Πέμπτη 20 Οκτωβρίου 2016: Ένα καλοστημένο ανέκδοτο όχι πολλά χρόνια πριν. 197 στην εκκίνηση του πιο δύσκολου αγώνα βουνού στην Ελλάδα; Κι όμως! O ROUT δεν έφτασε σε αυτό που είναι σήμερα με κάποιο μαγικό ραβδάκι. Δεν υπάρχουν μαγικά ραβδάκια παρά μόνο στις οπτασίες των αθλητών που καταφέρνουν να περάσουν τα όριά τους τρέχοντας στα απέραντα δάση της Ροδόπης. Η μαγική συνταγή είναι μία, συνταγή που θα πρέπει και στις επόμενες διοργανώσεις να παραμείνει αναλλοίωτη. Η συνέπεια, η συνέχεια, η σκληρή δουλειά μέσα από αντιξοότητες, η αγάπη για αυτό που κάνουν όσοι εμπλέκονται στην υπόθεση του αγώνα και το κυριότερο, ο σεβασμός στον αθλητή / φίλο που θα αισθανθεί μέρος μιας μοναδικής παρέας, της παρέας του ROUT!

Φέτος η παρέα αυτή μεγάλωσε πολύ και έφτασε ούτε λίγο ούτε πολύ τον απίστευτο αριθμό των 197 αθλητών μεταξύ των οποίων 15 αλλοδαποί δρομείς! Από αυτούς, πάνω από 100 είναι εκείνοι που θα βρεθούν για πολλοστή φορά στο Δασικό Χωριό της Χαϊντούς. Τι είναι αυτό όμως που πραγματικά κάνει όσους έχουν τρέξει έστω μία φορά να μην μπορούν να πουν όχι με την πρώτη ευκαιρία; Τι είναι αυτό που έλκει κάθε χρόνο όλο και περισσότερους παρόλη την δεδομένη δυσκολία του; Για όσους τον έχουν ζήσει και έχουν τρέξει στα μονοπάτια του, καταλαβαίνουν τι είναι αυτό που τους τραβάει κάθε χρόνο εκεί, στις εσχατιές της Ροδόπης. Η απίστευτη ομορφιά της διαδρομής, η εσωτερικότητα και το μυστηριακό τοπίο αυτής της όμορφης γωνιάς της πατρίδας είναι θέλγητρο για δεκάδες ultra trailers μέχρι σήμερα. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Αυτό που έλκει τους επίδοξους advendurunners είναι η απόλυτη πρόκληση του στοιχείου της περιπέτειας που ενσωματώνει αυτός ο αγώνας. Η στοιχειώδης εξωτερική υποστήριξη (μόλις έξι σταθμοί σε 164 χιλιόμετρα-100 μίλια) αναγκάζει τον αθλητή να στηριχθεί στις δικές του δυνάμεις για να αντιμετωπίσει τις υποκειμενικές και αντικειμενικές δυσκολίες του αγώνα, διασχίζοντας εντελώς ακατοίκητες περιοχές και πανέμορφα δάση και τελικά γίνεται ένα με το φυσικό περιβάλλον, κάτι όμως που αποτελεί και την πεμπτουσία του γεγονότος. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Η ζεστασιά των ανθρώπων της διοργάνωσης, διοργανωτών και εθελοντών είναι συγκλονιστική και συγκινητική δημιουργώντας την ξεχωριστή αίσθηση ότι όλο αυτό έχει στηθεί για σένα και μόνο για σένα…

Λίγη ιστορία…

Το 2009 η διοργάνωση του ROUT ενσωμάτωνε 4 διαφορετικές αγωνιστικές δοκιμασίες συγκεντρώνοντας πλήθος αθλητών. Συνολικά σχεδόν 200 αθλητές στάθηκαν στην εκκίνηση ενός από τους 4 αγώνες που διοργανώθηκαν τον Οκτώβρη εκείνο: Rodopi Ultra Trail 123χλμ, Rodopi-42 42χλμ, RelayROUT αγώνα σκυταλοδρομίας στην μεγάλη διαδρομή του αγώνα και RodE (Rodopi Experience) των 15 χλμ. Νικητής στην 1η εκείνη ιστορική διοργάνωση ήταν ο Νίκος Σιδερίδης με 16:40:00 γράφοντας έτσι πρώτος την ιστορία του αγώνα. Στις γυναίκες η μεγάλη Ιρένα Μαλιμπόρσκα τερμάτισε 3η γενικής σε 20:09:01 παρέα με τους Βαγγέλη Μπάκα και Βασίλη Περικλέους γράφοντας έτσι κι αυτή με χρυσά γράμματα το όνομά της στην υπόθεση ROUT.

Τον Μάρτιο του 2010 ο Λάζαρος Ρήγος με τον Ηλία Σπυριδόπουλο ξεκινούν να γράψουν Ιστορία και να αποδείξουν ότι ένας αγώνας 100 μιλίων στην Ελλάδα μπορεί επιτέλους να γίνει πραγματικότητα. Ο Ηλίας δεν καταφέρνει να ολοκληρώσει την προσπάθεια και ρίχνεται στην μάχη της υποστήριξης του Λάζαρου ο οποίος ολοκληρώνει μέσα σε αντίξοες καιρικές συνθήκες τον μηδενικό ROUT 100 μιλίων σε 34 ώρες και 32 λεπτά γράφοντας πραγματικά Ιστορία… (διαβάστε την συγκλονιστική μαρτυρία του ίδιου). Λίγους μήνες μετά, στις 8 Οκτωβρίου του 2010, ο πρώτος αγώνας βουνού 100 μιλίων στην Ελλάδα, ο Rodopi Ultra Trail (ROUT) πήρε σάρκα και οστά. Μεγάλος νικητής ο Νίκος Σιδερίδης ο οποίος επέστρεψε στην Ροδόπη με 26.59.55 ενώ η Ναταλία Παπουνίδου με 32.14.15 ήταν η πρώτη γυναίκα που τερμάτισε στον ιστορικό εκείνο αγώνα..

Το 2011 και με μοναδικό αγωνιστικό γεγονός πια τον ROUT 100 miles, οι δρομείς που ταξίδεψαν στην Ροδόπη ήταν ακόμη λιγότεροι συνολικά αφού μόλις 63 στάθηκαν στην γραμμή της εκκίνησης του αγώνα. Ήταν η πρώτη χρονιά που έλαμψε το άστρο του Νίκου Πετρόπουλου, ο οποίος κάνοντας έναν απόλυτα μοναχικό αγώνα τερμάτισε πρώτος σε 24.46.36, 4 ώρες σχεδόν νωρίτερα γρήγορα από τον 2ο Δημήτρη Δεσποινιάδη! Η Λόρα Ρεπσένκο με 36.06.27 και η Κική Χαραλαμπίδου με 40.53.28 ήταν οι μοναδικές γυναίκες που έτρεξαν εκείνη την χρονιά. Μπορεί οι αθλητές που έτρεξαν τότε να ήταν ελάχιστοι σχετικά με την γενικότερη ανάπτυξη του αθλήματος εκείνα τα χρόνια, φάνηκε όμως ότι κάτι αλλάζει. Το δώρο που έλαβαν οι αθλητές δεν είχε προηγούμενο σε ελληνικό –και όχι μόνο- επίπεδο. Ένα υπέροχο soft shell μπουφάν όπου αναγραφόταν το ονομ/νυμο κάθε αθλητή! Ήταν επίσης η πρώτη φορά που ελληνική διοργάνωση συμπεριέλαβε «ζωντανή κάλυψη» του αγώνα μέσω live blogging πλατφόρμας. 

Το 2012 ήταν σημείο καμπής για τον αγώνα. Κάτι φαίνεται ότι τραβούσε «πίσω» τους έλληνες αθλητές από το να δοκιμάσουν την απόλυτη πρόκληση στην Ελλάδα που άκουγε στο όνομα ROUT. Φτάνοντας στην 3η συνεχή χρονιά ο αγώνας με την μορφή που γνωρίζουμε μέχρι και σήμερα, είδε 5 μόλις παραπάνω αθλητές να τρέχουν στην διαδρομή του, φτάνοντας δηλαδή τον αριθμό των 68 εκκινησάντων, αριθμός αρκετά μικρός ακόμη για έναν αγώνα της αναμφισβήτητης δυσκολίας του ROUT. Ίσως οι έλληνες δρομείς δεν ήταν ακόμη έτοιμοι να βιώσουν έναν αγώνα με χαρακτηριστικά περιπέτειας αφού τόσο οι λίγοι σταθμοί τροφοδοσίας, η μεγάλη θετική υψομετρική, όσο και η δεδομένη απομόνωση στις εσχατιές της Ροδόπης ήταν χαρακτηριστικά που μάλλον «τρόμαζαν». Ενδεικτικό του γεγονότος αυτού και το ποσοστό τερματισμών που το 2012 μόλις μετά βίας άγγιξε το 50% αφού 34 αθλητές μόνο κατάφεραν να περάσουν την γραμμή του τερματισμού. Παρ’ όλες τις δυσκολίες εκείνης της χρονιάς, οι διοργανωτές κατάφεραν να προσφέρουν έναν αγώνα αντάξιο της φήμης και του ονόματος που σιγά σιγά έχτιζε ο ROUT χρόνο με τον χρόνο. Μεγάλος νικητής ο Λεωνίδας Αθανασόπουλος με 26.17.49 ο οποίος κατέβασε την επίδοση που είχε πετύχει το 2011 κατά 4,5 περίπου ώρες! Εκπληκτική επίδοση είχαμε εκείνη την χρονιά από την Ραννέλλε Μακκόη όμως η οποία είναι η μόνη γυναίκα που κατέχει επίδοση κάτω από 30 ώρες αφού στην πρώτη της συμμετοχή τερμάτισε σε 29.50.56, 6η γενικής!

Το 2013 σηματοδοτεί την μεγάλη αλλαγή για τον αγώνα! Δώδεκα διεθνείς συμμετοχές από Μ.Βρετανία, Ρουμανία, Ρωσία, Ολλανδία και Ισλανδία και 88 συμμετοχές στον αγώνα ήταν αναμφισβήτητα ένα άλμα προς τα εμπρός για τον ROUT! Επέστρεψε η ζωντανή μετάδοση την οποία είχε επιφορτιστεί το Advendure αλλά επέστρεψε και ο Νίκος Πετρόπουλος ο οποίος κάνει ρεκόρ αγώνα με μία επίδοση κάτω από τις 24 ώρες: το 23.49.11 μπορεί από μόνο του είναι μεγάλο επίτευγμα, όσοι όμως ζήσαμε τον αγώνα από κοντά εκείνη την μέρα μείναμε άφωνοι με την δύναμη που είχε ο Νίκος μέχρι το τελευταίο μέτρο τρέχοντας επί της ουσίας χωρίς ανταγωνισμό! Πρώτη γυναίκα η βρετανίδα Nicky Taylor η οποία τερμάτισε μαζί με τον σύζυγό της Tom Sutton σε 33.33.59. Ήταν πλέον φανερό ότι κάτι άλλαζε σιγά σιγά...

Φτάνοντας στο 2014 ήταν πια δεδομένο ότι τίποτα δεν θα μπορούσε να είναι όπως πριν. Όλο και περισσότεροι αθλητές μαθαίνουν την Ροδόπη και το Δασικό Χωριό αφού και ο Rodopi Challenge παίρνει πια επίσημη θέση στο καλεντάρι και εξοικειώνονται με την ιδέα της συμμετοχής σε έναν τέτοιον αγώνα. Οι 115 συμμετοχές εκ των οποίων οι 12 διεθνείς, είναι ένα νούμερο που φαντάζει εξωπραγματικό, συγκρινόμενο με αυτό που ήταν η πραγματικότητα μόλις 3 χρόνια νωρίτερα. Η ώρα της ανταμοιβής δεν θα αργούσε να φτάσει. Νικητής σε εκείνον τον αγώνα ο Παύλος Μαυρογιάννης με 24.31.14 ενώ συγκλονιστική ήταν η μάχη για την 2η θέση του Νίκου Σιδηρόπουλου με τον Στράτο Ράλλη που έβγαλε τον πρώτο «νικητή» (πόσο λάθος μπορεί να ακούγεται αυτό για έναν τέτοιο αγώνα που όλοι είναι νικητές άραγε…) με 24.59.22 ενώ ο Ράλλης που μείωνε συνέχεια την διαφορά μέχρι και τον τερματισμό έφτασε μερικά μόλις δευτερόλεπτα αργότερα, σε 25.00.15 !!!! Πρώτη γυναίκα το 2014 η Tatiana Maslova από την Ρωσία με 30.59.17 ενώ και οι υπόλοιπες κυρίες δεν τα πήγαν καθόλου άσχημα αφού όλες κατάφεραν να περάσουν την γραμμή του τερματισμού: Λόρα Ρεπσένκο – 33.11.51, Jo Μαντά – 33.30.21, Nicole Maalste (Ολλανδία) – 37.03.44. Οι έλληνες δρομείς είχαν πια την απαραίτητη εμπειρία και γνώση να διαχειριστούν -χωρίς να θεωρείται βέβαια δεδομένο από κανέναν- έναν αγώνα σαν τον ROUT και καλύτερη απόδειξη από τους 85 τερματισμούς (74%) με το χρονικό όριο έγκυρου τερματισμού για πρώτη χρονιά στις 40 ώρες, ίσως να μην υπάρχει.

Το 2015 ήταν αναμφισβήτητα η χρονιά των ρεκόρ. Ρεκόρ συμμετοχών (159), ρεκόρ ανδρών, ρεκόρ γυναικείων συμμετοχών, ρεκόρ αλλοδαπών αθλητών και ο κατάλογος είναι ατελείωτος! Ο Charlie Sharpe με τον Νίκο Καλοφύρη έδωσαν μία πραγματική μάχη που βρήκε τον πρώτο νικητή με το εντυπωσιακό 23:05:16 και τον Νίκο Καλοφύρη 2ο καταρρίπτοντας και αυτός το ρεκόρ που κατείχε ο Νίκος Πετρόπουλος με 23:29:16! Τρίτος τερμάτισε ο Παναγιώτης Γούναρης με 24:49:05. Πολύ καλή επίδοση πέρυσι το 30:54:00 από την Jo Μαντά η κέριδισε δικαιωματικά την πρώτη θέση στο βάθρο. Στην 2η θέση τερμάτισε η Eniko Szentirmai από την Ουγγαρία με 31.45.04 και στην 3η θέση η Renske Vermeulen από την Ολλανδία η οποία έτρεξε και τερμάτισε όλον τον αγώνα με τον σύζυγό της Jan Ernst Vermeulen σε 37.10.40.

Τα τελευταία νέα

Από την πρώτη κιόλας μέρα της σύλληψης της ιδέας για την δημιουργία ενός αγώνα 100 μιλίων στην Ροδόπη, ο Ηλίας Σπυριδόπουλος, δεν έπαψε ποτέ να αποτελεί τον πρωτεργάτη και τον αφανή ήρωα της διοργάνωσης. Χαμηλών τόνων ο Ηλίας, δεν χρειάζεται να φιγουράρει αρειμανίως στα social media για να επιδεικνύει την δουλειά του. Αυτή φαίνεται όταν όλοι οι αθλητές, ένας προς έναν, περνούν με ασφάλεια την γραμμή του τερματισμού ενός εγχειρήματος με τεράστια οργανωτική δυσκολία και άπειρες παραμέτρους. Άφησε λοιπόν ο Ηλίας προσωρινά την τσάπα και τα χλοοκοπτικά και βρήκε λίγο χρόνο να μας απαντήσει σε μερικές ερωτήσεις της τελευταίας στιγμής.

[Advendure]: Φέτος βρεθήκατε ως διοργάνωση αντιμέτωποι με ένα ευχάριστο πρόβλημα: την αθρόα εγγραφή αθλητών στον αγώνα και το κλείσιμο της διαδικασίας μέσα σε λίγες μόνο μέρες. Ήταν κάτι που περιμένατε;

[Η. Σπυριδόπουλος]: Σίγουρα για μας ήταν μία ευχάριστη έκπληξη. Υπήρχε μία προδιάθεση λόγω και του μεγάλου αριθμού συμμετοχών από το RoC του Απριλίου ,σε καμία περίπτωση όμως δεν περιμέναμε τόσες εγγραφές και μόνο μέσα σε λίγες μέρες. Γεγονός είναι ότι δεν θέλουμε αυτόν τον αριθμό να τον αυξήσουμε, όπως αυτό φάνηκε από το περιορισμό που θέ. Θα θέλαμε να  κρατήσουμε χαμηλά το τελικό νούμερο συμμετοχών και τα επόμενα χρόνια, παρόλο που η τάση δείχνει  ότι ακόμα και φέτος θα μπορούσαμε να έχουμε περισσότερες από 200 συμμετοχές.

[Advendure]: Μία ερώτηση που είχαμε απευθύνει πέρυσι στο διοργανωτικό έτερον ήμισυ: Έγινε τελικά ο Rodopi AdvenduRun 100 Miles αγώνας «της μόδας»? Φοβάσαι μήπως χάσει έτσι τον χαρακτήρα που του έχει δώσει αυτή την μοναδικότητα ως αγώνα βουνού στην Ελλάδα; Πόσο σημαντικό είναι για εσάς ο ROUT να παραμείνει ένας αγώνας «περιπέτειας»?

[Η. Σπυριδόπουλος]: Όταν κάτι είναι μόδα, έχει χαρακτηριστικά πυροτεχνήματος σε εντυπώσεις, διάρκεια και συνωστισμό. Είναι ξεκάθαρο και γνωστό ότι ο ROUT πέρασε μία διαδικασία ωρίμανσης και μάλιστα αργής. Ωρίμανση για να μπορέσουν οι ultra runners να εντρυφήσουν στις αρχές του advendurunning, όπως εμείς τις ορίσαμε. Αρχές όπως η απομόνωση, ημίαυτονομία, η ελάχιστη δυνατή σηματοδότηση, το έντονα διακριτό ίχνος μονοπατιού, που για μας ορίζουν την περιπέτεια. Προφανώς για μας είναι η ύπαρξη μας το να ταυτίζεται ο ROUT με την περιπέτεια και την προσωπική υπέρβαση.

[Advendure]: Ηλία από την μέρα που ξεκινήσατε με τον Λάζαρο Ρήγο για την πρώτη εκείνη προσπάθεια να τρέξετε 100 μίλια στην Ροδόπη έχουν περάσει αρκετά χρόνια και ο ίδιος ο αγώνας έχει περάσει δια πυρός και σιδήρου για να πάρει την θέση που του αξίζει στο ελληνικό και διεθνές –πια- αγωνιστικό καλεντάρι. Σίγουρα λοιπόν έχεις ζήσει όμορφες και δυνατές στιγμές τόσο σαν διοργανωτής, όσο και σαν αθλητής του (αφού τον τερμάτισες το 2013). Θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μας μερικές από αυτές; Στον αντίποδα, τι ήταν αυτό που στο πέρασμα όλων αυτών των ετών σε πίκρανε περισσότερο;

[Η. Σπυριδόπουλος]: Διανύοντας αισίως τον 8^ο χρόνο διοργάνωσης του ROUT, το ψυχικό μας σακίδιο σίγουρα είναι φορτωμένο με πολλές μνήμες και συναισθήματα. Παρόλο που κάθε χρόνο το αντικείμενο προετοιμασίας και εκτέλεσης του αγώνα διαδικαστικά είναι το ίδιο, θα μπορούσε να πει κάποιος  και επαναλαμβανόμενο και επομένως και βαρετό, αυτό που έχω αποκομίσει μέχρι σήμερα ειλικρινά δεν με κάνει να βιώνω την αίσθηση της επανάληψης. Ζω κάθε χρόνο στιγμές νομίζοντας ότι αυτό που κάνω το κάνω για πρώτη φορά, τουλάχιστον αυτή είναι η διάθεση που έχω κι αυτή είναι η αντανάκλαση που έχω από τους γύρω μου. Ασχέτως εάν κάποιες στιγμές είχαν κομβικό ρόλο στην λειτουργία του αγώνα, το συναισθηματικό βάρος δεν έχει να κάνει πάντα μ' αυτό. Οπότε θα μπορούσα να απαριθμήσω άπειρες στιγμές με ένταση και φόρτιση, στιγμές απλές, που όμως κάτω από τον ουρανό της Ροδόπης και μέσα στο κλίμα του advendurunning αποκτούν άλλη διάσταση. Προσωπικά δεν πιστεύω ότι υπάρχουν καλές και κακές στιγμές, υπάρχουν εμπειρίες και για μένα αυτό που μετράει μετά από κάθε διοργάνωση είναι το συνολικό αποτύπωμα που έχω μέσα μου σε σχέση με τους ανθρώπους  με τους οποίους  το μοιράζομαι . Άλλωστε είναι στο πνεύμα του advendurunning μέσα από  τις όποιες δυσκολίες και αντιξοότητες  αντικειμενικές ή υποκειμενικές να γινόμαστε πιο δυνατοί.

[Advendure]: Ποιος είναι ο βαθμός ετοιμότητας της διοργάνωσης σε γενικότερο επίπεδο; Πως είναι η κατάσταση των μονοπατιών / ρυακιών μετά από ένα κατά γενική ομολογία ήπιο περσινό χειμώνα; Έχετε στην –απευκταία- περίπτωση κακοκαιρίας έτοιμο κάποιο εναλλακτικό πλάνο διαδρομής έτοιμο;

[Η. Σπυριδόπουλος]: Είναι αλήθεια ότι η Ροδόπη ξεχωρίζει ως φυσικό περιβάλλον από άποψη μονοπατιών σε σχέση με άλλους ορεινούς όγκους. Είναι ένα πεδίο ιδιαίτερα δυναμικό το οποίο θέλει ιδιαίτερη φροντίδα λόγω της έντονης  βλάστησης. Αισθανόμαστε αρκετά έμπειροι μετά από τόσα χρόνια και καταφέραμε να βελτιώσουμε την οργανωτική μας δομή, πράγμα που μας κάνει πιο αποτελεσματικούς και γρήγορους. Αν και η πρόγνωση του καιρού είναι αρκετά καλή χωρίς έντονα φαινόμενα, με βάση ότι έχει συμβεί τα τελευταία χρόνια πάντα επεξεργαζόμαστε στο μυαλό μας και εναλλακτικά σενάρια με γνώμονα πάντα την ασφάλεια αθλητών και εθελοντών.

[Advendure]: Τέλος θα μας δώσεις κάποιες πληροφορίες για το δώρο που θα περιμένει τους αθλητές στο Δασικό Χωριό ή αποτελεί … επτασφράγιστο μυστικό;

[Η. Σπυριδόπουλος]: Σίγουρα δεν θα μπορούσα να το αποκαλύψω για να μην χαλάσω την παιδικότητα που έχει η στιγμή της παραλαβής του δώρου. Θα είναι όπως πάντα κάτι χρηστικό για να περνάνε μ’ αυτό πολλές ώρες οι φίλοι μας, να τους  θυμίζει αυτό που έζησαν και να έχει διάρκεια στο χρόνο, την οποία εγγυάται η ποιότητα των προϊόντων της The North Face.

Η ... πρώτη γραμμή

Είναι γεγονός ότι η αύξηση των συμμετοχών τα τελευταία χρόνια, έχει φέρει την άνοδο του συναγωνισμού μεταξύ των αθλητών το οποίο είχε ως συνεπακόλουθο την βελτίωση των επιδόσεων και το ρεκόρ. Κάτι που έγινε και πέρυσι με την μάχη μεταξύ του Charlie Sharp και του Νίκου Καλοφύρη που έφερε και το 23.05.16 που αποτελεί και το -μέχρι σήμερα- ρεκόρ αγώνα. Charlie Sharp δεν υπάρχει φέτος, υπάρχει όμως ο Νίκος Καλοφύρης ο οποίος θα βάλει τα δυνατά του για την πρωτιά και την εκ νέου κατάρριψη του ρεκόρ. Από εκεί και μετά βέβαια, από που να ξεκινήσεις και που να τελειώσεις! Από τον δύο φορές νικητή και μέχρι πέρυσι κάτοχο του ρεκόρ Νίκο Πετρόπουλο; Από τον νικητή του 2014 Παύλο Μαυρογιάννη; Από τον νικητή του 2012 Λεωνίδα Αθανασόπουλο; Από τον Slawomir Matras ο οποίος θα θελήσει να εξιλεωθεί για το περσινό χάσιμο της διαδρομής που τον ανάγκασε σε εγκατάλειψη; Και δεν είναι μόνοι οι προαναφερόμενοι. Ο Παναγιώτης Γούναρης, ο Θανάσης Καλογερόπουλος, ο Βαγγέλης Μπάκας, ο Ντίνος Κοζανίτης (παρόλη την κούραση από την συμμετοχή του και τον τερματισμό στο Σπάρταθλον) αλλά και άλλοι δυνατοί αθλητές θα κυνηγήσουν ένα όσο το δυνατόν καλύτερο πλασάρισμα στην κατάταξη.

Στις γυναίκες η κατάσταση φέτος μυρίζει ... ντέρμπυ! Η περσινή νικήτρια Jo Manta η οποία όπως δήλωσε του χρόνου θα ετοιμαστεί για ... άλλα πράγματα θα αιθανθεί την ανάσα της νικήτριας του 2011 Λόρας Ρεπσένκο ... και όχι μόνο! Η Βάσω Σταύρου μετά τις νίκες της στον Olympus Mythical Trail, επανέρχεται μετά από πολλά χρόνια στην Ροδόπη (είχε συμμετάσχει στον VFUT του 2008) για να δοκιμάσει τις δυνάμεις της ενώ και η Μυρσίνη Κολυφά χωρίς να έχει εμπειρία σε αυτή την απόσταση, δεν παύει να είναι μία υπολογίσιμη αντίπαλος στην μάχη του βάθρου.

Ειδική αναφορά θα πρέπει να γίνει στον φίλο και συνεργάτη του Advendure, Θεοχάρη Λεζπουρίδη, ο οποίος θα τρέξει στον αγώνα χωρίς εξωτερική υποστήριξη και με όρους διαφορετικούς από τους υπόλοιπους αθλητές, σε μία προσπάθεια να συγκεντρώσει χρήματα για το "Make-A-Wish". Διαβάστε περισσότερα για την προσπάθειά του και τους τρόπους με τους οποίους μπορείτε να την ενισχύσετε εδώ.

Ο λόγος στους πρωταγωνιστές

Τώρα που η προετοιμασία –στο σωματικό τουλάχιστον μέρος της- έχει φτάσει στο τέλος, δώσαμε τον λόγο σε μερικούς φίλους δρομείς οι οποίοι θα τρέξουν για πρώτη φορά στον αγώνα φιλοξενώντας τις σκέψεις, το άγχος, τα συναισθήματά τους. Και δεν είναι λίγοι μιας και μετρήσαμε πάνω από 70 αθλητές που θα στηθούν για πρώτη φορά στην εκκίνηση του ROUT. Aυτό που γίνεται εύκολα αντιληπτό από τα λεγόμενά τους, είναι ότι αν μη τι άλλο αυτός ο αγώνας είναι Αγώνας Συναισθημάτων. Δεν είναι μόνο το ίδιο το εγχείρημα το οποίο από μόνο είναι ικανό να προκαλέσει δέος: έξι σταθμοί, 164 χιλιόμετρα, 8.000 μέτρα υψομετρική στο πιο απομονωμένο ίσως σημείο της ελληνικής γης. Γιατί πριν από αυτό έχουν προηγηθεί άλλα, εξίσου σημαντικά. Είναι ότι έχει προηγηθεί που αποκτάει ακόμη μεγαλύτερη σημασία και αποτελεί το μεγάλο κέρδος για όλους όσους αποφάσισαν να σταθούν στην εκκίνηση. Μία παρακαταθήκη για μελλοντικές προσπάθειες αφού η προετοιμασία για έναν τέτοιον αγώνα χρειάζεται θυσίες και εμπειρίες πέρα από τα όρια της καθημερινότητας. Καθημερινότητα στην οποία ζούμε και θα πρέπει την Δευτέρα μετά τον αγώνα να την συνεχίσουμε. Καθημερινότητα η οποία όμως ειδικά για όσους δοκιμάσουν για πρώτη φορά, από την Δευτέρα δεν θα είναι ίδια. Το ποτάμι συναισθημάτων από το οποίο θα διακατέχονται θα γίνει χείμαρρος που θα κάνει την καρδιά τους να χτυπάει δυνατά κάθε φορά που θα φέρνουν στο νου εικόνες και εμπειρίες από τις ώρες που θα έχουν περάσει μέσα στον αγώνα. Εικόνες συντροφικότητας μα και μοναξιάς. Εμπειρίες αγωνίας και πόνου, χαράς και λύτρωσης. Διδακτικές αν μη τι άλλο…

Στο τέλος για όλους μας υπάρχει ένας μόνο στόχος. Να βρεθούν όλοι στην εκκίνηση γεροί και δυνατοί και να δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό ζώντας την υπέροχη αυτή διαδικασία, από το «Σκοτάδι στο Φως». Θα ξέρουν ότι έχουν δώσει τον αγώνα τους, όχι μόνο στις 40 ώρες που διαρκεί η αγωνιστική δοκιμασία, αλλά εδώ και μήνες ή και παραπάνω αφού για μερικούς αυτή η στιγμή είναι όνειρο ετών…

Κώστας Αγγέλου

Καταρχήν είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος καθώς θα συναντήσω πολλούς γνωστούς και φίλους, συνοδοιπόρους των βουνών και με κάποιους σίγουρα θα κάνουμε κάποια χιλιόμετρα παρέα. Σκοπός της πρώτης μου συμμετοχής στο Rodopi Advendurun είναι, όπως και σε κάθε αγώνα, να ζήσω τις εμπειρίες και τις ομορφιές που προσφέρει η φύση (και εδώ η ορεινή Ροδόπη έχει πολλές τέτοιες) και να τερματίσω εντός χρονικού ορίου υγιής. Οι επιπλέον δυσκολίες σε σύγκριση με το VFUT που έχουν να κάνουν με την αραιή τροφοδοσία, θα αντιμετωπιστούν με περισσότερη τροφή στο σακίδιο, ενώ ελπίζω ο καιρός να είναι σύμμαχος μας σε αυτή την προσπάθεια. Τέλος θέλω να ευχηθώ σε όλους τους αθλητές που θα συμμετάσχουν στο ROUT να ευχαριστηθούν το αγώνα και να πετύχουν τους στόχους που έχουν θέσει, ενώ στους διοργανωτές και τους εθελοντές που θα υποστηρίξουν τις προσπάθειές μας, εύχομαι καλή δύναμη και υπομονή. Ραντεβού στο Δασικό χωριό!

Γιάννης Γαρούφας

Πρώτο μου ultra ήταν αυτή την άνοιξη πάλι στη πανέμορφη Ροδόπη, το Rodopi Challenge 50 Miles. Εκεί κατάλαβα ότι δε θα ξανατρέξω, αυτό που λέω “μικρά” και δεν εννοώ τα χιλιόμετρα. Αυτή η πρωτόγνωρη κούραση, που με ώθησε να ξεπεράσω τα σωματικά όρια παλεύοντας με το μυαλό μετά τις δέκα ώρες, με γλύκανε. Αν θα μπορούσα να κάνω το συσχετισμό με την πραγματικότητα,τη ζωή, όπως εχει πολυειπωθεί. Ένας αγώνας ultra φέρνει τόσα πάνω και κάτω στη ψυχολογία και ζεις τόσο έντονα τα πάντα που το συστήνω ανεπιφύλακτα. Τέλος για το συγκεκριμένο αγώνα θα πω ότι τον σέβομαι αλλά δεν τον φοβάμαι και έχω περιέργεια για το άγνωστο.

Θωμάς Καλογιαννίδης

Ήταν τέτοιες μέρες το 2012 όταν ο φίλος μου Παναγιώτης Παπάζογλου μου είπε να πάω μια βόλτα μαζί του για να δω έναν αγώνα βουνού στη Χαιντού όπου θα έτρεχε το πρώτο του ROUT, τώρα είναι πλέον από τους Βετεράνους. Δεν ήταν πάνω από τέσσερεις μήνες που είχα ξεκινήσει το τρέξιμο και δεν είχα σχέση με αγώνες βουνού. Έτσι, μετά τον πρώτο μου (νυχτερινό) Ημιαμαραθώνιο στη Θεσσαλονίκη, βρέθηκα στη Χαιντού με αρκετούς «τρελούς» που ετοιμάζονταν να τρέξουν εκατό μίλια, απίστευτο. Ο Παναγιώτης τότε με σύστησε σε πολύ κόσμο ανάμεσα τους και το Χρήστο Κατσάνο του οποίου η πρώτη του κουβέντα ήταν «εσύ δε θα τρέξεις;» κι η πρώτη μου σκέψη: «αυτός μάλλον είναι ο αρχηγός των τρελών». Οι πρώτες εντυπώσεις από την ατμόσφαιρα που συνάντησα εκεί ήταν δέος και ηδονή. Διέκρινα στα πρόσωπα των αθλητών και των διοργανωτών χαρά και προσμονή να ξεκινήσει ο αγώνας. Κανένας τους δε μου φαινόταν να φοβάται ή να είναι τρομαγμένος, αντίθετα, φαίνονταν όλοι τους ήρεμοι και χαρούμενοι, δεν το πίστευα, μου έδιναν την εντύπωση πως ετοιμάζονταν για αγώνα εικοσιπέντε χιλιομέτρων. Η ατμόσφαιρα ήταν περισσότερο οικογενειακή παρά ανταγωνιστική. Σκεφτόμουν ότι δε θα το κάνω ποτέ εγώ αυτό αλλά ενδόμυχα ήθελα να κάτσω μαζί τους στο «οικογενειακό τραπέζι»… Φέτος λοιπόν, ήρθε η ώρα να γίνω κι εγώ ένας από τους τρελούς της Χαϊντούς. Χωρίς φόβο και τρομάρα θα στηθώ στην εκκίνηση με όλους τους φίλους-συμμετέχοντες και θα ξεκινήσουμε το απίστευτο ταξίδι «από το σκοτάδι στο φως» όπως μόνο τα βουνά της Ροδόπης μπορούν να προσφέρουν.

Μυρσίνη Κολυφά

Το ROUT είναι ο πρώτος αγώνας που συμμετάσχω πάνω από 80 km. Δεν έχω συμπληρώσει ούτε 2 χρόνια ορεινού τρεξίματος-πριν έκανα μαραθώνιο- και η εμπειρία μου είναι πολύ φτωχή. Ο περιπετειώδης χαρακτήρας του με την ελάχιστη τροφοδοσία τον κάνει ακόμα πιο δύσκολο αλλά και πιο προκλητικό... Ο βασικός λόγος που αποφάσισα να δηλώσω είναι γιατί θέλω να βρεθώ μόνη με τον εαυτό μου στο υπέροχο δάσος της Ροδόπης μιάμιση μέρα (πιστεύω να αντέξω τόσο..) υπό καθεστώς πίεσης, κάνοντας αυτό που αγαπάω (το τρέξιμο). Η πορεία προς έναν αγώνα υπεραπόστασης (μήνες προπόνησης και προετοιμασίας) είναι από μόνη της ένα ταξίδι, όπως μου έχει πει επανειλημμένα ένας καλός μου φίλος και Σπαρταθλητής στο παρελθόν και είχε απόλυτο δίκιο. Οι παράμετροι που πρέπει να υπολογίσεις είναι πολλοί και ποτέ δε βαριέσαι, όπως ίσως όταν κοιτάς συνέχεια χρονόμετρα... Προσθέστε σε αυτά και το φοβερό οικογενειακό περιβάλλον των διοργανωτών. Χαίρομαι πολύ που θα βρεθώ στο δασικό Χωριό ανάμεσα σε καλούς φίλους με την ίδια τρέλα. Δε ξέρω τι άλλο να σας πω... A! Ότι μισώ τα μπατόν ίσως!.. Θα δώσω τον καλύτερό μου εαυτό για να ζήσω αυτή την εμπειρία στο 100%. Σας ευχαριστώ πολύ, καλή αντάμωση!

Γεωργία Μαμανίδου

Είναι αγώνας στόχος και μεγάλη πρόκληση για μένα, αφού είναι η πρώτη φορά που θα τρέξω τόσα χιλιόμετρα. Είμαι χαρούμενη και ενθουσιασμένη και δεν σας κρύβω και αγχωμένη. Ελπίζω σε έναν υγιή τερματισμό. Εύχομαι σε όλους καλό υγιή τερματισμό με χαμόγελα.

Αντώνης Τσιμπόγος

Μια λέξη μόνο καταφέρνει και δημιουργεί τόσα συναισθήματα.Ένα μικρό πέρασμα από το ROC του 2015 ήταν αρκετό για να καταλάβω τι είναι η οικογένεια του ROUT, να δω λίγη από την ομορφιά του μέρους και να «μυριστώ» τι μπορεί να συμβαίνει στο μεγάλο αδερφό της διοργάνωσης.Αν είμαι έτοιμος? Έχω προπονηθεί ναι, αν και η χρονιά μου ήταν λειψή προπονητικά αφού για σχεδόν 4 μήνες δεν έτρεχα καθόλου λόγω προβλήματος υγείας. Έίμαι όμως έτοιμος? Τον θέλω πολύ αυτόν τον αγώνα από τότε που διάβαζα τις περιγραφές σας στο Advendure, ήξερα μέσα μου ότι θα πάω και ‘γω μια μέρα, σα να με τράβαγε μαγνήτης με έφερε και μένα ο χρόνος να σταθώ εκεί στην εκκίνηση. Έίμαι όμως έτοιμος? Θα ξέρω το Σάββατο το βράδυ, θα μου το πουν ελπίζω οι κουδούνες στο Δασικό χωριό.Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα προσπαθήσω να απολαύσω το ταξίδι μαζί με την καλύτερη δυνατή παρέα, τους φίλους μου που κάναμε μαζί και σχεδόν όλη την προετοιμασία μας και το συνήθη ύποπτο αδερφό μου. Να ευχηθώ σε όλους τους συμμετέχοντες αλλά και τους διοργανωτές – εθελοντές να έχουμε όλοι ένα καλό ROUT και να είμαστε όλοι υγιείς.

Γιάννης Τσιμπόγος

Ένας αγώνας ο οποίος τριβελίζει το μυαλό μου σχεδόν από τότε που ξεκίνησα την ενασχόληση με το βουνό. Αυτό το βίντεο που πάντα με έκανε να ανατριχιάζω στην ιδέα ότι κάποια στιγμή θα το ζήσω κι εγώ. Απίστευτες περιγραφές από φίλους. Ενας αγώνας ο οποίος δεν φαίνεται να μοιάζει με κανέναν άλλο από αυτούς που έχω κάνει ως τώρα. Τώρα που ήρθε η ώρα ο ενθουσιασμός μου ούτε κρύβεται αλλά ούτε και περιγράφεται. Μαζί με τον ενθουσιασμό όμως υπάρχει ένα σφίξιμο εδώ και μέρες το οποίο κατά κάποιο περίεργο τρόπο το απολαμβάνω! Παρά το γεγονός ότι δεν είναι η πρώτη φορά που ανεβαίνω στην Ροδόπη υπάρχει μια φοβία για το άγνωστο. Και δεν μιλάω για το τοπίο γιατί αυτό σίγουρα θα είναι μια από τις απολαύσεις όπως επίσης και το ‘’χάσιμο’’ για τόσες ώρες σ ένα τέτοιο μέρος σπάνιας ομορφιάς. Μιλάω για το πώς μπορεί το σώμα μου να ανταποκριθεί στο μέγεθος ενός τέτοιου αγώνα! Ναι έχω προπονηθεί καλύτερα από οποιαδήποτε φορά. Δεν φοβάμαι. Έχω τα ψυχικά αποθέματα να το αντέξω?? Θα μάθουμε σε λίγες μέρες. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο μεγάλος μου στόχος πλησιάζει και σκοπεύω να απολαύσω όλη την εμπειρία μέχρι και το τέλος!!

Γιάννης Πυργελής

Το να τρέξεις έναν αγώνα 100 μιλίων θέλει μια δόση τρέλας.... το να τρέξεις το ROUT 100 miles θέλει να είσαι απόλυτα τρελός και συνειδητοποιημένος να χαθείς στο σκοτάδι του παρθένου δάσους της Ροδόπης... Η μέρα θα μας ανταμείψει με χρώματα, αρώματα, και μαγικές εικόνες.... νομίζω ότι το ROUT είναι ένα πάντρεμα μεταξύ της εκπληκτικής φύσης και των ανθρώπων (αθλητών και εθελοντών). Σκοπός μου είναι να φτάσω στο τέρμα μέσα απ ένα όμορφο ταξίδι 165 χιλ... Θέλω να ρουφιξω οποιοδήποτε συναίσθημα γεννηθεί απ την αντίστροφη μέτρηση της αφετηρίας έως το γλυκό χτυπά των κουδούνων στον τερματισμό. να πάρω δύναμη απ το χαμόγελο των εθελοντών και απ την δική μου ομάδα support. Ανυπόμονος και έτοιμος στο να ζήσω αυτή την εμπειρία απ το σκοτάδι στο φως... φόβος φυσικά και υπάρχει και δεν είναι άλλος απ την εγκατάλειψη σε τέτοιο είδος αγώνες που μπορεί να συμβεί απ εκεί που δεν το περιμένεις... και επειδή το τρέξιμο είναι διασκέδαση και όχι αυτοσκοπός πάμε και όπου μας βγάλει. Καλή επιτυχία σε διοργάνωση - αθλητές- εθελοντές.

Γιώργος Φολτόπουλος

Λίγες μέρες έμειναν. Το άγχος σε έχει κυριεύσει, οι σκέψεις μεγαλώνουν και η καθημερινότητα μικραίνει. Το μόνο που σκέφτεσαι είναι η ώρα της εκκίνησης, η ώρα που θα ξαναβρεθείς μαζί με αγαπημένους φίλους, μαζί με την δεύτερη σου οικογένεια, μαζί με όλο το ROUT family. Ναι πάλι εκεί, εκεί στο χωριό που πότε δεν είχαμε, στο δικό μας δασικό χωριό θα μαζευτούμε όλοι για τη μεγάλη γιορτή. Μεγάλη η χαρά μου που θα ξανανταμώσουμε, όχι μόνο στο δασικό χωριό αλλά και σε όλους τους σταθμούς που θα περάσω. Οικίες και γελαστές φάτσες παντού, δεν βλέπω την ώρα να τις συναντήσω όπως θα βγαίνω από την απέραντη σιωπή του μονοπατιού. Είναι κάποιες στιγμές που το σώμα μουδιάζει και ο φόβος σε κυριεύει, αλλά την ίδια στιγμή μια άλλη σκέψη σου ανατρέπει αυτό το συναίσθημα. Κάτι δυνατό σαν να σε τραβάει και να θέλεις να το ζήσεις, να βιώσεις και εσύ αυτό το συναίσθημα, το συναίσθημα του Advendurunning. Θέλω να κινηθώ στα όρια, στα όρια της αντοχής και της περιπέτειας. Αυτό άλλωστε που εκφράζει και ο ROUT 100 MILES. Δεν θα φανταζόμουν ποτέ στη ζωή ότι θα μπορούσα να γίνω 50 miler και 100 miler αν δεν είχα γίνει πρώτα ROUT 100 miler.

Λίγα για τον αγώνα

Καμία αλλαγή φέτος στους κανονισμούς σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές. Τα ενδιάμεσα σημεία αποκλεισμού παραμένουν και φέτος μόνο τρία (3) δίνοντας έτσι μεγαλύτερη ευελιξία στους τελευταίους αθλητές να συνεχίσουν τον αγώνα. Πιο συγκεκριμένα τα σημεία αποκλεισμού βρίσκονται στο Κ-41 (Ζαρκαδιά-1, 8:00), στο Κ-69 (Κρούσοβο, 15:00) και στο Κ-123 (Ζαρκαδιά-2, 28:00). Οι σάκοι ανεφοδιασμού παραμένουν δύο, τους οποίους οι αθλητές θα τους συναντήσουν στους σταθμούς ανεφοδιασμού που αναφέρθησαν, ένας στην Ζαρκαδιά τον οποίον θα συναντήσουν και στην επιστροφή και ένας στο Κρούσοβο.

Η διαδρομή του αγώνα είναι 164 χιλιόμετρα μήκος, από τα οποία τα 109 είναι μονοπάτια (67%), τα 52 χωματόδρομοι κάθε βατότητας (32%) και τα 3 άσφαλτος (1%). Η συνολική θετική υψομετρική διαφορά (ανάβαση) φτάνει τα 7940 μέτρα, το ίδιο και η αρνητική (κατάβαση), δεδομένης της σύμπτωσης εκκίνησης και τερματισμού στο Δασικό Χωριό Ερύμανθου, στη Χαϊντού. Τέλος, ο δείκτης ανάβασης φτάνει στο 49. Σημειώνεται ότι η εκκίνηση δίνεται στις 06:00 (ξημερώματα) Παρασκευής από το Δασικό Χωριό στην περιοχή της Χαϊντούς και ο αγώνας κλείνει στο ίδιο σημείο, στις 10:00 το βράδυ του Σαββάτου, δίνοντας στους αθλητές ένα χρονικό περιθώριο 40 ωρών για να ολοκληρώσουν την προσπάθειά τους. Δείτε εδώ αναλυτικά τα δεδομένα του φετινού αγώνα

• Τύπος αγώνα: ultra-trail adventure 100 miler
• Μήκος διαδρομής: 163,871 χιλιόμετρα (101,85 μίλια) 
• Κατανομή πεδίου διαδρομής: 67% μνπ, 32% χδρ, 1% άσφ
• Τύπος διαδρομής: Kυκλική
• Ψηλότερο σημείο: 1620 μέτρα
• Χαμηλότερο σημείο: 245 μέτρα
• Μέσο υψόμετρο: 799 μέτρα
• Θετική υψομετρική διαφορά: 7877 μέτρα
• Αρνητική υψομετρική διαφορά: 7877 μέτρα
• Δείκτης ανάβασης: 48
• Σταθμοί Υποστήριξης: 6
• Σημεία Ελέγχου: 25
• Ενδιάμεσα όρια αποκλεισμού: 3
• Υποχρεωτικός εξοπλισμός: Όχι
• Εκκίνηση/Τερματισμός: Δασικό Χωριό, Χαϊντού Ξάνθης
• Ώρα εκκίνησης: 06:00 Παρασκευής 21 Οκτωβρίου 2016
• Χρονικό Όριο Εγκυρότητας: 40 ώρες
• Κλείσιμο αγώνα: 22:00 Σαββάτου 22 Οκτωβρίου 2016