Ο Γιώργος Ψάϊλας γεννήθηκε το 1957 στην Κέρκυρα, και η ενασχόληση του με τον αθλητισμό – και ιδιαίτερα με τα αθλήματα του στίβου – ξεκίνησε από την ηλικία των 14 ετών. Κάτω από την καθοδήγηση του Βίκτωρα Σγουρόπουλου αρχίζει να έχει επιτυχίες, όπως την κατάκτηση της 5^ης θέσης στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα 3.000 μέτρων στην ηλικία των 16 ετών. Διακρίνεται επίσης την εποχή εκείνη στα περιφερειακά αθλήματα του ανωμάλου δρόμου και του στίβου.

Αφήνει τον στίβο ώστε να προχωρήσει στις σπουδές του (πτυχιούχος Πολιτικών Επιστημών), αλλά επανέρχεται στον αθλητισμό αμέσως μετά σε ένα τελείως διαφορετικό άθλημα. Τις πολεμικές τέχνες, με τις οποίες ασχολείται για 8 χρόνια, σε διεθνές επίπεδο φτάνοντας στο επίπεδο του Δασκάλου, αλλά και το χάντμπολ για περίπου 3 χρόνια. Ξαναγύρισε στον στίβο το 1994, κατακτώντας πολλές διακρίσεις σε επίπεδο βετεράνων αθλητών.

Τα τελευταία χρόνια δραστηριοποιείται έντονα και στην διοργάνωση αγώνων στην Κέρκυρα ως τεχνικός διευθυντής και υπεύθυνος εκκίνησης και τερματισμού των πολύ πετυχημένων αγώνων που γίνονται στο νησί, το Corfu Mountain Trail και το Corfu Urban Trail, τα οποία είχαμε παρουσιάσει εκτενώς με άρθρα μας στο Advendure.

Η απόφασή του να ασχοληθεί με τις υπεραποστάσεις, ξεκινά από μια άσχημη χρονιά των Ελλήνων αθλητών στο Σπάρταθλο. Διηγείται ο ίδιος: “Το 1999 κανείς Έλληνας δεν τερμάτισε στα 250 χιλιόμετρα του Σπάρταθλου. Ένοιωσα ντροπή που δεν βρέθηκε ένας Έλληνας στα δέκα εκατομμύρια να αντιπροσωπεύσει την Ελλάδα στην διαδρομή του Φειδιππίδη, όπου κάθε χρόνο έρχονται οι καλύτεροι υπερμαραθωνοδρόμοι του κόσμου για να προπονηθούν και να αγωνιστούν σε αυτήν την ιστορική σελίδα του Ελληνισμού. Έτσι πήρα την απόφαση να προετοιμαστώ και να είμαι στην Ακρόπολη την ημέρα της εκκίνησης”.

Ξεκινά έτσι την λαμπρή καριέρα του στις υπεραποστάσεις, με προπονητή τον Σπύρο Αγάθο, και όπως μας λέει: “Ξεκινάω να συμμετέχω σε αποστάσεις 100 χιλιομέτρων και άνω και τα αποτελέσματα αρχίζουν να φαίνονται σιγά-σιγά. Αποκορύφωμα ήταν η χρονιά του 2002, που συμμετέχω σε διεθνή αγώνα 186 χιλιομέτρων, κερδίζοντας δυο ξένους αθλητές που ήταν στην τέταρτη και όγδοη θέση της Παγκόσμιας κατάταξης. Τα επόμενα χρόνια ακολουθούν 8 Ευχίδες των 107 χιλιομέτρων και ο ένας με ρεκόρ διαδρομής, διπλός Ευχίδας (215 χιλιόμετρα) με ρεκόρ διαδρομής, 6ωρο καλύπτοντας 74.400 μέτρα, 12ωρο με 126 χιλιόμετρα, Ολύμπιος δρόμος των 186 χιλιομέτρων, πέντε Σπάρταθλα εκ των οποίων στα 3 τελευταία πρωταγωνιστώ βελτιώνοντας συνεχώς θέση και επίδοση”.

Αποκορύφωμα και πολύ μεγάλη στιγμή του, η τέταρτη θέση της γενικής κατάταξης στο Σπάρταθλο του 2005, όπου τερματίζει μπροστά από πολλά μεγάλα διεθνή ονόματα των υπεραποστάσεων. Σε διεθνές επίπεδο, πέτυχε διακρίσεις νικώντας στον υπερμαραθώνιο της λίμνης Μπάλατον στην Ουγγαρία (208 χιλιόμετρα), με την 9^η θέση στο 24ωρο του Βερολίνου, ενώ συμμετείχε και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 24ώρου στο Μπέργκαμο της Ιταλίας με επίδοση 180 χιλιόμετρα σε 19 ώρες, όπου αναγκάστηκε να σταματήσει λόγω τραυματισμού Έλληνα συναθλητή.

Ήταν όμως ανεμπόδιστη η αγωνιστική του προσπάθεια με τόσες διακρίσεις και αγώνες όλα αυτά τα χρόνια; Όχι, και όπως μας λέει ο Γιώργος: "σε αυτή την αθλητική διαδρομή ασχολούμαι ταυτόχρονα με τις 3 επιχειρήσεις που έχω δημιουργήσει, που περιορίζουν τις ετήσιες προπονήσεις μου στις 200, όταν οι ξένοι συναθλητές βρίσκονται στις 730"!

Για τον Γιώργο Ψάϊλα το βαθύτερο νόημα της ζωής είναι ο συνεχής αγώνας, το να τολμάς να κάνεις πράγματα και να νικάς, αρετές που δίνουν δύναμη στους δύσκολους αγώνες των υπεραποστάσεων. “Ο κάθε αγώνας είναι σαν να ζεις μια άλλη ζωή. Δύσκολες στιγμές, αλλά γεμάτες έμπνευση, ηρωισμό και έκσταση. Έχει να αντιμετωπίσεις – εκτός του χρόνου που σε πιέζει – μυϊκούς πόνους, αφυδάτωση, υπογλυκαιμία, αϋπνία, θερμοπληξία ή υποθερμία. Η πραγματική δοκιμασία ξεκινά όταν σε αφήσουν οι δυνάμεις σου, και πρέπει να νικήσεις με την τόλμη και την θέληση. Στο σημείο αυτό ο μαχητής εμπνέεται από την ιδεολογία του, τα πρότυπα του και τον στόχο του. Αφήνει πίσω του το σκοτεινό τούνελ και μετουσιώνεται, ανασταίνεται. Στόχος του είναι η ολοκλήρωση του εαυτού του, που επιτυγχάνεται μόνο με προσπάθεια και τίμημα. Ο Κούρος έγραψε ότι οι υπερμαραθώνιοι είναι για ανδρείους, με νεύρο και ψυχή και όχι για μοιρολάτρες και για υποστηρικτές της κοινής λογικής και της συμβατικής ιατρικής.” μας τονίζει.

Το να συνεχίζεις για τόσα χρόνια στο άθλημα των υπεραποστάσεων, εκτός από την εσωτερική σπίθα που πρέπει να έχει κάποιος, χρειάζεται και ένα σωστό πρότυπο προπόνησης και “εκπαίδευσης” γενικότερα. Ο Γιώργος Ψάϊλας συνεχίζει την πορεία του, με ιδιαίτερη ανθεκτικότητα. Πως το καταφέρνει όμως; Μας εξηγεί: “ Το πρότυπο εκπαίδευσης που χρειαζόμουνα έπρεπε καταρχάς να με εμπνέει, να με δυναμώνει στις δοκιμασίες και να με κάνει ανθεκτικό στις κακουχίες. Πρότυπο μου δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από αυτό των Αρχαίων Σπαρτιατών. Σκληρή προπόνηση, μυσταγωγία , λιτότητα αλλά ταυτόχρονα διάβασμα και διαλογισμός. Το μοντέλο αυτό βγάζει από μέσα σου τον φόβο, και ενισχύει την δράση με αποτέλεσμα να περιττεύουν τα λόγια. Βρέθηκα λοιπόν – μετά από 25 αιώνες – να ακολουθώ το μονοπάτι της Λακωνικής αγωγής! Ταυτόχρονα, για να αντέξει κάποιος σε υψηλό επίπεδο για χρόνια, ιδιαίτερα σε ένα τόσο σκληρό άθλημα, πρέπει να ενημερώνεται συνεχώς και να εξελίσσει την γνώση του ώστε να αξιοποιεί με τον καλύτερο τρόπο γενετικά χαρακτηριστικά, εμπειρίες και περιβαλλοντικές συνθήκες. Πάνω απ’ όλα όμως πρέπει να είναι πρωτότυπο και όχι αντίγραφο. Ο καλύτερος αγώνας είναι αυτός που κάνουμε στο όνομα των ονείρων μας”!

Ο τερματισμός είναι μια πολύ ιδιαίτερη στιγμή σε όλους τους αγώνες υπεραπόστασης. Όπως λέει ο Γιώργος, και γνωρίζουμε όλοι όσοι τρέχουμε μεγάλους αγώνες: “εάν μπορούσα να σας μεταφέρω τα συναισθήματα που νιώθω στον τερματισμό, ο οποιοσδήποτε αναγνώστης που διάβαζε τα λόγια μου θα ξεκινούσε άμεσα το τρέξιμο. Είναι μια υπέρτατη βιωματική εμπειρία, που περικλείει την υπέρβαση και ένα συναίσθημα που αγκαλιάζει σώμα και πνεύμα”. Και συνεχίζει: “Οι θυσίες που πρέπει να κάνει όμως κάποιος για να φτάσει εκεί αφορούν τον χρόνο, το χρήμα και την καταπόνηση του σώματος, και δεν μπορώ να πω ότι μου αρέσουν τα σχόλια που ακούω και διαβάζω από ανθρώπους εσωστρεφείς που γκρινιάζουν και παραπονιούνται για να δείξουν το μέγεθος της προσπάθειας που έκαναν”.

Και η πρωτιά; Η νίκη; : “Ο οποιοσδήποτε τρέχει έναν αγώνα έχει τον ευσεβή πόθο να είναι ο νικητής. Όλοι θέλουν την νίκη, όμως ο νικητής πάντα είναι ένας. Όταν πηγαίνω στην εκκίνηση πάω για να κερδίσω, αλλά έχω καταγράψει και ηρωικές "ήττες" που με έκαναν να νιώθω περήφανος για την προσπάθεια μου. Άλλωστε η νίκη είναι μια ανθοδέσμη από ήττες!”, μας λέει.

Στην ερώτηση μας αν έχει κάποιον αθλητή ή άνθρωπο γενικότερα ως πρότυπο, μας απαντάει: “Τον Γρηγόρη Λαμπράκη, ο οποίος γεννήθηκε για να αγωνίζεται. Πρώτα στον αθλητικό στίβο, μετά στην επιστήμη και στην πολιτική όπου δίδαξε εθελοντισμό και αγωνίστηκε για τον άνθρωπο, την ειρήνη και την δημοκρατία”.

Η τελευταία ερώτηση αφορά το κατά πόσο είναι γι’ αυτόν σημαντική η αναγνώριση, και ο θαυμασμός για αυτά που έχει πετύχει στην καριέρα του. Η απάντηση του Γιώργου δείχνει και την βαθύτερη φιλοσοφία του: “Ζούμε σε μια εποχή παραποίησης της ηθικής, με όλα να γίνονται θυσία στον βωμό του κέρδους. Αλόγιστη απόλαυση της ύλης, έκπτωση αξιών, ελαστικές συνειδήσεις σε αναντιστοιχία με τις διδαχές των προγόνων μας για την ομορφιά που έχει η προσφορά, η τιμή και η εθελοθυσία. Εμείς σαν οραματιστές, “προσκυνητές και διαβάτες”, συνεπαρμένοι από τις διδαχές της Ελληνικής ιστορίας, αλλά και με ταπεινοφροσύνη και σεβασμό προς τα αθλητικά ιδεώδη, αντιστεκόμαστε μέσα από το τρέξιμο σαν τα παιδιά που κοιτούν τον έναστρο ουρανό της φύσης και της ψυχής και ρωτούν, αγνοούν, αμφισβητούν και ερωτεύονται. Που αντιμάχονται την μιζέρια, την ακινησία, το τέλμα τη διαφθορά και την αδικία. Εγώ έχω χρέος να αναγνωρίζω, να θαυμάζω και να τιμώ…”

Ο Γιώργος Ψάϊλας διαθέτει σε εξαιρετικά μεγάλο βαθμό αυτές τις αρετές που έχουν οι άνθρωποι που διακρίνονται σε δύσκολα εγχειρήματα, όπως οι υπερμαραθώνιοι δρόμοι. Συνεχής αγώνας και επιμονή στον στόχο, τόλμη, αυτογνωσία και ταπεινότητα. Η ιστορία που κουβαλάει μέσα του, σίγουρα μπορεί να διδάξει τους νέους αθλητές που θέλουν να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους στον δρόμο των υπεραποστάσεων.

 Δημήτρης Τρουπής