Grossglockner Ultra Trail 2016: Ανακαλύπτοντας το μαύρο βουνό! Κύριο

Αυτό που οι δρομείς δεν πρόκειται να ξεχάσουν είναι το σούρουπο και η χαραυγή του ηλίου εκεί πάνω – θα εντυπωσιαστείς Δημήτρη!”. Τα λόγια του κ. Hubert Resch - επικεφαλή της διοργάνωσης - στην συνέντευξη που είχε δώσει στο Advendure λίγες μέρες πριν φύγουμε για Αυστρία ήρθαν στο μυαλό μου καθώς κοντοστάθηκα στο πέρασμα Untere Pfandlscharte στα 2.663 μέτρα υψόμετρο, και κοίταξα γύρω μου. Τα “εύκολα” είχαν ήδη περάσει μετά από 25 χιλιόμετρα σε όμορφα δασωμένα μονοπάτια και χωματόδρομους και η πρώτη πολύ γερή ανάβαση είχε μόλις τελειώσει.

 

Προσπαθώντας να βρω την ανάσα μου ένιωσα εκείνο το βαθύ και ζεστό κύμα συγκίνησης και εσωτερικής ενέργειας, καθώς μόλις χάραζε και εγώ ήμουν σε μια παγωμένη χιονούρα, σε ένα ψηλό πέρασμα και τριγύρω το μάτι χανόταν σε τεράστιες ορθοπλαγιές, νερά από καταρράκτες να τρέχουν, την πεδιάδα χαμηλά και το μονοπάτι γεμάτο φωτάκια από τους φακούς συναθλητών που ανέβαιναν και εκείνο το φεγγάρι να δίνει ένα αλλόκοτο φώς μαζί με τα αστέρια που θαρρούσες ότι μπορείς να τα αγγίξεις. Σκέφτηκα αν έχει τελικά βάση ο μύθος του “μαύρου βουνού”, που έχει κρυμμένο μέσα του έναν κρύσταλλο που συγκεντρώνει ενέργεια, δελεάζει και προκαλεί δέος, όπως λέει μια τοπική δοξασία για το Glockner που χάνεται στα βάθη του χρόνου!

 

Στο κέντρο της εικόνας, στο βάθος της, η χιονούρα στο πρώτο ψηλό πέρασμα - Pfandlscharte - με τα εντυπωσιακά χρώματα της χαραυγής! Αμέσως μετά μια θαυμάσια αλπική λίμνη και ένα εντυπωσιακό κομμάτι μονοπατιού! 

 

Είχα ήδη καταλάβει ότι το Grossglockner Ultra Trail είναι φτιαγμένο για να σου αφήσει χαραγμένες έντονες μνήμες, τόσο λόγω της απίστευτης ομορφιάς της διαδρομής όσο και της δυσκολίας να “κατακτήσεις” κάθε του σπιθαμή. Ότι είναι κάτι τελείως ξεχωριστό από αυτά που είχα κάνει μέχρι στιγμής. Τόσο στην ποικιλία της φύσης και των μονοπατιών που θα συναντούσα όσο και στον μεγάλο βαθμό δυσκολίας σε πολύ μεγάλο μέρος της διαδρομής.

 

Πως άραγε μπορείς να προσπαθήσεις να μεταφέρεις κάτι τόσο σκληρό, ξεχωριστό και όμορφο. Μόνο σαν να είναι slides από ένα στερεοσκόπιο που εναλλάσσονται το ένα μετά το άλλο ανασύροντας εικόνες και συναισθήματα…

 

Νερά, παντού νερά! Πλήθος αλπικές λίμνες, ποτάμια και καταρράκτες σχεδόν σε όλο το μήκος της διαδρομής πάνω από τα 1.500 μέτρα υψόμετρο. Τα πράσινα εσωτερικά πετρώματα του βουνού επικαλύπτονται συχνά από μαύρο σχιστόλιθο και αυτό δημιουργεί απίστευτους χρωματισμούς σε συνδυασμό με τη ροή του νερού σε ορισμένα σημεία. Φεύγοντας από το Kals, τον κεντρικό σταθμό του αγώνα στο 60ο χιλιόμετρο της διαδρομής το θέαμα του ποταμιού στα αριστερά για 2-3 χιλιόμετρα διαδρομής και της “μαύρης” ορθοπλαγιάς στα δεξιά που διακοπτόταν από τούνελ σκαμμένα στον βράχο που θαρρείς “δάκρυζε” από παντού ήταν εντυπωσιακό!

 

Μετά τον κεντρικό σταθμό στο Kals, η εντυπωσιακή ανάβαση προς την Dorfer See με το ποτάμι στα δεξιά και τις μαύρες ορθοπλαγιές να ξεχειλίζουν νερά από παντού!

 

Οι αλπικές λίμνες – είτε τις διέσχιζες περιμετρικά – είτε τις αγνάντευες χαμηλά κάτω στα μικρά οροπέδια και τις κοιλάδες κατεβαίνοντας από τα ψηλά περάσματα ήταν πανέμορφο θέαμα. Το ίδιο εντυπωσιακά τα περάσματα από πολλά – λιγότερο ή περισσότερο - ορμητικά ποτάμια πάνω από μικρές πεζογέφυρες εξαιρετικής κατασκευής.

 

Νερά παντού! Ξύλινες πεζογέφυρες βοηθούσαν στο πέρασμα των πολλών ποταμιών της διαδρομής! 

 

Αντικατοπτρισμός! Μετά το Kals και την εντυπωσιακή διαδρομή γεμάτη νερά – πρώτα χιλιόμετρα του Glockner Trail 50K και περίπου στο 65o χιλιόμετρο του μεγάλου αγώνα -  ξεδιπλώνεται ένα από τα ωραιότερα κομμάτια του αγώνα. Η διάσχιση του εθνικού πάρκου Hohe Tauern και το πέρασμα γύρω από την περίφημη λίμνη Dorfer See. Το μονοπάτι στριφογυρίζει μέσα από σχηματισμούς ογκόλιθων, ενώ γύρω το μάτι χάνεται σε λουλούδια που χρωματίζουν την εικόνα και δέντρα που σου δημιουργούν την περιέργεια του πως αναπτύχθηκαν εκεί. Ο “ήχος” της σιωπής δεν σπάει, εκτός από μερικές παρέες πεζοπόρων που διασταυρωνόμαστε και χειροκροτούν. Μετά από λίγη ώρα η βλάστηση αραιώνει. Φτάνω στην λίμνη και τρέχω περιμετρικά της για αρκετή ώρα, και πάλι πατώντας πάνω σε βράχους ή περνώντας δίπλα τους. Το νερό σαν γυαλί … αντικατοπτρίζει τις απέναντι απότομες ορθοπλαγιές με τους καταρράκτες που τροφοδοτούν την λίμνη. Η δύναμη τους δεν αρκεί λόγω απόστασης να ταράξει τα νερά δίπλα στο μονοπάτι που κινούμαι. Όλα γίνονται ένα και θαρρείς ότι μπορείς να αγγίξεις τις βουνοκορφές ακουμπώντας το κρυστάλλινο νερό. Ο αντικατοπτρισμός εντυπωσιακός. Το σημείο μοναδικό. Στο βάθος χιονισμένες ορθοπλαγιές και μια ακόμη σκληρή ανάβαση να με περιμένει.

 

To Grossglockner στέκει εντυπωσιακό καθώς ένα βατό και πανέμορφο μονοπάτι μας οδηγούσε μακριά από το ψηλότερο σημείο του αγώνα στα 2.838 μέτρα υψόμετρο! 


Χιόνι! Εντυπωσιακή η θέα των παγετώνων, σε πολλά σημεία του αγώνα. Το ίδιο εντυπωσιακή αλλά και εξαιρετικά δύσκολη η διάσχιση των αρκετών χιονοπεδίων που απλώνονται στην διαδρομή. Αξέχαστη θα μου μείνει η προσπάθεια να ισορροπήσω και να προχωρήσω χωρίς άλλη πτώση (ναι, έπεσα τουλάχιστον μια ντουζίνα φορές!) στην κατάβαση της 1.5 Km μήκους χιονούρας αμέσως μετά το πέρασμα από το Kapruner Torl, μετά από περίπου 90 Km διαδρομής. Με εντυπωσίασε όμως η τεχνική κάποιων βόρειων αθλητών μαθημένων σε τέτοια πεδία, όπως του Ουκρανού συναθλητή που σε εκείνο το σημείο ήμασταν μαζί και ο οποίος χρησιμοποιώντας τα μπατόν του έφυγε σαν άνεμος στην κατηφόρα κάνοντας κυριολεκτικά σκι με τα παπούτσια του .. χάθηκε σαν κουκίδα στον ορίζοντα την ώρα που εγώ έπεφτα σαν μωρό που κάνει τα πρώτα του βήματα! Και μπορεί να μου πήρε πολύ ώρα και χάσιμο αγωνιστικού χρόνου να βγάλω αυτή την μεγάλη χιονούρα, αλλά το διασκέδασα πραγματικά! Υπήρχαν 2-3 σημεία εκτός από αυτό που προανέφερα, όπως μια πλάγια διάσχιση παγωμένου χιονιού πριν το Berghotel RudolfShutte στο 78ο  Km και τα τελευταία εκατό μέτρα στην πρώτη μεγάλη ανάβαση για το Untere Pfandlscharte που κυριολεκτικά σκάβαμε πατήματα στην ορθοπλαγιά στο παγωμένο χιόνι και ήθελαν μεγάλη προσοχή γιατί η πτώση θα είχε μεγάλες συνέπειες!

 

Μια ακόμη δύσκολη χιονούρα έχει τελειώσει και ένα ιδιαίτερα τεχνικό μονοπάτι οδηγεί προς τον δεύτερο κεντρικό σταθμό ανεφοδιασμού, το Berghotel RudolfShutte. Καταπληκτική η θέα των γύρω βουνών και του όγκου του νερού στην τεχνητή λίμνη, δίπλα από την οποία πέρναγε το μονοπάτι! 


Η τελευταία αιχμή! Πάντα σε κάθε υψομετρικό χάρτη αγώνα ultra-trail υπάρχει αυτή η τελευταία αιχμή … η τελευταία ανάβαση πριν τα συνήθως κατηφορικά τελευταία χιλιόμετρα για τον τερματισμό. Συνήθως δεν την υπολογίζεις και έτσι πάντα σε φέρνει σε απόγνωση! Την θυμάμαι έντονα αυτή την κατάσταση από το The North Face Lavaredo Ultra-Trail, αλλά εδώ ήταν πραγματικά το κάτι άλλο! Μετά την πολύ τεχνική κατάβαση από τον προτελευταίο και κεντρικό σταθμό ανεφοδιασμού στο υπέροχο Berghotel RudolfShutte, και μερικά χιλιόμετρα σε flat μονοπάτι αρχίζει μια ανάβαση σε πετρώδες μονοπάτι με θάμνους αριστερά δεξιά να σου χαϊδεύουν τα πόδια… Με τον Ουκρανό συναθλητή που πηγαίναμε μαζί εκείνη την ώρα κοιτάμε συνεχώς επάνω και αυτό που καταλαβαίνουμε είναι ότι το περίεργο αυτό μονοπάτι – συνδυασμός πέτρας και πολλών χαμηλών θάμνων – μας οδηγεί σε ένα πλατό. Να είναι αυτό το τέλος του μαρτυρίου; Απίθανο μιας και το Suunto Vertical μου δείχνει ότι θέλουμε ακόμη αρκετή υψομετρική για να βγούμε στο πέρασμα.

 

Ιδιαίτερα τεχνική η κατάβαση από τον δεύτερο κεντρικό σταθμό, στο Berghotel RudolfShutte!

 

Σιγά σιγά φτάνουμε στο πλατώ. Ένα οροπέδιο γεμάτο πέτρες κάθε μεγέθους, πορεία off-trail που την ξεχωρίζουμε μόνο από τα σημαιάκια της διοργάνωσης και όσο πιάνει το μάτι μας ολόγυρα ένα τείχος ψηλό και δεξιά ο παγετώνας Rifflkess. Άραγε ποια είναι η έξοδος; Το σκηνικό γύρω μας είναι απίστευτο, αλλά το μυαλό θέλει να απλοποιήσει τα πράγματα και ευχόμαστε να μην είναι η έξοδος σε κάποιο σημείο που βλέπουμε να δεσπόζει μεταξύ κορυφών, αλλά πολύ ψηλότερα από εμάς.

 

Ο παγετώνας στο απίστευτο kaprunen Torl .. τοίχος αδιαπέραστο, μας έκανε να αναρωτιόμαστε που είναι η έξοδος καθώς αυτό ήταν το θέαμα από το πλατό!

 

Προχωράμε μέσα από πανύψηλους βράχους και ξαφνικά φαίνεται κάτι σαν μονοπάτι αριστερά, που οδηγεί σε ένα χαμηλότερο σημείο, γεγονός που χαροποιεί τον συναθλητή μου. Και τότε τον βλέπω … ψηλά δεξιά μια μακρινή κόκκινη κουκίδα με μπατόν να είναι κοντά στο πέρασμα που απευχόμαστε να είναι η έξοδος! Το λέω στον συναθλητή μου, επικεντρωνόμαστε προς τα εκεί και – δυστυχώς – βλέπουμε πλέον κι άλλες κουκκίδες… απόγνωση! Γολγοθάς!  Ίσως η δυσκολότερη ανάβαση που έχω κάνει, συνυπολογίζοντας και την δυσκολία της διαδρομής μέχρι εκεί. Βγήκε όμως .. πάντα βγαίνει αυτή η τελευταία αιχμή. Το Kaprunen Torl στα 2.639 μέτρα υψόμετρο είναι στα πόδια μας. Αλλά μας ταλαιπώρησε και στην κατάβαση που ήταν η 1.5 Km χιονούρα που περιέγραψα πριν. Το οροπέδιο αυτό ήταν μαγικό. Πανέμορφο. Φέτος προστέθηκε στον αγώνα και σίγουρα θα μείνει αφού είναι από τα ωραιότερα αλλά και δυσκολότερα σημεία της διαδρομής τόσο των 110, όσο και των 50 χιλιομέτρων!

 

Βγαίνοντας στο πλατό, η θέα του Kapruner Torl και τα παιχνίδια του φωτός μέσα από τα σύννεφα, δημιουργούσαν ένα απόκοσμο τοπίο!


Παιχνίδια του καιρού! Κάθε μέρα ο καιρός ακολουθούσε το μοτίβο του να είναι ζεστός και ξάστερος, εκτός από ένα μισάωρο περίπου κάθε απόγευμα που ερχόταν .. καταιγίδα! Δημιουργούσε ερωτηματικά από την πρώτη μέρα η ένταση της. Σίγουρα θα την συναντούσα και μέσα στον αγώνα όπως και έγινε στην δύσκολη ανάβαση για τα πέρασμα Kalser Tauern στα 2.518 μέτρα. Αυτή η ανάβαση ήταν μετά την απίστευτη ηρεμία της λίμνης Dorfer See και η καταιγίδα ξέσπασε ξαφνικά. Δεν κράτησε πολύ ώρα αλλά είχε ένταση και μας έκανε να χρησιμοποιήσουμε σχεδόν όλο τον υποχρεωτικό εξοπλισμό, όσοι αθλητές βρισκόμασταν εκεί γύρω εκείνη τη στιγμή! Την νύχτα (ο αγώνας ξεκίνησε στις 24:00 βράδυ Παρασκευής) η ξαστεριά ήταν μοναδική, στο μέσο του αγώνα έκανε αρκετή ζέστη για την περιοχή (αιτία των ξαφνικών καταιγίδων) και ο ήλιος έκαιγε, μετά την καταιγίδα έμεινε μια όμορφη συννεφιά και το κερασάκι στην τούρτα ήταν η πυκνή ομίχλη στο πέρασμα της τεχνητής λίμνης/φράγματος Mooserboden που δυσκόλεψε για λίγη ώρα την κίνηση στην νύχτα και έκανε το τοπίο απόκοσμο!

 

Ολόγυρα δεκάδες επιβλητικές κορυφές πάνω από τα 3.000 μέτρα!


ITRA Mountain Level 9! Το Grossglockner Ultra-Trail επιβεβαίωσε τον βαθμό που του έδωσε η ITRA με πολύ εμφατικό τρόπο. Παρατεταμένες αναβάσεις σε δύσκολα μονοπάτια με πολύ μεγάλες κλίσεις (π.χ. το καταπληκτικής ομορφιάς και θέας μονοπάτι Wiener Höhenweg με την θέα χαμηλά στην τεχνητή λίμνη και δεξιά στον παγετώνα), το άγριο Pfortscharte στα 2.838 μέτρα, το επιβλητικό Kapruner Torl με τον παγετώνα στα 2.639 μέτρα), δύσκολες καταβάσεις στα περάσματα με μεγάλες και απότομες σάρες (Pfortscharte), ογκόλιθους (Kapruner Torl) και εκτεταμένα πεδία χιονιού (Kalser Tauern στα 2.518 μέτρα, Kapruner Torl), πολλά χιλιόμετρα πάνω από τα 2.000 μέτρα και πέντε δύσκολα περάσματα ψηλότερα, καθώς και δεκάδες χιλιόμετρα σε πολύ τεχνικό αλπικό τερέν.

 

Υπήρχαν όμως και εκτεταμένα κομμάτια που τρέχονταν, όπως μεγάλο μέρος από τα πρώτα 25 χιλιόμετρα μέσα σε πανέμορφα δάση και κοιλάδες σε συνδυασμό βατών μονοπατιών και χωματόδρομων, όλο το επίπεδο μονοπάτι μεταξύ των χιλιομέτρων 90 και 95 που καταλήγει στο φράγμα/τεχνητή λίμνη Mooserboden, με τις πολλές διασχίσεις ποταμιών στα οποία καταλήγουν καταρράκτες από ψηλά, μονοπάτια σε οροπέδια και κοιλάδες μεταξύ των ψηλών περασμάτων και φυσικά τα τελευταία χιλιόμετρα που ήταν μια εναλλαγή βατών μονοπατιών, χωματόδρομων και ασφάλτου στα τελευταία 2-3 χιλιόμετρα, καθώς κατέβαινα από το σταθμό Stüdlhütte στα 2.801 μέτρα μέχρι τον κεντρικό σταθμό στο Kals. Απίστευτα σουρεαλιστικά τα περάσματα μέσα από δυο μακριά τούνελ προς το τέλος του αγώνα, όπου μέσα στο σκοτάδι και τον ήχο από σταγόνες νερού που έσταζαν γύρω σε έκανε να αναρωτιέσαι αν όντως είσαι στον σωστό δρόμο ή όχι!

 

Παρατεταμένες αναβάσεις και καταβάσεις, χαρακτηριστικό των αγώνων στις Άλπεις!


Ενθουσιασμός! Παρότι δεν έχει τα μεγέθη του UTMB® ή του The North Face® Lavaredo Ultra-Trail,  ο ενθουσιασμός στην εκκίνηση ήταν εκπληκτικός. Υπήρχε μια αδημονία στην ατμόσφαιρα η οποία σε συνδυασμό με τον πολύ σωστό σε ρυθμό σχολιασμό  του ανθρώπου που ήταν πίσω από το μικρόφωνο και την πολύ δυνατή ροκ μουσική που έπαιζε διαμόρφωνε ένα κλίμα που μας “έφτιαχνε” πολύ. Εντύπωση επίσης μου έκανε το πόσο καλογυμνασμένοι έδειχναν όλοι οι συναθλητές που είχαν στηθεί στην εκκίνηση και ήταν έτοιμοι να ξεχυθούν στο σκοτάδι και σε μια περιπέτεια που θα κράταγε πολλές ώρες!

 

Όλα περνούν από το στομάχι! Έτσι λέει ένα ρητό και ιδιαίτερα σε αγώνες ultra trail η σωστή τροφοδοσία παίζει εξαιρετικά σπουδαίο ρόλο. Οι σταθμοί ανεφοδιασμού ήταν έξι σε μήκος 110 χιλιομέτρων – ημιαυτονομία - και είχαν μεγάλη ποικιλία φαγητών και υγρών, ιδιαίτερα οι δυο κεντρικοί που είχαν και ζεστή σούπα και γεύμα ζυμαρικών και μάλιστα με δυο διαφορετικές σάλτσες. Σε όλους τους σταθμούς υπήρχαν καρπούζι, διάφορα σνακς, κέικ, μικρά ψωμάκια με τυρί και σαλάμι, ενεργειακές μπάρες και gels, ντοματίνια, τσάι … μέχρι και red bull υπήρχε και φυσικά άφθονη κόκα κόλα! Ο κεντρικός σταθμός στο Kals (60o χιλιόμετρο) ήταν διαμορφωμένος σε μεγάλο εσωτερικό χώρο με πάγκους και πολύ καλή οργάνωση. Μου έφεραν το drop-Αντιθέσεις!bag μου, το φαγητό μου, μου γέμισαν τα παγούρια νερό .. τα πάντα! O δεύτερος κεντρικός επίσης σε εσωτερικό χώρο ξενοδοχείου και το ίδιο λειτουργικός. Εξαιρετικοί εθελοντές σε κάθε σημείο της διαδρομής και ρόλο στον αγώνα! Μέχρι και καφέ που ζήτησα μου έφτιαξε μια απίστευτα ευγενική, γρήγορη και αποδοτική κυρία στο Kals μέχρι να αλλάξω ρούχα και παπούτσια, δίνοντας μου τον χρόνο να "ταξιδέψω" με κάτι όμορφο που διάβασα σε ένα χαρτάκι και με συγκίνησε! Όσο για το νερό, έβρισκες σε αφθονία σε ολόκληρη την διαδρομή του αγώνα.

 

Κάποιος να μας φυλάει! Υψηλής ποιότητας η ασφάλεια στον αγώνα με οργανωμένες ομάδες σε όλα τα κρίσιμα σημεία. Όσοι αθλητές κουβαλούσαμε και το chip εντοπισμού θέσης της Tractalis που είχε και πλήκτρο άμεσης βοήθειας νιώθαμε ακόμη μεγαλύτερη ασφάλεια. Ο υποχρεωτικός εξοπλισμός (που χρειάστηκε τελικά στον μεγάλο αγώνα) ελέγχτηκε τόσο κατά την διαδικασία εγγραφής, όσο και μπαίνοντας στον κεντρικό σταθμό στο Kals, στο 60ο χιλιόμετρο του αγώνα. Παρόλα αυτά, η προκήρυξη ζητούσε καθαρά ο αθλητής να έχει εμπειρία κίνησης σε δύσκολο αλπικό περιβάλλον και όντως χρειαζόταν αυτό. Δεν είμαστε άλλωστε παιδιά, ούτε τα ultra-trail είναι λαϊκός μαζικός αθλητισμός και ξέρουμε ότι το ορεινό τρέξιμο όπως και κάθε outdoor δραστηριότητα δεν μπορεί ποτέ να είναι απολύτως ασφαλές!

 

Η κίνηση σε σημεία όπως χιονούρες, καταβάσεις σε σάρες, εκτεθειμένα σημεία σε πτώσεις βράχων (είχα μια τέτοια εμπειρία λίγο πριν φτάσω στην κορυφή της πρώτης κιόλας ανάβασης όταν αναγκάστηκα να πέσω στο πλάι για να αποφύγω βράχο που αποκολλήθηκε από τον προπορευόμενο αθλητή), καταιγίδα και περάσματα πάνω από τάβλες σε ποτάμια με το νερό ορμητικό να καλύπτει τα παπούτσια μιας και η καταιγίδα φούσκωσε για Τίποτα όμορφο δεν κερδίζεται εύκολα .. κάθε κουρασμένο και πονεμένο χαμόγελο όμως αντιστοιχούσε σε μια όμορφη εικόνα και ένα χαρούμενο συναίσθημα - κάπου στο 65ο Km, πλησιάζοντας την λίμνη Dorfer See!λίγη ώρα τα ποτάμια, ήθελε σίγουρα να γνωρίζεις πως θα αποφύγεις τον κίνδυνο. Η διοργάνωση είχε οργανωμένο σχέδιο προφύλαξης σε περίπτωση έντονων καιρικών συνθηκών – άλλωστε μιλάμε για τις Άλπεις και πολύ ψηλά υψόμετρα - αλλά ευτυχώς δεν χρειάστηκε κάτι τέτοιο.

 

Ζεστασιά! Δεν θα βρει κάποιος εδώ την ατμόσφαιρα μεγάλων αγώνων ultra-trail με χιλιάδες αθλητές. Θα βρει μια διαφορετική, ζεστή ατμόσφαιρα. Από την πολύ όμορφη και μαζεμένη expo και την όλο χαμόγελα διαδικασία εγγραφής, μέχρι την εξαιρετική press conference που έγινε σε μια μορφή συζήτησης μεταξύ μας καθώς απολαμβάναμε τον καφέ μας στο πανέμορφο lobby ενός κουκλίστικου ξενοδοχείου στο Kaprun, όλα απέπνεαν μια οικογενειακή ατμόσφαιρα που σε έκανε να αισθάνεσαι φιλικά και οικεία προς τους διοργανωτές και τους εθελοντές. Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση από τις ομιλίες των επικεφαλής του τουρισμού των περιοχών που πέρναγε ο αγώνας, το πόσο θέλουν να τον χρησιμοποιήσουν στα πλαίσια του αθλητικού τουρισμού της περιοχής, προσθέτοντας με δική τους πρωτοβουλία και άλλους μικρότερους αγώνες και event trail running την καλοκαιρινή περίοδο.

 

Το ίδιο και τα τοπικά ξενοδοχεία, με αποκορύφωμα το καταπληκτικό Berghotel RudolfShutte που οργάνωσε και κράτησε τον ένα από τους δυο κεντρικούς σταθμούς της διαδρομής. Είναι κάτι που πρέπει να το δούμε πολύ ζεστά και στην χώρα μας, έστω σε επίπεδο ιδιωτικής πρωτοβουλίας μιας και το κράτος απέχει παρασάγγας από το να υποστηρίξει τέτοιες ενέργειες! Πολύ λειτουργικό, πληροφοριακό και ακριβές το web-site όπως και το πολυσέλιδο φυλλάδιο της διοργάνωσης. Τέλος, χαρήκαμε πολύ και νιώσαμε όμορφα από την αντιμετώπιση τόσο των διοργανωτών όσο και των ανθρώπων της Dynafit ως προς την συμμετοχή μας σαν Advendure και χορηγοί επικοινωνίας στον αγώνα και σε όλες τις παράλληλες δραστηριότητες

 

Πολύ ζεστή ατμόσφαιρα σε κάθε στιγμή της διοργάνωσης!


Dynafit! Αγκάλιασε μοναδικά τον αγώνα, ο οποίος άλλωστε ταιριάζει και στην φιλοσοφία της εταιρείας ως προς τις outdoor δραστηριότητες και ιδιαίτερα το mountain/skyrunning. Στην press conference μοίρασαν σε όλους τους συμμετέχοντες ένα όμορφο δώρο σε πολύ καλαίσθητο πακέτο, με διάφορα καλούδια. Εξαιρετική η παρουσίαση των elite αθλητών και επίσης πολύ καλές τιμές και μεγάλη ποικιλία στο περίπτερο της εταιρείας στην expo! To ίδιο όμορφη ήταν και η μπλούζα finisher την οποία πήραμε αμέσως μετά τον τερματισμό!

 

Το Grossglockner Ultra Trail είναι μια διοργάνωση που σε ταξιδεύει στο ψηλότερο βουνό της Αυστρίας, διασχίζοντας δυο φορές τις Άλπεις, και σε τοπία πανέμορφα και μοναδικά, ιδίως για αθλητές από την χώρα μας και γενικά τον Ευρωπαϊκό Νότο. Δεν σου δίνει εύκολα όμως όλες αυτές τις εικόνες και τα συναισθήματα που θα βιώσεις. Θα σε δοκιμάσει πολύ, θα σε κάνει να πονέσεις και να προσπαθήσεις να ξεπεράσεις τον εαυτό σου ώστε να τα γευτείς. Έτσι άλλωστε αποτυπώνονται ακόμη περισσότερο οι εικόνες και τα βιώματα μέσα μας. Ιδιαίτερα ο μεγάλος αγώνας της διοργάνωσης απευθύνεται σε αθλητές ορεινού τρεξίματος με εμπειρία σε τρέξιμο σε Αλπικό περιβάλλον, δυνατούς και αποφασισμένους να βιώσουν κάτι ξεχωριστό. Θα τους ανταμείψει  όχι μόνο με την ομορφιά της διαδρομής, αλλά και με την ζεστασιά των ανθρώπων της διοργάνωσης που προσφέρεται απλόχερα.

 

 

 

Τα αποτελέσματα της φετινής διοργάνωσης μπορείτε να τα δείτε εδώ.

 

Το Grossglockner Ultra Trail 2017 θα πραγματοποιηθεί το διήμερο 21-23 Ιουλίου 2017 και οι εγγραφές, όπως και κάθε πληροφορία για την διοργάνωση, υπάρχουν στο web-site της διοργάνωσης.

 

Το Advendure ήταν χορηγός επικοινωνίας της  φετινής διοργάνωσης και φιλοξενήθηκε απλόχερα και με πολύ ευγένεια στο Kaprun για την συμμετοχή μας στον αγώνα. Ευχαριστούμε για την ευκαιρία να ζήσουμε αυτή την όμορφη εμπειρία τον κ. Γιώργο Κλαουδάτο και την Dynafit Greece, την Dynafit και φυσικά τον κ. Hubert Resch, επικεφαλή του Grossglockner Ultra Trail, και τους διοργανωτές του αγώνα.

 

Δημήτρης Τρουπής

Photo ©: Grossglockner Ultra Trail, Δημήτρης Τρουπής, Mattias Kodhym, Dynafit

Δημήτρης Τρουπής

Γεννήθηκε στο Ξυλόκαστρο Κορινθίας το 1969 και ζει στην Πάτρα τα τελευταία 30 χρόνια. Συμμετείχε στην συντακτική ομάδα του Adventure Zone από το 2009, ενώ μαζί με τον Τάκη Τσογκαράκη ίδρυσαν και "τρέχουν" το Advendure.  Παθιάζεται με τους αγώνες ορεινού τρεξίματος, υπεραντοχής και  περιπέτειας. Έχει πολλές συμμετοχές και διακρίσεις σε αγώνες ορεινού τρεξίματος όλων των αποστάσεων, με έμφαση στους αγώνες ultra trail.  Θεωρεί ότι το τρέξιμο στην φύση μας βοηθά να ενισχύσουμε την περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση μας.

www.advendure.com

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

10 Years @Rout100miles, A Travel in History ... https://t.co/HY0fNw8S5e https://t.co/0Jek3WrAtH
Imressive closing of the @Skyrunning_com 2018 season in Limone! https://t.co/36JfywsGFC #ISD | Photo (c)… https://t.co/7OzCkCYU35
@SalomonSports Store Κηφισιάς: Μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη λίγες ημέρες πριν τα επίσημα εγκαίνια:… https://t.co/X8emTgCsyu
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

Αύξηση της ταχύτητας ή του αριθμού επαναλήψεων σε διαλειμματικές προπονήσεις και πότε;

10 Χρόνια Rodopi Ultra Trail, ένα Ταξίδι στον Χρόνο...

Με εντυπωσιακό ρεκόρ έκλεισε η σεζόν του Migu Run Skyrunner® World Series στον Limone Extreme SkyRace®

Salomon Store Κηφισιάς: Μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη λίγες ημέρες πριν τα επίσημα εγκαίνια!

Ios Adventure – Ένα τριήμερο multi-sport περιπέτειας στο νησί της ατέλειωτης νιότης και της ξέφρενης διασκέδασης!

Τρέχεις στον πρώτο σου ultra βουνού; Ένας μίνι "οδηγός επιβίωσης"

Andros Trail Race 2018: Κι όμως ... είναι ακόμα εδώ!

Για πρώτη φορά Έλληνες ορειβάτες στο Manaslu (8.163μ)

 Άρωμα Ελλάδας στο Salomon Ultra Pirineu!