ADVENDURE - Ιστορίες της Πλάκας για τις μέρες της καραντίνας: 'Παρασκευή και 13' ...

Ιστορίες της Πλάκας για τις μέρες της καραντίνας: 'Παρασκευή και 13' ...

Κλασική η ζαβή στην 4η σχοινιά Κλασική η ζαβή στην 4η σχοινιά

Η πραγματική πρόκληση για τον αναρριχητή στην Πλάκα της Συκιάς είναι η δυσκολία ανταπόκρισης σε περίπτωση που κάτι στραβώσει. Η μορφολογία και το μέγεθος της ορθοπλαγιάς περιπλέκει την υποχώρηση και κάνει την παροχή εξωτερικής βοήθειας σχεδόν αδύνατη. Η αίσθηση απομόνωσης είναι έντονη παρά τη θέα του χωριού από κάτω. Η σχοινοσυντροφιά είναι μόνη και αβοήθητη εκεί πάνω και θα πρέπει να ανταπεξέλθει στα αναπάντεχα με ιδία μέσα. Ευτυχώς, λίγα ατυχήματα έχουν συμβεί μέχρι σήμερα και όλα έχουν αντιμετωπισθεί με επιτυχία.

Καλοκαίρι του 1991 με τον Δημήτρη Μπακάλη τρέχουμε Παρασκευή απόγευμα πάνω στα “killer” μας (Kawasaki KLR 250) για μια ακόμη φορά προς Συκιά μεριά και ο μήνας έχει 13 για όσους πιστεύουν στις προλήψεις.  Συνομήλικος σχεδόν, ψηλόλιγνος, ομορφούλης ο Δημήτρης, πωρωμένος τότε με το βουνό και την καλοπέραση, υπήρξε για πολλά χρόνια μόνιμος σχοινοσύντροφος στις ορθοπλαγιές και όχι μόνο. Η φιλία μας  μπολιάστηκε γερά κείνα τα χρόνια, ποτέ δεν ξεθώριασε.

Τρέχαμε λοιπόν, να προλάβουμε την πρώτη επανάληψη της διαδρομής του κάτω μέρους της πλαγιάς που ακούει στο παθιάρικο όνομα “Η Αισθήσεων”. Πρόκειται για την  λιγότερο δημοφιλή γραμμή, από την εξαιρετική τριλογία της αειθαλούς σχοινοσυντροφιάς των Τιτόπουλου-Κουνιάκη στις πιο δυσπρόσιτες ορθοπλαγιές της χώρας (Ζεμενό-Νεροσυρμή, Γκαμήλα-Οδύσσεια, οι άλλες δυο). Το βράδυ θα μας βρει στο καφενείο του Μπέκου σημείο αναφοράς των αναρριχητών της Πλάκας από την εποχή του Μιχαηλίδη. Σε λίγο θα αποκτήσουμε εκλεκτή παρέα  εκεί, όταν θα εμφανιστούν οι Μακρής, Τσουκλείδης για την “Κλασσική” και αργότερα οι Μεγαλειότητες Τιτόπουλος-Κουνιάκης αυτοπροσώπως με τους γόνους τους, το ανερχόμενο τότε αστέρι της αναρρίχησης Βασίλη Μήτσιο και τον Νίκο  Χατζή έναν μελαχρινό εφηβούλη  τότε με ζωηρά μάτια και πλατύ χαμόγελο, που όλο ήθελε.  Δεν  νομίζω η ορθοπλαγιά αυτή να είχε γνωρίσει ποτέ τέτοια κοσμοσυρροή με τέσσερις σχοινοσυντροφιές να επιχειρούν ταυτόχρονα. Το Σαββατοκύριακο εκείνο στο βουνό είχε στηθεί πραγματική γιορτή καθώς, άλλες ομάδες από Βαθιά Λάκκα θα σκαρφάλωναν στην Πυραμίδα και στην ορθοπλαγιά του Λαζορέματος, στα πλαίσια μιας  αναρριχητικής συνάντησης του ΕΟΣ Αθηνών. 

Στον καφενέ του Μπέκου,το πρωί μετά την περιπέτεια, από αριστερά: Β. Μήτσιος, Χρ. Κουνιάκης, Γ. Βουτυρόπουλος, Δ. Μπακάλης, Κ. Τσουκλείδης, Δ. Τιτόπουλος, Ν. Χατζής. Φωτ. Γ. Μακρής


Ο ενθουσιασμός και το γιορτινό πνεύμα θα διατηρηθεί μέχρι το μεσημέρι της επομένης όταν και οι τέσσερις σχοινοσυντροφιές θα συναντηθούμε από διαφορετικούς δρόμους στο μεγάλο διάζωμα. Εμείς μόλις είχαμε ολοκληρώσει μια υπέροχη και απαιτητική γραμμή σε καταπληκτικό βράχο, ίσως η δυσκολότερη αναρρίχηση που είχαμε καταφέρει μέχρι τότε, που μάλλον δεν ήταν αρκετή να ικανοποιήσει την ακόρεστη δίψα μας., γι’ αυτό και αποφασίσαμε να συνεχίσουμε πάνω από το διάζωμα και εμείς και όλοι οι υπόλοιποι. Μαζί με την σχοινοσυντροφιά των Μακρή-Τσουκλείδη τραβήξαμε για την συνέχεια της Κλασσικής, οι άλλοι κίνησαν προς αναζήτηση της χαμένη διαδρομής των Blotti-Λιάγκου κάπου πιο δεξιά. Σκαρφαλώναμε παράλληλα με οπτική επαφή οι δυο ομάδες, ανταλλάσοντας φιλοφρονήσεις και πειράγματα, μη δίνοντας και πολύ σημασία στον χρόνο που έμοιαζε να είχε επιταχύνει στο μεταξύ. Μάλλον πηγαίναμε γυρεύοντας για μπιβουάκ, όμως αυτό δεν μας ένοιαζε και πολύ, αφού είχαμε λίγα απαραίτητα να  βγάλουμε τη νύχτα. Μας ήταν αρκετό που σκαρφαλώναμε παρέα με τους φίλους μας στην καλύτερη ορθοπλαγιά της χώρας, τι παραπάνω να θέλουμε; Η ανεμελιά μας είχε συνεπάρει για τα καλά. 

Κατά το απόγευμα θα βγούμε οι δυο σχοινοσυντροφιές της Κλασσικής, στο Ανοιχτό Βιβλίο, ένα μεγάλο επικλινές πατάρι που εφάπτεται σε κάθετο λείο τοίχο 15 περίπου μέτρων. Ο τοίχος αυτός ξεπερνιέται από αριστερά, με εύκολο σκαρφάλωμα μέχρι το Έλατο, από όπου η διαδρομή συνεχίζει πια όλο αριστερά προς την έξοδο, στη Ράμπα του Μιχαηλίδη. Έχοντας πια ξεπεράσει τις δυσκολίες, αποφασίσαμε να βιαστούμε λίγο με παράλληλη κίνηση. Ο Μπακάλης ξεκίνησε πρώτος, μάζεψα μπόλικες κουλούρες σχοινί στο χέρι και σύντομα ακολούθησα, για να μπουν και οι υπόλοιποι. Μετά το πέρασμα η κλίση του πεδίου πέφτει αισθητά, οπότε ήταν εύκολο να συνεχίσω παράλληλα  με κάποιον έλεγχο. Ξαφνικά όμως, ακούω μια κραυγή από ψηλά και βλέπω έκπληκτος τον Δημήτρη να γλιστράει και να κουτρουβαλά θεαματικά από πατάρι σε πατάρι, με βρισιές και κατάρες. Χάσκω χωρίς αντίδραση. Το θέαμα με τις τούμπες και τις φωνές απρόσμενα μου φαίνεται κωμικό, σχεδόν γελάω με τον εφιάλτη του φίλου μου, ο ανόητος. Για καλή μας τύχη σε ένα  τελευταίο σκαλοπάτι θα γαντζωθεί στον βράχο και θα σταματήσει. Τότε μόνο, αντιλαμβάνομαι την κρισιμότητα της κατάστασης. Λίγα μέτρα παρακάτω είναι κενό που καταλήγει στο επικλινές πατάρι και από εκεί ποιος ξέρει που, ανάμεσα μας δεν υπάρχει ασφάλεια να σταματήσει την πτώση. Αν έφευγε θα παράσερνε και εμένα με το σχοινί που ήμασταν δεμένοι και τίποτα δεν θα μας σταματούσε!

Μας ήταν αρκετό που σκαρφαλώναμε παρέα με τους φίλους μας στην καλύτερη ορθοπλαγιά της χώρας, τι παραπάνω να θέλουμε;

Φτιάχνω μεμιάς πρόχειρες αγκυρώσεις στον βράχο για σιγουριά, ο Δημήτρης έχει χτυπήσει και βογκάει. Ο Τσουκλείδης με προσπερνά τον φτάνει και ασφαλίζει τη θέση του. Φαίνεται να έχει πρόβλημα στον καρπό και λιγότερο στον αστράγαλο, μπορεί παρολαυτά να συνεργαστεί. Τον κατεβάζουμε με το σχοινί “κουβά” στο Βιβλίο για τις πρώτες βοήθειες και φωνάζουμε στους απέναντι να συνδράμουν. Η γιορτινή διάθεση και η ανεμελιά έχουν δώσει πια τη θέση τους στην αγωνία και το άγχος, για την κατάσταση του φίλου μας και την ασφαλή επιστροφή του στο χωριό. Μεμιάς καταστρώνεται το σχέδιο διαφυγής. Εμείς θα κατεβάζαμε τον Δημήτρη  μέχρι το πατάρι και οι απέναντι, θα έφταναν νωρίτερα  για να ασφαλίσουν  την κάθοδο του με τα σχοινιά τους παρακάτω. Επιλέγουμε ένα λούκι με δέντρα στα αριστερά για κάθοδο και ξεκινάμε βιαστικά τα ραπέλ. Ευτυχώς ο Δημήτρης αν και πονάει πολύ, μπορεί να σταθεί όρθιος και να διευκολύνει την κατάβαση του. Το ένα ραπέλ διαδέχεται το άλλο, ο χρόνος μετρά αντίστροφα το σκοτάδι πλησιάζει και τότε όλα θα γίνουν πιο δύσκολα. Το σούρουπο μας βρίσκει στο μεγάλο διάζωμα, η άλλη ομάδα έχει προλάβει να ετοιμάσει το τελευταίο ραπέλ της διαφυγής. Νύχτα πια κατηφορίζουμε με δυσκολία το μονοπάτι του Καραγιάννη. Δυο από εμάς βοηθάμε τον τραυματία να σταθεί, σκληρό καρύδι προσπαθεί να τα καταφέρει. Έχουμε μπόλικο δρόμο όμως ακόμη. Μια κατηφορική πλαγιά μας χωρίζει πια από το μονοπάτι του Λαζορέματος, ενώνουμε σχοινιά για να τον κατεβάσουμε. Με την ελαστικότητα τους, είναι δύσκολο να κουμαντάρεις την κατάβαση και κάθε τόσο ο καημένος φωνάζει για πιο αργά. Έχει ταλαιπωρηθεί πολύ πια και οι πόνοι του έχουν γίνει αφόρητοι. Σκεφτόμαστε να τον κουβαλήσουμε στα χέρια από εκεί και κάτω.

Βγαίνοντας στο μονοπάτι βρίσκουμε τον Βασίλη Μήτσιο που είχε κατέβει στο μεταξύ στο χωριό για βοήθεια να μας περιμένει με τον ντόπιο Βασίλη, τον Μπέκο και ένα πρόχειρο φορείο.  Η παρουσία τους μας συγκινεί και μας ανακουφίζει κάπως, έχουν κουβαλήσει και νερό για να ξεδιψάσουμε. Ο Δημήτρης  επιτέλους  βρίσκει λίγο χρόνο να ξαποστάσει. Μεσάνυχτα πια και κάτι, έχουμε μαζευτεί όλοι και κάνουμε τις τελευταίες προετοιμασίες για να μεταφέρουμε τον φίλο μας στο χωριό. Λίγο πιο ψηλά στο μονοπάτι θα ξεπροβάλουν ξαφνικά φώτα από φακούς,  θα ακουστούν και φωνές. Ποιοι να ναι αυτοί αναρωτιόμαστε, προσδοκώντας  επιπλέον χέρια βοήθειας.  Όμως τα επιπλέον χέρια βοήθειας δεν θα πάνε στον τραυματία μας, αλλά σε αυτόν που οι νεοφερμένοι κουβαλάνε. Εκείνη την μέρα είχε συμβεί και άλλο σοβαρότερο ατύχημα στην ορθοπλαγιά του Λαζορέματος πιο ψηλά. Μια ομάδα 6-7 αναρριχητές από την κατασκήνωση στην Βαθιά Λάκκα ανάμεσά τους θυμάμαι και οι Χ. Μπελογιάννης, Ν. Μπρόκος. ανέλαβαν τη διάσωση και κατέβαζαν σε φορείο το θύμα με τραύματα στην σπονδυλική στήλη. Η κατάσταση του κρισιμότερη, οπότε η ομάδα μας έπρεπε να βοηθήσει εκεί. Εγώ με τον Μακρή αναλάβαμε τον Δημήτρη. Τον βάλαμε στη μέση και ξεκινήσαμε βασανιστικά το κατηφορικό μονοπάτι για το χωριό. Αποκαμωμένοι θα την πέσουμε για ύπνο εκεί, στη μέση του γηπέδου μπάσκετ. Οι υπόλοιποι αργούσαν, δεν είχε μείνει στάλα κουράγιο να τους περιμένουμε.

Το πρωινό φως τρύπωσε στον υπνόσακο μου, λίγο νωρίτερα από ότι θα θελα. Το κεφάλι μου βούιζε ακόμη από την ένταση της προηγούμενης νύχτας. Ανοίγοντας με κόπο τα μάτια αντικρίζω, πτώματα την υπόλοιπη παρέα να κείτονται σκόρπιοι τριγύρω μου και αντιλαμβάνομαι μια σιλουέτα να κινείται ανταριασμένη ανάμεσά τους δίχως προφανή σκοπό. Ανασηκώνομαι να δω καλύτερα, ήταν ο Μακρής, ένα ράκος στην κυριολεξία, που έψαχνε ανάμεσά μας δίχως να ξέρει τι. Μου διηγήθηκε το τελευταίο επεισόδιο της περιπέτειας. Μόλις λοιπόν κατέβηκαν οι υπόλοιποι με το φορείο ένα μισάωρο μετά, τον ξεσήκωσαν να μεταφέρει την ομάδα της Βαθιάς Λάκας πίσω με το αυτοκίνητο του. Πρόθυμος όπως πάντα παρά την κατάσταση του, τους στίβαξε όλους στο καινούργιο του NIVA και τους ανέβασε για το μονοπάτι. Στην επιστροφή λίγο πριν την Συκιά, τον πήρε ο ύπνος οδηγώντας  και ξύπνησε στο χαντάκι, από την σωστή άκρη του δρόμου ευτυχώς, γιατί από την άλλη θα είχε φουντάρει στον Μόρνο. Το αυτοκίνητο είχε πάθει ζημιά, το παράτησε εκεί και μόλις είχε γυρίσει με τα πόδια. 

Θα ξυπνήσουν σιγά σιγά  οι υπόλοιποι. Η οδική βοήθεια θα μαζέψει το τρακαρισμένο αυτοκίνητο, με την ευγενική χορηγία του Τσουκλείδη, όπως προφητικά ο ίδιος είχε δηλώσει στην ερώτηση του φίλου του για το αν είχε λεφτά μαζί του δυο μέρες πριν. Ο Κουνιάκης θα πάρει τον Μπακάλη στο αυτοκίνητό του και τη μηχανή θα την αναλάβει ο Μακρής, για να γυρίσουμε μαζί πίσω. Αυτή δυστυχώς έμελλε να ήταν και η τελευταία περιπέτεια που πρόλαβα να ζήσω με τον Γιωργάκη. Μετά από κάνα χρόνο θα τον καταβάλει η λευχαιμία, για να σβήσει στα 27 του χρόνια σαν γνήσιος rock star και να αφήσει στην παρέα ένα μπουκέτο ευωδιαστές αναμνήσεις και το πρώτο κενό από αυτά που θα αρχίσουν σιγά σιγά να γεμίζουν την ψυχή μας...

 

Το 1ο μέρος της σειρας "Ιστορίες της Πλάκας για τις μέρες της καραντίνας: Πονάει πάντα η πρώτη φορά"

Γιώργος Βουτυρόπουλος

Γεννήθηκε το 1969 και σκαρφαλώνει στα βουνά από τα 16 του. Έχει καταφέρει σημαντικές αναρριχήσεις σε διαδρομές βράχου,  πάγου και μικτού πεδίου στα βουνά της Ελλάδας, στις Άλπεις, Δολομίτες, Γερμανία, Βρετανία, Νορβηγία. Επίσης, έχει συμμετάσχει σε ορειβατικές αποστολές σε βουνά μεγάλου υψομέτρου, στο Περού-Άνδεις,  Αφρική-Κένυα, στο Νεπάλ, Θιβέτ, Πακιστάν, Ινδία, Κιργιστάν.  Είναι ομοσπονδιακός εκπαιδευτής ορειβασίας και οδηγός βουνού από το 1993,  συν-συγγραφέας των εγχειριδίων ορειβασίας, η Τέχνη του Βουνού (2010, 2011) και Ορεινή Πεζοπορία (2012). 

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

To @UTMBMontBlanc απαγορεύει όλα τα παυσίπονα από το 2022: https://t.co/oId9KiSjvB https://t.co/PbbmJ2Oo6A
To 4ο Chianti Ultra Trail έρχεται στις 26 -27 Μαρτίου 2022 με νέο αγώνα 100Km και πολλές εκπλήξεις – Ο Matteo Matte… https://t.co/qIUueJJaSA
@TDG_trail 2021: Με Ελληνικό ενδιαφέρον επιστρέφουν οι Γίγαντες των Άλπεων: https://t.co/4e5abCe2QJ https://t.co/23Vj1dT4Pw
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

O Φώτης Ζησιμόπουλος έγραψε ιστορία στο φετινό Σπάρταθλο!

To UTMB απαγορεύει όλα τα παυσίπονα από το 2022!

To 4ο Chianti Ultra Trail έρχεται στις 26 -27 Μαρτίου 2022 με νέο αγώνα 100Km και πολλές εκπλήξεις – Ο Matteo Matteuzzi, τεχνικός διευθυντής του CUT, σε μια αποκλειστική συνέντευξη στο Advendure!

Tor des Geants 2021: Με Ελληνικό ενδιαφέρον επιστρέφουν οι Γίγαντες των Άλπεων!

Μία φωτογραφική περιήγηση στο UTMB 2021

Salewa Mountain Trainer Mid GTX, ο ‘’πιστός’’ φίλος στο βουνό.

D'HAENE και DAUWALTER νικητές στο UTMB 2021 - Τερμάτισαν 5 Έλληνες

GARRIVIER και CODINA οι νικητές του CCC 2021 - Τερμάτισαν 7 Έλληνες

UTMB 2021 - OCC: Εξαιρετική εμφάνιση για τον Κώστα Παραδεισόπουλο: 21ος γενικής & 1ος κατηγορίας - Νικητές οι Jonathan ALBON και Blandine L'HIRONDEL

UTMB 2021: O Βασιλιάς επιστρέφει!

Το εγχείρημα «Ios 360» ή αλλιώς η πεζοπορία της Ίου περιμετρικά, διασχίζοντας 60 χιλιόμετρα, σε 3 ημέρες!

Ανίχνευση Ζωής: TeRA 80Km - Zagori Mountain Running!