραζιλιάνο Valmir Nunes, αλλά και ο περσινός πρώτος έλληνας Στέργιο Αναστασιάδη ο οποίος άφησε πολλές υποσχέσεις με την εξαιρετική του επίδοση και το πλασάρισμα του στην πρώτη δεκάδα της τελικής κατάταξης την περσινή χρονιά. Φυσικά υπάρχουν και αθλητές σαν τον Μάριο Φουρνάρη, τον Γιώργο Κρυστάλλη, τον Απολλώνιο Γκόγκο, τον Γιώργο Κουτσιούκο, που ο αριθμός συμμετοχών τους και οι τερματισμοί τους είναι πραγματικά κάτι σπουδαίο και μοναδικό.

 

 Μεγάλοι αθλητές θα τρέξουν στο φετινό Σπάρταθλο!

 

Φέτος, δυο μεγάλα ονόματα των υπεραποστάσεων θα κάνουν την πρώτη τους παρουσία στο Σπάρταθλον. Ο Jon Olsen έχει μια πολύ σημαντική καριέρα, με μεγαλύτερη ίσως επιτυχία το ότι είναι ο παγκόσμιος πρωταθλητής των 24 ωρών της IAU για το 2013. Ήταν υποψήφιος για το βραβείο “Ultrarunner of the Year 2013” από το έγκυρο Ultrarunning.com, ενώ την ίδια χρονιά έσπασε το φράγμα των 12 ωρών στα 100 μίλια. Η δεύτερη πολύ σημαντική νέα συμμετοχή στο Σπάρταθλο είναι αυτή του Ελληνοαμερικανού Dean Carnazes της The North Face, συνέντευξη του οποίου φιλοξενήσαμε πρόσφατα στο Advendure. O Carnazes έχει γράψει την δική του ιστορία στις υπεραποστάσεις, και θα συμμετέχει στο φετινό Σπάρταθλο βασίζοντας την τροφοδοσία του στις τροφές στις οποίες είχε πρόσβαση και ο Φειδιππίδης την εποχή εκείνη, όπως μας δήλωσε στην συνέντευξη του. H αναβίωση που επιχειρεί ο Carnazes έχει να κάνει με το επερχόμενο βιβλίο του, το οποίο είναι ένας ιστορικός απολογισμός της Μάχης του Μαραθώνα και του «Νενικήκαμεν» του Φειδιππίδη.

 

Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό είναι η συμμετοχή τεσσάρων ελληνίδων στον αγώνα, της Αμαλίας Ματθαίου, της Στέλλας Μαρκάκου, της Σοφίας Κασσίμη και της Άντζελας Τερζή της οποίας το οδοιπορικό για το Σπάρταθλο παρακολουθούμε μέσα από το Advendure.

 

Το Advendure είναι από φέτος ο επίσημος Διαδικτυακός Χορηγός Επικοινωνίας του Σπαρτάθλου. Η παρουσία μας θα είναι ακόμη πιο ενισχυμένη σε σχέση με τα δυο τελευταία χρόνια που καλύπτουμε ζωντανά σε διαδικτυακό επίπεδο τον αγώνα. Θα έχουμε λοιπόν την live διαδικτυακή μετάδοση, χρησιμοποιώντας την πλατφόρμα CoveritLive και δίνοντας μεγάλη έμφαση στην φωτογραφική αποτύπωση του αγώνα των αθλητών, ταυτόχρονα με την λεκτική ( μέσω twitter) μετάδοση της προσπάθειας τους. Θα υπάρχουν δυο ομάδες στο πεδίο. Η μια  ομάδα θα καλύψει συνολικά το Σπάρταθλο, σε όλη την διαδρομή του αγώνα και μέχρι τον τερματισμό και του τελευταίου αθλητή. Θα αποτελείται από τον Τάκη Τσογκαράκη, τον Τίμο Δασκαλόπουλο και τον φωτογράφο Χρήστο Μπουκώρο, την εξαιρετική δουλειά του οποίου στην φωτογραφική αποτύπωση μεγάλων στιγμών στην εξέλιξη της κούρσας την θυμόμαστε όλοι από την περσινή μετάδοση. Η δεύτερη ομάδα έχει αναλάβει την υποστήριξη (support group) και ταυτόχρονα την μετάδοση της προσπάθειας του Dean Carnazes. Αποτελείται από τον Δημήτρη Τρουπή, τον Νίκο Καλοφύρη (αθλητή της The North Face, όπως και ο Dean Carnazes) και τον πολύ έμπειρο φωτογράφο Μπάμπη Γκιριτζιώτη της Goexperience, φωτογραφίες του οποίου απολαμβάνουμε από τους μεγαλύτερους αγώνες ορεινού τρεξίματος στην χώρα μας.

 

 H ομάδα του Advendure που θα καλύψει το Σπάρταθλο αλλά και θα υποστηρίξει την προσπάθεια του Dean Carnazes!


Με την σύνθεση αυτή θα προσπαθήσουμε να σας δώσουμε όσο πιο πλήρη εικόνα γίνεται τόσο της προσπάθειας του συνόλου των αθλητών μέχρι και τον τερματισμό του τελευταίου στην Σπάρτη, αλλά και αυτής του Dean Carnazes, ή οποία θα συνδυαστεί με την εξαιρετική όπως φάνηκε πέρσι live μετάδοση αποτελεσμάτων από την διοργάνωση του Σπαρτάθλου, ώστε να έχετε μια όσο πιο πλήρη και άμεση εικόνα των εξελίξεων σε όλα τα σημεία του αγώνα. Άλλωστε ας μην ξεχνάμε ότι ξέχωρα από τους πρωταγωνιστές του αγώνα, οι αθλητές που μπαίνουν στο Σπάρταθλο διεκδικώντας εκείνη την μαγική στιγμή που θα εκπληρώσουν το όνειρο τους και θα αγγίξουν το πόδι του Λεωνίδα στην Σπάρτη, αξίζουν μια τέτοια δύσκολη και συντονισμένη προσπάθεια.

 

Ευχαριστούμε πολύ την διοργάνωση του Σπαρτάθλου για την αποδοχή του Advendure ως επίσημο χορηγό διαδικτυακής επικοινωνίας του αγώνα, αλλά και για την υποστήριξη στην προσπάθεια της live διαδικτυακής κάλυψης που θα επιχειρήσουμε. Την ζωντανή κάλυψη του αγώνα επίσης την οφείλουμε στην ευγενική χορηγία του Coffee Island, και της Medicore Hellas, που από την πρώτη στιγμή έδειξαν μεγάλη προθυμία να προσφέρουν στην ζωντανή αυτή μετάδοση ενός τόσο ιστορικού και μεγάλου αγώνα. Ευχαριστούμε επίσης την The North Face για την εμπιστοσύνη που μας έδειξαν έτσι ώστε να αποτελέσουμε το support team του Dean Carnazes στην προσπάθεια του για πρώτη φορά στην ιστορική διαδρομή του Σπαρτάθλου. Τους ευχαριστούμε όλους θερμά για την σημαντική τους βοήθεια! Την Παρασκευή 26 Σεπτεμβρίου στις 07:00 το πρωί, συντονιστείτε στην ζωντανή διαδικτυακή μετάδοση του Advendure!

 

Την λίστα συμμετοχών για το Σπάρταθλον 2014 μπορείτε να την δείτε εδώ. Επικοινωνήσαμε όμως και με κάποιους αθλητές που είτε αναμένεται να πρωταγωνιστήσουν φέτος, είτε έχουν γράψει μια ιστορική διαδρομή στον αγώνα, είτε η παρουσία τους έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και τους ζητήσαμε να μας περιγράψουν την πορεία της προετοιμασίας τους, τις επιδιώξεις τους από τον φετινό αγώνα και μια ιδέα της στρατηγικής που θα ακολουθήσουν, αλλά και την γνώμη τους για το Σπάρταθλο ως ιστορικό και διαχρονικό αγώνα υπεραπόστασης. Ας δούμε τι μας είπαν:

 

Μάριος Φούρναρης:

Πρωτοσυνάντησα το Σπαρταθλον το 1986 και ο έρως ήταν κεραυνοβόλος. Για τρία χρόνια το παρακολούθησα ως συνοδός αθλητών και το 1989 έτρεξα για πρώτη φορά, σε ηλικία 22 ετών. Από τότε έχω τρέξει σε όλες τις διοργανώσεις, εκτός του 2011 και 2012 και έχω τερματίσει τον αγώνα 13 φορές. Εφέτος θα συμμετέχω στο Σπάρταθλον για 24η φορά.

Για μένα το Σπάρταθλον είναι ότι πιο όμορφο, μαγικό και μεγαλοπρεπές έχω συναντήσει στη ζωή μου. Ενώνει ιερούς αρχαιολογικούς χώρους με την ιστορικότητα της διαδρομής του Είθε να σε συναντήσω και φέτος Λεωνίδα Πράσινος από ευτυχίαΦειδιππίδη. Αποτελεί δε υπόδειγμα αγνού ερασιτεχνικού αθλητισμού. Οι δρομείς που συμμετέχουν δεν αγωνίζονται με σκοπό το κέρδος ούτε τη δόξα. Πληρώνουν από την τσέπη τους όλα τα έξοδα της προετοιμασίας και της συμμετοχής και η συμμετοχή τους στον αγώνα είναι συνήθως γνωστή σε ένα μικρό κύκλο φίλων. Η ομορφότερη πρωτοτυπία του Σπαρτάθλου είναι ότι οι δρομείς δεν αγωνίζονται να κερδίσουν τους άλλους, αλλά ο καθένας τον εαυτό του. Επανειλημμένα έχει συμβεί σε θέσεις ανάμεσα ακόμα και στους πρώτους τρεις της γενικής κατάταξης, οι δρομείς, -ενώ μπορούν να τερματίσουν γρηγορότερα μόνοι.- να επιλέγουν να φτάσουν στο Λεωνίδα παρέα με άλλους δρομείς, βοηθώντας ο ένας τον άλλο.  

Τι είναι λοιπόν αυτό που παρακινεί ανθρώπους από όλο τον κόσμο, (εφέτος έχουμε συμμετοχή 380 αθλητών από 45 χώρες), να έρχονται κάθε χρόνο και να υποφέρουν από πόνους και εξάντληση στην διαδρομή του Σπαρτάθλου;   


1989-2013: 24 συμμετοχές, 13 τερματισμοί για τον Μάριο Φουρναρη!


Το Σπάρταθλον ακολουθώντας την ιερά οδό έως την Ελευσίνα στο τέλος του Σεπτεμβρίου, είναι η ιδανικότερη αναβίωση των Ελευσινίων Μυστηρίων. Μέσα από 36 ώρες συνεχόμενου τρεξίματος, οι δρομείς περνάμε από την κάθαρση και την αυτοταπείνωση, τη μέθεξη του τερματισμού. Τα τελευταία 15 χιλιόμετρα του Σπαρτάθλου είναι ότι πιο κοντινό στην αίσθηση της πτήσης. Το σώμα πονά αλλά ταυτόχρονα ταξιδεύει μαζί με το πνεύμα στην είσοδο της Σπάρτης όπου όλα είναι χρυσά και πανέμορφα. Οι κινήσεις αποκτούν χορευτική αρμονία και ο χρόνος επιβραδύνεται. Μουσικές ξεπηδούν από παντού, τα δέντρα τους εθελοντές, τους Σπαρτιάτες στα μπαλκόνια. Η συνάντηση με το Λεωνίδα ως θυσία στη θυσία του είναι μία στιγμή μοναδική, που αδυνατώ να την περιγράψω με λόγια, αλλά σίγουρα αλλάζει τη ζωή των σεπτών Σπαρταθλητών που έχουν την τύχη να τη βιώσουν.

Το Σπάρταθλον ως ένας ζωντανός οργανισμός ενώνει σε απόλυτη αρμονία δρομείς, συνοδούς, εθελοντές και διοργανωτές, προσφέροντάς τους μοναδικές συγκινήσεις, που τους συνοδεύουν για μήνες, μέχρι την επόμενη εκκίνηση...
 
Γυρτός από την κούραση
και νυσταγμένος
Βρόμικος και αλμυρός με
ματωμένες φουσκάλες
και χώμα στα μαλλιά
Χωρίς γεύση με πόνους στο στομάχι
και τα πόδια
και ιλίγγους
Είθε να σε συναντήσω
και φέτος Λεωνίδα
Πράσινος από ευτυχία


Στεργιος Αναστασιάδης:

Να ‘μαστε λοιπόν μερικές μόνο μέρες πριν από το φετινό Σπάρταθλον, τον αγώνα γύρω από τον οποίο γυρίζουν όλα όσα αγωνιστικά δρώμενα κάνω μέσα στο χρόνο. Για μένα αποτελεί το τέλος του έτους, το κλείσιμο της χρονιάς και την αρχή μιας νέας.

Τι να πω για τη φετινή προσπάθεια. Η προετοιμασία είχε τόσα πολλά εμπόδια όσο καμιά άλλη από τις προηγούμενες εφτά. Εμπόδια που αρχικά σχετίζονταν τόσο με επαγγελματικές και οικογενειακές υποχρεώσεις, όσο και με προσωπικά θέματα, που με εμπόδισαν να αφοσιωθώ στο στόχο μου. Όταν το μυαλό μου απασχολείται αλλού δεν μπορώ να αποδώσω ούτε σ’ ένα απλό συνεχόμενο τρέξιμο, πόσο μάλλον σε απαιτητικές διαλειμματικές προπονήσεις που απαιτεί η συγκεκριμένη προετοιμασία. Ευτυχώς για μένα τα πράγματα τον τελευταίο καιρό έχουν σταθεροποιηθεί και μπόρεσα να ασχοληθώ σοβαρά με το στόχο μου. Έτσι θα βρεθώ για μια ακόμα φορά στην εκκίνηση του αγώνα μαζί με πολλούς καλούς μου φίλους.

Οι στόχοι μου για φέτος, όπως και κάθε φορά άλλωστε, είναι πολλοί και διαφορετικοί. Πάντα θέτω πολλούς στόχους, ξεκινώντας από τον ποιο δύσκολο και φτάνοντας μέχρι τον τερματισμό, γιατί πιστεύω ότι πρέπει πάντα να έχει κάτι να κυνηγήσει κανείς όταν τα πράγματα γίνουν πολύ δύσκολα. Προσωπικά αν δεν έχω συγκεκριμένο στόχο δεν έχει νόημα η προσπάθεια. Γενικότερα δε στις υπεραποστάσεις οι στόχοι πρέπει να είναι συγκεκριμένοι, αν δε χαθεί ο πρωτεύων θα πρέπει να υπάρχει επόμενος ώστε να υπάρχει πάντα ένα κίνητρο. Πάντα ο τερματισμός θα πρέπει να αποτελεί στόχο, μιας και αυτός από μόνος του αποτελεί επίδοση και νίκη για τον κάθε αθλητή.




Ο τρόπος όμως που φέτος σκέφτομαι να πετύχω αυτούς τους στόχους θα είναι διαφορετικός. Πουθενά δεν αναφέρεται ποιος πέρασε πρώτος από τον πρώτο ή το δεύτερο μαραθώνιο. Σημασία έχει η θέση τερματισμού στο άγαλμα του Λεωνίδα. Μιλάμε για ένα αγώνα που στην καλύτερη περίπτωση διαρκεί περίπου 24 ώρες. Σωστή στρατηγική και οικονομία δυνάμεων λοιπόν είναι η προσέγγιση τόσο από εμένα, όσο και από τον προπονητή μου, τον Γιάννη Δαγκόγλου. Άλλωστε αυτό που μετράει τελικά είναι η ικανότητα του αθλητή να μπορέσει να κινείται συνεχώς με μια μέση ταχύτητα. Αυτό φαίνεται εύκολο στους πρώτους μαραθώνιους αλλά όταν τα χιλιόμετρα προστίθενται, φαντάζει σχεδόν αδύνατο.

Με αυτές τις σκέψεις θα προσπαθήσω και φέτος να φτάσω στη Σπάρτη, προσπαθώντας για το καλύτερο δυνατό. Θέλω να ευχαριστήσω Το Θεό που μου δίνει δύναμη και την οικογένειά μου, χωρίς την υποστήριξη της οποίας δεν θα είχα καταφέρει απολύτως τίποτα. Επίσης θέλω να πω πολλά ευχαριστώ στον προπονητή μου από την Πάτρα, τον Γιάννη Δαγκόγλου που μου έχει δώσει τις βάσεις για τη σωστή προετοιμασία. Τέλος ευχαριστώ το φίλο μου Πρεδάρη Φίλλιπο και την εταιρία Medicore που με υποστηρίζουν ενεργά, καθώς και το Βαβρίτσα Γιώργο και το Performance Store που έχουν αναλάβει το διατροφικό κομμάτι του αγώνα. Χωρίς τη βοήθειά τους η συμμετοχή μου θα ήταν από δύσκολη έως αδύνατη.

Θα πρέπει να είμαστε υπερήφανοι που έχουμε τη δυνατότητα να τρέχουμε σ’ ένα τέτοιο αγώνα μέσα στη χώρα μας, στον οποίο συμμετέχουν μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα των υπεραποστάσεων. Οι Έλληνες δρομείς βρίσκονται σε διαρκώς ανερχόμενη πορεία καθώς όλοι και περισσότεροι αγώνες αναλόγων απαιτήσεων διεξάγονται πλέον στην Ελλάδα. Μέσα από αυτούς δίνεται η ευκαιρία σε όλους να μετρήσουν τις δυνάμεις τους πριν αναμετρηθούν με το Σπάρταθλον. Και έτσι πρέπει να γίνεται. Σαν δρομείς υπεραποστάσεων πρέπει να χαιρετίζουμε κάθε νέο αγώνα που θα μας κάνει καλύτερους. Εξάλλου τα χιλιόμετρα είναι αμείλικτα και στο σώμα ενεργούν με τον ίδιο τρόπο είτε είναι στη μια είτε στην άλλη διαδρομή. Προσοχή όμως μην καταντήσει μόδα η προσπάθεια να βρεθούμε στην εκκίνηση του Σπαρτάθλου. Απαιτεί αρκετά χρόνια προετοιμασίας και πολλοί μεγάλοι αγώνες για να μπορέσει κανείς να τερματίσει υγιής αλλά και να έχει διάρκεια στο χώρο.

Εύχομαι σε όλους τους συναθλητές μου αλλά ιδιαίτερα στους Έλληνες να αξιωθούν να αγγίξουν το πόδι του βασιλιά Λεωνίδα. Να αφήσουν στην άκρη τα καθημερινά προβλήματα και με συντροφιά τις θετικές τους σκέψεις να ολοκληρώσουν επιτυχώς και αυτό το ταξίδι.


Γιώργος Πάνος:

Φέτος για μένα είναι η πέμπτη συνεχόμενη φορά που συμμετέχω στο Σπάρταθλο. Στις μεγάλες αποστάσεις δίνω αγωνιστικά το παρόν από το 2006 και το 2007 ήταν η πρώτη φορά που έπιασα τα όρια πρόκρισης για το Σπάρταθλο. Συνειδητά όμως η πρώτη μου συμμετοχή σε αυτό ήταν όταν ένιωσα το σώμα μου έτοιμο για αυτή τη δοκιμασία και έτρεξα για πρώτη φορά το 2010, από τότε είμαι κάθε χρόνο εκεί. Έχω στο ενεργητικό μου τρεις τερματισμούς στο άγαλμα του Λεωνίδα και μια εγκατάλειψη του αγώνα το 2011.

Στο Σπάρταθλο εκτός από τη διαδρομή που είναι γνωστή δεν ξέρεις ποτέ τι θα συναντήσεις, πρέπει να είσαι προετοιμασμένος για όλα. Το 2010 οι αθλητές όλη νύχτα έτρεχαν κάτω από δυνατή βροχή που στους χωματόδρομους το νερό παρέσερνε τις πέτρες, ενώ άλλο παράδειγμα το 2012 πάλι στο Σπάρταθλο, είχε έναν φοβερό καύσωνα που έφερε σαν αποτέλεσμα να τερματίσουν από τους 300 περίπου συμμετέχοντες αναλογικά μόλις ένας στους πέντε αθλητές. Και πάλι όμως σε ιδανικές συνθήκες τερματίζουν ένας στους δύο με έναν στους τρεις συμμετέχοντες.

Ο τερματισμός ενός τέτοιου αγώνα δεν έχει να κάνει μόνο με το πως προετοιμαζεσαι γι αυτόν αλλά είναι συνδυασμός σωματικής προετοιμασίας και ψυχικών δύναμεων. Πιο πολύ ψυχικών δυνάμεων.Αυτός που τερματίζει, πολύ πριν φτάσει στο άγαλμα του Λεωνίδα έχει "εγκαταλείψει" μέσα του, πολλές φορές.
 
Από κάπου όμως μέσα στα δύσκολα έχει αντλήσει τη δύναμη που χρειάστηκε για να συνεχίσει και μόνο εκείνος ξέρει από που "γαντζώθηκε" με το μυαλό του και με ποιο τρόπο επιστρατεύσε τις εναπομείνασες ψυχικές εφεδρείες για να υπερβεί τον πόνο, την κούραση, τα όρια της σωματικής αντοχής. Η προπόνηση μόνη της δεν αρκεί ενώ η "ψυχή", χωρίς προπονητικές βάσεις δεν σε οδηγεί στο άγαλμα.

Αυτή τη δύναμη να συνεχίσω μετά τις δικές μου σκέψεις μου τη δίνει η οικογένεια μου. Η γυναίκα μου με τη κόρη μας (σήμερα είναι σχεδόν 5 χρονών) και η μητέρα μου που όταν στο τέλος αφήνω το κορμί μου κατάκοπο στα χέρια τους, ξέρω οτι βρίσκομαι προστατευμένος στα πιο δυνατά χέρια που έχω γνωρίσει. Η κόρη μου στο πρώτο μου Σπάρταθλο ήταν μόλις 9 μηνών, ανυπομονούσα να την πάρω αγκαλιά να αγγίξουμε μαζί το άγαλμα του βασιλιά Λεωνίδα στον πρώτο μου μάλιστα τερματισμό, ενώ στον τελευταίο της είχα υποσχεθεί πως θα ανεβαίναμε μαζί επάνω στο άγαλμα να αγγίξει το σπαθί του όπως και κάναμε. Ενώ, αρκετές ώρες νωρίτερα στον ίδιο αγώνα βρισκόμουν στα πρόθυρα της εγκατάλειψης. Η φυσική παρουσία της οικογένειας μου στο Σπάρταθλο κυρίως σαν "Ιδεα" για τη προσπάθεια μου, μου είναι πλέον απαραίτητη.

Γυμνάζομαι χωρίς προπονητή. Η προετοιμασία μου περιλαμβάνει τις βασικές αρχές για τέτοιου είδους αποστάσεις, πολύωρα τρεξίματα και διαλειματικές προπονήσεις προσαρμοσμένες στα δικά μου δεδομένα. Επίσης δίνω μεγάλη βάση στη διατροφή κατά τη περίοδο της προετοιμασίας και φυσικά στη ξεκούραση. "Πιστεύω" μου είναι πως για να βελτιωθείς κάπου δεν αρκεί να ενισχύσεις τα "δυνατά" σου σημεία αλλά να βελτιώσεις τις αδυναμίες μου.

Τη χρονιά που δεν τερμάτισα o λόγος ήταν πως μου ήταν αδύνατο να παραμείνω ξύπνιος μέσα στη νύχτα, σε βαθμό να παραπατάω και να έχω παραισθήσεις. Αυτό με τη νύστα το είχα γενικά σε αγώνες με διάρκεια πάνω από 24 ώρες. Έτσι για την επόμενη χρονιά που θα έτρεχα πάλι στο Σπάρταθλο, πολύ συχνά έβγαινα για τρέξιμο κάτι ώρες μετά τα μεσάνυχτα. Νομίζω πως η προσαρμογή του σώματος κατά τη προπόνηση σε αυτά που ενδεχομένως να συναντήσει στον αγώνα, βοηθάει πολύ.




Το διάβασμα είναι κάτι που μου αρέσει πολύ και ειδικά στο διάστημα που χτίζω τη ψυχολογία μου για τον αγώνα, διαβάζω αγαπημένα μου βιβλία ή αποσπάσματα από αυτά, που με βοηθάνε σε αυτό το κομμάτι. Η ψυχολογία με τη σειρά της παίζει μεγάλο ρόλο στην έκβαση της προσπάθειας. Αυτό το διάστημα θωρακίζω το ψυχολογικό κομμάτι για το φετινό μου Σπάρταθλο.

Εργάζομαι σαν νοσηλευτής στην εντατική μονάδα του Αττικού νοσοκομείου. Από μόνη της είναι μια απαιτητική δουλειά, η πολύωρη ορθοστασία είναι δεδομένη και η σωματική κούραση στο τέλος της βάρδιας συχνά απερίγραπτη. Αυτό σε συνδυασμό με το ωράριο σε βάρδιες, με αναγκάζει να μην έχω σταθερούς ρυθμούς και το τρέξιμο να γίνεται σε ώρες ανάμεσα σε δουλειά ή οικογενειακές και άλλες υποχρεώσεις, πρωί ή απόγευμα ή καθόλου αν δεν υπάρχουν δυνάμεις μετά από μια δύσκολη βάρδια. Αυτή η αστάθεια στους ρυθμούς είναι ένας επίσης λόγος που τρέχω χωρίς προπονητή γιατί με αυτά σαν δεδομένα μου αδύνατο να ακολουθήσω πιστά ένα πρόγραμμα. Είμαι τυχερός όμως γιατί εργάζομαι σε ένα θετικά συναδελφικό κλίμα και μέχρι τώρα δεν μου έχει παρουσιαστεί κάποιο εμπόδιο όσο αφορά τις περιόδους και τις μέρες από την κανονική μου άδεια που διαθέτω για τους αγώνες, την συμμετοχή ή την αποκατάσταση από αυτούς. Αντίθετα με τον τρόπο τους αρκετοί συνάδελφοι μου εμψυχώνουν τις προσπάθειες μου.

Ανήκω επίσης στη κατηγορία των αθλητών που τρέχουν χωρίς εξωτερική, στην ουσία οικονομική ή υλική υποστήριξη και εννοώ χορηγούς. Αυτό είναι ένα κομμάτι που επιβαρύνει τη προσωπική προσπάθεια αν αναλογιστεί κανείς το κόστος συμμετοχής προετοιμασίας και εξοπλισμού για τέτοιους αγώνες. Ειδικά στις μέρες που ζούμε, πόσο μάλλον αν έχεις και οικογένεια. Έτσι ένα μέρος του οικογενειακού προϋπολογισμού πηγαίνει κατά καιρούς σε αυτά που προανέφερα εις βάρος άλλων αναγκών του σπιτιού μου και αυτό μάλιστα μετά από παρότρυνση από τη σύντροφο και γυναίκα μου Μαρία (αισθάνομαι τυχερός και γι αυτό) και όχι μετά από επιμονή μου στο να αγοράσω για παράδειγμα καινούργια παπούτσια.

Το Σπάρταθλο είναι από μόνο του ένας αγώνας πρόκληση για κάθε δρομέα αποστάσεων. Πέρα όμως από το αθλητικό του κομμάτι ο ίδιος ο αγώνας βιώνεται από τους αθλητές σαν μια εσωτερική διαδικασία ίσως και "αναζήτηση" και αυτός είναι ο λόγος που οι περισσότεροι αθλητές θέλουν να τρέχουν και να ξανατρέχουν σε αυτό. Φυσικά υπάρχουν και οι "φούσκες" που κατά καιρούς κάνουν την εμφάνιση τους αλλά αργά ή γρήγορα όλες οι φούσκες ...σκάνε.

Η θεαματική αύξηση των Ελλήνων αθλητών τα τελευταία χρόνια που παίρνουν μέρος στο Σπάρταθλο και φυσικά ο αριθμός των τερματίσαντων που κάθε χρονιά είναι μεγαλύτερος είναι ένα καλό μήνυμα προς τα έξω, πόσο μάλλον όταν βλέπουμε ολοένα και όχι δειλά δειλά πια, και περισσότερες γυναίκες Ελληνίδες σε αυτό που ανεβάζουν το δρομικό επίπεδο της χώρας.

Kλείνοντας να ευχηθώ σε όλους μας καλό αγώνα και να σας ευχαριστήσω με τη σειρά μου για την υποστήριξη σε όλους τους αθλητές και τη διοργάνωση, την ενημέρωση και τη ζωντανή μετάδοση από τη σελίδα σας με περιγραφές και εικόνα δίνοντας την ευκαιρία να μας παρακολουθούν και φίλοι μας από τα σπίτια τους. Καλή δύναμη και θα χαρώ να βρεθούμε κάπου στο μακρύ δρόμο για τη Σπάρτη.


Άντζυ Τερζή:

Η προετοιμασία μου για το Σπάρταθλο ξεκίνησε πέρσι μόλις τερμάτισα το Olympus Mythical Trail. Ενώ είχα σκοπό να τρέξω και στο ROUT το φθινόπωρο, ορθώς με συμβούλεψε ο Γιώργος Ψάιλας ότι για το Σπάρταθλο θα έπρεπε να ξαναγυρίσω στην άσφαλτο τουλάχιστον ένα χρόνο νωρίτερα. Και φυσικά είχε απόλυτα δίκιο. Ατελείωτα χιλιόμετρα και ώρες στην άσφαλτο γρήγορα με εγκλιμάτισαν και πολύ σύντομα έγινε και πάλι η άσφαλτος καθημερινός μου φίλος.


Η προετοιμασία πήγε καλά, άνευ τραυματισμών και με πολλές ψυχολογικές διακυμάνσεις. Η μεγαλύτερη δυσκολία που συνάντησα ήταν στα ακανόνιστα ωράρια της δουλειάς μου, άστατες βάρδιες και επομένως άστατες ώρες προπονήσεων. Αλλά με την σωστή οργάνωση και ενθάρρυνση από το στενό μου περιβάλλον αυτοί οι σκόπελοι έγιναν απλά μικρά καθημερινά εμπόδια που έμαθα γρήγορα να προσπερνάω.


Στόχος μου για το Σπάρταθλο του 2014…ο τερματισμός σε μια στοιχειώδη αξιοπρεπή κατάσταση, δηλαδή όρθια και χαμογελαστή!  Θα ήταν θράσος να βάλω κάποιον χρονικό στόχο στο μυαλό μου σαν «πρωτάρα» φέτος. Επομένως η στρατηγική μου για τον αγώνα αφορά κυρίως την έγκαιρη άφιξη μου στα σημεία αποκλεισμού. Αρχικός στόχος είναι να φτάσω στην Κόρινθο εντός χρονικού ορίου που σημαίνει να φτάσω  σε καλή κατάσταση ώστε να μην έχω «καεί» για να το καταφέρω αυτό. Στη συνέχεια… βλέποντας και κάνοντας. Έχοντας δει τη διαδρομή του αγώνα πέρσι, δεν ξεχνώ πως σε κάθε αγώνα, αλλιώς φαίνονται από μέσα τα πράγματα και αλλιώς από έξω. Επομένως θα προσπαθήσω να τρέξω έξυπνα χρησιμοποιώντας και την προπόνηση που έχω στα πόδια μου αλλά κυρίως το μυαλό… αυτή νομίζω πως είναι και η φιλοσοφία που απαιτούν γενικά οι υπεραποστάσεις.




Ο αθλητής που ετοιμάζεται για κάτι τόσο τολμηρό και μεγάλο στην προπόνηση είναι μόνος.  Στα παρασκήνια όμως είναι πάντα κάποιοι άνθρωποι που χωρίς αυτούς όλα θα ήταν ένα επίπεδο πιο δύσκολα. Χωρίς τη Βίκυ Καρπούζα και την υποστήριξή της σίγουρα οι μεγάλες προπονήσεις δεν θα ήταν το ίδιο. Χωρίς την προπονητική καθοδήγηση του Δημήτρη Κασίμη δεν θα έτρεχα «έξυπνα χιλιόμετρα». Χωρίς το Advendure που φιλοξένησε τα άρθρα μου δεν θα είχα κίνητρο να αναστοχάζομαι τόσο πολύ το βιωματικό κομμάτι της διαδρομής μου.


Τέλος υπάρχουν εταιρείες που με στήριξαν στο «υλικό» κομμάτι  της προσπάθειάς μου και που θα αναφερθώ εκτενέστερα σε άρθρο μου σύντομα. Επιγραμματικά όμως αυτοί είναι η Inov-8 με τον Κώστα Λάμπρου, η Compressport και HOKA με τον Λεονάρδο Γουλανδρή, ο Γιώργος Θεοδωρακόπουλος του “Ο Βραζιλιάνος Καφεκοπτεία»,  οι αδελφοί Καγιόπουλοι με τις Solo Bars, ο Γιώργος Βαβρίτσας της «Performance Store», ο Γρηγόρης Παπανικολάου των “X-treme Stores» Κοζάνης. Τέλος, οι φίλοι Γιώτα Κατσάνου και Κώστας Κουρτέλης που ανέλαβαν να καλύψουν τα πακέτα συμμετοχών της ομάδας υποστήριξής μου.  Γιατί όπως είπα, δίχως όλους αυτούς στα παρασκήνια η προπόνηση και μόνο δεν θα με έφτανε στην εκκίνηση.


Τελειώνοντας, εύχομαι στην διοργάνωση καλή επιτυχία στο Σπάρταθλο 2014, εύχομαι σε όλους τους αθλητές να έχουν έναν δυνατό αγώνα, καλούς τερματισμούς και στις ομάδες υποστήριξής τους καλό κουράγιο! Κι εσάς στο Advendure καλή επιτυχία στην τρίτη συνεχόμενη κάλυψη του αγώνα.


Ivan Cudin:

Νιώθω το Σπάρταθλο σαν το μεγαλύτερο συναισθηματικό ταξίδι που έχω κάνει στην ζωή μου. Νιώθω σαν να έχω αφήσει ένα κομμάτι από την καρδιά μου στον δρόμο για την Σπάρτη και πρέπει να επιστρέψω για να το βρω, αλλά κάθε φορά που επιστρέφω ένα ακόμη μεγαλύτερο κομμάτι παραμένει χαμένο εκεί.

Λατρεύω το να αγωνίζομαι με τα παιδιά να τρέχουν και να γυρίζουν με ποδήλατα γύρω μου, να διασχίζω τοπία και αρχαίες πόλεις γεμάτες ιστορία, να περνώ μέσα από χωριά όπου οι κάτοικοι μου δείχνουν την ατέρμονη φιλοξενία τους, να χάνομαι με το μυαλό και το κορμί μου σε πανέμορφα τοπία, να συναντώ φίλους που με περιμένουν στην Σπάρτη, να μοιράζομαι την χαρά και τον πόνο με όλους τους δρομείς, να σκέφτομαι την οικογένεια μου και τους φίλους μου πίσω στο σπίτι που υποφέρουν περισσότερο από εμένα αναμένοντας τα αποτελέσματα, ενώ κάνουν συνέχεια ανανέωση στην σελίδα του αγώνα, να με βοηθούν εκπληκτικοί εθελοντές που μένουν ξάγρυπνοι όλη τη νύχτα με το χαμόγελο στα χείλη τους.





Σίγουρα μου αρέσει να τρέχω και το να τρέξει ένας αθλητής το Σπάρταθλο είναι η κορυφαία στιγμή για έναν αθλητή υπεραποστάσεων. Η ψυχολογική μου κατάσταση είναι πολύ καλή, η φυσική μου κατάσταση όχι εξαιρετική. Δεν προπονήθηκα όσο θα ήθελα, λόγω ιδιαίτερα μεγάλου φόρτου εργασίας. Θέλω απλά να απολαύσω το Σπάρταθλον. Δεν νιώθω ότι ανταγωνίζομαι με κανέναν μέσα στον αγώνα, απλά θέλω να προσπαθήσω να φτάσω στην Σπάρτη με τα πόδια μου. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ικανοποίηση για μένα!


Florian Reus

Ο στόχος μου την φετινή χρονιά είναι τερματίσω το Σπάρταθλον σε 24 ώρες και 20 λεπτά, καθώς αυτός ο χρόνος τερματισμού είναι ο γρηγορότερος που έχει καταγραφεί στο Σπάρταθλον για Γερμανό Σπαρταθλητή. Από την στιγμή που το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα των 24 ωρών ματαιώθηκε για την φετινή χρονιά, επικεντρώθηκα εντελώς στην προετοιμασία μου για το Σπάρταθλον. Αυτό επίσης σημαίνει ότι ότι δεν έχω συμμετάσχει ούτε σε έναν αγώνα υπεραπόστασης από το περσινό Σπάρταθλον. Εντούτοις, προσπάθησα να βελτιωθώ στις μικρότερες αποστάσεις το πρώτο μισό της χρονιάς, έτσι ώστε να βελτιώσω τις δυνατότητες μου για τον αγώνα που έρχεται. Νομίζω ότι προετοιμάστηκα εξαιρετικά δυνατά και ανυπομονώ να ξεκινήσει ο αγώνας την επόμενη Παρασκευή. Τότε θα δούμε αν άξιζε τον κόπο να τρέξω πάνω από 5.000 χιλιόμετρα σε 9 προπονητικούς μήνες. Ίσως καταφέρω να βελτιωθώ σε σχέση με την περσινή χρονιά και να τερματίσω πρώτος!



João de Oliveira

Το όνομα μου είναι João de Oliveira, και είμαι Πορτογάλος από την πόλη Chaves γνωστή και ως Flaviense. Πάντα μου άρεσαν οι μεγάλες προκλήσεις και ένας φίλος δρομέας μου πρότεινε να επισκεφτώ την Αθήνα και να δοκιμάσω μια μυθική διαδρομή που αντιστοιχεί σε κάτι που δεν είναι πραγματοποιήσιμο από οποιονδήποτε αθλητή. Είναι όνειρο για κάθε δρομέα υπεραποστάσεων να ολοκληρώσει αυτό τον αγώνα.

Από το 2009 συμμετέχω στο Σπάρταθλον, και πάντα ξεκινάω με στόχο να τερματίσω τον αγώνα. Το 2010 κατάφερα να τερματίσω στην τέταρτη θέση της γενικής κατάταξης. Από τότε ο στόχος μου ήταν να καταφέρω και κερδίσω το Σπάρταθλον. Αυτό τελικά έγινε πραγματικότητα το 2013.

 



Φέτος έχω σαν στόχο να βελτιώσω την προσωπική μου επίδοση που είναι 23:29:08, από το 2013. Η προετοιμασία μου ήταν ίδια με αυτή της περσινής χρονιάς, με μικρές διαφοροποιήσεις, που έχουν σχέση με την θερμοκρασία και τις γεωγραφικές συνθήκες.

Αυτήν τη χρονιά είναι η 6η συμμετοχή μου στο Σπάρταθλον και ομολογώ ότι ένα πράγμα είναι μεγάλη αλήθεια. Κάθε φορά φαίνεται ίδια αρχικά, αλλά πάντα εξελίσσεται διαφορετικά στο τέλος. Η διοργάνωση κάθε χρόνο που περνά βελτιώνεται σημαντικά, καλωσορίζοντας του αθλητές, βοηθώντας σε ότι αυτοί ζητήσουν.

Το Σπάρταθλον είναι χωρίς καμία αμφιβολία ο βασιλιάς όλων των αγώνων υπεραπόστασης στον κόσμο. Πανέμορφα τοπία, άνθρωποι, φαγητό, στοργή από όπου και αν περνάμε κατά την διάρκεια του αγώνα, πλήθη ανθρώπων να μας περιμένουν.

Σε ευχαριστώ Σπάρταθλον!


Karl Hubert:


Ιδέες σχετικά με το Σπάρταθλον


Ήταν 1983 όταν παρακολούθησα τυχαία στην τηλεόραση ένα μικρό αφιέρωμα για το πρώτο Σπάρταθλον. Εκείνη την εποχή είχα αρχίσει να τρέχω και προγραμμάτιζα την συμμετοχή μου στον πρώτο μου μαραθώνιο, κάτι που έγινε με επιτυχία το 1984. Το μικρό αφιέρωμα στο Σπάρταθλον δεν έφυγε ποτέ από το μυαλό μου, και πάντα σκεφτόμουνα την πιθανότητα κάποια στιγμή να συμμετάσχω στον αγώνα αυτό. Η πρώτη μου προσπάθεια αγώνα υπεραπόστασης ήταν το 1989, με το Swiss Alpine Marathon και το 1992 έκανα το όνειρο μου πραγματικότητα και ξεκίνησα από την Αθήνα να τερματίσω το Σπάρταθλον. Ήμουνα τόσο βαθιά εντυπωσιασμένος από την συνολική ατμόσφαιρα και ιδιαίτερα από την θέρμη και την εγκαρδιότητα του κόσμου, που δεν είχα καμιά αμφιβολία ότι δεν θα ήταν η τελευταία συμμετοχή μου στο Σπάρταθλον.


Στο ενδιάμεσο – μεταξύ αρκετών άλλων αγώνων – έχω τρέξει 6 φορές το Sakura Michi, έναν αγώνα 250 χιλιομέτρων στην Ιαπωνία και το Badwater, έναν αγώνα 216 χιλιομέτρων στην Αμερική. Προσωπικά έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το Σπάρταθλον είναι ο πιο δύσκολος συνεχόμενος αγώνας στον κόσμο και ότι θα συνεχίσω να κυνηγώ την πρόκληση του όσα περισσότερα χρόνια μου είναι δυνατόν.


Η δρομική μου φιλοσοφία


Η φυσική άσκηση ήταν πάντα ένας σημαντικός παράγοντας στην ζωή μου, από παιδί και αργότερα έφηβος όταν συνήθιζα να παίζω ποδόσφαιρο αλλά και ως ενήλικας όπου έτρεχα ώστε να διατηρηθώ σε καλή κατάσταση (όχι μόνο για να παίζω ποδόσφαιρο). Μετά από χρόνια ασχολίας με το ποδόσφαιρο και τρεξίματος τελικά αποφάσισα στα 33 μου να επικεντρωθώ αποκλειστικά στο τρέξιμο.


Πάντα θεωρούσα εξαιρετικά σημαντικό να σχεδιάζω την προπονητική μου προετοιμασία με λογική και καλή ισορροπία και πάντα να επιτρέπω στο σώμα μου να ξεκουραστεί και να αποκατασταθεί μετά από σκληρούς αγώνες. Η απόλυτη πλειοψηφία των περίπου 150.000 χιλιομέτρων που έχω τρέξει μέχρι στιγμή στην ζωή μου έγιναν σε μια σχετικά άνετη ταχύτητα που τελικά οδήγησε σε μια δρομική καριέρα χωρίς σχεδόν κανένα τραυματισμό.


Το μότο μου ήταν πάντα να έχω μια βέλτιστη απόδοση στην βάση ενός υγιούς νου σε ένα υγιές σώμα. Συνεχώς δίνω μεγάλη σημασία στα σήματα που μου στέλνει το σώμα μου, η διατροφή μου αποτελείται από μια ισορροπημένη δίαιτα που δεν αποκλείει τίποτα και συμπεριλαμβάνει όλα όσα προσφέρει η φύση. Απέχω από διατροφικά συμπληρώματα και δίνω εξαιρετική σημασία όχι μόνο στην διατροφική ισορροπία αλλά και σε ένα λειτουργικό ανοσοποιητικό σύστημα


Συνολικά, μπορώ να πω ότι έχω νιώσει τα θετικά αποτελέσματα του τρεξίματος στο σώμα μου τα προηγούμενα 30 χρόνια της ζωής μου




Η προετοιμασία μου


Το να μεγαλώνεις ηλικιακά συνεπάγεται ότι ένα συνεχώς πιο έντονο προπονητικό πρόγραμμα είναι βασικό ώστε κατά κάποιο τρόπο να διατηρεί κάποιος το αγωνιστικό του επίπεδο. Δυστυχώς τα τελευταία πέντε χρόνια η επαγγελματική μου καριέρα δεν μου επέτρεψε να προετοιμαστώ με τον βέλτιστο τρόπο για το Σπάρταθλον.


Το πρώτο μισό του 2014 ο χρόνος για προπόνηση ήταν εξαιρετικά περιορισμένος, έτσι ο Αύγουστος ήταν αυτός με τα περισσότερα προπονητικά χιλιόμετρα, περίπου 130-150 την εβδομάδα. Μετά τον τερματισμό μου στο Σπάρταθλον πέρσι, ο μόνος αγώνας υπεραπόστασης που συμμετείχα ήταν τα 100 χιλιόμετρα στο Biel της Ελβετίας. Οι μεγαλύτερες αποστάσεις long-run που έτρεξα τον Αύγουστο ήταν 60 και 80 χιλιόμετρα. Σαν αποτέλεσμα της προφανούς έλλειψης προπονήσεων αντοχής έπρεπε να επικεντρωθώ στην διανοητική προετοιμασία η οποία θα μου επιτρέψει να αντισταθμίσω την φυσική κατάσταση μου.


Στόχοι μου για τον επερχόμενο αγώνα


Να τερματίσω εντός του χρονικού ορίου και να αγγίξω το πόδι του Λεωνίδα για 18η φορά


Το μήνυμα μου στους αναγνώστες που διαβάζουν αυτό το άρθρο


Η δρομική μου εμπειρία τρέχοντας πάνω από 150.000 χιλιόμετρα από το 1983 με οδήγησε στο συμπέρασμα του πόσο σημαντικό είναι να συμπεριλάβει ο κάθε άνθρωπος το τρέξιμο στην καθημερινή του ζωή, έτσι ώστε να έχει τα μακροπρόθεσμα οφέλη που παρέχει το τρέξιμο. Μέχρι τώρα και δουλεύοντας περίπου 20 χρόνια ως προπονητής μικρών ηλικιών (παιδιών) έχω εκπλαγεί βλέποντας την χαρά και τον ενθουσιασμό τους για την φυσική άσκηση και είμαι απόλυτα σίγουρος ότι αυτό θα αυξήσει εντυπωσιακά τις προοπτικές τους να αντισταθμίσουν στο μέλλον τις ασθένειες που προκαλεί ο σύγχρονος τρόπος ζωής.


Η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων έχουν λάβει το δώρο ενός υγιούς σώματος και πρέπει να είναι καθήκον μας να εκτιμούμε, διαφυλάττουμε και να υποστηρίζουμε αυτό το δώρο. Πρέπει να είναι θεμελιώδες όχι μόνο για τον εαυτό μας, αλλά και για τους συνανθρώπους μας και το περιβάλλον, να δεχόμαστε την ευθύνη του σώματος μας, να το διατηρούμε και να το φροντίζουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο έτσι ώστε να διατηρούμε ανεκτίμητα στοιχεία όπως την κίνηση, την ζωτικότητα και την υγεία για όσο περισσότερο χρόνο μπορούμε.


Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το τρέξιμο παίζει έναν σημαντικό ρόλο, καθώς όλοι μας – τουλάχιστον μέχρι ένα όριο – είμαστε “Φειδιππίδης”. Σε σχέση με την γενετική, είμαστε ακόμη στην λίθινη εποχή και όπως 10.000 χρόνια πριν, τα σώματα μας είναι φτιαγμένα για τρέξιμο.


Τώρα, ανυπομονώ να έρθω στην Ελλάδα, στο Σπάρταθλον, στους τόσους συμμετέχοντες από όλο τον κόσμο (πολλοί από τους οποίους έχουν γίνει καλοί φίλοι όλα αυτά τα χρόνια), στην πολιτιστική ανταλλαγή, στους ωραίους ανθρώπους από την διοργάνωση του Σπαρτάθλου που πάντα μας υποστήριζαν με τόσο ενθουσιασμό και εύχομαι σε όλους να νιώσουν το καταπληκτικό συναίσθημα να αγγίξουν τελικά το πόδι του βασιλιά Λεωνίδα.


Jon Olsen

Το πρώτο πράγμα που θέλω να πω είναι ότι το να τρέξω αυτόν τον αγώνα είναι για μένα ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα. Και αυτό διότι αφού ταξιδεύω στην Ελλάδα και θα τρέξω το Σπάρταθλον ... αυτό σημαίνει ότι το τρέξιμο μου είναι σε πολύ καλό σημείο. Ένα σημείο που ποτέ δεν σκεφτόμουν ότι θα έφτανα. Αλλά με την ευλογία και την δύναμη του Θεού είμαι εδώ. Δεν θέλω απλά να εμφανιστώ και να τρέξω .. θέλω να αγωνιστώ και να συναγωνιστώ σε υψηλό επίπεδο.


Δυστυχώς, το πόδι μου δεν με άφησε να προετοιμαστώ με ιδανικό τρόπο, ΑΛΛΑ αυτό δεν θα αποτελέσει δικαιολογία την ημέρα του αγώνα. Είμαι δάσκαλος μέσης εκπαίδευσης και είχα το καλοκαίρι ώστε να επικεντρωθώ στην οικογένεια και στην προπόνηση. Έκανα όσο καλύτερη προετοιμασία μπορούσε, ακόμη και με πονεμένο πόδι. Αυτό περιελάμβανε και δυο μαραθώνιους για να δουλέψω την ταχύτητα μου (SF marathon σε 2.35 και Santa Rosa Marathon σε 2:32, με 4 εβδομάδες διαφορά). Είμαι ευχαριστημένος με την ταχύτητα μου. Απλά δεν ξέρω πως θα είναι η φτέρνα μου μετά από 50+ μίλια. Έπρεπε να φορμαριστώ (taper) περισσότερο απ'ότι ήθελα λόγω της φτέρνας μου, αλλά ελπίζω η ξεκούραση να έκανε καλό στο υπόλοιπο σώμα μου, όπως έκανε στο Παγκόσμιο την προηγούμενη άνοιξη όταν έπρεπε να φορμαριστώ νωρίς λόγω τραυματισμού επίσης.




Ελπίζω να χτίσω πάνε στην απόδοση μου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 24 ωρών που έτρεξα την άνοιξη και στην επίδοση μου στα 100 μίλια το προηγούμενο Φθινόπωρο (11.59.32 ατομική επίδοση εκείνη την εποχή), και ανυπομονώ για την πρόκληση. Φέρνω μαζί μου ένα άτομο για υποστήριξη και εξασφάλισα και έναν ενθουσιώδη οδηγό από την Ελλάδα, και έτσι νιώθω ότι έχω όλα τα εργαλεία και πράγματα εξασφαλισμένα ώστε να έχω επιτυχία. Είμαι περίεργος να δω πως θα εξελιχθούν τα πράγματα. Στο τέλος τέλος θέλω να τιμήσω την χώρα μου, την οικογένεια μου, την πόλη μου (Modesto), και τον εαυτό μου πετυχαίνοντας μια επίδοση μετά από σκληρή μάχη.


Piort Kurylo

Το Σπάρταθλο είναι ένας αγώνας "Αλήθειας". Εννοώ ότι σε δοκιμάζει απ'όλες τις απόψεις: σωματική, ψυχολογική, πνευματική και σε όλες τις συνθήκες: μέρα, νύχτα, ζέστη, κρύο, υψομετρική.

Στόχος μου είναι να βγω πρώτος. Έχω ήδη βγει δεύτερος οπότε δεν υπάρχει άλλος στόχος πλέον.

Ξεκίνησα προετοιμασία 10 μήνες πριν η οποία κορυφώθηκε με το ταξίδι μου απο την Πολωνία. Νοιώθω πολύ δυνατός. Είχα ένα τράβηγμα κάτω από το γονατο στα βουνά της Βουλγαρίας αλλά ήδη έχει αρχίσει να περνάει και πιστευω μέχρι τη μέρα του αγώνα θα είμαι 100% καλά.




Πιστεύω οτι το τρέξιμο είναι για μένα μια αποστολή. Θέλω να τραβήξω την προσοχή του κόσμου και να τον ευαισθητοποιήσω σε θέματα όπως η ειρήνη και άλλα ιδεώδη και φιλανθρωπικούς σκοπούς

Κανείς δεν γεννιέται τέλειος. Όλα μπορείς να τα διορθώσεις ή να τα βελτιώσεις. Όταν ξεκίνησα τρέξιμο έτρεχα γύρω από το σπίτι μου γιατί δεν είχα αντοχή και βρέθηκα να κάνω τον γύρο του κόσμου τρέχοντας. Όλα τα εμπόδια είναι στο μυαλό.


Aykut Celikbas (Η συνέντευξη δόθηκε στην φίλη Alessia De Matteis για λογαριασμό του Advendure. Θέλουμε να την ευχαριστήσουμε για την σημαντική της βοήθεια, καθώς ο Aykut είναι ο πρώτος Τούρκος δρομέας που θα τρέξει στο Σπάρταθλον)


[Alessia De Matteis]: Πότε πήρες την απόφαση να τρέξεις στο Σπάρταθλον; Εννοώ ότι όλοι έχουν στο μυαλό τους μια ιδέα ή ένα όνειρο αλλά συνήθως υπάρχει μια καθοριστική στιγμή στην οποία αυτή η ιδέα παίρνει μια πραγματική μορφή.


.[Aykut Celikbas]: Ήταν στις αρχές του 2011. Εκείνη την περίοδο είχα ολοκληρώσει τρείς μαραθώνιους και κάποιες μικρότερες κούρσες, αλλά δεν έβλεπα απαραίτητα τον εαυτό μου σαν δρομέα. Αυτό κυρίως γιατί έκανα σοβαρή προπόνηση μόνο 8-10 εβδομάδες πριν τον μαραθώνιο και μετά έχανα το κίνητρο μου μέχρι τον επόμενο αγώνα. Έτσι, εκεί γύρω στον Ιανουάριο του 2011, άρχισα να διαβάζω σχετικά με αγώνες υπεραπόστασης. Πρέπει να καταλάβετε ότι μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2011 δεν υπήρχε ούτε ένας αγώνας υπεραπόστασης στην Τουρκία, έτσι ήταν εξαιρετικά δύσκολο να βρω κίνητρο και ήταν πολύ δύσκολο διανοητικά να συλλάβω τις τρελές αποστάσεις που έτρεχαν κάποιοι άνθρωποι. Έτσι διάβασα όλα τα βιβλία και τα άρθρα που μπόρεσα να βρω για υπεραποστάσεις και επιμόρφωσα τον εαυτό μου σχετικά με την κουλτούρα και την ιστορία του αθλήματος. Ανακάλυψα έτσι ότι οι αγώνες των 100 μιλίων θεωρούνται σαν η απόλυτη απόσταση στις υπεραποστάσεις. Ακόμη και αν έμοιαζε σχεδόν αδύνατο εκείνη την εποχή, άρχισα να ονειρεύομαι κάποια στιγμή να τρέξω έναν αγώνα 100 μιλίων. Έτσι άρχισα να τρέχω προπονητικά μεγαλύτερες αποστάσεις ώστε να εξακριβώσω κατά πόσο είναι δυνατόν να το σκέφτομαι.


Εκείνη ακριβώς την περίοδο ανακάλυψα για πρώτη φορά έναν αγώνα που λεγόταν Σπάρταθλον. Ακουγόταν τόσο εξωπραγματικά μακρύ, γρήγορο και σκληρό έτσι ώστε στην αρχή νόμισα ότι δεν μπορεί να ήταν επίσημος αγώνας. Έπρεπε να είναι κάποια μορφή "πειραματικής κούρσας" που γινόταν μεταξύ κάποιων τρελών ανθρώπων. Έτσι γρήγορα εγκατέλειψα την ιδέα και επικεντρώθηκα σε αγώνες μέχρι 100 μίλια. Όταν τερμάτισα τον πρώτο μου αγώνα 100 μιλίων στην Ισπανία τον Οκτώβρη του 2011, είχα πλέον μάθει αρκετά για το άθλημα. Όπου και να κοίταζα όμως, έβλεπα συνεχώς το Σπάρταθλον, το οποίο εθεωρείτο κάτι που αφορά τους σκληρότερους και πιο έμπειρους αθλητές υπεραποστάσεων. Τελικά αποδέχτηκα το γεγονός ότι είναι ένας από τους ιστορικότερους και άξιους σεβασμού αγώνες υπεραπόστασης στον πλανήτη και ότι τον αγνοούσα απλά γιατί τον φοβόμουν. Έτσι ξεκίνησα να διαβάζω οτιδήποτε έβρισκα για το Σπάρταθλον...την ιστορία, την διαδρομή, την οργάνωση, άρθρα από αγωνιστικές εμπειρίες κτλ..Τότε ήταν που κατάλαβα πραγματικά την σημασία αυτού του αγώνα και αποφάσισα ότι έπρεπε να συμμετάσχω κάποια στιγμή, μιας και τα κριτήρια πρόκρισης ήταν ιδιαίτερα σκληρά και έπρεπε να περιμένω μερικά χρόνια ώστε να φτάσω σε αυτό το επίπεδο. Έτσι από εκείνη την στιγμή το Σπάρταθλον βρέθηκε στο πίσω μέρος του μυαλού μου σαν την υπέρτατη πρόκληση.


 
[Alessia De Matteis]: Πως προετοιμάστηκες, τόσο σωματικά όσο και δινοητικά, για ένα από τους σκληρότερους αγώνες στον κόσμο; Ακολούθησες επίσης κάποιο συγκεκριμένο διατροφικό πρόγραμμα;


[Aykut Celikbas]: Έγινα δεκτός στον αγώνα τον Φεβρουάριο. Εκείνη την περίοδο σχεδόν δεν ήμουν ικανός να τρέξω λόγω ενός προβλήματος στον ιγνυακό τένοντα. Παρόλα αυτά δεν υπήρχε καμία αμφιβολία ότι θα τρέξω στο Σπάρταθλον. Ήξερα ότι έπρεπε να τρέξω τον αγώνα όταν μου δινόταν η ευκαιρία αλλά επίσης γνώριζα ότι έπρεπε να είμαι σε κορυφαία φόρμα ακόμη και για να έχω πιθανότητα απλά να τον τερματίσω. Άρχισα να "φορτώνω" προπονητικά τον Μάρτιο και έτρεξα κάποιους αγώνες μέχρι 80K (Iznik Ultra) τον Απρίλιο για να δοκιμάσω την φυσική μου κατάσταση. Από τον Μάιο ξεκίνησα να ανεβάζω τα χιλιόμετρα (που ήταν περίπου 85-100 μίλια την εβδομάδα για μένα) και για τους επόμενους 4 μήνες συνέχισα και με κάποιες ελαφριές ταχύτητες κάθε εβδομάδα. Όπως και με κάθε μακρύ σε διάρκεια πρόγραμμα προετοιμασίας υπήρξαν κάποια προβλήματα που περιελάμβαναν και ένα τράβηγμα στον γαστροκνήμιο, αλλά σε γενικές γραμμές τα πράγματα κύλισαν καλά και σύμφωνα με το πρόγραμμα χωρίς μεγάλα προβλήματα. Όσο αφορά την διανοητική μου προετοιμασία, συνέχιζα να διαβάζω οτιδήποτε έχει σχέση με τον αγώνα. Φανταζόμουνα τον εαυτό μου σε όλα τα πιθανά σενάρια που θα μπορούσα να συναντήσω στον αγώνα. Όσο αφορά την διατροφή μου ... πάντα προσπαθώ να τρώω λογικά, και να αποφεύγω το πρόχειρο φαγητό όσο είναι δυνατόν. Αυτό το έκανα κυρίως στην περίοδο προετοιμασίας αλλά γενικά δεν είχα πάρα πολύ αυστηρούς κανόνες. Όταν προπονείσαι τόσο πολύ προφανώς βάζεις σε μεγάλο στρες το σώμα σου και φυσικά σε αυτό προστίθεται και το στρες που προέρχεται από την καθημερινή μας ζωή, την δουλειά και το περιβάλλον μας. Νομίζω είναι καλό να ανταμείβεις τον εαυτό σου μερικές φορές. Αλλιώς θα τρελαθείς. Τουλάχιστον αυτό κάνω εγώ.




[Alessia De Matteis]: Νιώθεις κάποια "ευθύνη" σαν ο πρώτος Τούρκος αθλητής που θα τρέξει στο Σπάρταθλον; Πιστεύεις ότι θα επηρεάσει αυτό την απόδοση σου, ή θα σε βοηθήσει στις "άσχημες στιγμές" κατά την διάρκεια του αγώνα;


[Aykut Celikbas]: Ναι και όχι. Δεν μπορώ να ξεφύγω από το γεγονός ότι θα είμαι ο πρώτος Τούρκος δρομέας που θα τρέξει στο Σπάρταθλο στα 32 χρόνια της ιστορίας του. Έτσι σε μια πρώτη ματιά, ναι μου προσθέτει μια έξτρα ευθύνη και πίεση στους ώμους μου. Αλλά από την άλλη πλευρά, αυτός ο αγώνας ήταν ένα όνειρο για μένα και έβαλα τόση πίεση στον εαυτό μου που τελικά δεν πιστεύω ότι το γεγονός αυτό θα κάνει μεγάλη διαφορά μέχρι τουλάχιστον τα τελευταία χιλιόμετρα. Θέλω να πω ότι αν ήταν ένας αγώνας που δεν θα με πάθιαζε τόσο πολύ τότε ίσως ήταν διαφορετικά. Αλλά όταν μιλάμε για το Σπάρταθλον, δεν χρειάζομαι και πολλούς εξωτερικούς παράγοντες για να αποκτήσω κίνητρο. Πιστεύω πραγματικά ότι το εσωτερικό σου κίνητρο πρέπει να είναι 110% να έχεις την ελπίδα να αγγίξεις το πόδι του Λεωνίδα. Νομίζω ότι η μεγαλύτερη ευθύνη μου είναι να αντιπροσωπεύσω την χώρα μου με έναν τρόπο που να ταιριάζει με την κουλτούρα των υπεραποστάσεων και την ευγενή αθλητική άμιλλα, και να αποδώσω τον βαθύ σεβασμό μου στην ιστορία του αγώνα, την διοργάνωση, τους εθελοντές και τους συνάδελφους δρομείς που προέρχονται απ΄ όλο τον κόσμο.



 [Alessia De Matteis]: Υπάρχει κάτι που να σε φοβίζει πραγματικά στον αγώνα αυτό;


[Aykut Celikbas]: Δεν θέλω να χρησιμοποιήσω τον όρο "φοβίζει", αλλά φυσικά και υπάρχουν πράγματα που με απασχολούν. Αλλιώς δεν θα ήταν το Σπάρταθλον. Αρχικά, όπως οι περισσότεροι αθλητές με προβληματίζουν οι χρόνοι αποκλεισμού, η απόσταση σε άσφαλτο, το βουνό και τα πιθανά στομαχικά προβλήματα. Αλλά προσπαθώ να χρησιμοποιήσω αυτές τις ανησυχίες ώστε να δώσω ένα έξτρα κίνητρο στον εαυτό μου και να ανακαλύψω αποδοτικούς τρόπους αντιμετώπισης όταν προκύψουν κατά την διάρκεια του αγώνα. Ακόμη και αν ερεύνησα όσο περισσότερο μπορούσα τα σχετικά με τον αγώνα, ακόμη υπάρχουν πολλά άγνωστα στοιχεία. Ανυπομονώ να τα αντιμετωπίσω μέσα στον αγώνα και να βρω λύσεις ώστε να τα ξεπεράσω. Νομίζω το ίδιο ισχύει για όλους ανεξάρτητα από το πόσο γρήγορος ή αργός είσαι. Τρέχουν περίπου 370 δρομείς φέτος και δεν πιστεύω ότι θα βρεθεί κάποιος μετά τον αγώνα που θα πει: "Ναι, όλα πήγαν σύμφωνα με το πλάνο μου και για τα 246 Κm αγώνα"! Όχι, δεν θα συμβεί. Εάν οι υπεραποστάσεις με δίδαξαν κάτι, είναι ότι δεν πρέπει να περιμένεις τίποτα να πάει σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό σου. Πρέπει να έχεις πλάνο, αλλά ταυτόχρονα να είσαι έτοιμος να το αγνοήσεις σε οποιοδήποτε σημείο του αγώνα. Έχει να κάνει με την αντιμετώπιση του αγνώστου, την λύση του προβλήματος κατά την διάρκεια της κούρσας, και την γρήγορη προσαρμογή στις καταστάσεις όσο περισσότερο μπορείς. Η μεγαλύτερη πρόκληση του Σπαρτάθλου, είναι ότι πρέπει να το κάνεις πολύ πιο γρήγορα από άλλους αγώνες, γιατί απλά δεν υπάρχει αρκετός χρόνος.



[Alessia De Matteis]: Εάν πρέπει να πεις 3 λέξεις/επίθετα για να εκφράσεις συναισθήματα αυτή την στιγμή ποιές θα διάλεγες;


[Aykut Celikbas]: Είμαι ενθουσιασμένος που τρέχω αυτόν τον αγώνα. Είμαι περίεργος να μάθω περισσότερα για τον εαυτό μου και ευγνώμων που μου δίνεται αυτή η ευκαιρία.



[Alessia De Matteis]: Ποιό είναι το μεγαλύτερο "δρομικό σου είδωλο" και γιατί;


[Alessia De Matteis]: Συγγνώμη, αλλά δεν μπορώ να αναφέρω κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο. Υπάρχουν τόσα πολλά καταπληκτικά επιτεύγματα και ιστορίες έμπνευσης στις υπεραποστάσεις. Μου αρέσει να βλέπω γρήγορους αθλητές να σπάνε ρεκόρ όσο και στον καθένα μας, αλλά για μένα αυτό που ξεχωρίζει τις υπεραποστάσεις από τα άλλα αθλήματα είναι οι απλοί άνθρωποι που πραγματοποιούν εξωπραγματικά κατορθώματα. Αυτοί οι άνθρωποι με εμπνέουν όσο και τα ρεκόρ αγώνων και οι παγκόσμιες επιδόσεις και υπάρχουν αρκετά από αυτά.



[Alessia De Matteis]: Γιατί επέλεξες να τρέξεις το Σπάρταθλον - αντί για κάποιον άλλο σκληρό αγώνα υπεραπόστασης;


[Aykut Celikbas]: Πιστεύω ότι για αρκετούς λόγους το Σπάρταθλον αποτελεί την υπέρτατη πρόκληση. Στους περισσότερους αγώνες υπεραπόστασης τα χρονικά όρια αποκλεισμού είναι γενναιόδωρα. Ακόμη και όταν τα πράγματα δεν πάνε σύμφωνα με το πλάνο, μπορείς ακόμη να τερματίσεις παίρνοντας τον χρόνο σου, να συγκροτηθείς και να προχωρήσεις απλά. Κυρίως έχει να κάνει με την αποφασιστικότητα. Για να τερματίσεις το Σπάρταθλον, δεν αρκεί να είσαι γρήγορος. Πρέπει να έχεις επίσης εξαιρετική αντοχή. Δεν αρκεί να είσαι σκληρός. Πρέπει να κινηθείς και πολύ γρήγορα. Μπορεί να είσαι γρήγορος στην άσφαλτο αλλά ίσως δεν είναι αρκετό μιας και υπάρχει ένα ικανό βουνό να σκαρφαλώσεις στο σημείο των 100 μιλίων. Μπορεί να είσαι καλός στο να λύνεις προβλήματα, αλλά πρέπει να το κάνεις γρήγορα για να αποφύγεις τους χρόνους αποκλεισμού. Αυτός ο αγώνας βάζει μια σειρά από σκληρά ερωτήματα και θέλω να δω αν έχω τις απαντήσεις σε αυτά. Ξέρω ότι θα με ρίξει κάτω ξανά και ξανά. Θέλω να δω αν θα έχω την αποφασιστικότητα, το κουράγιο και την δύναμη να σηκωθώ και να συνεχίσω. Είναι μια ευκαιρία να βρω τα δυνατά και αδύνατα σημεία μου. Είναι ένας αγώνας που θα μου δείξει ποιός είμαι πραγματικά!



[Alessia De Matteis]: Σαν κάθε αθλητή του αγώνα, πρέπει να φαντάζεσαι την εικόνα που θα αγγίξεις το άγαλμα του Λεωνίδα - τι άλλο περιμένεις ότι θα χαρείς;


[Aykut Celikbas]: Πρώτα απ' όλα, πρέπει να πω ότι έχω τεράστιο σεβασμό στον αγώνα, την διοργάνωση, τους εθελοντές και τους δρομείς. Είναι πραγματικά τιμή μου που τρέχω μια κούρσα με τέτοια ιστορία. Ακόμη και αν γνωρίζω ότι θα υποφέρω σε κάποια σημεία, ξέρω ότι θα χαρώ με πολλές πλευρές του αγώνα. Καταρχάς, θα τρέξω την ιστορική διαδρομή μαζί με κάποιους από τους καλύτερους και σκληρότερους δρομείς υπεραποστάσεων στον κόσμο ενώ θα μας βοηθάνε καταπληκτικοί εθελοντές που το κάνουν συνεχώς εδώ και 20-30 χρόνια. Δεν μπορείς να ζητήσεις περισσότερα από αυτό. Αλλά θα προσπαθήσω να "διασκεδάσω" την δοκιμασία όσο περισσότερο μπορώ. Δεν συμβαίνει καθημερινά να αντιμετωπίζεις μια πρόκληση σαν αυτή και ανυπομονώ να ανακαλύψω περισσότερα για τον εαυτό μου κατά την διάρκεια του ταξιδιού από την Αθήνα στην Σπάρτη.

Δημήτρης Τρουπής

Δημήτρης Τρουπής

Γεννήθηκε στο Ξυλόκαστρο Κορινθίας το 1969 και ζει στην Πάτρα τα τελευταία 30 χρόνια. Συμμετείχε στην συντακτική ομάδα του Adventure Zone από το 2009, ενώ μαζί με τον Τάκη Τσογκαράκη ίδρυσαν και "τρέχουν" το Advendure.  Παθιάζεται με τους αγώνες ορεινού τρεξίματος, υπεραντοχής και  περιπέτειας. Έχει πολλές συμμετοχές και διακρίσεις σε αγώνες ορεινού τρεξίματος όλων των αποστάσεων, με έμφαση στους αγώνες ultra trail.  Θεωρεί ότι το τρέξιμο στην φύση μας βοηθά να ενισχύσουμε την περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση μας.

www.advendure.com

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

RT @ultratrailwtour: In 5 days starts @mozart100_run, 10th race of the 2019 #UTWT circuit 🔥 🏃‍♂ 109 km 5000 M+ 📍 Salzburg, Austria 📅 June…
Run the @CappadociaUltra @ultratrailwtour with Advendure! A great runner / travel package for one of the most majes… https://t.co/WQfwnRhlSE
Ampezzo: Η νέα πρόταση της @thenorthface για σταθερότητα, αντικραδασμικότητα και πρόσφυση στα μονοπάτια:… https://t.co/fQVvMZHMl4
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

Μποτάκια πεζοπορίας SCARPA - SALEWA

Έρευνα: "Σύγκριση συχνότητας εμφάνισης μυοσκελετικών τραυματισμών σε δρομείς Υπερμαραθωνίων δρόμων ασφάλτου και βουνού και πιθανά αίτια πρόκλησής τους"

Απίστευτος Kilian παντός εδάφους!

O Jonathan Albon και η Blandine L’Hirondel παγκόσμιοι πρωταθλητές IAU-ITRA στην Πορτογαλία!

Σπουδαία ονόματα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Trail ITRA - IAU στη Πορτογαλία!

Τρέξτε στο Salomon Cappadocia Ultra-Trail® 2019 με το Advendure!

Dynafit Ultra Pro: Ultra προστασία και σταθερότητα για πολλά χιλιόμετρα

Ampezzo: Η νέα πρόταση της The North Face για σταθερότητα, αντικραδασμικότητα και πρόσφυση στα μονοπάτια!

Ο Θρύλος του Kilian συνεχίζεται στο Zegama!