Πραγματικά λοιπόν ο φετινός αγώνας τα είχε όλα. Διαφορετική ώρα εκκίνησης, διαφορετική τοποθεσία εκκίνησης / τερματισμού, ρεκόρ συμμετοχών, ρεκόρ συμμετοχών ξένων αθλητών, ρεκόρ ανδρών, ακραία μεταβολή καιρικών συνθηκών κατά την διάρκεια, οργανωτικές ατέλειες απόρροια των φετινών αλλαγών και πολλά πολλά άλλα. Ας τα πάρουμε όμως με την σειρά.

Με την απόφαση της διοργάνωσης να μεταφέρει την ώρα εκκίνησης στις 18:00 της Παρασκευής ουσιαστικά μεταμόρφωσε ολόκληρο τον αγώνα κάνοντάς τον πιο «ελκυστικό». Το σημαντικότερο πλεονέκτημα φέτος ήταν το γεγονός ότι όλοι ξεκίνησαν μέρα και σχεδόν όλοι τερμάτισαν μέρα, ενώ μέχρι πέρυσι όπου η ώρα εκκίνησης ήταν τα μεσάνυχτα ίσχυε το ανάποδο. Σπουδαίο ψυχολογικό πλεονέκτημα για όλους τους συμμετέχοντες αλλά και οργανωτικό πλεονέκτημα για την διοργάνωση η οποία βρίσκεται στο «πόδι» μόνο για μία νύχτα.

Το μεγαλύτερο ίσως ατού από εδώ και πέρα του Olympus Mythical Trail (εκτός φυσικά από την εκπληκτική διαδρομή του) δεν είναι άλλο από τον χώρο εκκίνησης και τερματισμού. Όσοι είχαν τρέξει τον αγώνα παλαιότερα ίσως θυμούνται τον «ΆηΓιάννη» σαν απλά έναν μεγάλο σταθμό αφού οι περισσότεροι κατέφθαναν κουρασμένοι και αφυδατωμένοι μέσα στο μεσημέρι μετά από 67 χιλιόμετρα σκληρής διαδρομής έχοντας το «φάντασμα» της ανάβασης στο Λιβαδάκι να πλανάται σαν Δαμόκλειος Σπάθη πάνω από τα κεφάλια τους. Φέτος όλοι είδαμε μια εκπληκτική τοποθεσία μέσα στα έλατα με ένα καταπράσινο χαλί φιλόξενο για όλους μόλις 10’ από το κέντρο του Λιτοχώρου. Μία πραγματική οπτασία η οποία δίνει πολλούς πόντους στον αγώνα και αποτελεί από μόνη της έναν λόγο για να δηλώσει κάποιος συμμετοχή ή απλά να βρεθεί και να ζήσει την υποβλητική ατμόσφαιρα της περιοχής.

Η αλλαγή του τόπου (και της ώρας) εκκίνησης χάρισε ουσιαστικά στην κοινότητα των ultra trailers … ένα νέο αγώνα. Είναι εντυπωσιακό το πώς μπορεί να «αλλάξει» μία διαδρομή … παραμένοντας ίδια! Ξαφνικά η ανάβαση στο Λιβαδάκι έγινε πιο εύκολη και το μονοπάτι μέχρι εκεί καταπληκτικό. Η κατάβαση για Μελιτζάνι και Πριόνια πολύ πιο εύκολη. Η κατάβαση από την Γκόλνα ξαφνικά έγινε λιγότερο τεχνική. Η ανάβαση από το Λιτόχωρο για Ζηλνιά ένα μαρτύριο με γεμάτο το στομάχι μετά από 33 χιλιόμετρα αγώνα. Η ανάβαση στο Σκολιό για πρώτη φορά έγινε πραγματικός «Γολγοθάς». Η κατεβασιά στην Μεταμόρφωση ατελείωτη. Οι χωματόδρομοι στο Μπιχτέσι που πέρυσι τρεχόντουσαν … φέτος ξαφνικά έγιναν λίγο … ανηφορικοί! Η κατάβαση για το ρέμα της Σκανταλιάρας φέτος έγινε λίγο πιο «Ενιπέας». Ξαφνικά βρέθηκαν ανηφόρες που σαν να τις έβαλε κάποιος επίτηδες εκεί. Χαριτωμένες ατάκες που όμως είχαν βάση αφού είναι πολύ διαφορετικό να περνάς μία διαδρομή που στο προφίλ του αγώνα φαίνεται κατηφόρα (όσο κατηφόρα φαίνεται και ο Ενιπέας) στο 55 χιλιόμετρο και διαφορετικό να περνάς από εκεί με 85 χιλιόμετρα και το σύνολο της υψομετρικής ανάβασης / κατάβασης στα πόδια. Συμπέρασμα όλων ότι ο αγώνας φέτος έγινε πιο δύσκολος αφού «μαζεύει» πολύ γρήγορα όλη σχεδόν την υψομετρική ανάβαση στα πρώτα χιλιόμετρα με αποτέλεσμα να μην μπορεί κάποιος να εκμεταλλευθεί όσο θα ήθελε τις κατηφόρες στο τελείωμα. Πιο συγκεκριμένα για να μιλήσουμε και με αριθμούς, στο 65χλμ ο αθλητής έχει κάνει το 90% σχεδόν (5.700μ / 6410μ) της υψομετρικής ανάβασης αφήνοντας το υπόλοιπο 10% σε μικρές και βασανιστικές ανηφόρες που ρουφάνε αργά ότι ενέργεια έχει απομείνει στα τελευταία χιλιόμετρα. Από την άλλη βέβαια και για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, ένας αγώνας είναι "εύκολος" για όσους έχουν προετοιμαστεί κατάλληλα και "δύσκολος" για όσους δεν είναι το ίδιο έτοιμοι. Οπότε η αλήθεια είναι κρυμμένη κάπου στην μέση.

Ο καιρός; Φάνηκε πόσο επισφαλείς είναι οι προβλέψεις για ένα βουνό όπως ο Όλυμπος. Για άλλη μια φορά διαψεύστηκαν πανηγυρικά όλες οι προβλέψεις που ανέφεραν βροχές και καταιγίδες το πρώτο βράδυ. Το βράδυ στο οποίο όλοι ζήσαμε μία υπέροχη ξαστεριά και μια μαγευτική ανατολή ανεβαίνοντας στις ψηλές κορφές. Βέβαια δεν ήταν όλα ρόδινα. Ο κλειστός και υγρός καιρός πριν την εκκίνηση όπου έδωσε και μερικές ψιχάλες την ώρα της τεχνική ενημέρωσης έδωσε μεγάλα ποσοστά υγρασίας και ζέστης τις πρώτες ώρες στα χαμηλά υψόμετρα κάτι που αφυδάτωσε πολλούς δρομείς δημιουργώντας τους στομαχικά προβλήματα. Το βράδυ όμως και οι πρώτες πρωινές ώρες κύλησαν με έναν θαυμάσιο (έως ζεστό για τα «βουνίσια» δεδομένα) καιρό και ο Όλυμπος έδειξε το πραγματικό του πρόσωπο το πρωί του Σαββάτου μετά από περίπου 16 ώρες αγώνα. Η έντονη βροχόπτωση, το χαλάζι και η καταιγίδα έπληξε όλη την περιοχή του βουνού από το Σκολιό (Κ-61) μέχρι και το Μπιχτέσι (Κ-80) βρίσκοντας τους τελευταίους δρομείς σε μεγάλο υψόμετρο χωρίς όμως ευτυχώς να δημιουργηθούν έντονα προβλήματα. Παρατηρήθηκαν βέβαια φαινόμενα αθλητών με ελλιπή εξοπλισμό ή γνώση κατάλληλης χρήσης του, κάτι που δεν δικαιολογείται τόσο από την δυσκολία του αγώνα, όσο και από τις μετεωρολογικές προβλέψεις οι οποίες κιόλας δεν επαληθεύτηκαν στο έπακρο  Από το μεσημέρι και μετά ο ζεστός ήλιος επανήλθε ενώ τις τελευταίες ώρες του αγώνα η έντονη βροχή εμφανίστηκε και πάλι δημιουργώντας ένα μεγάλο ψυχολογικό και σωματικό roller coaster στους δρομείς σαν να μην έφτανε η ίδια η δυσκολία του αγώνα. Αυτός είναι όμως ο Olympus Mythical Trail!

Οργανωτικά μέσα στον αγώνα δεν έλειψαν τα προβλήματα. Το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχει να λύσει η διοργάνωση του χρόνου είναι η ολική επανασχεδίαση των σταθμών τροφοδοσίας σε σχέση μάλιστα και με τον αυξημένο αριθμό συμμετοχών. Άλλες οι απαιτήσεις από έναν σταθμό όταν τον συναντάει κάποιος στο 18ο χιλιόμετρο και άλλες όταν τον συναντάει στο 85ο όπου διαφορετικές οι διατροφικές απαιτήσεις τόσο σε ποιότητα όσο και σε ποσότητα. Επίσης θα πρέπει να αναβαθμιστεί ο ρόλος κάποιων σταθμών σε πιο «κεντρικούς». Τρανό παράδειγμα ο σταθμός στο Μπιχτέσι (Κ-80) ο οποίος μάλιστα μεταφέρθηκε (σωστά) σε σχέση με πέρυσι 2,5 χιλιόμετρα παρακάτω δίπλα στην δροσιστική πηγή ανεβάζοντας όμως την απόσταση από τον προηγούμενο (Μπάρα, Κ-64) στα 16 χιλιόμετρα! Εκεί λοιπόν χρειάζονται επιπλέον υποδομές στέγασης και σίτισης μιας οι αθλητές φτάνουν από το βουνό άλλες φορές αφυδατωμένοι και πεινασμένοι ή στην φετινή περίπτωση έχοντας να αντιμετωπίσουν φαινόμενα υποθερμίας αφού είχαν δεχθεί το μένος του καιρού.

Επίσης ίσως ήρθε η ώρα η διοργάνωση να επενδύσει σοβαρά σε ένα αξιόπιστο σύστημα ηλεκτρονικής χρονομέτρησης έτσι ώστε να υπάρχει ενημέρωση σε πραγματικό χρόνο για τους κεντρικούς σταθμούς και τον τερματισμό. Δεν μπορεί με τις υπάρχουσες υποδομές η διοργάνωση να προλάβει να ενημερώσει χειροκίνητα και τα 17 περάσματα 160 και πλέον αθλητών που σημαίνει με έναν απλό πολλαπλασιασμό 2.720 καταχωρήσεις, την ώρα μάλιστα που ο αγώνας βρίσκεται σε εξέλιξη. Έτσι λοιπόν ένα σύστημα χρονομέτρησης σε 2-3 κεντρικούς σταθμούς και στον τερματισμό ανεβάζει τόσο την αξιοπιστία όσο και την εικόνα της διοργάνωσης «προς τα έξω», κάτι που δεν πρέπει να υποτιμηθεί σε καμία περίπτωση… Σημεία προς βελτίωση τα οποία είμαστε σίγουροι η διοργάνωση θα εισακούσει και για τα οποία θα επιληφθεί στο μέλλον καθώς ο αγώνας είναι ένα στολίδι για το ελληνικό trail running.

Από την άλλη δεν μπορούμε να μην εξάρουμε την πολύ βελτιωμένη φέτος σηματοδότηση και την απίστευτη δουλειά που έγινε για άλλη μια φορά στα μονοπάτια, μία δουλειά που θα μείνει παρακαταθήκη σε δρομείς και πεζοπόρους που θέλουν να απολαύσουν κομμάτια της διαδρομής του αγώνα. Δεν μπορούμε να μην εξάρουμε το θαυμάσιο αδιάβροχο / δώρο της διοργάνωσης το οποίο μάλιστα χρησιμοποιήθηκε και από αρκετούς μέσα στον αγώνα. Δεν μπορούμε να μην εξάρουμε τον άριστα οργανωμένο χώρο στον ΆηΓιάννη όπου αν οι προβλέψεις δεν έδιναν βροχές θα γινόταν το αδιαχώρητο από τα αντίσκηνα. Δεν μπορούμε τέλος να μην εξάρουμε το νέο σύστημα «διάτρησης» του αριθμού συμμετοχής (bib) όπου σε καίρια σημεία της διαδρομής υπήρχαν άνθρωποι που έλεγχαν την σωστή και δίκαιη εξέλιξη του αγώνα.

Στο αγωνιστικό σκέλος δεν μπορούμε να μην αναφερθούμε στο ρεκόρ συμμετοχών αφού οι δρομείς που πήραν εκκίνηση έφτασαν τους 159 από τους οποίους τερμάτισαν τον αγώνα οι 121. Δεν μπορούμε επίσης να μην αναφερθούμε στον πολύ δυνατό ρυθμό με τον οποίο ξεκίνησαν ΟΛΟΙ τον αγώνα σαν να πρόκειται να τελειώσει ... στο Λιτόχωρο! Αυτό ισχύει τόσο για τους αθλητές της πρώτης γραμμής όσο και για τους τελευταίους! Παθήματα που γίνονται μαθήματα όμως μιας και η υγρασία που δημιούργησε ασφυκτικές συνθήκες στην αρχή του αγώνα αλλά και μέσα σε αυτόν ήταν από μόνη της ικανή να καταβάλλει τον οποιονδήποτε. Δεν μπορούμε επίσης να μην αναφερθούμε στην εκπληκτική επίδοση του Βούλγαρου Adrey Gridin ο οποίος βέβαια δεν είναι τυχαίος αθλητής. Γεννημένος στο Καζακστάν αγωνίζεται σε υψηλό επίπεδο στο αγώνισμα του σκι αντοχής με τα χρώματα της Βουλγαρίας έχοντας και συμμετοχή στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς το 2014. O Gridin κατέβασε το ρεκόρ αγώνα (αν και ίσως δεν είναι σωστό να μιλάμε για ρεκόρ μετά την «αλλαγή» της διαδρομής) σε 14.36.00 ο οποίος κράτησε το δικό του ρυθμό, άντεξε την πίεση των Γούναρη, Βαμβακίτη, Μαυρογιάννη και του Πολωνού Baranow. Ο Gridin στην αρχή έφυγε δυνατότερα από τους υπόλοιπους δημιουργώντας μία διαφορά 11’ στο Λιβαδάκι, στο 10ο μόλις χλμ της διαδρομής. O Παναγιώτης Γούναρης έκανε μετά το Λιβαδάκι μία αντεπίθεση διαρκείας και κατάφερε να περάσει 1ος από το Λιτόχωρο (Κ-32), τόσο όμως ο δυνατός του ρυθμός όσο και η υγρασία τον αφυδάτωσε με αποτέλεσμα στα Σκούρτα (Κ-52) να αναγκαστεί να γυρίσει πίσω για να μην βάλει σε κίνδυνο τον εαυτό του και την διοργάνωση. Προς τιμήν του αφού συνήλθε, ανέκτησε δυνάμεις και κατάφερε και τερμάτισε τον αγώνα μαζί με τον Βαγγέλη Μπάκα ο οποίος και αυτός αντιμετώπιζε στομαχικά προβλήματα έχοντας σταματήσει για αρκετή ώρα. Αδιαφορώντας έτσι και για επίδοση και κατάταξη συνέχισαν και οι δύο μαζί μέχρι το τέλος! Μπράβο και στους δύο αθλητές οι οποίοι με αυτόν τον τρόπο έδειξαν ποια είναι η σωστή αντιμετώπιση ενός τέτοιου αγώνα … Η μεγάλη μάχη του βάθρου βρήκε νικητές τους Αργύρη Βαμβακίτη που έχει αποδείξει ότι στον Όλυμπο παίζει «εντός έδρας» ο οποίος τερμάτισε 2ος σε 15.38.25 και τον πάντα σταθερό και έμπειρο Παύλο Μαυρογιάννη ο οποίος τερμάτισε 3ος σε 16.14.55.

Πολύ καλή εμφάνιση και από την έμπειρη του αγώνα Βάσω Σταύρου με το 19.59.40 που πέτυχε κατεβάζοντας την επίδοσή της περίπου 2,5 ώρες! Μία επίδοση που την κάνει ακόμη πιο σημαντική αφού ήρθε χωρίς να δεχθεί κάποια πίεση από τις συναθλήτριές της που έπονταν. Στην 2η θέση η Βουλγάρα Mariya Nikolova με 21.06.43 και στην 3η η Ρουμάνα Adriana Dancu με 22.19.10. Δείτε εδώ τα προσωρινά αποτελέσματα.

Ο αγώνας περνάει πια σε άλλη εποχή και έτσι θα πρέπει να αντιμετωπιστεί τόσο από τους ίδιους τους διοργανωτές του όσο και από τους έλληνες δρομείς. Σίγουρα το 2017 οι συμμετοχές θα είναι αυξημένες τόσο από την Ελλάδα και ακόμη περισσότερο από το εξωτερικό γιατί ο αγώνας το αξίζει και με το παραπάνω. Αυξημένες όμως θα είναι και οι απαιτήσεις και για αυτό η διοργάνωση θα πρέπει να κινηθεί μέχρι την επόμενη διεξαγωγή με αυτόν τον γνώμονα. Ο Olympus Mythical Trail με τις τελευταίες αλλαγές θα βρει σίγουρα την θέση που του αξίζει στο διεθνές καλεντάρι!