Πάνω από τα σύννεφα: Η απόλυτη εμπειρία ανάβασης στο Όρος Κένυα!

Ακούγοντας το όνομα Κένυα, οι περισσότεροι σκέφτονται το σαφάρι, τις αχανείς σαβάνες του Μασάι Μάρα ή τους θρυλικούς δρομείς μεγάλων αποστάσεων. Λίγοι γνωρίζουν ότι σε αυτή τη χώρα βρίσκεται το δεύτερο ψηλότερο βουνό της Αφρικής, μετά το διάσημο Κιλιμάντζαρο στη γειτονική Τανζανία. Χωρίς τα πλήθη ορειβατών και με μαγευτικά, απόκοσμα τοπία, το Όρος Κένυα είναι η καλύτερη αφορμή για ένα ταξίδι σε αυτή τη μακρινή χώρα της Αφρικής.

 

 

 

Το Εθνικό Πάρκο του Όρους Κένυα αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO από το 1997, αναγνωρισμένο για την εξαιρετική φυσική του ομορφιά και τη μεγάλη οικολογική του σημασία, καθώς φιλοξενεί σπάνια και ενδημικά είδη φυτών, όπως οι γιγάντιες λοβέλιες, καθώς και παγετώνες που βρίσκονται πάνω ακριβώς στον ισημερινό.

Το βουνό είναι ένα σβησμένο ηφαίστειο το οποίο σχηματίστηκε πριν από περίπου 3 εκατομμύρια χρόνια από διαδοχικά στρώματα λάβας, τέφρας και άλλων ηφαιστειακών υλικών. Οι ψηλότερες κορυφές του είναι η Batian στα 5.199 μ. και η Nelion στα 5.188 μ., οι οποίες είναι στην πραγματικότητα το ηφαιστειακό πώμα, δηλαδή λάβα που στερεοποιήθηκε μέσα στον κεντρικό αγωγό του ηφαιστείου και αποκαλύφθηκε όταν τα πιο μαλακά πετρώματα γύρω της διαβρώθηκαν από τους παγετώνες. Η τρίτη κορυφή, η Lenana στα 4.985 μ., είναι η πιο προσιτή για ανάβαση χωρίς τεχνικά μέσα και αποτελεί τον στόχο της αποστολής μας, ακολουθώντας την πιο εντυπωσιακή και γραφική διαδρομή από την πλευρά Chogoria.

 

Η πρώτη μέρα περιλαμβάνει την πολύωρη μετακίνηση από το Ναϊρόμπι με προορισμό τη γραφική πόλη Sagana, τη συνάντηση με την ομάδα των οδηγών βουνού και των αχθοφόρων που θα μας συνοδεύουν τις επόμενες 4 ημέρες, και στη συνέχεια την είσοδο στο εθνικό πάρκο από την πύλη Chogoria, μέσα σε ένα πυκνό, καταπράσινο δάσος. Ανηφορίζοντας προς τα 3.000 μέτρα, όπου βρίσκεται το σημείο της πρώτης μας κατασκήνωσης, οι ήχοι της ζούγκλας μας περιβάλλουν, οι μαϊμούδες Colobus με την εντυπωσιακή ασπρόμαυρη γούνα πηδούν από κλαδί σε κλαδί, ενώ ξεπροβάλλουν μπροστά μας και ορεινοί ύρακες και τυφλοπόντικες. Εμείς ανυπομονούμε να συναντήσουμε ελέφαντες, βουβάλια ή αντιλόπες αλλά δεν είμαστε τόσο τυχεροί.

 

 

Υδάτινοι θησαυροί και εξωτική χλωρίδα

Τη δεύτερη μέρα, το τοπίο αλλάζει δραματικά. Αφήνουμε πίσω μας τα δέντρα και εισερχόμαστε στη ζώνη των moorlands, των αλπικών λιβαδιών. Το highlight της ημέρας είναι οι επιβλητικοί καταρράκτες Nithi, όπου το νερό πέφτει με ορμή από ύψος 50 μέτρων, δημιουργώντας μια δροσερή αύρα που αναζωογονεί την ομάδα.

 

Σε αυτό το υψόμετρο, συναντάμε την εντυπωσιακή χλωρίδα του βουνού:

  • Γιγάντιες λοβέλιες: Φυτά που μοιάζουν με τριχωτά γλυπτά, σχεδιασμένα να παγιδεύουν τη ζέστη της ημέρας για να επιβιώσουν το παγερό βράδυ.
  • Γιγάντια σενέκια (Dendrosenecio): Προϊστορικά «δέντρα» που θυμίζουν τεράστια λάχανα πάνω σε κορμούς, δίνοντας στο τοπίο μια απόκοσμη ομορφιά.

 

Έχοντας φτάσει νωρίς στο σημείο της δεύτερης κατασκήνωσης, ο αρχηγός προτείνει να κάνουμε μια έξτρα μίνι πεζοπορία σε ένα κοντινό ύψωμα με πανοραμική θέα στη γύρω περιοχή. Η διανυκτέρευση στη μαγευτική λίμνη Ellis στα 3.400 μ. προσφέρει την πρώτη πραγματική γεύση του υψομέτρου και της ηρεμίας που προσφέρει το βουνό. Παρά τον κατάλληλο εξοπλισμό και τον σωστό υπνόσακο για τις καιρικές συνθήκες, το κρύο μέσα στη σκηνή είναι τσουχτερό και ο ύπνος διαταραγμένος.

 

Ξημερώνει η τρίτη μέρα, ακριβώς μπροστά στη λίμνη Ellis. Μετά το πρωινό μας (τηγανίτες, porridge, τσάι) αφήνουμε τη λίμνη και ξεκινάμε μια σταθερή ανηφορική πορεία, ακολουθώντας μια ορεινή ράχη. Φτάνοντας στην κοιλάδα Gorges, μία από τις πιο δραματικές παγετωνικές κοιλάδες σε ολόκληρη την Αφρική, το τοπίο κόβει την ανάσα. Η κοιλάδα είναι ένα τεράστιο «αμφιθέατρο» σκαλισμένο από παγετώνες, με απόκρημνα τοιχώματα που υψώνονται εκατοντάδες μέτρα πάνω από το δάπεδό της. 

 

Το σημείο Temple, ένας κάθετος βράχος ύψους 150-300 μέτρων που δεσπόζει πάνω από τη λίμνη Michaelson, προσφέρει την πιο χαρακτηριστική θέα της περιοχής. Διανυκτερεύουμε στο Mintos Campsite, δίπλα σε μικρές αλπικές λίμνες στα 4.300 μ.

 

Η τελική ώθηση

Η μέρα κορυφής φτάνει! Ξυπνάμε αξημέρωτα, τρώμε κάτι ελαφρύ για ενέργεια και στις 3 το πρωί ξεκινάμε την τελική ανάβαση με τους φακούς κεφαλής να φωτίζουν το μονοπάτι και την ανάσα να ατμίζει στις πολύ χαμηλές θερμοκρασίες. Η διαδρομή ελίσσεται ανάμεσα σε τεράστιους βράχους και παγωμένες λίμνες. Περνάμε κοντά από τη μικρή αλπική λίμνη Simba («λίμνη του λιονταριού» στα σουαχίλι) και ανηφορίζουμε σταθερά προς το Austrian Hut (4.790μ.) με κατεύθυνση τον παγετώνα Lewis. Μετά από 3 ώρες, και καθώς το πρώτο φως «σπάει» το σκοτάδι, το σκηνικό πάνω στην κορυφή Lenana στα 4.985 μέτρα είναι καθηλωτικό.

 

Η κούραση δίνει τη θέση της στο δέος, καθώς το βλέμμα χάνεται στον ορίζοντα. Ακριβώς δίπλα, οι επιβλητικοί γρανιτένιοι πύργοι των δίδυμων κορυφών Batian και Nelion λούζονται σε ένα βαθύ πορτοκαλί και χρυσό χρώμα. Ολόκληρη η βάση του βουνού είναι καλυμμένη από ένα πυκνό στρώμα λευκών σύννεφων που δίνουν την αίσθηση ότι στέκεσαι σε ένα νησί πάνω από τον ωκεανό.

 

 

Η κατάβαση: Η μελωδία των νερών

Μετά από ολιγόλεπτη παραμονή στην κορυφή, ξεκινάει η επίπονη διαδικασία της κατάβασης από την απότομη ηφαιστειακή σάρα, ακολουθώντας τη διαδρομή Sirimon με κατεύθυνση την κοιλάδα Mackinder. Κάνουμε μια στάση στο Shipton’s Hut για πρωινό πριν συνεχίσουμε τη μακρά πορεία προς το Old Moses Camp. Περπατάμε δίπλα από κρυστάλλινα τρεχούμενα νερά και ρυάκια που διασχίζουν το δάσος, ενώ οι ήχοι του νερού μας αποχαιρετούν.

 

Σε αρκετά σημεία, σταματάμε και κοιτάζουμε προς τα πίσω, για να θαυμάσουμε ακόμα μία φορά τη συγκλονιστική εικόνα του βουνού και να την αποτυπώσουμε βαθιά στο μυαλό μας. Σιγά-σιγά, το τοπίο αλλάζει δραματικά. Αφήνουμε πίσω την αλπική ζώνη και μπαίνουμε σε πυκνά δάση από μπαμπού και τεράστιους κέδρους.

 

Η συσσωρευμένη κόπωση κάνει τη διαδρομή να φαίνεται ατέλειωτη και η ανυπομονησία για το τελικό σημείο γίνεται έντονη. Μετά από πολλές ώρες, φτάνουμε επιτέλους στην πύλη Sirimon όπου ολοκληρώνεται η περιπέτεια σε αυτό το επιβλητικό βουνό.

 

Οι αφανείς ήρωες

Τίποτα από όλα αυτά δεν θα ήταν εφικτό χωρίς την απίστευτη ομάδα των οδηγών βουνού και των αχθοφόρων. Είναι οι άνθρωποι που κουβαλούν τον εξοπλισμό, στήνουν τις σκηνές πριν φτάσουμε και μαγειρεύουν ζεστά, θρεπτικά γεύματα στη μέση του πουθενά. Η φροντίδα τους μετατρέπει μια σκληρή αποστολή σε μια εμπειρία ζωής.

 

Η ανάβαση στο Όρος Κένυα δεν είναι απλώς μια ορειβατική πρόκληση, αλλά μια μυσταγωγική διαδρομή στην καρδιά της αφρικανικής φύσης. Από τις απόκρημνες κορυφές και τους παγετώνες που σβήνουν στον ήλιο του ισημερινού, μέχρι τις απόκοσμες κοιλάδες με τις γιγάντιες λοβέλιες, κάθε βήμα αποκαλύπτει ένα τοπίο που μοιάζει να βγήκε από όνειρο. Είναι μια εμπειρία που σε αλλάζει, υπενθυμίζοντάς σου τη δύναμη της θέλησης και την άγρια, αλώβητη ομορφιά του κόσμου μας.

 

Κατερίνα Κουκάκη

 

View this photo set on Flickr

Κατερίνα Κουκάκη

Γεννήθηκε στα Χανιά και ζει στη Θεσσαλονίκη τα τελευταία 4 χρόνια. Από το 2009 συμμετέχει σε αγώνες δρόμου και βουνού μεσαίων και μεγάλων αποστάσεων, στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Λατρεύει το ορεινό τρέξιμο και έχει ιδιαίτερη αδυναμία στις γρήγορες καταβάσεις σε καταπράσινα μονοπάτια. Θεωρεί ότι η επαφή με τη φύση και η εξερεύνηση του φυσικού πλούτου μας δίνει την απαραίτητη ενέργεια και ευεξία για να ανταπεξέλθουμε στις απαιτήσεις της καθημερινότητας.