Με αυτά τα λόγια θα ήθελα να ξεκινήσω τον πρόλογο της νέας μου εμπειρίας που έζησα μαζί με τους συναθλητές μου, αλλά και απο την ενημέρωση τις διοργάνωσης προς τους μελλόντικους δρομείς στο τι εκπροσωπεί το ορεινό τρέξιμο γενικός εδω στην πανέμορφη Ταϋλάνδη!

THE COLUMBIA TRAIL MASTERS EPISODE 10

Το ορεινό τρέξιμο στην Ταύλάνδη έχει μια ιστορία εδώ και 10 χρονια όπως στην Ελλάδα. Ο Columbia Trail Masters είναι ένας αγώνας ορεινού τρεξίματος που διεξήχθη για 10η σερί χρονιά στο εθνικό Πάρκο της Πατάγια στην εξωτική Ταϋλάνδη. Περιλαμβάνει 4 διαφορετικούς αγώνες με ηλεκτρονική χρονομέτρηση 50χλμ, 25χλμ, 10χλμ και εναν αγώνα 3χλμ για παιδια και οικογενειες με πάνω απο 2500 συμμετέχοντες.


Ο αγώνας είναι πολυ οργανωμένος και διασχίζει φανταστικά τοπία. Η ατμόσφαιρα είναι πολύ φιλική και σε κάνει να νιώθεις "σαν το σπίτι σου". Οι διαδρομές πολύ απαιτητικές, ζητάνε το 100% των δυνατοτήτων των αθλητών οι οποίοι καλούνται να δοκιμάσουν τις δυναμεις τους σε συνθήκες υγρασίας και ζέστης όπως άλλωστε επιτάσσει και ίδια η φυση του αθλήματος. Εξάλλου στην Ταυλάνδη ο χειμώνας τους ειναι 33 βαθμοι μέσο ορο στις νότιες περιοχές...και 30 στις Βόρειες. 

Οι διοργανωτές εδω κάνουν παρα πολυ καλή δουλειά βελτιώνοντας τη διαδρομή και κάνοντάς την απαιτητική κάθε χρόνο. Με το διοργανωτή που μίλησα μου είπε οτι φέτος το 50αρι είναι απο τα πιο δύσκολα εδω στη χώρα γενικώς. Περιλαμβανει 2 στροφές των 25 χλμ με πολλες τεχνικές ανηφοροκατηφόρες. Του εξήγησα οτι στην Ελλάδα έιμαστε λίγο πιο απαιτητικοί γιατί το έχει η φύση μας εξηγώντας του κάποιους χαρακτηριστικούς δύσκολους αγώνες Ultra και μη...

Ο αγώνας περιελαμβανε 9 σταθμούς υδροδοσίας με διάφορα καλούδια στα 50χλμ. Αυτό που μου έκανε εντύπωση αφού δεν το έχουμε "συνηθίσει" στην Ελλάδα ήταν τα χρηματικά έπαθλα στις κατηγορίες των Γενικών Νικητών αλλά και των Νικητών Ηλικιακών κατηγοριών και αντιστοιχα στα 25χλμ και 10χλμ σε μικροτερα ποσά. 

Κυριακή 6:30 το πρωί και ολα έτοιμα για το ξεκίνημα του Αγώνα. Όλοι μας πιστοί στο ραντεβού στην γραμμή της εκκίνησης με πολλά χαμόγελα τόσο από την προσμονή του ίδιου του αγώνα όσο και για τις πολλές νέες γνωριμίες σε μία μακρινή χώρα. Εξαλλου εχουμε κατι κοινο που μας ενωνει. Το τρέξιμο ενώνει από οπουδηποτε και αν προερχεσαι. Οι θρησκειες και οι πολιτικοι διχαζουν...

Αυτό που μου έκανε εντύπωση στην Ταϋλανδη ειναι οτι οι φωτογραφίες του προεδρικού ζεύγους τις συναντάει κανείς σε καθε γωνιά της χώρας, σε εστιατόρια, φωτογραφίες στους δρομους, στους ναούς, στους αγωνες, αφιερωματα για τη ζωη του βασιλια και το εργο του πριν απο καθε ξεκινημα κινηματογραφικης ταινιας, παντού! Εδω σέβονται πολύ τον βασιλια γιατι οι κατοικοι μου είπανε οτι εχει δουλέψει παρα πολυ σκληρά για τη χώρα εδω και πολλα χρονια εις το συμφερον παντα του λαού και ειναι πολυ υπερηφανοι για αυτό... Προσωπικα εναν τετοιον ανθρωπο θα επρεπε να εχουν ολες οι δυτικες χωρες. Πιστευω οτι ειναι ο μοναδικος αλλα και θα ειναι ο τελευταίος σεβαστός Πρόεδρος που υπαρχει στον Πλανήτη εν ζωή.

ΤΡΕΧΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΖΟΥΓΚΛΑ ΤΟΥ KHAO MAI KAEO

Πριν από λίγο καιρό τρέχοντας στα υπέροχα βουνά της Ελλάδος αλλα και στα Αλπικα τοπία του Mont-Blanc δεν θα μπορούσα να φανταστώ τι σημαίνει να τρέχεις στην καρδια της ζούγκλας της Ταϋλάνδης. Δεν σου έρχεται κάθε μέρα αυτή η ευκαιρία να τρέχεις στην καρδιά της ζούγκλας...και είπα να τραβήξω μερικές φωτογραφίες κατά τη διάρκεια του τρεξίματος όπως πάντα!!

Ξεκίνησα λίγο γρήγορα τον αγώνα θα έλεγα αλλά το λάθος μου λόγω απειρίας στον συγκεκριμένο αγώνα και των συνθηκών που θα συναντούσα είναι ότι είχα το σακίδιο υδροποσίας κοντά μου και αρκετό βάρος με φαγητό, νερό και μου κόστισε λίγο στην τελική θέση.

Οι "φοβίες" στο να τρέχεις στην ζούγκλα ηταν κατι το ασυνήθιστο για μερικούς και άπειρους δρομείς και για γλυκαθείς από την επιτυχία πρέπει να διασχίσεις τα "φυσικά εμπόδια". Αυτό που μου άρεσε είναι οι εναλλαγές της δροσιάς με την ζέστη, του τρεξίματος σε σκιερά την μία και ηλιόλουστα μονοπάτια την απέσως επόμενη στιγμή. Η βλάστηση είναι τόσο πυκνή που εμπόδιζε το φυσικό ηλιακό φως και έκανε την ατμόσφαιρα μαγευτική και απομονωμένη... αλλά και επικίνδυνη γιατί στα τελευταία χλμ του αγώνα βρέθηκα τυχερός και δεν πάτησα το επικίνδυνο φίδι που διέσχιζε το μονοπάτι. Στα τελευταία χλμ του αγώνα κατάλαβα ότι τρέχω στην ζούγκλα γιατί κατά τη διάρκεια του αγώνα ήμουν λίγο πιο συγκεντρωμένος και θα έλεγα οτι κοιτούσα πάνω κάτω όταν διέσχιζα τα μονοπάτια. Πολλές φορες έπρεπε να σκύψεις για να περάσεις από κατω από πυκνή βλάστηση ενώ την ίδια στιγμή πραγματικά δεν ήξερες τι μπορεί να σε κοίταγε ακριβώς δίπλα κρυμμένο στις φυλλωσιές ...

Οι εθελοντές πιστοί στο έργο τους, πάμε με χαμόγελο να μας περιποιήθηκαν στους σταθμούς δίνοντάς μας τζελακια, μπανάνες, καρπούζι αλλά και παγωμένο εμφιαλωμένο νερό και σφουγγάρια μέσα στον πάγο για να βρέξουμε το κεφάλι μας απο την υπερβολική ζέστη και υγρασία που συναντάς σε τροπικά κλίματα..

Έξι ώρες υπέροχης διαδρομής στην ζούγκλα της Παταγια Ταϋλάνδης και πολύ ικανοποιημένος από την θέση και από αυτή την υπέροχη εμπειρία που έζησα και θέλησα να μοιραστώ μαζι σας!

Στην Ταϋλάνδη οι άνθρωποι γνωρίζουν το ορεινό τρέξιμο, διοργανώνουν υπέροχους και δύσκολους αγωνες και οι εγγραφές κλείνουν από πολύ νωρίς. Υπάρχουν πολλοί αγώνες 140χλ, 100χμ, 50χλμ, ορεινοί και δρομικοί αγώνες μαραθώνιοι κτλ για να ικανοποιήσει και ο κάθε απαιτητικός αλλά και αυτοί που δοκιμάζουν τις ικανότητες τους για 1η φορά για γευτούν την χαρά του τρεξίματος σε μονοπάτια!

I am very Happy that I RUN in THAILAND.