National Geographic Adventurers of the Year 2016

Από 18 Νοε 2015

Ευτυχώς υπάρχουν άνθρωποι που δεν σταματούν να κυνηγούν τα όνειρά τους και να αποδεικνύουν ότι ακόμη υπάρχει η Περιπέτεια, ακόμη υπάρχουν κορυφές, θάλασσες, χιονισμένες πλαγιές, κύματα που μένουν να «κατακτηθούν», όρια που περιμένουν τους τολμηρούς να τα υπερβούν. Αυτούς θέλει να τιμήσει το παγκοσμίως γνωστό National Geographic με τον θεσμό που έχει θεσπίσει και που φέτος φτάνει αισίως τα 11 χρόνια, με το βραβείο Adventurer Of The Year. Ένας θεσμός κατά τον οποίο επιλέγονται οι άνθρωποι της περιπέτειας που ξεχώρισαν μέσα στην χρονιά και τους θέτει ενώπιον του μεγάλου αναγνωστικού κοινού του το οποίο καλείται να ψηφίσει επιλέγοντας αυτόν ή αυτούς που θεωρεί ότι αξίζει να βραβευθούν.

Πέρυσι ανάμεσα σε δέκα υποψηφίους και 521.000 ψήφους, αριθμός που αποτελεί και ρεκόρ στην ιστορία του θεσμού, Adventurer Of The Year ψηφίστηκε ο απίθανος Aleksander Doba ο οποίος στην ηλικία των 68 ετών έκανε κουπί για τελευταία φορά μετά από ένα υπερατλαντικό ταξίδι 7.716 μιλίων με το OLO, το 7 μέτρων καγιάκ του, στο λιμάνι της New Smyrna Beach στην Florida των ΗΠΑ, ταξίδι που ξεκίνησε από την Λισσαβώνα της Πορτογαλίας στις 5 Οκτώβρη του 2013. Φέτος οι υποψηφιότητες είναι εξίσου σπουδαίες, άνθρωποι που έχουν βάλει την προσωπική τους ζωή σε δεύτερη μοίρα υποστηρίζοντας έναν μεγαλύτερο σκοπό, άνθρωποι που κυνηγούν με πάθος την περιπέτεια κάνοντας πράγματα για πολλούς από εμάς αδιανόητα, άνθρωποι που έχουν αφιερωθεί στην εξερεύνηση του κόσμου μας αλλά και των ορίων τους. Ας δούμε ποιοι είναι οι φετινοί υποψήφιοι…

 

The Mountaineer: Pasang Lhamu Sherpa Akita

 

Στις 25 Απριλίου του 2015 ένας απίστευτης δύναμης σεισμός της τάξεως των 7,8 Ρίχτερ συγκλόνισε το Νεπάλ αφήνοντας πίσω του σχεδόν 9.000 ψυχές χαμένες και 2,5 εκατομμύρια ανθρώπους άστεγους… Την ημέρα εκείνη η Pasang Lhamu Sherpa Akita, οδηγός βουνού και έμπειρη ορειβάτης (η ίδια μαζί με 2 άλλες Νεπαλέζες έγιναν οι πρώτες γυναίκες που σκαρφάλωσαν στο Κ2), βρισκόταν πολύ κοντά στο Basecamp του Everest που και αυτό χτυπήθηκε από το μένος του ανελέητου σεισμού. Η απόφαση ήταν ακαριαία. Αποφασισμένη να κάνει οτιδήποτε μπορεί για να βοηθήσει τα θύματα της τεράστιας χιονοστιβάδας που είχε χτυπήσει το βουνό, η Pasang Lhamu συγκέντρωσε μία ομάδα και ξεκίνησε το trek για το basecamp.

 

“Όλοι γυρνούσαν πίσω και μας έλεγαν: Που πάτε; Μην το κάνετε. Είναι πολύ επικίνδυνα τα πράγματα εκεί.”, θυμάται η Pasang Lhamu. “Οι περισσότεροι από την ομάδα έπαιρναν την απόφαση να γυρίσουν πίσω. Λίγο μετά τις 15:00 έγινε ένας άλλος δυνατός σεισμός και ακούστηκε μία μεγάλη έκρηξη. Τρομοκρατηθήκαμε όλοι. Από την ομάδα μείναμε τέσσερις και αποφασίσαμε να συνεχίσουμε.”

 

Photo (C): Torakichi Akita

 

Γυρνώντας τις επόμενες ημέρες στην Κατμαντού αυτό που αντίκρισε δεν μπορούσε να την αφήσει ασυγκίνητη. Πριν από πέντε χρόνια έγινε η πρώτη Νεπαλέζα γυναίκα που πήρε το χρίσμα οδηγού βουνού στην πατρίδα της. Στην -μικρή έστω- καριέρα της μέχρι τώρα σε αυτά τα πέντε χρόνια έκανε αρκετούς φίλους και συνεργάτες. Μία από αυτούς, η Cira Crowell, φωτογράφος από τον Νέο Μεξικό, της έστειλε ένα μήνυμα συμπαράστασης αλλά και 500$ ως βοήθεια για τους πληγέντες της περιοχής. Η Pasang Lhamu ανακοίνωσε αυτή την κίνηση στα δικά της social media και … αυτό ήταν! Τις επόμενες ημέρες ένα τσουνάμι βοήθειας κάθε είδους κατέφθανε στην Κατμαντού για λογαριασμό της και η Pasang έκανε ότι ήταν δυνατό για να γίνει αυτό γνωστό στα πέρατα του κόσμου.

 

Με τον σύζυγό της τους επόμενους μήνες αφιέρωσε το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής της για να προσφέρει όση βοήθεια μπορούσε στους πληγέντες της πληγωμένης πατρίδας της. “H Pasang είναι μία απίστευτη νεαρή γυναίκα, η επιτομή της νέας γενιάς Νεπαλέζων ορειβατών” αναφέρει ο Ben Ayers, διευθυντής της dZi, μίας εταιρείας μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα που βοηθάει ανθρώπους στις πιο απομακρυσμένες περιοχές του Νεπάλ. “Ενώ είναι αδιαμφισβήτητα η δυνατότερη και πιο έμπειρη γυναίκα ορειβάτης στο Νεπάλ, η επιμονή και η τόλμη της στις πιο ψηλές και επικίνδυνες κορφές του κόσμου είναι χαρακτηριστικά που επικαλύπτονται από την αφοσίωσή της στο να προσφέρει στην πατρίδα της…”

 

 

 

The Boundary Breakers: Afghan Women’s Cycling Team

 

Τον Φεβρουάριο του 2013, η Marjan “Mariam” Sadequi ποδηλατούσε σε έναν αυτοκινητόδρομο ανοιχτά της Καμπούλ στο Αφγανιστάν με τις συναθλήτριές της να ακολουθούν λίγο πιο πίσω, έναν μήνα πριν τους Πανασιατικούς αγώνες ποδηλασίας. Συνηθίζεται οι μοτοσυκλετιστές να χαιρετούν υποστηρικτικά τους ποδηλάτες που συναντούν στον δρόμο. Όχι όμως στην Καμπούλ. Όχι στο Αφγανιστάν όπου τα ανθρώπινα δικαιώματα, ακόμα και τόσα χρόνια μετά την πτώση των Ταλιμπαν, είναι κάτι που μένει να κατακτηθεί.

 

Μία ομάδα μοτοσυκλετιστών την εντόπισε και άρχισε να την παρενοχλεί. Το τελευταίο που θυμάται είναι έναν από αυτούς στην κυριολεξία να την πλαγιοκοπεί και να την εμβολίζει ρίχνοντάς να συρθεί για αρκετά μέτρα στην άκρη του δρόμου. Λίγα λεπτά μετά οι συναθλήτριές της την βρήκαν αναίσθητη και την μετέφεραν στο νοσοκομείο. Ευτυχώς η Sadequi ανέκαμψε και κατάφερε αυτή με την ομάδα της να γίνουν οι πρώτες Αφγανές γυναίκες που συμμετείχαν σε διεθνή αγώνα ποδηλασίας.

 

Photo (c): Deny Bechard

 

Όλα ξεκίνησαν κάπως έτσι: Το 2011 ο Abdul Sediq, προπονητής της Εθνικής Ομάδας Ποδηλασίας του Αφγανιστάν δέχτηκε μία περίεργη ερώτηση από την έφηβη κόρη του: Τον ρώτησε αν θα μπορούσε να ξεκινήσει και αυτή την ποδηλασία! Σε μία χώρα όπου δέκα χρόνια πριν οι γυναίκες ήταν υποχρεωμένες να μένουν στο σπίτι, αυτό δεν ήταν και το πιο εύκολο…

 

Όχι όμως για τον Sediq ο οποίος ενθάρρυνε την κόρη του να ξεκινήσει την ενασχόλησή της με το ποδήλατο. Ξεκίνησε περίπου στα κρυφά να δημιουργεί μία γυναικεία ομάδα ποδηλασίας από την Καμπούλ που αποτελείτο από 10 έως και 40 άτομα. Για να αποφύγουν την προσοχή και τις ανεπιθύμητες παρενοχλήσεις, φόραγαν χαλαρά και άνετα ρούχα έτσι ώστε να μην φαίνεται στον δρόμο ότι είναι γυναίκες….

 

Οι Πανασιατικοί αγώνες του 2013 δεν ήταν ακριβώς μια επιτυχία για την ομάδα του Αφγανιστάν αφού δεν κατάφεραν να ολοκληρώσουν τον αγώνα. Ήταν όμως ο σπόρος για την γυναικεία Εθνική Ομάδα η οποία ξεκίνησε να συμμετάσχει σε διεθνείς αγώνες στο Καζακστάν και στην Ν. Κορέα.

 

“Οι άνθρωποι αυτοί αποτελούν μία πραγματική έμπνευση για τις Αφγανές κοπέλες που θέλουν να κυνηγήσουν το όνειρό τους, να παλέψουν για την ισότητα.” ανέφερε ο Shannon Galpin, βοηθός προπονητής το 2012 όπου και μεσολάβησε έτσι ώστε κάποιες εταιρείες από την Αμερική να χορηγήσουν και να δωρίσουν εξοπλισμό στην γυναικεία ομάδα του Αφγανιστάν.

 

H εθνική ομάδα του Αφγανιστάν δεν σταματάει να ονειρεύεται. Σχεδιάζει να επισκεφθεί τις ΗΠΑ για να συμμετάσχει σε διάφορα training camps και να παρακολουθήσει από κοντά τους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Ρίο για να κερδίσει εμπειρία. Το ντοκιμαντέρ Afghan Cycles που αναμένεται να κυκλοφορήσει το 2016 θα μας εξιστορεί τις περιπέτειες και τα όνειρα της ομάδας που δεν σταματάει να παλεύει για το αυτονόητο…

 

 

The Climbers: Tommy Caldwell και Kevin Jorgeson

 

Ο λόγος στο πιο πολυσυζητημένο ίσως γεγονός της χρονιάς, στην πρώτη ελεύθερη ανάβαση του Dawn Wall του El Capitan, της πιο σκληρής και μακρύτερης αναρρίχησης βράχου στον κόσμο.

 

To Dawn Wall ή αλλιώς Wall of the Early Morning Light πρωτοσκαρφαλώθηκε το 1970 από τους Warren Harding και Dean Caldwell (καμία συγγένεια με τον Tomy) οι οποίοι βέβαια τότε χρησιμοποίησαν τεχνητά μέσα, εκατοντάδες καρφιά στο βράχο και άλλα μέσα για την τεχνητή προώθησή τους στον 1.000 περίπου μέτρων κάθετο γρανιτένιο όγκο. Ήταν μια πραγματικά επική ανάβαση που διήρκεσε 28 ημέρες, πολλές από αυτές σε άσχημες καιρικές συνθήκες. Με 30 σχοινιές δυσκολιών από 5.11a (6b+) έως την εξωφρενική 14η-15η σχοινιά δυσκολίας 5.14d (9a), το Dawn Wall προσφέρει την αίσθηση γνήσιας περιπέτειας και αισθητικό σκαρφάλωμα σε όποιον το επιχειρήσει.

 

Photo (c): Brett Lowell

 

Στις 14 Ιανουαρίου, μετά από 19 μέρες στον βράχο, ο Jorgeson και ο Caldwell έπεσαν στις ζεστές αγκαλιές συγγενών και φίλων που τους περίμεναν στην κορφή του El Capitan. Ήταν το τέλος ενός επτάχρονου project το οποίο ουσιαστικά επαναπροσδιόρισε το τι είναι ικανός ο άνθρωπος να σκαρφαλώσει.

 

“Στην πραγματικότητα αμφέβαλλα αν θα μπορούσα να τα καταφέρω, ακόμη και μέχρι την τελευταία στιγμή” παραδέχθηκε ο Tomy Caldwell. “Νομίζω το γεγονός ότι δεν ήξερα αν θα τα κατάφερνα ήταν ένας από τους λόγους που προσπάθησα τόσο σκληρά. Προσθέτει αρκετό δράμα στην όλη προσπάθεια. Αν προσπαθείς κάτι για το οποίο είσαι σίγουρος, έχει πολύ λιγότερο ενδιαφέρον. Αγάπησα το όνειρο…”

 

 

The Exploratory Kayakers

 

Δεκατρείς μέρες χρειάστηκαν οι Ben Stookesberry, Chris Korbulic, Benny Marr και Pedro Oliva για να κατέβουν τα 13 φαράγγια του ποταμού Beriman, ενός από τους πιο απομακρυσμένους και άγριους ποταμούς του πλανήτη στο νησί της Νέας Βρετανίας στην Papua Νέα Γουινέα. Μια χώρα την οποία δεν επισκέπτεται κάποιος για καγιάκ. Μόνο το 20% του πληθυσμού ζει σε «πολιτισμένες» συνθήκες αφού ο μεγαλύτερος αριθμός των κατοίκων της χώρας ζουν σε φυλές χωρίς επικοινωνία με τον «έξω» κόσμο. Στην χώρα υπάρχουν 16 ενεργά ηφαίστεια. Το Tavurvur εξερράγη τελευταία το 2014 και πιο πριν, το 1994 όπου και κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος της πόλης Rabaul.

 

Το ελικόπτερο που τους μετέφερε στο σημείο έναρξης της περιπέτειάς τους το χρησιμοποίησαν για μία βδομάδα για να βρουν τρόπο προσέγγισης αλλά και να εξερευνήσουν από αέρος μερικά από τα πιο δύσκολα περάσματα τα οποία έφταναν στον 5ο βαθμό δυσκολίας, τον υψηλότερο βαθμό δυσκολίας στο καγιάκ ποταμού.

 

Photo (c): Beny Marr

 

Όλοι συμφώνησαν ότι αν οι πτεροδάκτυλοι ζούσαν ακόμη στην Γη, θα τους έβρισκαν πραγματικά σε εκείνο το μέρος! “Αν κάποια στιγμή συναντούσαμε μέσα στην ζούγκλα έναν δεινόσαυρο, δεν θα μας έκανε καθόλου εντύπωση σε ένα τέτοιο μέρος…”

 

“Πραγματικά χρειαζόταν μεγάλη αυτοσυγκέντρωση και τεράστια προσπάθεια”, αναφέρει ο Korbulic. “Σε πολλά σημεία στο ποτάμι ήμασταν μόνοι μας, υπήρχαν σημεία όπου κανείς έξω δεν μπορούσε τίποτα για εμάς. Ήμασταν μόνοι μας, και το μόνο σημείο διαφυγής ήταν να κατέβουμε το ποτάμι με όποιο τρόπο μπορούσαμε.”

 

“Ήταν σίγουρα πέρα από οτιδήποτε είχαμε ζήσει μέχρι τότε”, ανέφερε ο Stookesberry. “Υπήρχαν σημεία τόσο στενά στα οποία δεν μπορούσες πραγματικά να περάσεις. Και αυτό το ζήσαμε για πάνω από 10 μίλια. Αναρωτιόμασταν αν ήταν δυνατόν να κάνουμε το επόμενο πέρασμα, αν ήταν καλή ιδέα να συνεχίσουμε…”. Το ίδιο υποστήριξε και ο Marr “δεν ξέραμε τι θα συνέβαινε στο επόμενο πέρασμα, ήταν σαν να ρίχναμε ένα ζάρι και να ευχόμασταν για μια καλή ζαριά. Υπήρχαν περιπτώσεις όπου για να βγούμε αλώβητοι χρειάστηκε μεγάλη προσπάθεια…”

 

 

The Long-Distance Kayaker: Freya Hoffmeister

 

Η 51χρονη Γερμανίδα Freya Hoffmeister έχει ζήσει ουκ ολίγες περιπέτειες με το καγιάκ της. Το 2007 έκανε τον γύρο της Ισλανδίας και το 2008 της Νέας Ζηλανδίας. Το 2009 ολοκλήρωσε έναν επικό περίπλου της Αυστραλίας 8.570 μιλίων στον χρόνο ρεκόρ των 322 ημερών. Highlight εκείνης της περιπέτειας το παράσημο που έμεινε στο καγιάκ της από ένα δάγκωμα λευκού καρχαρία στον Νότιο Ωκεανό!

 

Photo (c): Freya Hoffmeister

 

“O περίπλους της Νότιας Αμερικής ήταν δυόμισι φορές μεγαλύτερος και δυόμισι φορές δυσκολότερος από ότι έχω κάνει επειδή υπάρχουν δυόμισι φορές περισσότερες εμπειρίες για να ζήσεις”, αναφέρει χαρακτηριστικά η Hoffmeister.

 

Την Πρωτομαγιά του 2015 ολοκλήρωσε επιτυχώς τον περίπλου της Νότιας Αμερικής με καγιάκ γυρνώντας πίσω στο Μπουένος Άιρες από όπου και ξεκίνησε 4 χρόνια σχεδόν πριν, τον Αύγουστο του 2011 !!! Ένα επικό ταξίδι 16.700 μιλίων το οποίο η Hoffmeister σχεδίαζε να «σπάσει» σε τρία σκέλη και το οποίο τελικά αποδείχθηκε δυσκολότερο και αγριότερο από ότι περίμενε. Αποπλέοντας από την Βραζιλία, οι άνεμοι την εμπόδιζαν ολοσχερώς να προχωρήσει προς την σωστή πορεία ενώ ένα παλιρροϊκό κύμα την έβγαλε τελείως εκτός πορείας αφού βρέθηκε μέσα στην νύχτα «ρουφηγμένη» πέντε ολόκληρα μίλια ψηλά σε ένα ποτάμι! Χρειάστηκαν τελικά τέσσερα χρόνια για να ολοκληρώσει σε έξι στάδια το ταξίδι της αυτό ενώ χρειάστηκε να γυρίσει στην Γερμανία πέντε φορές από λίγες μέρες για να αποφύγει τον αδυσώπητο χειμωνιάτικο καιρό.

 

Μόνη της σχεδόν εξ’ ολοκλήρου, χρειαζόταν περίπου 3 με 4 βδομάδες μέχρι να βγει σε κάποια ακτή για να ανεφοδιαστεί για την συνέχεια. Το βάρος άλλοτε ήταν πρόβλημα, όταν έπρεπε να αδειάσει όλο το καγιάκ για να μπορέσει να το κουβαλήσει στα χέρια, άλλοτε προσέθετε σταθερότητα στα άγρια κύματα μιας θαλασσοταραχής. Στην προσπάθειά της να περάσει από το ακρωτήριο Χορν, η Hoffmeister συνάντησε –ως είθισται- άγριες καιρικές συνθήκες με ανέμους να ξεπερνούν τα 11 μποφόρ καθιστώντας αδύνατον τον περίπλου από θαλάσσης. Χρειάστηκε να βγει στην ακτή και να μεταφέρει το καγιάκ της από ξηράς για να ξεπεράσει το δύσκολο αυτό εμπόδιο. Δεν ήταν βέβαια τόσο απλό όσο ακούγεται. Πριν βγει σε ασφαλές έδαφος, το καγιάκ χτύπησε δυνατά στα βράχια καταστρέφοντας το πηδάλιο αλλά και το κύτος και σπάζοντας το κουπί της στην μέση. Χρειάστηκε να περιμένει πέντε μέρες βρίσκοντας πρόχειρο καταφύγιο ώστε να τελειώσει η καταιγίδα, να στεγνώσει και να επισκευάσει το καγιάκ της για να μπορέσει να συνεχίσει.

 

Για την Γερμανίδα η οποία έχει διαγωνιστεί για το βραβείο της Miss Germany σε νεαρή ηλικία και η οποία είναι τώρα ιδιοκτήτρια αλυσίδας καταστημάτων πώλησης παγωτών η περιπέτεια δεν τελειώνει ποτέ. “Είναι απλά μία πρόκληση. Όπως οι ορειβάτες κυνηγούν τις προκλήσεις στα ψηλά βουνά και τις απάτητες βουνοκορφές, εγώ κάνω το ίδιο … οριζόντια. Μπορεί αυτή η περιπέτεια να ήταν η τελευταία. Μπορεί βέβαια και όχι! Ποιος ξέρει…”

 

 

The Ski Mountaineers: Chris Davenport, Christy και Ted Mahon

 

Στις 23 Μαϊου οι επαγγελματίες σκιέρ Chris Davenport, Ted και Christy Mahon έγιναν οι πρώτοι που κατάφεραν να σκαρφαλώσουν και να κατέβουν με σκι τις Centennial, τις 100 υψηλότερες κορφές του Κολοράντο των ΗΠΑ, ένα κατόρθωμα που συνολικά τους πήρε πάνω από 2 χρόνια για να το καταφέρουν.

 

Κάθε χρόνο, 100.000 άνθρωποι πεζοπορούν σε μία από τις 14άρες κορφές στο Κολοράντο (κορφές που ξεπερνούν τα 14.000 πόδια, 4.600μ). Λίγοι είναι αυτοί που έχουν σταθεί και στις 53 τέτοιες κορφές αλλά μόνο μία χούφτα από αυτούς έχουν σκαρφαλώσει ΚΑΙ έχουν κατέβει με τα σκι τους από αυτές. Το 2007 ο Davenport ήταν ο πρώτος που το κατάφερε σε λιγότερο από έναν χρόνο και ο δεύτερος συνολικά. Το 2008 ο τρίτος που το καταφέρνει είναι ο Ted και το 2010 η Christy Mahon χρίζεται η πρώτη γυναίκα που φέρνει εις πέρας αυτόν τον άθλο.

 

Photo (d): Ted Mahon

 

Γεμάτοι εμπειρία και οι 3 αθλητές. Ο Davenport επαγγελματίας σκιέρ από το 1996, χρονιά που κέρδισε τον πρώτο του παγκόσμιο τίτλο στο freeski έχει ουκ ολίγες παρουσίες σε ντοκιμαντέρ του είδους, έχει ανέβει και έχει οδηγήσει κόσμο στο Έβερεστ και έχει κάνει αρκετές πρώτες αναβάσεις σε βουνά του κόσμου από την Ανταρκτική έως και την Νορβηγία. Ο Ted και η Christy μπορεί να μην είναι τόσο γνωστοί στον χώρο τους αλλά έχουν ένα διόλου ευκαταφρόνητο βιογραφικό. Ο Ted έχει ανέβει στο Εβερεστ, στο Denali και στο Ama Dablam αλλά και σε ψηλές κορφές του Εκουαδόρ και στην Cordillera Blanca του Περού. Έχει πετύχει αρκετές πρώτες καταβάσεις με σκι σε όλον τον κόσμο και κατέχει μεταξύ άλλων την πρώτη καταγεγραμμένη κατάβαση της βόρειας του Gunnbjorn Fjeld, του υψηλότερου βουνού στον Αρκτικό Κύκλο. Είναι επίσης και πετυχημένος δρομέας υπεραποστάσεων βουνού με πιο αξιοσημείωτες επιδόσεις τους 5 τερματισμούς στην δεκάδα στον Hardrock 100. Το ίδιο ισχύει και για την Christy αφού έχει και αυτή σκαρφαλώσει στο Ama Dablam και σε βουνά της Ν.Αμερικής έχοντας στο βιογραφικό της και αρκετές καταβάσεις με σκι σε όλον τον κόσμο με πιο αξιοσημείωτη την την διάσχιση της Haute Route στις Άλπεις. Έχει τρέξει σε πάνω από 20 υπερμαραθώνιους βουνού έχοντας συμμετοχές σε αγώνες όπως ο Wasatch και Leadville 100 αλλά και το Grand Canyon Rim-to-Rim-to-Rim.

 

Σκοπός τους ήταν –εκτός από την ηθική επιβράβευση ενός τέτοιου κατορθώματος- να εμπλουτίσουν τις πληροφορίες για τις διαδρομές στις πιο δυσπρόσιτες από τις 100 ψηλές κορφές του Κολοράντο μεταδίδοντας τες στους επόμενους που θα ήθελαν να επιχειρήσουν κάτι παρόμοιο.

 

“Αν γυρίσουμε δέκα χρόνια πίσω, κανένας από εμάς δεν θα μπορούσε να σκεφτεί ότι θα μπορούσαμε να είχαμε σκαρφαλώσει και σκιάρει στις Centennials.”, αναφέρει ο Davenport. “Χτίζοντας όμως την εμπειρία αλλά και την φιλία μας όλα αυτά τα χρόνια, ξαφνικά κάτι που φάνταζε αδύνατον άρχισε να γίνεται πιο προσιτό αρκεί να διαθέταμε τον κατάλληλο χρόνο για να το πραγματοποιήσουμε. Αυτά τα projects σου δείχνουν το τι είσαι ικανός να κάνεις… Απλά εσύ συνεχίζεις να ψηλώνεις τον πήχη για τον εαυτό σου και να ανακαλύπτεις την πρόκληση και την περιπέτεια χρόνο με τον χρόνο”.

 

 

The Solar Pilots: Andre Borschberg και Bertrand Piccard

 

Στις 3 Ιουλίου του 2015, ο πύργος ελέγχου του αεροδρομίου Kalaeloa στην Χαβάη, έδωσε άδεια προσγείωσης στο Solar Impulse 2 που κατέφθανε από την Ιαπωνία. Ο πιλότος του, Andre Borschberg, ήταν στο πηδάλιο για 118 ώρες καταρρίπτοντας το ρεκόρ της μεγαλύτερης σόλο πτήσης. Σαν να μην έφτανε αυτό, για τις 118 ώρες αυτές (σχεδόν 5 μέρες), η μόνη κινητήριος του Solar Impulse 2 ήταν μόνο … ο ήλιος!

 

“Ονειρευόμουν την αεροπλοήγηση και το να καταφέρω κάτι τέτοιο από μικρό παιδί” αναφέρει ο Ελβετός πιλότος και μηχανικός Borschberg, ο οποίος μαζί με τον συμπατριώτη του Bertrand Piccard πιλόταρε το Solar Impulse 2 σε μία σειρά από πτήσεις με απώτερο σκοπό να κάνουν μία μέρα το γύρο του κόσμου. “Για μας ήταν κομμάτι του ονείρου”

 

Για τον υπόλοιπο κόσμο ήταν όμως μια ματιά στο μέλλον, ένα σημάδι για το τι μπορεί να επιτευχθεί με την «πράσινη» ενέργεια αν ασχοληθεί η παγκόσμια βιομηχανία σοβαρά με αυτήν…

 

“Σήμερα ο άνθρωπος καταναλώνει ενέργεια με τρόπο που είναι ουσιαστικά απαρχαιωμένος”, αναφέρει ο Piccard, ο πιλότος, ψυχίατρος και ακτιβιστής σε θέματα πράσινης ενέργειας που δημιούργησε το Solar Impulse περίπου μία δεκαετία πριν. “Σίγουρα μπορούμε να τα καταφέρουμε καλύτερα σε αυτόν τον τομέα…”

 

Photo (c): Solar Impulse

 

Με το άνοιγμα των φτερών του να ξεπερνάει αυτό ενός 747 αλλά με βάρος ενός αυτοκινήτου, το Solar Impulse 2 είναι ένα θαύμα της μηχανικής. Κατασκευασμένο σχεδόν εξ ολοκλήρου από ανθρακονήματα και επικαλυμμένο με 17.000 ηλιακές κυψέλες, το αεροπλάνο ανεβαίνει μέχρι τα 28.000 πόδια κατά την διάρκεια της ημέρας όπου το φως του ήλιου είναι άπλετο. Κατά την διάρκεια της νύχτας κατεβαίνει στα 5.000 πόδια και κινείται με την ενέργεια που του παρέχουν οι μπαταρίες οι οποίες φορτίζουν κατά την διάρκεια της ημέρας.

 

Τον Μάρτιο του 2015 το δίδυμο ξεκίνησε την πτήση γύρω από τον Γη στο Abu Dhabi, στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Κάνοντας μικρές πτήσεις μέχρι 20 ώρες προετοιμάστηκαν για το πρόσφατο μεγάλο ταξίδι τους. Κομμάτι της προετοιμασίας, σίγουρα θα έχετε αναρωτηθεί ως τώρα, ήταν το πώς κατάφεραν να μένουν ξύπνιοι στον αέρα για τόσες ώρες. Ο 62 Borschberg όμως μας λύνει την απορία. “Εξασκώντας την γιόγκα αλλά και τεχνικές αυτοσυγκέντρωσης, κοιμόμασταν μόνο μερικά διαδοχικά 20 λεπτα” Ο Piccard, γόνος μιας οικογένειας εξερευνητών που έκαναν τον γύρο του κόσμου με αερόστατο το 1999 αναφέρει ότι “Η έλλειψη ύπνου είναι η κύρια αιτία ατυχημάτων σε τέτοιες πτήσεις. Αν δεν το κάνεις αυτό εξαντλείσαι και πρέπει απλά να σταματήσεις”

 

“Στα επόμενα σχέδιά μας είναι η διάσχιση της Αμερικής. Θέλουμε να πετάξουμε πάνω από το Άγαλμα της Ελευθερίας. Όπου όμως κι αν πάμε, σκοπός μας είναι να ευαισθητοποιήσουμε την κοινή γνώμη για τις «καθαρές» τεχνολογίες. Είμαστε πολύ φιλόδοξοι στους στόχους μας, αλλά πολύ σεμνοί στο πως θα τους καταφέρουμε…”

 



The Trail Runner: Scott Jurek

 

Οι συστάσεις για έναν δρομέα όπως είναι ο Scott Jurek είναι περιττές. Στις 12 Ιουλίου 2015 τελικά τα κατάφερε! Κατέρριψε το ρεκόρ διάσχισης με υποστήριξη του περίφημου μονοπατιού που ξεκινά από την Georgia και καταλήγει στο Maine διασχίζοντας 2.178 μίλια σε 46 μέρες, 8 ώρες και 8 λεπτά, βελτιώνοντας το ρεκόρ της επίσης σπουδαίας Jennifer Pharr-Davis (υποψήφια για αυτό της το κατόρθωμα σαν NG Adventurer of The Year 2012) κατά τρείς ώρες και 12 λεπτά.

 


Πλήρωμα υποστήριξης του Scott σε όλη την διαδρομή ήταν η σύζυγος του Jenny και άλλοι φίλοι του. Φυσικά σε μια τέτοια μεγάλη διάσχιση δεν ήταν δυνατό να μην αντιμετωπίσει διάφορα προβλήματα. Τραυματισμό στο γόνατο μόλις την 7η μέρα, μεγάλη ζέστη και υγρασία στα μεσαία τμήματα της διαδρομής και τον πιο βροχερό Ιούνιο εδώ και 130 χρόνια στην πολιτεία της Vermont!

 

Photo (c):  Luis Escobar

 

Δυο αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά της διάσχισης ρεκόρ του Scott Jurek είναι ότι αντίθετα από τους περισσότερους αθλητές που επιχειρούν το συγκεκριμένο FKT (όπως η Davis που ήταν η προηγούμενη κάτοχος του ρεκόρ) έκανε την διαδρομή από τον Νότο (Georgia) προς τον Βορρά (Maine) για να ζήσει την “πραγματική εμπειρία του μονοπατιού” όπως δήλωσε ο ίδιος και επίσης ότι αποφεύγει εδώ και χρόνια τις ζωικές τροφές (vegan), κάτι που αυξάνει τις απαιτήσεις μεταφοράς φαγητού και τροφοδοσίας σε μια τόσο μεγάλη σε μήκος και σε πολλά σημεία απομονωμένη περιοχή.

 

“Ήθελα να είναι το αριστούργημά μου”, ανέφερε 42χρονος Scott Jurek. “Όχι όπως από την μεριά του «Θα ρίξω το ρεκόρ και αυτό θα είναι ένα μεγάλο επίτευγμα» αλλά πιο πολύ σαν το μεγάλο επιστέγασμα, το “”Last Big Thing” που ήθελα να κάνω όσον αφορά την δρομική μου καριέρα”

 

 

Wildlife Heroes: Arthur Middleton and Joe Riis

 

Το καλοκαίρι, τα ελάφια που ζουν στο ευρύτερο οικοσύστημα του Εθνικού Πάρκου Yellowstone στις ΗΠΑ, μετακινούνται στα μεγαλύτερα υψόμετρα, μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα των τουριστών που συρρέουν κατά χιλιάδες. Τον βαρύ χειμώνα όμως, τα πανέμορφα αυτά ζώα κατεβαίνουν χαμηλότερα στις κοιλάδες του Wyoming της Montana και του Idaho. Εκεί, προσπαθούν να επιβιώσουν σε ένα πολύπλοκο συνονθύλευμα κρατικών, ομοσπονδιακών και ιδιωτικών εκτάσεων όπου τα τελευταία χρόνια οι αλλαγές των διαχειριστικών πρακτικών που έχουν συντελεστεί και τα τεχνητά εμπόδια που η ανθρώπινη παρέμβαση έχει δημιουργήσει, όπως είναι οι φράχτες και οι δρόμοι και επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό την τύχη τους…

 

Photo (c): Joe Riis

 

Δύο χρόνια πριν, ο φωτογράφος άγριας φύσης Joe Riis και ο οικολόγος Arthur Middleton ξεκίνησαν να αλλάξουν αυτή την κατάσταση χαρτογραφώντας και καταγράφοντας με λεπτομέρεια την πορεία μετανάστευσης των ελαφιών κατά την αλλαγή των εποχών. Το project δεν ήταν εύκολο. Χρειάστηκε πολλή δημιουργική δουλειά αλλά και διάσχιση μερικών από τα σκληρότερα βουνά των ΗΠΑ. Σχεδίασαν να δημιουργήσουν άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά, να δημοσιεύσουν φωτογραφίες, ένα μικρό ντοκιμαντέρ αλλά και μία μικρή έκθεση που φιλοξενείται σε διάφορα μουσεία με την ονομασία “Invisible Boundaries”. Έχοντας την υποστήριξη του National Geographic αφού η δουλειά τους θα παρουσιαστεί στο τεύχος Μαϊου 2016 θα προσπαθήσουν να ευαισθητοποιήσουν την κοινή γνώμη των ΗΠΑ σε ένα τόσο σπουδαίο για το περιβάλλον θέμα.

 

“H Επιστήμη δεν θα έπρεπε να είναι απλώς λέξεις σε ένα χαρτί”, αναφέρει ο Middleton. “Για μένα και τον Joe το σωστό είναι να ζήσουμε από κοντά την εμπειρία, να βιώσουμε, να αισθανθούμε για να μπορούμε να μεταδώσουμε την επιστημονική γνώση…”

 



The Wilderness Protector: Steve Boyes


Ο ανεξερεύνητος Cuito είναι ένας από τους δύο ποταμούς που εκβάλλουν στον Okavango ο οποίος με την σειρά του εκβάλλει στο μεγάλο Δέλτα του Okavango στα σύνορα της Μποτσουάνα της Ναμίμπια και της Αγκόλα στην Αφρική, το οποίο ο Boyes περιγράφει σαν «την καρδιά του πλανήτη μας». Το Δέλτα του Okavango είναι μία πανάρχαια, 10.000 τετραγωνικών μιλίων, λεκάνη απορροής που αποτελεί καταφύγιο για τον μεγαλύτερο εναπομείναντα πληθυσμό ελεφάντων αλλά και μεγάλο πληθυσμό από άλλα άγρια ζώα όπως cheetah, ρινόκερο, Αφρικανικό αγριόσκυλο, λιοντάρι, ιπποπόταμο, βουβάλι, λεοπάρδαλη, ύαινα, ζέβρα και κροκόδειλο.

 

Photo (c):  Cory Richards

 

Το 2010, ο Νοτιοαφρικάνος Steve Boyes «στρατολόγησε» τον Γάλλο καμεραμάν Jerome Hillaire και δύο ντόπιους Ba’Yei ή «Ανθρώπους το Βάλτου» και διέσχισε το Δέλτα του Okavango δημιουργώντας μία παράδοση που κρατάει κάθε χρόνο. Σε αποστολές που διαρκούν έως και 18 μέρες έχει συνοδεύσει μία μεγάλη σειρά από επιστήμονες και φωτογράφους με σκοπό την συλλογή πολύτιμων δεδομένων που θα χρησιμεύσουν στην προστασία του τόσο ευαίσθητου αλλά και πολύτιμου αυτού οικοσυστήματος. Ήταν αυτή η πρωτοβουλία και η δουλειά του Boyes που ανέδειξε τον πλούτο της περιοχής που «ανάγκασε» την UNESCO να ανακηρύξει το Δέλτα του Okavango σαν Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς προστατεύοντάς το έτσι από πιθανές μελλοντικές ανθρώπινες παρεμβάσεις.

 

“Είναι ίσως μία από τις τελευταίες μας ευκαιρίες να σώσουμε έναν άγριο ποταμό, η τελευταία ευκαιρία να σώσουμε τον πληθυσμό των ελεφάντων, η τελευταία ευκαιρία να σώσουμε τον τελευταίο άγριο υγρότοπο της Αφρικής … ή του κόσμου”, ανέφερε χαρακτηριστικά o Boyes

 


Μπορείτε να διαβάστε περισσότερα και να ψηφίσετε τον / την αγαπημένο/η σας adventurer εδώ.

Τάκης Τσογκαράκης

Η αγάπη του για το βουνό ξεκινάει πολλά χρόνια πίσω με τις πρώτες αναβάσεις στην αγαπημένη του Πάρνηθα και μετέπειτα με την σχολή Ορειβασίας του ΕΟΣ Αχαρνών. Το 2007 έτρεξε τον πρώτο του αγώνα ορεινού τρεξίματος και από τότε ονειρεύεται "όλο και ψηλότερα, όλο και μακρύτερα". Ελπίζει να το κάνει για πολλά χρόνια ακόμα...

www.advendure.com

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

Μια γνωριμία με τα POLO CENTER: https://t.co/1FA7Tx2Fa2 https://t.co/tS8cxUMmkH
RT @ultratrailwtour: In 5 days starts @mozart100_run, 10th race of the 2019 #UTWT circuit 🔥 🏃‍♂ 109 km 5000 M+ 📍 Salzburg, Austria 📅 June…
Run the @CappadociaUltra @ultratrailwtour with Advendure! A great runner / travel package for one of the most majes… https://t.co/WQfwnRhlSE
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

Μια γνωριμία με τα POLO CENTER!

Capell και McRae νικητές στο Mozart 100 με πολλές Ελληνικές συμμετοχές!

Μποτάκια πεζοπορίας SCARPA - SALEWA

Έρευνα: "Σύγκριση συχνότητας εμφάνισης μυοσκελετικών τραυματισμών σε δρομείς Υπερμαραθωνίων δρόμων ασφάλτου και βουνού και πιθανά αίτια πρόκλησής τους"

Απίστευτος Kilian παντός εδάφους!

O Jonathan Albon και η Blandine L’Hirondel παγκόσμιοι πρωταθλητές IAU-ITRA στην Πορτογαλία!

Σπουδαία ονόματα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Trail ITRA - IAU στη Πορτογαλία!

Τρέξτε στο Salomon Cappadocia Ultra-Trail® 2019 με το Advendure!

Dynafit Ultra Pro: Ultra προστασία και σταθερότητα για πολλά χιλιόμετρα