Η επιλογή του τριημέρου της 25^ης Μαρτίου για την διοργάνωση του αγώνα ήταν πολύ σωστή. Ο κυριότερος λόγος ήταν ότι όπως διαπιστώσαμε ως αθλητές, ο χειμώνας που φέτος είχε πολλές βροχές έδωσε την ευκαιρία στην Άνοιξη που μόλις μπήκε να “μας προσφέρει” ένα ολάνθιστο τοπίο με πολύ πράσινο και χρώματα λουλουδιών παντού, παρά το πετρώδες ανάγλυφο της Μάνης. Σου έδινε την αίσθηση ότι η φύση “ξεχείλιζε” από παντού. Τα περάσματα από ελαιώνες στρωμένους με κόκκινες παπαρούνες σαν χαλί κάτω από τις ελιές καθώς και από λιβάδια γεμάτα λουλούδια και καταπράσινα καλντερίμια μέσα στα χωριά που διέσχιζε ο αγώνας με ολάνθιστες αυλές, “ξεκούραζαν” ψυχικά τον αθλητή και αποτύπωναν καταπληκτικές εικόνες στην μνήμη του. Μην ξεχνάμε ότι η σωστή επιλογή του χρόνου τέλεσης αποτελεί βασικό συστατικό για την επιτυχία του οποιουδήποτε αγώνα βουνού, και στην περίπτωση του Taygetos Challenge ήταν όντως η καταλληλότερη εποχή.

Ο αγώνας χαρακτηρίζεται από πολύ μεγάλη εναλλαγή τοπίων, αλλά και πεδίου στα μονοπάτια. Οι διαδρομές διασχίζουν σκληρά πέτρινα καλντερίμια, κακοτράχαλα κατηφορικά κομμάτια, κοίτες φαραγγιών πάνω σε βράχια και κροκάλες, επίπονες αναβάσεις τόσο σε μονοπάτια γεμάτα πέτρα αλλά και σε έναν ιδιαίτερο βραχώδη γεωλογικό σχηματισμό στην περιοχή της Σαϊδώνας, βατούς χωματόδρομους που επιτρέπουν την ξεκούραση των ποδιών και το άνετο τρέξιμο, αλλά και περάσματα από λιβάδια και δάση με μαλακά χωμάτινα μονοπάτια σε διάφορα σημεία της διαδρομής.

Η φετινή προσθήκη που πραγματικά μας εντυπωσίασε ήταν ένα πολύ παλιό μονοπάτι, το οποίο διασχίζει μία περιοχή η οποία έχει αναδειχθεί σε καταφύγιο άγριας ζωής, στην περιοχή Ντουμπίτσια. Το κομμάτι αυτό αντικατέστησε την “κουδούνα”, και αύξησε κατακόρυφα την αισθητική του αγώνα. Βρίσκεται περίπου στο εικοστό χιλιόμετρο και ξεκινάει με μια επίπονη ανάβαση περίπου 2 χιλιομέτρων στα οποία κερδίζει 500 μέτρα υψομετρικής, καταλήγοντας σε ένα καταπράσινο λιβάδι στο ψηλότερο σημείο, στα 1.200 μέτρα υψόμετρο, το οποίο διασχίσαμε έχοντας μπροστά μας την καταπληκτική θέα των χιονισμένων κορυφών του Ταϋγέτου και του Χαλασμένου. Η κατάβαση προς την κοίτη του φαραγγιού του Βυρού γίνεται μέσα από ένα πυκνό δάσος το οποίο μας ξάφνιασε σε σχέση με την γνωστή σε όλους φύση της περιοχής, συνεισφέροντας πολύ θετικά στην ομορφιά της διαδρομής του αγώνα.

Εντυπωσιακή και η απαιτητική ανάβαση πάνω από την Σαϊδώνα, περίπου στο 9^ο χιλιόμετρο του Taygetos Marathon, σε έναν ανηφορικό βραχώδες πεδίο που κατέληγε στο εκκλησάκι του Αη Γιώργη. Όταν έφτασα εκεί στάθηκα και έμεινα εκστασιασμένος από την καταπληκτική θέα του Μεσσηνιακού κόλπου και τις πεδιάδες στα χαμηλά, σε συνδυασμό με το βαθύ μπλε του ουρανού. Θυμήθηκα την έκφραση κάποιων Άγγλων περιηγητών που είχαν επισκεφτεί και γράψει για την Καρδαμύλη, αναφέροντας ότι τα βουνά “κυλάνε προς την θάλασσα – the mountains are rolling into the sea”, και πραγματικά αυτό το σημείο, σου δίνει αυτήν την εντύπωση της συνέχειας του τοπίου.

Οι αλλαγές που έχουν γίνει στην διαδρομή σίγουρα ενίσχυσαν την αισθητική και την ομορφιά της, αλλά αύξησαν ταυτόχρονα και τον βαθμό δυσκολίας μιας και ανέβηκε η υψομετρική αλλά και η απόσταση. Αυτό φαίνεται καθαρά και από την σύγκριση των επιδόσεων σε σχέση με την περσινή χρονιά. Ο αγώνας αποδείχτηκε δύσκολος και πολύ σκληρός, τόσο λόγω της αύξησης του δείκτη ανάβασης, των συνεχόμενων εναλλαγών ανηφορικών και κατηφορικών πεδίων, όσο και του κακοτράχαλου Μανιάτικου μονοπατιού. Σε αυτά τα στοιχεία ήρθε να προστεθεί και η άνοδος της θερμοκρασίας όσο “κύλαγε” η μέρα που είχε σαν αποτέλεσμα να βγουν κράμπες σε πολλούς αθλητές, όπως διαπίστωσα και προσωπικά! Ίσως ένα ακόμη σημείο με παροχή νερού στην κοίτη του φαραγγιού του Βυρού και πριν την επίπονη ανάβαση στα Τσέρια, να βοήθαγε πολύ. Γεγονός πάντως είναι ότι οι διοργανωτές είχαν μιλήσει για το κομμάτι αυτό στην τεχνική ενημέρωση και στην συνέντευξη του τεχνικού διευθυντή του αγώνα Νίκου Κωστόπουλου στο Advendure πρίν τον αγώνα, όπου είχε επισημανθεί ότι ένα υδροδοχείο με μισό λίτρο νερό θα χρειαστεί από τους αθλητές, αλλά επειδή ακριβώς αποτελεί καινούργια προσθήκη στον αγώνα, με δυο επίπονες αναβάσεις διαρκείας και σε ώρα με δυνατή ηλιοφάνεια και ζέστη– ιδιαίτερα για τους πιο αργούς αθλητές – ένας σταθμός με νερά και ηλεκτρολύτες ίσως να χρειαζότανε.

Η σηματοδότηση αλλά και η δουλειά που είχε γίνει στον καθαρισμό των μονοπατιών της περιοχής ήταν πολύ υψηλού επιπέδου, ιδιαίτερα σε σημεία με ασαφές ίχνος μονοπατιού, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την κατάβαση του δάσους στην περιοχή Ντουμπίτσια όπου η σήμανση με κορδέλες έργου στο σωστό ύψος έδειχνε σαφώς την βέλτιστη πορεία και ας μην υπήρχε σαφές μονοπάτι, αλλά και τις καταβάσεις / αναβάσεις στις κροκάλες και τους βράχους των φαραγγιών με συχνά σημάδια έντονου χρώματος σε μεγάλες πέτρες. Το καθάρισμα των μονοπατιών και το κούρεμα της βλάστησης σε προβληματικά σημεία ήταν κάτι παραπάνω από εμφανές, δίνοντας την δυνατότητα στον αθλητή να επικεντρωθεί στην προσπάθεια του. Να τονίσουμε με την ευκαιρία εδώ δυο πράγματα. Καταρχάς, η πυκνότητα μιας σήμανσης σε αγώνα βουνού εξαρτάται και από το μέγεθος του αγώνα. Στους μικρότερους αγώνες – όπως ο Taygetos Challenge - όπου οι αθλητές αναπτύσσουν μεγάλες ταχύτητες πρέπει να υπάρχει πυκνή σήμανση, και δικαιωματικά ο αγώνας παίρνει άριστα στον τομέα αυτό. Σε αγώνες επιπέδου ultra, οι ταχύτητες είναι σαφώς μικρότερες και η συχνότητα των σημαδιών έχει να κάνει κυρίως με τον χαρακτήρα που θέλει να δώσει ο διοργανωτής στον αγώνα του, εισάγοντας στοιχεία περιπέτειας και μίνιμουμ περιβαλλοντικής όχλησης. Σημαντικό βέβαια είναι σε κάθε περίπτωση να έχει ενημερώσει τους αθλητές για το θέμα αυτό, ώστε να μην υπάρχουν δυσάρεστες καταστάσεις. Σε γενικές γραμμές πάντως, το βουνό θέλει εξοικείωση και εκπαίδευση στον προσανατολισμό, δεν είναι αγώνας σε άσφαλτο.

Ο συνδυασμός του vertical του Σαββάτου με έναν από τους αγώνες της Κυριακής, ιδιαίτερα δε με τον μεγάλο αγώνα (marathon), ακολουθεί μια γενικότερη τάση στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια. Εισάγει μια πιο σύνθετη, αλλά ταυτόχρονα διασκεδαστική πλευρά, στο Σαββατοκύριακο του αγώνα. Το vertical λοιπόν, παρά την μεγάλη ένταση και την κούραση της προσπάθειας (σχεδόν όλοι οι αθλητές νιώσαμε μετά το χαρακτηριστικό κάψιμο στον λαιμό από την πολύ έντονη προσπάθεια αναπνοών και οξυγόνωσης), ήταν περισσότερο μια διασκεδαστική εμπειρία και κάτι διαφορετικό για όλους. Ήθελε πάντως ιδιαίτερη προσοχή, πολύ καλό ζέσταμα και κυρίως καλή αποκατάσταση στο ενδιάμεσο ώστε να μην “φορτωθεί” ο αθλητής για τον αγώνα της επόμενης μέρας. Σίγουρα μετράει στα θετικά του μπουκέτου των αγώνων της Καρδαμύλης.

Η τροφοδοσία νομίζω ήθελε λίγο μεγαλύτερη ενίσχυση, με βάση και την προσθήκη του καινούργιου κομματιού που μεγάλωνε τον βαθμό δυσκολίας, αλλά και την υψηλή θερμοκρασία στο δεύτερο μισό του αγώνα. Ίσως ένα ενεργειακό gel ακόμη σε κάποιο σταθμό και μερικά αλμυρά σνακς να πρέπει να τα σκεφτεί σαν προσθήκη η διοργάνωση για την επόμενη χρονιά. Όπως προανέφερα, και ένας σταθμός με νερά πριν την ανάβαση στα Τσέρια να χρειάζεται, με βάση και πάλι την νέα σχεδίαση της διαδρομής και τον συνολικό βαθμό δυσκολίας του αγώνα. Σε κάθε περίπτωση, μερικά gel και ένα υδροδοχείο μισού λίτρου είναι απαραίτητα για τον αθλητή ώστε να μην έχει προβλήματα.

Κάτι δείχνει να αλλάζει σιγά-σιγά στην νοοτροπία, όσο αφορά την υποδοχή από τον κόσμο της κάθε περιοχής που γίνεται ένας αγώνας. Το κλίμα στον τερματισμό ήταν πολύ ωραίο και ενθουσιώδες, και το ίδιο συνέβη και κατά τις απονομές. Υπήρχε κέφι και διάθεση, γεγονός ιδιαίτερα σημαντικό στις μέρες μας. Πολύ κόσμος στην Καρδαμύλη, γεγονός που μας είχε εντυπωσιάσει αντίστοιχα και στον Corfu Mountain Trail. Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκαναν και τα ζεστά λόγια και τα χειροκροτήματα των κατοίκων (ιδιαίτερα μεγαλύτερης ηλικίας) που έτυχε να μας συναντήσουν καθώς περνούσαμε από τα χωριά που διέσχιζε η διαδρομή. Θα κάνουμε πολλά χρόνια στην Ελλάδα για να δούμε καταστάσεις τύπου

Η διαδρομή των 20 χιλιομέτρων του Taygetos Experience αποτέλεσε και τον τρίτο κατά σειρά αγώνα του πρωταθλήματος νέων της Salomon. Ήδη έχουμε αναρτήσει τα αποτελέσματα, ενώ λεπτομέρειες και νέες συνεντεύξεις από τα παιδιά που συνεχίζουν να ομορφαίνουν τα βουνά μας με την παρουσία τους θα έχουμε μέσα στις επόμενες ημέρες.

Έχουμε πολλές φορές τονίσει το πόσο δεμένη είναι πλέον η κοινότητα του Ορεινού τρεξίματος στην χώρα μας. Κερασάκι στην τούρτα του όμορφου διημέρου λοιπόν ήταν και το βραδινό πάρτι της Κυριακής στο Tikla για τους αθλητές, τις οικογένειες τους και τους φίλους, με αποκορύφωμα την γενέθλια τούρτα για το κλείσιμο τριών χρόνων της εξαιρετικά δραστήριας ομάδας των Path Runners, στους οποίους ευχόμαστε να ζουν πάντα έτσι έντονα και όμορφα τις εμπειρίες τους στα Ελληνικά και ξένα βουνά. Όλοι μας βρήκαμε έτσι την ευκαιρία να ανταλλάξουμε απόψεις, να μιλήσουμε για τον αγωνιστικό διήμερο και για τα σχέδια μας με πολλούς φίλους, πράγμα εξίσου σημαντικό με την αγωνιστική δραστηριότητα όσο αφορά την κοινότητα μας.

Ο Taygetos Challenge μας άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις, και σίγουρα αποτελεί πλέον έναν από τους σημαντικότερους αγώνες στα Ελληνικά βουνά. Η τόλμη των διοργανωτών να προσθέσουν εξαιρετικής αισθητικής αλλά και δυσκολίας κομμάτια στην διαδρομή (πως αλλιώς θα ήταν πρόκληση – challenge – άλλωστε), η διατήρηση του κοστολογίου σε χαμηλά επίπεδα για τέτοιο μπουκέτο αγώνων και παρά την δυσκολία εξεύρεσης χορηγών, η ζεστασιά των κατοίκων και η ατμοσφαιρική Καρδαμύλη με την χαρακτηριστική ομορφιά της κέρδισαν το στοίχημα.

Ήδη έχουν αναρτηθεί στο Advendure τα επίσημα αποτελέσματα του αγώνα, το επίσημο δελτίο τύπου της διοργάνωσης, καθώς και πολλές φωτογραφίες από το διήμερο (Advendure facebook).

Ευχαριστούμε την διοργάνωση για την φιλοξενία και ανανεώνουμε το ραντεβού μας με τον Taygetos Challenge και την Καρδαμύλη για την επόμενη χρονιά!

Δημήτρης Τρουπής

Photo ©: Νίκος Κωστόπουλος