Ας ξεκινήσουμε από μια πρώτη παραδοχή. Εάν οι κάτοικοι και οι επιχειρήσεις μιας πόλης, ενός χωριού η γενικά μιας περιοχής που γίνεται ένας αγώνας, τον αγκαλιάσουν – όπως στην περίπτωση της Κέρκυρας – δεν υπάρχει περίπτωση να μην στεφθεί με επιτυχία το εγχείρημα, με προϋπόθεση βέβαια την ομορφιά της διαδρομής που έχει επιλεγεί. Στην Κέρκυρα είδα κατοίκους που αγκάλιασαν τον αγώνα και χειροκρότησαν με ένταση τους αθλητές. Επίσης, ντόπιους χορηγούς που βοήθησαν όσο μπορούσαν στις δύσκολες οικονομικά μέρες που ζούμε, με αποτέλεσμα ένα πακέτο παροχών που δύσκολα βρίσκει κανείς σε αγώνα. Αλλά είδα και μια ομάδα διοργανωτών, με ψυχή τον Βασίλη Αλαμάνο και ισάξιους συνοδοιπόρους ανθρώπους δικούς μας, αθλητές του ορεινού τρεξίματος και των υπεραποστάσεων με πολλούς αγώνες και εμπειρίες (Γιώργος Ψάιλας, Προκόπης Αρκούδης και αρκετοί άλλοι σε διάφορες καίριες θέσεις) που προσπάθησαν να κάνουν τους επισκέπτες τους να ζήσουν μια όμορφη εμπειρία και γνώμη μου είναι ότι τα κατάφεραν.

Ενώ οι προηγούμενες μια-δυο ημέρες έδειχναν ότι ο καιρός δεν θα είναι αρωγός στην προσπάθεια των αθλητών, η Κυριακή ξημέρωσε με μια καταπληκτική ηλιοφάνεια που κράτησε σε όλη την διάρκεια του αγώνα. Να τονίσω ότι το απόγευμα του Σαββάτου έβρεχε καταρρακτωδώς αλλά έριξε και χαλάζι και τίποτα δεν προδιάθετε για την ηλιόλουστη μέρα που είχε στον αγώνα. Ο ήλιος βέβαια ήταν με δόντια, που λέει και η παροιμία, με την θερμοκρασία χαμηλή, αλλά αυτό περισσότερο βοήθησε παρά δυσχέρανε τις προσπάθειες.

Προσωπικά έτρεξα την μεγάλη διαδρομή των 37 χιλιομέτρων και σχεδόν 2.000 μέτρων υψομετρικής. Η σχεδίαση της διαδρομής ήταν τέτοια που έδινε την δυνατότητα στους αθλητές να περάσουν από πολλά διαφορετικά τοπία και εδάφη, με την λάσπη να κυριαρχεί σε πολλά μονοπάτια λόγω και των καταρρακτωδών βροχών των προηγούμενων ημερών. Προσωπικά δεν με ενόχλησε καθόλου … “More mud … more fun”, όπως ίσως θα έλεγε και ο Kilian! Το μονοπάτι πάντως έδινε την δυνατότητα για γρήγορο τρέξιμο στα περισσότερα σημεία του, αλλά ήθελε και αρκετή προσοχή σε κάποια άλλα λόγω της λάσπης και των νερών. Εγώ πάντως την πτώση μου την είχα σε ένα γλιστερό καλντερίμι διασχίζοντας ένα από τα όμορφα χωριά που συνάνταγε η διαδρομή, και η οποία μου υπενθύμισε ότι τα παπούτσια mountain running θέλουν προσοχή σε γλιστερές πλάκες και πέτρες με υγρασία. Η διαδρομή είχε και αρκετά κομμάτια τσιμεντόδρομων και ασφάλτου, αλλά δεν υπήρχε άλλος τρόπος να ενωθούν τα τμήματα μονοπατιών όπως με ενημέρωσαν οι διοργανωτές, γεγονός που το γνωρίζω καλά και από την Ιθάκη στην οποία τρέχω τα καλοκαίρια. Ακόμη και αυτά όμως τα κομμάτια ασφάλτου πρόσφεραν καταπληκτική θέα στο Ιόνιο και στις πεδιάδες του νησιού, ενώ κάποιες κλίσεις τους σίγουρα οδήγησαν τους σφυγμούς μας στα κόκκινα. Λίγο περισσότερο μονοπάτι θα το ήθελα, αλλά εάν αυτό δεν είναι εφικτό, και όπως είναι σχεδιασμένη η διαδρομή είναι πολύ όμορφη.

Ο Προκόπης Αρκούδης (υπεύθυνος σχεδίασης διαδρομής, σήμανσης και σταθμών) είχε κάνει εξαιρετική δουλειά. Πολύ καλή σήμανση – δύσκολα έχανες την διαδρομή – αλλά και σωστά τοποθετημένοι σταθμοί με νερά, ισοτονικά, (ενεργειακά gels σε 3 σημεία) κτλ. Στα σημεία που διασταυρώνονταν οι δυο διαδρομές των αγώνων των 17 και 37 χιλιομέτρων υπήρχαν άνθρωποι της διοργάνωσης. Η ασφάλεια του αγώνα σε πολύ καλά επίπεδα με ανθρώπους πρώτων βοηθειών σε αρκετά σημεία (ιδιαίτερα σε κάποια απομονωμένα σημεία) της διαδρομής αλλά και στον τερματισμό.

Η μεγάλη διαδρομή (την οποία και έτρεξα) είχε μια-δυο δυνατές αναβάσεις (ιδιαίτερα η τελευταία στον Παντοκράτορα), και θα την χαρακτήριζα πιο δύσκολη απ’ότι αρχικά φαίνεται στα χαρτιά. Σίγουρα πάντως είναι γρήγορη στο μεγαλύτερο μέρος της και δίνει την δυνατότητα για ωραίο τρέξιμο και αδρεναλίνη στα κόκκινα, χωρίς ιδιαίτερα τεχνικό έδαφος. Όσο αφορά την ομορφιά της, τα μονοπάτια διέσχιζαν αιωνόβιους ελαιώνες (σ.σ. είναι απίστευτο το μέγεθος κάποιων ελαιόδεντρων), όμορφα καλντερίμια χωριών, περιοχές πολύ πυκνής βλάστησης, αλλά και ψηλά σημεία με καταπληκτική θέα.

Ιδιαίτερη εντύπωση για τα Ελληνικά δεδομένα μου έκανε η διαδρομή των περιπατητών και ιδιαίτερα ο τρόπος που ενσωματώθηκε στον αγώνα. Δόθηκε η ευκαιρία σε κατοίκους της Κέρκυρας αλλά και συνοδούς αθλητών να κάνουν μια όμορφη βόλτα στα μονοπάτια, με οδηγό τον πολύπειρο Jean-Paul Goutorbe, αλλά και να συναντήσουν τους αθλητές με την ανάποδη φορά. Εγώ τους συνάντησα (αρκετοί συμμετείχαν τελικά) κατά μήκος μιας δυνατής μονοπατίσιας ανηφόρας, και πήρα δύναμη από τον ενθουσιασμό και τα χειροκροτήματα τους. Είναι κάτι διαδεδομένο σε αγώνες εξωτερικού (π.χ. μπορεί κάποιος να δει κάτι αντίστοιχο στο περίφημο Zegama-Aizzkori στην χώρα των Βάσκων), και μια καλή πρόταση για τους υπόλοιπους διοργανωτές αγώνων. Προσφέρουν έτσι μια ωραία φυσιολατρική εμπειρία στους ντόπιους αλλά και στους συνοδούς / φίλους αθλητών, αλλά και μια ψυχολογική βοήθεια στους ίδιους τους αθλητές. Να τονίσω εδώ τον ενθουσιασμό και το κέφι στον χώρο των τερματισμών. Εκατοντάδες κόσμου, ωραία μουσική και ατμόσφαιρα γιορτής.

Οι παροχές του αγώνα ήταν σε πολύ υψηλό επίπεδο. Σταχυολογώντας θα αναφέρω την 50% έκπτωση στην γραμμή Ηγουμενίτσας-Κέρκυρας, την παροχή δωματίων σε αθλητές από χορηγία της τελευταίας στιγμής με τιμή 10 ευρώ, τα δώρα που όπως με ενημέρωσαν θα κληρωθούν αυτές τις μέρες και περιλαμβάνουν πακέτα διαμονής των 7 και 4 ημερών με πλήρη διατροφή για το καλοκαίρι, καθώς και έναν εισιτήριο με επιστροφή για Ανκόνα για 2 άτομα με αυτοκίνητο, το εξαιρετικά πλούσιο φαγητό για τους αθλητές αλλά και συνοδούς μετά τον τερματισμό (μεγάλη ποικιλία φαγητών και γλυκών καθώς και Κερκυραϊκή μπύρα σε βαρέλι), την όμορφη τεχνική μπλούζα της Νew Balance για τους αθλητές, την ηλεκτρονική χρονομέτρηση, αλλά και τις υπηρεσίες φυσιοθεραπείας μετά τον αγώνα.

Φυσικά, η διεξαγωγή του Σεμιναρίου του Σαββάτου, με την ομιλία του Νίκου Καλοφύρη περί προπονητικής και την συζήτηση που ακολούθησε, ήταν και αυτή σημαντική παροχή. Θα θέλαμε να δούμε και άλλους διοργανωτές να ακολουθούν αυτό το μοτίβο, μιας και είναι πλέον εμφανές το πόσο διψάει ο κόσμος για να μάθει και να προπονηθεί σωστά. Το ίδιο είχαμε διαπιστώσει και στο σεμινάριο Ορεινού Τρεξίματος στην Πάρνηθα πριν λίγο καιρό. Οι μέρες των αγώνων ευνοούν για κάτι τέτοιο μιας και υπάρχει μεγάλη συγκέντρωση αθλητών, πράγμα δύσκολο διαφορετικά. Το θετικό αντίκτυπο  τέτοιων σεμιναρίων μας έχουν ήδη επισημάνει και προπονητές, οπότε πρέπει να κινηθούμε ως άθλημα πρός αυτήν την κατεύθυνση, με την κατάλληλη οργάνωση. Ο Νίκος αναφέρθηκε σε έναν δεκάλογο σωστής προπονητικής προετοιμασίας, με ανάλυση όλου του ετήσιου κύκλου που κάνει ένας αθλητής. Έδωσε παραδείγματα και νομίζω ήταν πολύ εποικοδομητική εμπειρία. Εδώ να βγάλω και μια είδηση. Σύντομα θα φιλοξενήσουμε στο Advendure μια σειρά άρθρων του Νίκου, για σωστή προπόνηση νέων αθλητών που θα ήθελαν να τρέξουν σε αγώνα βουνού.

Έξυπνη ιδέα η εγκατάσταση του “στρατηγείου” των εγγραφών στην καφετέρια Ακταίον, μιας και έδινε την δυνατότητα να πιείς και τον καφέ σου μαζί με την εγγραφή, με συναθλητές και φίλους και γενικά να μοιάζει ο χώρος με ένα πολύβουο μελίσσι ανταλλαγής εμπειριών και συζητήσεων επάνω στο ορεινό τρέξιμο. Είδαμε πολλούς φίλους, μάθαμε τα νέα τους, συζητήσαμε για τα σχέδια μας και περάσαμε όμορφα. Γενικά, ότι ενισχύει την έννοια της κοινότητας του Ορεινού Τρεξίματος αλλά και των Υπεραποστάσεων, και τις ζυμώσεις μέσα από την συζήτηση, είναι θετικό και μας κάνει να κοιτάμε μπροστά.

Στα πλαίσια του Corfu Mountain Trail, διεξήχθη και ο πρώτος αγώνας της σειράς του Πρωταθλήματος νέων της Salomon, στην διαδρομή των 17 χιλιομέτρων. Τις επόμενες μέρες θα έχουμε λεπτομέρειες και συνεντεύξεις από το νέο αίμα των Ελληνικών βουνών, που μόνο ελπίδα μας γεμίζει για το μέλλον του αθλήματος.

Είχα επίσης την ευκαιρία να μιλήσω και να ανταλλάξουμε απόψεις με έναν μεγάλο αθλητή των Υπεραποστάσεων και βασικό συντελεστή του Corfu Mountain Trail, τον Γιώργο Ψάϊλα. Σύντομα θα δημοσιεύσουμε μια συνέντευξη του Γιώργου, όπως προέκυψε από τις συζητήσεις μας στην Κέρκυρα, με αντικείμενο τις Υπεραποστάσεις και τα βιώματα του μετά από τόσα χρόνια αγωνιστικής εμπειρίας.

Τελειώνοντας, να αναφέρω ότι μια ξεχωριστή στιγμή για το Advendure ήταν η βράβευση μας από τους διοργανωτές, με τον Νίκο Καλοφύρη να κάνει την απονομή. Τους ευχαριστούμε πολύ και υποσχόμαστε να συνεχίσουμε με ακόμη μεγαλύτερη θεματολογία, αιχμηρή πένα, και νέες ιδέες την προσπάθεια που έχουμε ξεκινήσει για την διάδοση του Ορεινού Τρεξίματος, της Περιπέτειας και της Υπεραντοχής στην χώρα μας.

Ανανεώνουμε το ραντεβού μας με την όμορφη Κέρκυρα για την επόμενη χρονιά.

Δημήτρης Τρουπής

photo ©: Μάρκος Κυπριανός, Βασίλης Δουκάκης