Ο ανυπέρβλητος Γιάννης Κούρος είχε υποστηρίξει πως για να χαρακτηριστεί κάποιος «υπερμαραθωνοδρόμος» θα πρέπει να έχει μία «ψυχική ιδιοσυγκρασία συνοδευόμενη από μία φιλοσοφία και στάση «υπέρβασης», να υπερβεί τους φυσικούς περιορισμούς του κορμιού και να καταφέρει να καλύψει συγκεκριμένες αποστάσεις με μία λογική ταχύτητα, που απαιτείται ως κριτήριο, σύμφωνα και με την διάρκεια του αγώνα».

Την εμπειρία του να βιώνεις την απόλυτη συντροφικότητα ή την απέραντη μοναξιά…έζησε  ένας Καστοριανός αθλητής  στις 25 Απριλίου, συμμετέχοντας στον υπερμαραθώνιο Rodopi Challenge, του αγώνα των 50 μιλίων ή 82 χιλιομέτρων που διεξήχθη στα καταπράσινα δάση της Ροδόπης.

Ένας τέτοιος αγώνας δεν θέλει μόνο σωματικές αντοχές, σκληρές προπονήσεις και προϋπηρεσία χιλιομέτρων. Θέλει ψυχή και ήρεμο μυαλό. Και όλα αυτά τα είχε ο Θωμάς Παρτσάνης,  ένα δικό μας παιδί από την πόλη της Καστοριάς, που κατάφερε να τερματίσει στον υπερμαραθώνιο Rodopi Challenge έναν από τους πλέον δύσκολους αγώνες υπεραποστάσεων στην Ελλάδα. Κάλυψε την απόσταση των 82 χιλιομέτρων σε 10 ώρες 56 λεπτά και 43 δευτερόλεπτα.

Όταν παίρνεις μέρος σε έναν τέτοιο αγώνα χρειάζεται να έχεις εξοπλιστεί με θάρρος και να σκέφτεσαι με πείσμα συνεχώς τον τερματισμό. Αλλιώς δεν θα τα καταφέρεις να φτάσεις. Ο νεαρός δρομέας από την Καστοριά τα είχε όλα σχεδιασμένα στο μυαλό του αν και ‘’πρωτάρης‘’ σε υπερμαραθώνιο και κατάφερε όχι απλά να τερματίσει που είναι το όνειρο του κάθε αθλητή που παρατάσσεται στη γραμμή της εκκίνησης , αλλά να κατακτήσει την 5^η θέση στη γενική κατηγορία, μια θέση εξαιρετική αν αναλογιστεί κανείς ότι βρισκόταν ανάμεσα από θηρία του ορεινού τρεξίματος στην χώρα μας και ότι ήταν η πρώτη του προσπάθεια να τρέξει πάνω από 44 χιλιόμετρα που ήταν η μεγαλύτερη απόσταση που είχε διανύσει μέχρι εκείνη τη στιγμή και  την είχε διανύσει πριν από περίπου έναν χρόνο στον Olympus Marathon  τον ιστορικότερης ίσως σημασίας ορεινό αγώνα στην Ελλάδα .

Το σήμα της εκκίνησης δόθηκε το πρωί του  Σαββάτου  25 Απριλίου στις 06:00 πμ. και ο αγώνας είχε  διάρκεια 18 ώρες, μέχρι τις 12:00 μμ.  δηλαδή τα μεσάνυχτα της ίδιας μέρας. Η απόστασή του έφτανε  τα 82 χιλιόμετρα  και η θετική υψομετρική του διαφορά τα 4.200 μέτρα. Οι αθλητές ξεκινώντας από το "Δασικό Χωριό Ερύμανθου" στην περιοχή της Χαϊντούς έφταναν  μετά από 41 χιλιόμετρα στην περιοχή της Ζαρκαδιάς για να επιστρέψουν από την ίδια ακριβώς διαδρομή. Οι σταθμοί τροφοδοσίας που συναντούσαν  οι αθλητές ήταν  μόνο τρεις, στην Πρασινάδα (στο 27ο και 55ο χλμ) και στην Ζαρκαδιά (41ο χλμ) όπου όμως  τους περίμενε ένα πλήρες γεύμα. 

Για την μοναδική του πρωτόγνωρη εμπειρία που έζησε ο Θωμάς αλλά και άλλοι 200 συναθλητές του που στάθηκαν στη γραμμή της εκκίνησης το πρωί του Σαββάτου (25/4)  μέσα στα πυκνά δάση της Ροδόπης συναντώντας άγρια ζώα και ορμητικά ποτάμια,  ισορροπώντας πάνω σε κορμούς δέντρων για την διάσχιση τους,  με υψηλές θερμοκρασίες στο μέσο του αγώνα και καταιγίδες με κεραυνούς και χαλάζι για περισσότερο από 3 ώρες προς το τέλος της διαδρομής και έναν μοναδικό τερματισμό στο "Δασικό Χωριό Ερύμανθου" όπου τον περίμεναν οι κουδούνες για να τις χτυπήσει γεμάτος περηφάνια και χαρά στέλνοντας το μήνυμα μέσα στο δάσος στους συναθλητές του ότι τερμάτισε δίνοντάς τους παράλληλα κουράγιο για να ολοκληρώσουν και αυτοί τον άθλο τους, μας μίλησε ο Καστοριανός αθλητής λέγοντας χαρακτηριστικά ‘’Έζησα κάτι πρωτόγνωρο και μοναδικό. Ήταν εμπειρία ζωής. Εύχομαι να καταφέρω να εμπνεύσω κι άλλους. ‘’ Σε ερώτηση στο τι ήταν αυτό που τον οδήγησε να τρέξει στον συγκεκριμένο αγώνα των 82 χιλιομέτρων τόνισε: ‘’ Ήθελα να νικήσω τους φόβους μου και μέσα απ' αυτό να γνωρίσω καλύτερα τον εαυτό μου. ‘’

Όλα τα είχε σχεδιασμένα στο μυαλό του ο Θωμάς,  το μελετούσε άλλωστε αρκετά τον τελευταίο καιρό από τότε που πήρε την απόφαση να συμμετέχει στο Rodopi Challenge 50 miles, όλα πήγαν όπως τα είχε κατά νου. Αν άλλαζε κάτι στον αγώνα του; Την απάντηση μας τη δίνει ο ίδιος γνωρίζοντας πολύ καλύτερα τον εαυτό του από καθένα άλλο λέγοντας: ‘’Δεν θα άλλαζα απολύτως τίποτα. Όταν τερμάτισα ένιωσα γεμάτος αδρεναλίνη κι αυτό σημαίνει ότι η συνταγή του αγώνα ήταν επιτυχημένη. ‘’

Σε έναν πολύωρο αγώνα πολλών χιλιομέτρων όπως αυτός της Ροδόπης περνούν πάρα πολλά από το μυαλό των αθλητών κατά τη διάρκεια της επίπονης προσπάθειας έως τον τερματισμό, καθώς επέρχεται η κούραση βαραίνουν τα πόδια και λυγίζει το πνεύμα, η σκέψη εγκατάλειψης τριγυρνάει συχνά στο μυαλό τους, όμως σε εκείνο το σημείο είναι που η ψυχική αντοχή υπερισχύει της σωματικής δύναμης.  

Για το αν ένοιωσε έστω και κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια του πολύωρου αγώνα σκέψεις εγκατάλειψης ο Θωμάς μας ανέφερε: ‘’Υπήρξαν στιγμές που οι δυνάμεις μου με εγκατέλειπαν, όμως η εικόνα με εμένα στον τερματισμό να χτυπώ τις κουδούνες έδιωχνε κάθε σκέψη εγκατάλειψης. ‘’

Δικαίως οι υπερμαραθώνιοι αγώνες θεωρούνται και αγώνες ψυχής, δοκιμάζοντας τις αντοχές και τα όρια των αθλητών  και τι καλύτερο από το να παίρναμε αυτή  την απάντηση από έναν άνθρωπο που πρόσφατα έζησε παρόμοιες προκλήσεις, έτσι ο ίδιος ο Θωμάς επιβεβαίωσε την παραπάνω θεωρία λέγοντάς μας : ‘’ Η σωματική δύναμη είναι αυτή που σε κάνει να στέκεσαι όρθιος, όμως η ψυχή είναι αυτή που σε πάει μέχρι το τέρμα. ‘’

Σίγουρα ο τερματισμός τον γέμισε  με ανείπωτη χαρά και τον  πλημμύρισε  από πρωτόγνωρα συναισθήματα. Σίγουρα θα ήθελε η εμπειρία του  να μαθευτεί. Και πρέπει να μαθευτεί  για να μπορούν όλοι να δουν ότι τα κατάφερε, παρά τις όποιες αντιξοότητες. Και έτσι ίσως μπορέσει να παρακινήσει και μερικούς από αυτούς.

Ο τερματισμός σε έναν υπερμαραθώνιο σίγουρα δεν μας κάνει καλύτερους ανθρώπους, αλλά σίγουρα βγάζει στην επιφάνεια πτυχές του εαυτού μας που ελάχιστα γνωρίζαμε μέχρι εκείνη την στιγμή, κάτι το οποίο όπως μας εκμυστηρεύτηκε ότι του συνέβη και ο ίδιος ο Θωμάς. Το να διευρύνεις τα όρια σου μέσα από τους αγώνες που δίνεις ενάντια στον εαυτό σου είναι τελικά η μεγαλύτερη ανταμοιβή για τον άνθρωπο…

Ευάγγελος Νούλας

Photo ©: Giannopoulos Theodoros, Dorina Sympilidou Photography