Ο Ορεινός Αγώνας Βρυσεάδας γεννήθηκε σαν ιδέα δύο χρόνια πριν από τον πυρήνα του Συλλόγου Βρυσεατών και φίλων της Αναβρυτής "Η Φανερωμένη" και σκοπό είχε να ενώσει τις 3 κοινότητες που παλιά απάρτιζαν τον κραταιό Δήμο Αναβρυτής: Τα Περγανταίικα, την Αναβρυτή και την Σοχά. Φέτος, στην 3^η διοργάνωση του αγώνα και μετά από πολλή δουλειά κατάφεραν να ενώσουν σε μία καταπληκτική διαδρομή τα τρία αυτά χωριά.

Η Αναβρυτή αποτελεί ένα πρώην κεφαλοχώρι στους πρόποδες του ανατολικού Ταϋγέτου στο οποίο η –εύθραυστη όπως αποδείχθηκε – τουριστική ανάπτυξη της προηγούμενης δεκαετίας δεν έφτασε ποτέ με αποτέλεσμα να διατηρεί στο ακέραιο όλα τα χαρακτηριστικά του χωρίς αλλοιώσεις. Καλά κρυμμένο στα 850 μέτρα υψόμετρο από την πρωτεύουσα του νομού Σπάρτη αλλά και τον γειτονικό πολύβουο Μυστρά, η Αναβρυτή είναι το εφαλτήριο για κάποια από τα ωραιότερα μονοπάτια της χώρας μας, σε τμήματα των οποίων πατάει και το Ευρωπαϊκό Ε4. Μονοπάτια που ενώνουν τα χωριά που βρίσκονται στις παρυφές του Ταϋγέτου ή οδηγούν στις κορφές του επιβλητικού αυτού βουνού που στέκει αγέρωχα πάνω από το χωριό.

Η αγάπη των ανθρώπων του χωριού για τον τόπο τους φαίνεται από την πρώτη κουβέντα που θα ανοίξεις μαζί τους. Την Αναβρυτή την είχαμε επισκεφθεί και παλαιότερα μόνο όμως για να ξεκινήσουμε τις πεζοπορικές και ορειβατικές εξορμήσεις προς το βουνό. Φέτος όμως είχαμε το προνόμιο να γνωρίσουμε τέτοιους ανθρώπους οι οποίοι σαν μοναδικό σκοπό έχουν να κάνουν το χωριό τους όχι τουριστικό προορισμό αλλά έναν προορισμό ήπιου αθλητικού και πεζοπορικού τουρισμού αφήνοντας παρακαταθήκη καθαρά και σηματοδοτημένα μονοπάτια για χρήση από δρομείς και πεζοπόρους όλον τον χρόνο. Με αυτόν τροπο εκτός των άλλων θέλουν να «αφυπνίσουν» τους ντόπιους επιχειρηματίες –κάτι που εν μέρει κατάφεραν φέτος- και να τους κάνουν να νιώσουν τον αγώνα «δικό τους» αφού αυτοί θα είναι οι περισσότερο κερδισμένοι.

Κέντρο όλων των προ-αγωνιστικών και αγωνιστικών εκδηλώσεων το πρώην Δημοτικό Σχολείο Αναβρυτής. Πρώην γιατί δυστυχώς δεν λειτουργεί στο χωριό κανένα σχολείο πια μιας και οι μόνιμοι κάτοικοι του χωριού τον χειμώνα είναι ελάχιστοι. Το Σάββατο το απόγευμα στον χώρο του Δημοτικού που τώρα στεγάζεται το Βοτανικό Μουσείο του χωριού ξεκίνησαν οι προ-αγωνιστικές εκδηλώσεις με μία πολύ σημαντική παρουσίαση με τίτλο και περιεχόμενο «Αντιμετώπιση προβλημάτων υγείας και παροχής πρώτων βοηθειών στο βουνό». Την παρουσίαση επιμελήθηκαν διασώστες και διασώστριες της Ελληνικής Ομάδας Διάσωσης – Παράρτημα Σπάρτης οι οποίοι είχαν επιφορτιστεί και το έργο των πρώτων βοηθειών την ημέρα του αγώνα. Την παρουσίαση παρακολουθήσαμε με αληθινό ενδιαφέρον τόσο οι εθελοντές όσο και όσοι αθλητές ήμασταν εκεί το απόγευμα πριν τον αγώνα. Εξηγήθηκαν συμπτώματα αλλά και κάποιοι βασικοί τρόποι αντιμετώπισης όλων των σοβαρών καταστάσεων στις οποίες μπορούμε να βρεθούμε ανά πάσα στιγμή στο βουνό: Υποθερμία, θερμοπληξία, αφυδάτωση, υπονατριαιμία, θλαστικά τραύματα, διαστρέμματα κλπ. Αξίζουν συγχαρητήρια τόσο στους ανθρώπους της ΕΟΔ που αφιλοκερδώς ήταν πρόθυμοι να μας παρουσιάσουν γνώσεις που θα έπρεπε να είναι αυτονόητες για όλους μας όσο και στους ανθρώπους της διοργάνωσης που πήραν την πρωτοβουλία αυτή. Μία πρωτοβουλία που αξίζει και πρέπει να βρει μιμητές από όλους τους διοργανωτές ορεινών αγώνων, όχι μόνο μία, αλλά πολλές φορές μιας και η «επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως».

Την παρουσίαση ακολούθησε χορταστικό προαγωνιστικό γεύμα με γενναίες μερίδες μαρακονάδας τόσο για τους αθλητές όσο και για τους συνοδούς στον χώρο του σχολείου σε ωραίο και παρεϊστικο κλίμα.

Το πρωί του αγώνα η θερμοκρασία προϊδέαζε για μια πολύ ζεστή ημέρα, κάτι που ευτυχώς δεν επαληθεύτηκε στο έπακρο αφού η συννεφιά που ήρθε τις επόμενες ώρες μετρίασε την ζέστη δίνοντας σε γενικές γραμμές καλές συνθήκες για αγώνα. Η πρωινή διαύγεια της ατμόσφαιρας μας έδωσε μερικές μαγικές εικόνες του επιβλητικού Ταϋγέτου ανοίγοντάς μας την όρεξη για … κάτι παραπάνω από κίνηση σε μονοπάτια που κινούνται στις παρυφές του. Όρεξη που οι ίδιοι οι διοργανωτές συμμερίζονται έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού τους κάτι διαφορετικό για του χρόνου!

Αυτά είναι όμως μελλοντικά σχέδια ενώ το τώρα απαιτούσε από τους δρομείς των δύο αγώνων των 30 και 13 χιλιομέτρων που είχαν κοινή εκκίνηση αυτοσυγκέντρωση για αυτό που θα ακολουθούσε. Μία μικρή καθυστέρηση λόγω πολυκοσμίας στην γραμματεία –ίσως τα νούμερα να πρέπει να δίνονται και την προηγούμενη μέρα στους δρομείς που είναι ήδη εκεί- και αυτό που ακολουθούσε ήταν από μόνο του … χορταστικό!

Μία διαδρομή με ποικιλία τόσο στο τερέν όσο και σε κλίσεις δεν σε άφηνε να βαρεθείς ποτέ. Το πυκνό δάσος βελανιδιάς και οξιάς στα χαμηλότερα υψόμετρα, ελάτης και μαυρόπευκου στα υψηλότερα εναλλασσόταν με ξέφωτα που χάριζαν απίστευτη θέα τόσο στις ψηλές κορφές όσο και τον Λακωνικό κόλπο.

Το τερέν ήταν αρκετά μαλακό και «τρεξιματικό» σε ένα ποσοστό περίπου 80% ενώ το υπόλοιπο ήθελε απλά λίγο περισσότερη προσοχή και ένα παπούτσι λίγο περισσότερο προστατευτικό. Highlight της διαδρομής ένα τμήμα μονοπατιού 5 ολόκληρων χιλιομέτρων το οποίο ανοίχτηκε εξ’ ολοκλήρου σχεδόν από το μηδέν παρακάπτοντας κάποια χιλιόμετρα δασικού χωματόδρομου, παραδίδοντας έτσι στους δρομείς και τους περιπατητές ένα αληθινό διαμάντι. Ένα πανέμορφο roller coaster, στενό, φιδογυριστό και παχνιδιάρικο, ιδανικό για να λυθούν τα πόδια μετά από 17 χιλιόμετρα στα οποία και είχε μαζευτεί η περισσότερη υψομετρική ανάβαση.

Εύκολος σε γενικές γραμμές αγώνας χωρίς ακραίες κλίσεις και υψομετρικές διαφορές με μόνη δυσκολία το σχετικά συνεχόμενο ανέβα – κατέβα που δεν άφηνε τα πόδια να πάρουν ρυθμό απαιτώντας δύναμη μέχρι και τα τελευταία μαρτυρικά μέτρα ανάβασης μέσα στο χωριό! Μοναδικό «αδιάφορο» σημείο της διαδρομής τα τελευταία 5 χιλιόμετρα που ένωναν το χωριό Σοχά με τον τερματισμό. Εκεί όμως ήσουν τόσο «γεμάτος» από τα προηγούμενα 25 που πραγματικά δεν έδινες σημασία βλέποντας από μακριά την όμορφη Αναβρυτή.

Η σηματοδότηση εξαντλητική – έως υπερβολική- με χιλιομετρική σήμανση όχι μόνο ανά χιλιόμετρο αλλά ανά 500 μέτρα (!!!) κάτι που ομολογουμένως δεν θυμάμαι να έχουμε ξαναδεί σε άλλον αγώνα! Οι διοργανωτές μας διαβεβαίωσαν ότι σκοπός τους στο μέλλον είναι να μην ξαναχρησιμοποιήσουν τις απροκόκκινες ταινίες έργου και να δημιουργήσουν μόνιμου τύπου σήμανση για τις διαδρομές του αγώνα αφού όπως προαναφέραμε απώτερός τους σκοπός μεταξύ άλλων είναι να κάνουν την Αναβρυτή δρομικό προπονητικό προορισμό.

Η διαδρομή ήταν σχεδιασμένη έτσι ώστε να περνάει από φυσικές πηγές και βρύσες του βουνού και μοναδικό σημείο ως προς την υδροδοσία που απλά ήθελε λίγο προσοχή ήταν από το 5^ο έως και το 14^ο χιλιόμετρο για τον μεγάλο και αντίστοιχα από το 5^ο έως και τον τερματισμό για τον μικρό αγώνα των 13 χιλιομέτρων. Ο αγώνας είχε τον χαρακτήρα της αυτονομίας και για αυτό δεν προσφερόταν κάποιου είδους τροφοδοσία παρά μόνο πριν και μετά τον αγώνα στον τερματισμό. Εδώ να τονίσουμε και μία πρωτοτυπία της διοργάνωσης η οποία μπορεί μεν να μην είχε οικονομική συνδρομή για την συμμετοχή σε κάποιον αγώνα, απαιτούσε όμως για την έγκαιρη εγγραφή ένα ποσό σαν εγγύηση το οποίο επιστρεφόταν ακέραιο με την παρουσία του δρομέα στην γραμματεία πριν τον αγώνα.

Στους αγώνες ξεκίνησαν συνολικά 85 δρομείς, ίσα μοιρασμένοι στους δύο αγώνες των 30 και 13 χιλιομέτρων. Νικητές στον μεγάλο αγώνα ο Απόστολος Μέμος με 3.24.15, 2ος ο Σταύρος Παπαδόπουλος με 3.44.05 και 3ος ο Χρήστος Μασούρας με 3.45.18. Στις γυναίκες νικήτρια τερμάτισε η Ελένη Καλλία 4.33.27, 2η η Ειρήνη Γιάννε με 4.42.43 και 3η η Σοφία Κονταξάκη με 5.27.25. Στον μικρότερο αγώνα των 13 χιλιομέτρων νικητής τερμάτισε ο Γιάννης Δημόπουλος με 1.24.36, 2ος ο Παναγιώτης Γκόφας με 1.26.55 και 3ος ο Θεόδωρος Μαλτέζος με 1.31.14. Στις γυναίκες νικήτρια τερμάτισε η Δώρα Φιφλή με 2.04.28, 2η η Νικολία Γιάνναρου με 2.14.59 και 3η η Tapelek Klaudia με 2.20.32. Δείτε εδώ όλα τα αποτελέσματα των αγώνων.

Στον τερματισμό τα χειροποίητα μετάλλια και τα έπαθλα ήταν ιδιαίτερης αισθητικής αξίας ενώ όλοι δικαιούνταν ένα σνακ, νερό, τσάι ή παγωμένη μπύρα.

Φύγαμε με τις καλύτερες αναμνήσεις δίνοντας την υπόσχεση να ξαναβρεθούμε στα μονοπάτια του Ταϋγέτου. Η Αναβρυτή και ο Ορεινός Αγώνας Βρυσεάδας είναι ένας καλά κρυμμένος θησαυρός ο οποίος αξίζει να τον ανακαλύψουμε…

Ευχαριστούμε τους ανθρώπους της Αναβρυτής και του αγώνα τόσο για την θερμή υποδοχή όσο και για την φιλοξενία.