
ADVENDURE is the leading web portal in Greece about Mountain Running, Adventure, Endurance and other Mountain Sports
Όταν πέρυσι μάθαμε ότι ο Νίκος Καλοφύρης ετοιμάζει αγώνα στα μέρη του ήμασταν ενθουσιασμένοι. Ενθουσιασμένοι που θα τρέχαμε στα μέρη και τα μονοπάτια στα οποία ένας από τους πιο αγαπημένους αθλητές του ορεινού τρεξίματος της χώρας μας ζει και προπονείται. Ενθουσιασμένοι που θα τιμούσαμε τον αθλητή και άνθρωπο Καλοφύρη που έχει εμπνεύσει εκατοντάδες ελλήνων δρομέων και μας έχει κάνει να δούμε το βουνό με άλλο μάτι. Ενθουσιασμένοι που σαν Advendure ήμασταν οι βασικοί άξονες επικοινωνίας του αγώνα, γνωρίζοντας την διαδρομή από πρώτο χέρι. Στο τέλος βέβαια φύγαμε ενθουσιασμένοι γνωρίζοντας μία από τις πιο όμορφες διαδρομές που είχαμε τρέξει σε ελληνικό βουνό, αλλά και από την φιλοξενία και αγάπη του ίδιου του Νίκου Καλοφύρη και της ομάδας των συνεργατών του από το Μέτσοβο.
Την Παρασκευή και το Σάββατο βρεθήκαμε αντιμέτωποι με έναν καιρό που μας έβαλε ερωτηματικά. Η βροχή διαδεχόταν την καταιγίδα και η αναγνωριστική προπόνηση πάνω σε κομμάτι της διαδρομής του αγώνα προμήνυε … πολλές τσουλήθρες. Τουλάχιστον η πρόβλεψη του καιρού για την ημέρα του αγώνα ήταν πιο αισιόδοξη. Από νωρίς το πρωί του Σαββάτου το Μέτσοβο άρχιζε να γεμίζει αθλητές των οποίων η πρώτη επαφή με την διοργάνωση ήταν στο δημαρχείο της πόλης από όπου όλοι παραλαμβάναμε το πλούσιο και φέτος race pack το οποίο μεταξύ άλλων περιελάμβανε και μια όμορφη τεχνική μπλούζα με το λογότυπο του αγώνα.

Στις 6:00 το απόγευμα το κλειστό γήπεδο του Μετσόβου γέμισε με εκατοντάδες αθλητές που παρευρέθησαν να παρακολουθήσουν τις ενδιαφέρουσες παρουσιάσεις και την τεχνική ενημέρωση του αγώνα. Πρώτος ξεκίνησε ο καταξιωμένος προπονητής και συνεργάτης του Advendure Γιάννης Δαγκόγλου με θέμα την «Προπόνηση για αγώνες Ultra Trail», παρουσίαση που θα δημοσιευθεί και τις επόμενες ημέρες στο site μας υπό την μορφή άρθρου. Την σκυτάλη ανέλαβε ο Χρόνης Δρούγιας, έμπειρος αθλητής και φυσικοθεραπευτής ο οποίος μας ανέλυσε το πολύ ενδιαφέρον θέμα «Άσκηση και Ανοσοποιητικό», ένα θέμα το οποίο οι περισσότεροι αν όχι το αγνοούμε, σίγουρα το αμελούμε. Τις πολύ ενδιαφέρουσες παρουσιάσεις διαδέχθηκε λεπτομερέστατη τεχνική ενημέρωση για τους αγώνες από τον Νίκο Καλοφύρη συνοδεία του βίντεο της τρισδιάστατης περιδιάβασης της διαδρομής. Αυτός ο τρόπος παρουσίασης είναι άλλη μια καινοτομία της διοργάνωσης που μας άρεσε ιδιαίτερα.

Η διοργάνωση πέρυσι μας είχε κακομάθει με το pasta party και φέτος συνέχισε να κάνει το ίδιο. Μας περίμενε λοιπόν ένα γευστικότατο και χορταστικότατο μενού σε δύο ταβέρνες στην κεντρική πλατεία του Μετσόβου με δροσιστική πράσινη σαλάτα, τραχανά με ντόπιο τυρί και μετσοβίτικες χυλοπίτες για να γεμίσουμε τις αποθήκες του γλυκογόνου, κάτι που σίγουρα θα μας χρειαζόταν την επόμενη μέρα! Ο καιρός συνέχιζε να είναι αρκετά χειμωνιάτικος για την εποχή κάνοντάς μας να αναρωτιόμαστε για την σωστή επιλογή του εξοπλισμού που θα είχαμε στον αγώνα.
Η Κυριακή ξημέρωσε με το Μέτσοβο να είναι τυλιγμένο σε ένα παχύ στρώμα ομίχλης το οποίο όμως όσο περνούσε η ώρα υποχωρούσε προς τα πιο μεγάλα υψόμετρα. Η εκκίνηση του αγώνα δόθηκε λίγο μετά τις 8 ενώ στις 9:30 ξεκινούσε ο μικρότερος αγώνας που διοργανώθηκε πρώτη φορά φέτος και εκ του αποτελέσματος ήταν απόλυτα επιτυχημένος δικαιώνοντας την οργανωτική επιτροπή για την απόφασή της να τον εντάξει στο αγωνιστικό πρόγραμμα.

Το νέο κομμάτι που προστέθηκε φέτος ήταν τόσο όμορφο, όσο και δύσκολο, αλλά … και γλιστερό λόγω των καιρικών συνθηκών! Ανάβαση μέσα από πανέμορφα λιβάδια, δάση κωνοφόρων και … παχιά λάσπη! Η λάσπη φέτος έκανε έντονη την παρουσία της ειδικά στο πρώτο μισό του μεγάλου αγώνα και όσο βρισκόμασταν μέσα σε δάσος, δυσκόλευε αρκετά την προσπάθεια. Στην συνέχεια η κατηφόρα μας έφερνε στο γνώριμο -για τους περσινούς συμμετέχοντες- σημείο κάτω από την Εγνατία Οδό από το οποίο ξεκινούσε η επίπονη ανάβαση για καταφύγιο του χιονοδρομικού κέντρου Ανηλίου στα 1.660μ υψόμετρο. Από εκεί ξεκινάει και το πιο εντυπωσιακό ίσως κομμάτι του αγώνα το οποίο κινείται πάνω σε μία ράχη που χαρίζει απίστευτη θέα στα τριγύρω βουνά. Όλυμπος, Τριγγία, Λάκμος, Τζουμέρκα, Κακαρδίτσα, Σμόλικας, Γράμμος είναι μερικά μόνο από τα βουνά που αξίζει τον κόπο να αντικρίσει κανείς σηκώνοντας το κεφάλι μετά τις επίπονες ανηφόρες. Ευλογημένος τόπος…

Ότι ανεβαίνει κατεβαίνει όμως και μας περίμενε ένα σύντομο αλλά απότομο κατηφορικό κομμάτι το οποίο όμως διαδεχόταν μία α-π-ι-σ-τ-ε-υ-τ-η διαδρομή πνιγμένη κυριολεκτικά στο δάσος ειδικά μετά τον 3ο σταθμό του αγώνα. Οι ανηφόρες όμως δεν είχαν τελειώσει και αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα του Ursa Trail. Οι εναλλαγές ανηφόρας και κατηφόρας είναι συνεχείς ακόμη και 2 χιλιόμετρα πριν τον τερματισμό. Μας περίμενε η περίφημη ανηφόρα μέσα σε δάσος οξιάς, που όλο και θαρρούσε κανείς ότι τελειώνει αλλά φευ! Το κερασάκι στην τούρτα, απαραίτητο όμως για την ασφαλή ανάβαση αφού παντού γλιστρούσε, το σχοινί που είχε τοποθετήσει η διοργάνωση ακριβώς πριν βγούμε στο φυσικό μπαλκόνι όπου βρισκόταν και ο 4ος σταθμός του αγώνα. Πραγματική επιβράβευση όμως η απίστευτη θέα για άλλη μια φορά. Αυτό είναι άλλον ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα του αγώνα συνολικότερα και της εμπνευσμένης σχεδιαστικά χάραξής του. Οι εναλλαγές πανέμορφου δάσους με σημεία που χαρίζουν απέραντη θέα κάνουν τις ώρες στον αγώνα να περνούν απροβλημάτιστα.

Άλλη μια έντονη κατηφόρα μέσα σε δάσος οξιάς και η τελική κατηφόρα μετά από ένα ξέφωτο μας έβγαζε στα πρώτα σπίτια του Ανηλίου και στον κεντρικό σταθμό του αγώνα. Το κέφι των εθελοντών ξεχείλιζε δίνοντας κουράγιο σε όλους για την τελευταία επίπονη ανηφόρα που θα μας οδηγούσε πάνω από το Μέτσοβο. Ο σταθμός όπως και οι περισσότεροι εξ’ αυτών ήταν πλήρεις με νερό, ισοτονικό κόκα κόλα και διάφορα σνακς, αλμυρά ή γλυκά δίνοντάς την δυνατότητα να μην κουβαλάμε πολλά στον αγώνα και να κινούμαστε απροβλημάτιστα.
Στην συνέχεια κατηφορικό μονοπάτι μας έφερνε στο χαμηλότερο σημείο της διαδρομής από όπου ξεκινούσε η τελευταία ανάβαση. Κάπου εδώ συναντιούνταν οι δύο διαδρομές, του Ursa Trail και του «Στα Χνάρια της Αρκούδας» Μέχρι να βγούμε και από τα τελευταία σπίτια του Δ.Μετσόβου ίσως το μόνο «άχαρο» σημείο της διαδρομής - όχι παραπάνω από 2-3 χιλιόμετρα όμως - αφού γρήγορα μετά το ξυλουργικό εργοστάσιο του Ιδρύματος Τοσίτσα ξεκινούσε μία επίπονη ανηφόρα. Όποιος όμως είχε απόθεμα δυνάμεων μπορούσε να δει ότι κινείτο μέσα από δάσος πεύκου, ρόμπολου και οξιάς. Μετά το τελευταίο λιφτ του χιονοδρομικού οι κλίσεις είχαν αρχίσει να εξομαλύνονται. Κινούμασταν ήδη σε πίστες του σκι αντοχής, σε ένα από τα πιο παλιά χιονοδρομικά κέντρα της Ελλάδας. Τα λιβάδια διαδέχονται το δάσος, το δάσος τα λιβάδια, και εμείς δεν μπορούμε παρά να μαζέψουμε ότι δυνάμεις έχουμε και να ευχαριστηθούμε πραγματικά τον αγώνα. Η τελευταία κατηφόρα πριν από το Μέτσοβο μας χαρίζει την θέα της γραμμής του τερματισμού που –νοερά- βλέπουμε να έρχεται αφήνοντάς μας να τρέχουμε όσο δυνατά μπορούμε στα τελευταία λιβάδια που πραγματικά δεν θέλεις να τελειώσουν. Τα τελευταία χιλιόμετρα κυκλώνουν το χωριό κατεβαίνοντας μέσα από καλντερίμια δίνοντας την ευκαιρία σε όλους τους κατοίκους του χωριού να χειροκροτήσουν τους αθλητές μετά από την προσπάθειά τους.

Η διοργάνωση κατάφερε να ανταποκριθεί στις αυξημένες απαιτήσεις του πολύ μεγάλου αριθμού συμμετοχών συνολικά και να κινηθεί σε υψηλά επίπεδα. Όλο το Μέτσοβο υποστήριξε τον αγώνα και αυτό ήταν η συνταγή για ένα αποτέλεσμα υψηλού ποιοτικού επιπέδου. Ζήσαμε για άλλη μια χρονιά την εκτίμηση και αγάπη του κόσμου προς τον Νίκο Καλοφύρη, ο οποίος ήταν πανταχού παρών –όπως και η ακούραστη οργανωτική ομάδα- για να λύνει τα προβλήματα τα οποία παρουσιάζονταν. Οι παιδικοί αγώνες, αναπόσπαστο κομμάτι πια των περισσότερων διοργανώσεων, βοήθησαν τους μικρούς «Καλοφύρηδες» της περιοχής αλλά και τα παιδιά που συνόδευαν τους αθλητές να αναδείξουν το ταλέντο τους δίνοντας έναν τόνο γιορτής και όχι μιας απλής αγωνιστικής διαδικασίας.

Αν θέλαμε να συνοψίσουμε τα δυνατά σημεία της διοργάνωσης θα τονίζαμε τα εξής:
…αλλά και στα σημεία τα οποία εντοπίσαμε ότι χρήζουν σκέψης για βελτίωση, τα οποία η οργανωτική επιτροπή ήδη γνωρίζει και επεξεργάζεται για την διοργάνωση του 2015:

Φέτος φύγαμε ενθουσιασμένοι και για έναν πρόσθετο λόγο. Γιατί είδαμε ότι οι προσπάθειές της οργανωτικής επιτροπής έπιασαν τόπο και την διοργάνωση την αγκάλιασαν σχεδόν 700 αθλητές από όλα τα μήκη και τα πλάτη της Ελλάδας, αποκομίζοντας τις καλύτερες εντυπώσεις και εμπειρίες. Φύγαμε όλοι με την υπόσχεση να είμαστε εκεί, όχι πια –μόνο- για τον Νίκο Καλοφύρη και την οργανωτική ομάδα από το Μέτσοβο, αλλά επειδή το Metsovo Ursa Trail είναι ένας από τους ωραιότερους αγώνες στην Ελλάδα! Το επόμενο στάδιο είναι η διεθνής καταξίωση του αγώνα η οποία είμαστε σίγουροι ότι σιγά-σιγά θα έρθει, μιας και η διοργάνωση είναι πραγματικά διεθνούς επιπέδου και δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από αντίστοιχους αγώνες του εξωτερικού!
Ευχαριστούμε την διοργάνωση και ιδιαίτερα τον Νίκο Καλοφύρη για την φιλοξενία και φυσικά ανανεώνουμε το ραντεβού μας με το Μέτσοβο για την επόμενη χρονιά!
Δείτε εδώ το ρεπορτάζ του αγώνα με αποτελέσματα και gallery με επιλεγμένες φωτογραφίες της GOExperience
Δείτε εδώ το race preview καθώς και την ροή των καταχωρήσεων σε facebook και twitter
Η αγάπη του για το βουνό ξεκινάει πολλά χρόνια πίσω με τις πρώτες αναβάσεις στην αγαπημένη του Πάρνηθα και μετέπειτα με την σχολή Ορειβασίας του ΕΟΣ Αχαρνών. Το 2007 έτρεξε τον πρώτο του αγώνα ορεινού τρεξίματος και από τότε ονειρεύεται "όλο και ψηλότερα, όλο και μακρύτερα". Ελπίζει να το κάνει για πολλά χρόνια ακόμα...
www.advendure.com