Σε κανέναν αγώνα δε νιώθεις τόσο κοντά με την αρχαία ελληνική ιστορία και τον μύθο. Εδώ οι άνθρωποι προσπαθούν να τον κρατήσουν άσβηστο και ζωντανό. Με αυτές τις σκέψεις βρίσκομαι ήδη στα πρώτα ανηφορικά τμήματα της διαδρομής.  Οι ανάσες έντονες και τα πόδια βαραίνουν. Το μονοπάτι χαϊδεύει τη ράχη της απότομης πλαγιάς και παίρνει εύκολα υψομετρική σε λίγα μόλις χιλιόμετρα. Ο αγώνας, με μια πρώτη ματιά, φαίνεται εύκολος αλλά όποιος τον έχει τρέξει ήδη στο παρελθόν γνωρίζει καλά ότι το αντίθετο συμβαίνει και πολλά σημεία απαιτούν σωστή τακτική και ικανότητες.

Η ανηφορική διαδρομή, μέχρι τον πρώτο σταθμό θέλει υπομονή και στρατηγική οικονομίας δυνάμεων. Η θέα του Κορινθιακού κόλπου με τις απότομες βράχινες ορθοπλαγιές που κατηφορίζουν προς την θάλασσα και τις ψηλές στο βάθος κορυφές του Παρνασσού ανταμοίβουν το κάθε διψασμένο μάτι. Πόσοι άνθρωποι χιλιάδες χρόνια πριν περπάτησαν, ίδρωσαν και χάρηκαν τη φύση και τη διαδρομή αυτή;

Μετά από έναν κουραστικό ανηφορο μέσα σε πυκνό ελατόδασος με δροσερό αέρα, καθαρό, ένας κατηφορικός χωματόδρομος μας οδηγεί στη βάση του μονοπατιού για το Κωρύκειο Άνδρο. Οι πρώτοι γρήγοροι δρομείς παίρνουν το δρόμο προς τον τερματισμό, αφήνοντας πίσω του κουβέντες, βλέμματα εμψύχωσης προς τους υπόλοιπους αθλητές. Λίγη κούραση ακόμη και φτάσαμε στο σταθμό στην είσοδο του σπηλαίου. Άνθρωποι φιλόξενοι μας παροτρύνουν να μπούμε στην αίθουσα του σπηλαίου.

Απαλό σκοτάδι, λιγοστό φως από δάδα αναμμένη, σταλακτικά συμπλέγματα παντού κατανυκτική ατμόσφαιρα μαγεύει το μυαλό. Κρασί και ψωμί μοιράζεται με τελετουργικό αρχαίο..Βγαίνω με σκέψεις, ζαλισμένος σαν φτερωτός Ερμής, τρέχω την απότομη κατηφόρα και γίνομαι πάλι παιδί με λασπωμένα χέρια και πόδια, χαρούμενο και ελεύθερο.

Στα επόμενα χιλιόμετρα ξεκινά ο αγώνας και ο λαγός γίνεται χελώνα, η ανηφόρα μικρή αλλά ικανή να κουράσει αυτόν που με υπερβολή ξόδεψε τις δυνάμεις του στην αρχή. Ο αγώνας απαιτεί σεβασμό στο πρώτο μισό για ένα δυνατό φινάλε στα τελευταία  χιλιόμετρα. Το συνεχόμενο σκάκι με το κατηφορικό πέτρινο τερέν απαιτεί απόλυτη συγκέντρωση και αρμονία κίνησης για να βγεις νικητής αποφεύγοντας την πτώση. Αβίαστα τα πόδια πατούν στα τελευταία κατηφορικά σκαλιά της πλατείας και με την αδρεναλίνη στο κόκκινο να προλάβουμε τον χρόνο. Κάτω από τις τρεις ώρες είναι ο στόχος και λίγα λεπτά απομένουν. Τερματισμούς με ψυχή στο όμορφο προαύλιο του αρχαιολογικού μουσείου, φίλοι, γνωστοί και κόσμος περιμενουν .. Ζωντανή ατμόσφαιρα που ξεκουράζει τον κάθε αθλητή.

Τα χειροποίητα γλυκά της γιαγιάς δε θέλουν ψυγείο και αντέχουν στο πέρασμα του χρόνου. Παραμένουν γλυκά με απλές συνταγές. ‘Ετσι διαχρονικός εύχομαι να παραμείνει και ο αγώνας, κρατώντας την ποιότητά του.

Γιάννης Αγγελόπουλος

Photo ©: Katsimpas Konstantinos Photography, Nassos Triantafylloy Photography