Κάλυμνος

[Advendure]: Luca, επέστρεψες στην Κάλυμνο μετά από περίπου 15 χρόνια, σαν επίσημος καλεσμένος στο event “Set the Tone and Hike with Us” της Salewa Greece σε συνεργασία με το τοπικό outdoor κατάστημα Wild Sport. Ποια ήταν η πρώτη εικόνα ή συναίσθημα που σου ήρθε στο μυαλό μόλις ξαναείδες τα πεδία του νησιού και πως βίωσες το event συνολικά;

[Luca Andreozzi]: Η επιστροφή σε μια αναρριχητική “Μέκκα” όπως η Κάλυμνος είναι πάντα μια ιδιαίτερη χαρά, κυρίως γιατί έπειτα από 15 χρόνια βλέπεις τα πράγματα με διαφορετική ματιά. Όταν είχα έρθει για πρώτη φορά, ήμουν απόλυτα προσηλωμένος στις διαδρομές και στους βαθμούς δυσκολίας τους, και ίσως η οπτική μου να περιοριζόταν σχεδόν αποκλειστικά στην αναρρίχηση, αφήνοντας όλα τα υπόλοιπα σε δεύτερο πλάνο. Αυτή τη φορά θέλησα να απολαύσω όλες τις πτυχές του νησιού. Περπάτησα στα χωριά, δοκίμασα την τοπική κουζίνα και έκανα μερικές βουτιές στη θάλασσα, προσπαθώντας να βιώσω όσο το δυνατόν πιο ολοκληρωμένα την εμπειρία, πέρα από το αυστηρά αναρριχητικό πλαίσιο.

[Advendure]: Παρότι σκαρφάλωνες μακριά από το νησί για χρόνια, σίγουρα θα άκουγες πράγματα για τις εξελίξεις εκεί από συναθλητές σου, αλλά και από τα media. Πώς σου φαίνεται λοιπόν, τόσο από τη δική σου εμπειρία, όσο και από αυτά που μαθαίνεις, ότι έχει εξελιχθεί η αναρριχητική κουλτούρα της Καλύμνου από τότε μέχρι σήμερα; Πιστεύεις ότι η Κάλυμνος εξακολουθεί να έχει αυτή τη “αυθεντική” αίσθηση αναρρίχησης που την έκανε ξεχωριστή σε παγκόσμιο επίπεδο;

[Luca Andreozzi]: Πιστεύω ότι το νησί έχει προσαρμοστεί εξαιρετικά καλά στην ανάπτυξη της αναρρίχησης κατά τα τελευταία 15–20 χρόνια, διατηρώντας παράλληλα αναλλοίωτη τη γοητεία και την αυθεντικότητά του. Αναμφίβολα πρόκειται για έναν από τους προορισμούς που υποδέχονται τους περισσότερους αναρριχητές στον κόσμο, κάτι που γίνεται εμφανές από το πλήθος των υπηρεσιών που προσφέρονται ειδικά για αυτούς, από τα καταλύματα και τις υπηρεσίες καθοδήγησης (guiding services) μέχρι ακόμη και τις εναέριες φωτογραφικές λήψεις. Παραδόξως, θεωρώ ότι η τεράστια δουλειά που έχει γίνει για την ανάπτυξη νέων αναρριχητικών πεδίων και βράχων (crags) έχει συμβάλει θετικά στη διατήρηση της αυθεντικότητας του τόπου. Παρότι η Κάλυμνος έχει εξελιχθεί σε έναν ιδιαίτερα δημοφιλή και καθιερωμένο προορισμό, εξακολουθεί να προσφέρει τη δυνατότητα στους αναρριχητές να διασκορπίζονται σε διαφορετικές περιοχές του νησιού, περιορίζοντας έτσι την αίσθηση συνωστισμού στα αναρριχητικά πεδία. Τουλάχιστον αυτή ήταν η δική μου εντύπωση τις τελευταίες ημέρες.

[Advendure]: Υπάρχει κάποια διαδρομή στην Κάλυμνο που έχει μείνει χαραγμένη έντονα στο μυαλό σου; Κάποια που θα ήθελες να κάνεις όταν επιστρέψεις κάποια στιγμή στο νησί;

[Luca Andreozzi]: Θυμάμαι ότι την πρώτη φορά που ήρθα στην Κάλυμνο υπήρχε μια φράση που έλεγαν όλοι: “Δεν μπορείς να πεις ότι σκαρφάλωσες στην Κάλυμνο αν δεν έχεις αναρριχηθεί στη Grande Grotta.” Εκεί θυμάμαι ότι απόλαυσα ιδιαίτερα τη DNA, ίσως την πιο εμβληματική διαδρομή του νησιού, καθώς και τις Priapos και Super Priapos, λίγο πιο δεξιά, όπου πέτυχα την πρώτη μου onsight ανάβαση σε διαδρομή βαθμού 8a. Έχω επίσης εξαιρετικές αναμνήσεις από το πεδίο Secret Garden, αν και δεν θυμάμαι κάποια συγκεκριμένη διαδρομή, καθώς εκείνη την περίοδο έκανα αναρρίχηση κυρίως σε στυλ onsight.

Φιλοσοφία

[Advendure]: Στα social media χρησιμοποιείς συχνά το μότο “Rocks Explorer”. Τι σημαίνει πραγματικά για σένα αυτός ο όρος; Νιώθεις περισσότερο αθλητής, αναρριχητής ή “εξερευνητής” των βράχων;

[Luca Andreozzi]: Πάντα με γοήτευε βαθιά η δημιουργική πλευρά της αναρρίχησης, από την αναζήτηση της κίνησης μέχρι και τους ίδιους τους τόπους όπου αυτή ασκείται. Πάντα μου άρεσε να εξερευνώ, να ανακαλύπτω και να αναπτύσσω νέες περιοχές, και μέσα στα χρόνια αυτό ήταν το στοιχείο που κρατούσε ζωντανή τη φλόγα του ενθουσιασμού μου για το άθλημα. Όταν η αναρρίχηση έγινε στην πράξη και επάγγελμα μου, βρέθηκα κάπως σε σύγκρουση με την ταμπέλα του “αθλητή” ή του “επαγγελματία αναρριχητή”. Τώρα που η αναρρίχηση έχει γίνει Ολυμπιακό άθλημα, ένιωθα ασυνεπής να αυτοπροσδιορίζομαι έτσι, ανάμεσα σε τόσους αθλητές που είναι πιο δυνατοί από εμένα σε όρους καθαρής αγωνιστικής επίδοσης. Επιπλέον, ένιωθα ότι το πιο ουσιαστικό κομμάτι αυτού που με ορίζει ως αναρριχητή έμενε εντελώς εκτός αυτού του ορισμού. Αναρωτήθηκα λοιπόν τι είμαι πραγματικά και κατέληξα ότι ο όρος «Rocks Explorer / εξερευνητής των Βράχων” εκφράζει καλύτερα αυτή τη θεώρηση. Μου επιτρέπει να αντλώ τόσο από την αθλητική πλευρά της αναρρίχησης, όσο και από την πιο καλλιτεχνική της διάσταση, όπου η οπτική και η κίνηση συγχωνεύονται για να δημιουργήσουν κάτι νέο και απρόβλεπτο.

[Advendure]: Η αναρρίχηση για σένα είναι περισσότερο απόδοση / επίδοση ή τρόπος αυτογνωσίας;

[Luca Andreozzi]: Η επίδοση και το αποτέλεσμα είναι σίγουρα μια πτυχή της αναρρίχησης, αλλά πιστεύω ότι η αναρρίχηση είναι, πάνω απ’ όλα, μια αναμέτρηση με τον εαυτό σου, σε οποιοδήποτε επίπεδο. Προσωπικά θεωρώ ότι η θέσπιση στόχων είναι σίγουρα χρήσιμη για να ενεργοποιήσει κάτι μέσα μου, αλλά η πραγματική πρόκληση είναι η εσωτερική διαδικασία που οδηγεί στην επίτευξη αυτών των στόχων — περνώντας από την επιθυμία στην ανασφάλεια και στη συνέχεια σε μια νέα συνειδητοποίηση που σε κάνει, με κάποιον τρόπο, διαφορετικό από αυτό που ήσουν στην αρχή της διαδικασίας, καλύτερο. Η αναρρίχηση μου έχει δώσει πάρα πολλά σε αυτό το επίπεδο.

[Advendure]: Έχεις πει σε παλιότερη συνέντευξη ότι ο βράχος λειτουργεί για σένα σαν “καθρέφτης”. Τι έχεις μάθει λοιπόν για τον εαυτό σου μέσα από την αναρρίχηση;

[Luca Andreozzi]: Ναι, πιστεύω ότι, σαν να στέκεσαι μπροστά σε έναν καθρέφτη, η αναρρίχηση σε φέρνει αντιμέτωπο με τις πιο βαθιές σου ανασφάλειες σε κάθε λίγο πιο μακρινή λαβή. Προσωπικά, αυτό που έχω μάθει από την αναρρίχηση και έχω καταφέρει να εφαρμόσω στην καθημερινή ζωή είναι η ικανότητα να διατηρώ τη διαύγεια και τον έλεγχο μέσα στην απρόβλεπτη κατάσταση. Όταν σκαρφαλώνεις και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι δεν ξέρεις πώς να συνεχίσεις, είναι πολύ εύκολο το μυαλό να εστιάσει στα προβλήματα, οδηγώντας σε πανικό και ενισχύοντας ακόμη περισσότερο τους φόβους και τις ανασφάλειες — μια διαδικασία απολύτως άχρηστη για την επίλυση του προβλήματος. Σε αυτές τις στιγμές είναι πολύ σημαντικό να ξαναβρίσκεις τον έλεγχο των συναισθημάτων σου και να τα κατευθύνεις προς μια πρακτική λύση, ικανή να σε βοηθήσει να ξεπεράσεις το εμπόδιο γρήγορα και χωρίς σπατάλη νοητικής ενέργειας.

Αναρριχητική κουλτούρα

[Advendure]: Προέρχεσαι από μια πιο urban αναρριχητική κουλτούρα, με επιρροές από το skateboarding και το indie rock, αν αγγίξουμε και τις μουσικές σου επιρροές. Πώς βλέπεις τη σχέση αυτής της κουλτούρας με τον πιο παραδοσιακό αλπινισμό;

[Luca Andreozzi]: Πιστεύω ότι η ανεξάρτητη μουσική και η κουλτούρα του skateboarding έχουν στην πραγματικότητα πολύ περισσότερα κοινά με τον κόσμο του αλπινισμού απ’ όσα θα νόμιζε κανείς. Στη δεκαετία του ’70, η αναρρίχηση απογειωνόταν στο Yosemite την ίδια περίοδο που το skateboarding αναπτυσσόταν στη Santa Monica και το ανεξάρτητο punk rock κίνημα έκανε την εμφάνισή του. Εκείνη την εποχή επρόκειτο ακόμη για πολύ niche υποκουλτούρες, αλλά στην αρχή τους όλες αυτές οι δραστηριότητες ήταν μορφές ρήξης και εξέγερσης απέναντι στο σύστημα και σε αντίθεση με τα κοινωνικά πρότυπα ευημερίας της εποχής. Κοιτώντας πώς εξελίχθηκαν αυτές οι δραστηριότητες μέσα στα χρόνια, και το πώς έχουμε συνηθίσει σήμερα να τις βλέπουμε κυρίως ως αθλήματα μέσα στους Ολυμπιακούς Αγώνες και σε επίσημες διοργανώσεις, είναι εύκολο να ξεχάσει κανείς την punk προέλευσή τους. Τείνουμε να τις αντιλαμβανόμαστε ως εντελώς ξεχωριστούς και απομακρυσμένους κόσμους, αλλά μου αρέσει να θυμάμαι αυτή τη συγγένεια μέσα στη δική μου προσέγγιση στην αναρρίχηση σήμερα.

Προσπαθώ συνεχώς να εξερευνώ νέους τρόπους να αναμειγνύω διαφορετικούς κόσμους / προσεγγίσεις και στυλ, σπάζοντας παράλληλα σχήματα και σύνορα ανάμεσά τους, ειδικά σε σχέση με τον παραδοσιακό αλπινισμό, τον οποίο διασκεδάζω να φέρνω σε πιο αστικό ύφος, εμποτίζοντας λίγη από την κουλτούρα του δρόμου που έχει το skateboarding ακόμη και στις χιονισμένες κορυφές των Δολομιτών.

[Advendure]: Το project “The NXT Step” έδειξε νομίζουμε ακριβώς αυτή τη γέφυρα ανάμεσα σε δύο διαφορετικούς κόσμους. Πες μας δυο λόγια γι’ αυτό αλλά και τι κρατάς περισσότερο από τη συνεργασία σου με τον Hanspeter Eisendle;

[Luca Andreozzi]: Το “Next Step” γεννήθηκε από την επιθυμία τόσο τη δική μου όσο και της Salewa να σπάσουμε τα όρια ανάμεσα στον κόσμο της “street” αναρρίχησης και του κλασικού αλπινισμού. Μου δόθηκε η ευκαιρία να σκαρφαλώσω μαζί με μια πραγματική θρυλική μορφή του αλπινισμού, τον Hanspeter Eisendle, στο μοναδικό περιβάλλον των Δολομιτών — έναν τόπο με τον οποίο δεν είχα έρθει ποτέ σε επαφή μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Αυτό που βλέπετε στο βίντεο είναι όλο “χωρίς στήσιμο”, χωρίς φίλτρα και χωρίς υποκριτική, και πιστεύω ότι εκφράζει πολύ καλά την αρμονία και την ισορροπία που δημιουργήθηκε ανάμεσα σε εμένα και τον Hans, παρά τη διαφορά ηλικίας και τα τόσο διαφορετικά περιβάλλοντα από τα οποία ερχόμαστε, αναδεικνύοντας μια πραγματική “συνάντηση μεταξύ γενεών”.

Ανακάλυψα στον Hans το ίδια πάθος και περιέργεια για τον βράχο που έχω κι εγώ — ένα ενδιαφέρον που υπερβαίνει όλα τα υπόλοιπα και βρίσκει τη φυσική του έκφραση πάνω στον βράχο.

[Advendure]: Θεωρείς ότι λείπουν κάποια στοιχεία σήμερα από τη νέα γενιά αναρριχητών; Και αν αντιστρέψουμε την ερώτηση, τι μπορούν να μάθουν οι παλαιότερες γενιές από τους νέους αναρριχητές;

[Luca Andreozzi]: Είναι πολύ ξεκάθαρο ότι σήμερα έχει χαθεί κάπως εκείνη η σπίθα της περιπέτειας που αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι της αναρρίχησης στις απαρχές της. Σε έναν παγκοσμιοποιημένο και ψηφιοποιημένο κόσμο, η πληροφορία και η διάδοση της φαίνεται να κινούνται τόσο γρήγορα ώστε σχεδόν να εξαφανίζουν το αίσθημα του δέους και της έκπληξης, κάνοντας τα πάντα εύκολα και προσβάσιμα, αλλά ταυτόχρονα ψυχρά και “χωρίς ψθχή”.

Παρατηρώ στις νέες γενιές αναρριχητών όλο και λιγότερο ενδιαφέρον για την ιστορία της αναρρίχησης, τους τόπους της και τους ανθρώπους της, οδηγώντας σε μια πιο αποστασιοποιημένη προσέγγιση όπου μένουμε μόνο στην επιφάνεια των πραγμάτων. Ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι σχεδόν κανείς δεν αναφέρει πλέον τις διαδρομές με το όνομά τους αλλά μόνο με τον βαθμό δυσκολίας τους, διαγράφοντας έτσι ένα κομμάτι της ιστορίας που οδήγησε στη δημιουργία της ίδιας της διαδρομής, αλλά και την ιστορία του πρώτου που τη “χάραξε”.

Ταυτόχρονα, είναι συναρπαστικό να βλέπει κανείς πώς οι νέοι έχουν καταφέρει να διαδώσουν το ενδιαφέρον για αυτό το άθλημα μέσα από νέες μορφές επικοινωνίας, οδηγώντας το σε ένα επίπεδο δημοφιλίας που δεν είχε ποτέ ξαναφτάσει στο παρελθόν. Πιστεύω ότι στο μέλλον θα είναι ενδιαφέρον (και απαραίτητο) να βρεθεί μια ισορροπία ανάμεσα σε αυτούς τους δύο κόσμους, αν θέλουμε να διατηρήσουμε τη μνήμη και ταυτόχρονα να συνεχίσουμε να προχωράμε μπροστά.

[Advendure]: Τι σημαίνει για σένα να “set the tone” στο βουνό και στη ζωή;

[Luca Andreozzi]: Για μένα το “Set the Tone” σημαίνει να θυμάσαι να “ακούς” τον εαυτό σου και να μπορείς να ξαναβρίσκεις τον δικό σου ρυθμό. Στο βουνό όπως και στη ζωή, είναι εύκολο να εκτραπείς από την πορεία σου και να βρεθείς μέσα σε “κύκλους” που δεν σου ανήκουν, ίσως “παραπλανημένος” από το εγώ σου ή από τη σύγκριση με τους άλλους, χάνοντας σταδιακά την επαφή με την ύλη και τη χαρά του απλώς να βρίσκεσαι εκεί.

Περισσότερες από μία φορές, προσπαθώντας μια δύσκολη διαδρομή, έχω βρεθεί μέσα σε μια διαδικασία απογοήτευσης και έχω σταματήσει για να αναρωτηθώ για ποιον το κάνω τελικά — αν συνεχίζω να το απολαμβάνω ή αν λειτουργώ μόνο από αίσθημα καθήκοντος απέναντι στον εαυτό μου ή στις προσδοκίες των άλλων.

Για μένα, το “Set the Tone” είναι εκείνη η στιγμή που σταματώ και κοιτάζω μέσα μου, για να καταλάβω αν ακολουθώ ακόμη τον εσωτερικό μου ρυθμό ή αν, χωρίς να το συνειδητοποιώ, ακολουθώ κάποιον άλλον.

Η αναρρίχηση σαν Ολυμπιακό άθλημα

[Advendure]: Η αναρρίχηση είναι Ολυμπιακό άθλημα, από την Ολυμπιάδα του Τόκιο. Πώς βλέπεις αυτή τη μετάβαση; Πιστεύεις ότι η Ολυμπιακή διάσταση βοηθά την αναρρίχηση να εξελιχθεί ή υπάρχει κίνδυνος να χαθεί μέρος της αυθεντικής της κουλτούρας; Αυτό είναι ένα θέμα που μας απασχολεί πολύ και σε σχέση με το ορεινό τρέξιμο και την πιθανή είσοδο του στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο μέλλον.

[Luca Andreozzi]: Η ένταξη της αναρρίχησης στους Ολυμπιακούς Αγώνες υπήρξε σίγουρα μια ιστορική ευκαιρία για να γίνει γνωστό αυτό το άθλημα σε ολόκληρο τον κόσμο και να συμβάλει στην εξέλιξή του. Ταυτόχρονα όμως, η ένταξη ενός αθλήματος στο Ολυμπιακό πλαίσιο συνεπάγεται αναπόφευκτα έναν βαθμό τυποποίησης — μια σειρά τεχνικών μέτρων που στοχεύουν στην ομογενοποίηση — τα οποία σταδιακά μειώνουν τον χώρο για την ελευθερία και τον δημιουργικό χαρακτήρα της ίδιας της δραστηριότητας.

Αυτός ο “εγκλωβισμός” έχει κάνει την αγωνιστική αναρρίχηση σε κλειστό χώρο σχεδόν αυτόνομο άθλημα, με αθλητές που προπονούνται αποκλειστικά για αγώνες χωρίς ποτέ να αισθάνονται την ανάγκη να σκαρφαλώσουν σε πραγματικό βράχο, και το αντίστροφο. Το χάσμα ανάμεσα στον κόσμο της εσωτερικής αναρρίχησης και αυτής σε φυσικό βράχο έχει μεγαλώσει σημαντικά από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο.

Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και στο skateboarding, με το χάσμα ανάμεσα στις νέες γενιές αθλητών και τις παλαιότερες να διευρύνεται. Πιστεύω ότι τα επόμενα χρόνια και στις δύο περιπτώσεις θα είναι απαραίτητο να βρεθεί μια ισορροπία ανάμεσα σε αυτούς τους δύο κόσμους και σε αυτές τις γενιές, που πλέον έχουν απομακρυνθεί αρκετά μεταξύ τους.

[Advendure]: Θεωρείς ότι η αγωνιστική αναρρίχηση και η κλασσική αναρρίχηση στο πεδίο απομακρύνονται όλο και περισσότερο μεταξύ τους ή δεν επηρεάζει το ένα, το άλλο;

[Luca Andreozzi]: Πιστεύω ότι η παραδοσιακή αναρρίχηση και η αθλητική αναρρίχηση τροφοδοτούν πολύ θετικά η μία την άλλη τα τελευταία χρόνια, καθώς αρκετοί αθλητές / αναρριχητές έχουν μεταφέρει τις ικανότητές τους και στο trad climbing, με τη χρήση αποσπώμενων ασφαλειών.

Μόλις πέρυσι πραγματοποιήθηκε η πρώτη διαδρομή trad θεωρούμενη ως η δυσκολότερη στον κόσμο, με βαθμό αντίστοιχο περίπου στο 9a στην αθλητική αναρρίχηση. Το ίδιο συμβαίνει και στον αλπινισμό, με τη δημιουργία multipitch διαδρομών (πολυ-ρελέ) μεγάλης δυσκολίας, μέχρι και 8C σε υψόμετρο.

Πιστεύω ότι αυτή η εξέλιξη είναι πολύ ενδιαφέρουσα.

[Advendure]: Αν ένας νέος αθλητής ξεκινά σήμερα αποκλειστικά μέσα από γυμναστήρια και αγωνιστικές εμπειρίες σε τοίχους αναρρίχησης, τι θα του έλεγες για τη σημασία της επαφής με τον “πραγματικό βράχο”;

[Luca Andreozzi]: Βλέπω καθημερινά παιδιά και εφήβους να ξεκινούν αναρρίχηση στο γυμναστήριο μου και συχνά παρατηρώ ότι οι γονείς τα γράφουν σε ένα άθλημα με στόχο να γίνουν μεγάλοι πρωταθλητές, σαν να έχει η ενασχόληση με τον αθλητισμό αποκλειστικό σκοπό την παραγωγή πρωταθλητών και μεταλλίων και όχι απλώς τη χαρά της συμμετοχής.

Εγώ απλώς τους θυμίζω να διασκεδάζουν. Με τα μικρότερα παιδιά συνδυάζω παιχνίδι και αναρρίχηση, ενώ με τα μεγαλύτερα δημιουργώ ομαδικές ασκήσεις που ενισχύουν και την έννοια της ομάδας και της κοινωνικότητας.

Στους νεαρούς αθλητές, αντίθετα, λέω να μην παίρνουν τον εαυτό τους τόσο σοβαρά — ότι η αναρρίχηση μπορεί να είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα αγωνιστικό αποτέλεσμα και ότι πρέπει να παραμένουν ανοιχτοί στις δυνατότητες που προσφέρει αυτή η δραστηριότητα πέρα από την καθαρή επίδοση, προσπαθώντας να μεταδώσω λίγη από εκείνη τη χαρά, το πάθος και τη σύνδεση με τον βράχο και τη φύση που συνεχίζω να νιώθω έντονα όταν σκαρφαλώνω, ακόμη και μετά από 30 χρόνια.

Βουνό και εξέλιξη

[Advendure]: Στο project “The NXT Step” φάνηκε ότι η μεγαλύτερη πρόκληση για σένα δεν ήταν οι κινήσεις στο βράχο, αλλά το αλπικό περιβάλλον και η έκθεση σε αυτό. Πώς σε επηρέασε / άλλαξε αυτή η εμπειρία;

[Luca Andreozzi]: Η εμπειρία στους Δολομίτες κατά τη διάρκεια του “Next Step” ήταν πολύ έντονη και το περιβάλλον με δοκίμασε περισσότερο απ’ όσο περίμενα. Θυμάμαι ότι, καθώς σκαρφαλώναμε και πλησιάζαμε το μήκος - κλειδί (crux pitch), ο Hans με προειδοποιούσε για την έκθεση και το ύψος που θα είχαμε από κάτω μας.

Πάντα σκαρφάλωνα με αυτοπεποίθηση στο ύψος, αλλά πρέπει να πω ότι το κενό πραγματικά με αιφνιδίασε. Επιπλέον, βρεθήκαμε αντιμέτωποι και με τις καιρικές συνθήκες, καθώς στην επιστροφή αντιμετωπίσαμε και μια χιονοθύελλα περπατώντας πάνω σε πάγο και χιόνι, ενώ έπρεπε να διατηρήσουμε υψηλό επίπεδο συγκέντρωσης ακόμη και αφού φτάσαμε στην κορυφή, γιατί σε τέτοια υψόμετρα η κατάβαση μπορεί συχνά να αποδειχθεί πολύ δύσκολη και επικίνδυνη — κάτι που δεν είχα ποτέ πραγματικά συνυπολογίσει όταν σκαρφάλωνα σε αναρριχητικά πεδία.

[Advendure]: Τι σημαίνει για σένα “γρήγορος και ελαφρύς” στο βουνό;

[Luca Andreozzi]: Για μένα το “γρήγορος και ελαφρύς” σημαίνει να μπορείς να κινείσαι στο βουνό με την ίδια ευκινησία και ελευθερία κίνησης που νιώθεις στο έδαφος. Προερχόμενος από τον χώρο της αναρρίχησης σε βράχο και του skateboarding, φοβόμουν ότι το αλπικό περιβάλλον θα περιόριζε πολύ τις κινήσεις μου λόγω του βαριού τεχνικού εξοπλισμού, αλλά πρέπει να πω ότι η σειρά NXT της Salewa κατάφερε απόλυτα να πετύχει αυτόν τον στόχο.

[Advendure]: Βλέπεις τον εαυτό σου να κινείται περισσότερο προς τον αλπινισμό στο μέλλον;

[Luca Andreozzi]: Δεν το αποκλείω καθόλου — αντίθετα, πιστεύω ότι θα μου αρέσει πολύ! Γνωρίζω πολύ καλά ότι δεν θα μπορώ να διατηρήσω το ίδιο επίπεδο δυσκολίας με το πέρασμα του χρόνου, και πάντα είχα επιλέξει να κρατήσω τον αλπινισμό για το μέλλον, τόσο για λόγους φυσικής κατάστασης όσο και ως έναν τρόπο ανανέωσης του ενθουσιασμού μου. Το βρίσκω πολύ παρήγορο να ξέρω ότι στο μέλλον θα έχω έναν ολόκληρο κόσμο να ξαναανακαλύψω, με νέους προορισμούς και νέους ορίζοντες προς εξερεύνηση.

[Advendure]: Υπάρχει κάποιο project ή κάποια περιοχή του κόσμου που οραματίζεσαι να ζήσεις την επόμενη μεγάλη σου αναρριχητική εμπειρία;

[Luca Andreozzi]: Δεν είχα ποτέ μεγάλα “οράματα” για το μέλλον· προτιμώ να με καθοδηγεί το ένστικτο στο παρόν. Σίγουρα όμως με βλέπω να ανακαλύπτω και να εξοπλίζω νέες αναρριχητικές περιοχές κοντά στον τόπο μου — κάποιες φορές να τις σκαρφαλώνω ο ίδιος, άλλες φορές να τις αφήνω στα χέρια των μελλοντικών γενεών — συμβάλλοντας ακόμη στην ανάπτυξη και την εξέλιξη της αναρρίχησης, αλλά με έναν διαφορετικό τρόπο από ό,τι τώρα.

Προσωπικές ερωτήσεις

[Advendure]: Ξεκίνησες αναρρίχηση μόλις στα 6 σου χρόνια. Πώς προέκυψε αυτή η τόσο πρώιμη επαφή σου με τον βράχο και τι θυμάσαι πιο έντονα από εκείνες τις πρώτες εμπειρίες;

[Luca Andreozzi]: Όταν ήμουν παιδί ξεκίνησα να σκαρφαλώνω με έναν εντελώς φυσικό τρόπο: μου άρεσε να ανεβαίνω στα δέντρα, στους τοίχους του σπιτιού και του σχολείου. Ο πατέρας μου έκανε αναρρίχηση πριν ακόμη γεννηθώ, οπότε ήξερα ότι αυτή η δραστηριότητα υπήρχε, παρόλο που δεν ήξερα ακριβώς τι είναι η αναρρίχηση. Ήξερα μόνο ότι μου άρεσε να βρίσκομαι ψηλά και ότι ένιωθα αυτό το κάλεσμα.

Έτσι του ζήτησα να με πάει να δοκιμάσω. Θυμάμαι πολύ έντονα την πρώτη φορά που άγγιξα τον βράχο: ήταν σαν έναν κεραυνοβόλος έρωτας, μια αίσθηση ότι ανήκω κάπου. Ένιωσα ότι είχα βρει τη δική μου διάσταση και ήξερα ότι δεν θα σταματούσα ποτέ σε όλη μου τη ζωή.

Έχουν περάσει 30 χρόνια από εκείνη τη μέρα και ακόμη αισθάνομαι ότι ανήκω στον βράχο, σαν να μπαίνω σε έναν διαφορετικό κόσμο κάθε φορά που κινούμαι σε έναν τοίχο — έναν κόσμο που γνωρίζω και στον οποίο νιώθω ότι είμαι μέρος του.

[Advendure]: Από τις συζητήσεις μας στην Κάλυμνο θυμάμαι ότι λατρεύεις την μουσική. Ποια μουσική ακούς λοιπόν συνήθως πριν από μια δύσκολη αναρρίχηση;

[Luca Andreozzi]: Έχω μια πολύ σωματική και βαθιά σχέση με τη μουσική. Ξεκίνησα από μικρός με τους δίσκους των Pink Floyd και στη συνέχεια συνέχισα να εξερευνώ διαφορετικούς καλλιτέχνες και είδη, ενδιαφερόμενος πολλές φορές και για τις ζωές των μουσικών που άκουγα, οι οποίοι επηρέαζαν έντονα το δικό μου στυλ. Έχω ακούσει τα πάντα — από punk μέχρι jazz — και στη συλλογή μου συνυπάρχουν πολύ διαφορετικοί καλλιτέχνες, από τους Radiohead μέχρι τον Keith Jarrett, από τον David Bowie μέχρι τον John Coltrane και τους Massive Attack. Πριν από μια δύσκολη αναρρίχηση, επιλέγω τους Fugazi!

[Advendure]: Skateboarding και αναρρίχηση: Ποια κοινά χαρακτηριστικά βλέπεις ανάμεσα στα δύο;

[Luca Andreozzi]: Πιστεύω ότι το skateboarding και η αναρρίχηση έχουν πολλά κοινά, γιατί και τα δύο σου επιτρέπουν να δίνεις μια νέα ερμηνεία στην πραγματικότητα: μέσα από την ιδέα ενός κόλπου ή τη “οπτικοποίηση” μιας αλληλουχίας κινήσεων μπορείς να δημιουργήσεις κίνηση εκεί όπου πριν δεν υπήρχε τίποτα. Η εκτέλεση μιας αλληλουχίας στην αναρρίχηση ή ενός κόλπου στο skate είναι άμεσα συνδεδεμένη με την ικανότητα να μπορείς πρώτα να το φανταστείς, μετατρέποντας έτσι την κίνηση σε μια πραγματική μορφή έκφρασης και δημιουργώντας μια μοναδική γλώσσα, όπου οι δύο αυτές δραστηριότητες πλησιάζουν περισσότερο μια μορφή τέχνης παρά ένα άθλημα. Αυτό είναι που αγαπώ και στα δύο, και μερικές φορές έχω την αίσθηση ότι κάνω το ίδιο πράγμα, απλώς με διαφορετικές γλώσσες.

Δημήτρης Τρουπής