Naxos Trail Race 2018: Ο άνεμος των αλλαγών έφερε ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα!

Από 27 Απρ 2018

Ο κυκλαδίτικος άνεμος έκανε αισθητή την παρουσία του στο νησί  το Σαββατοκύριακο του Naxos Trail Race. Εξίσου δυνατά ζήσαμε και τις ριζικές αλλαγές που είχε φέτος η διοργάνωση και για τις οποίες μας είχε ήδη προϊδεάσει λίγες ώρες μετά το τέλος της περσινής πρώτης έκδοσης του αγώνα. “Ο απαισιόδοξος παραπονιέται για τον άνεμο. Ο αισιόδοξος περιμένει τον άνεμο ν’ αλλάξει. Και ο ρεαλιστής ρυθμίζει τα πανιά” λέει ένα παλιό ρητό και η Χριστίνα Κουρή με τον Μιχάλη Μανιό, με την τεχνική διεύθυνση του πολύ έμπειρου Λουκά Πρατίλα, φρόντισαν να ρυθμίσουν τα δικά τους πανιά και να απογειώσουν έναν αγώνα που πλέον μπορεί κάλλιστα να αποτελέσει έναν βασικό ανοιξιάτικο σταθμό για τους αθλητές του ορεινού τρεξίματος.

 

Όλο το κέντρο “επιχειρήσεων” της διοργάνωσης και κυρίως η εκκίνηση και ο τερματισμός των αγωνιστικών διαδρομών μεταφέρθηκε φέτος στην χώρα της Νάξου, στην πλατεία Μανδηλαρά, δίπλα στη θάλασσα και με θέα την επιβλητική Πορτάρα. Ήταν μια κίνηση “ματ”, μιας και αύξησε κατακόρυφα τον ενθουσιασμό και την συμμετοχή των Ναξιωτών στον αγώνα, μείωσε τις μετακινήσεις των αθλητών αλλά και των ανθρώπων της διοργάνωσης και κυρίως έδωσε την ευκαιρία να σχεδιαστούν διαδρομές που μας ενθουσίασαν με την ομορφιά τους.

 

 

Είχαμε επισημάνει πέρσι ότι ενώ η διαδρομή του μεγάλου αγώνα της διοργάνωσης διέσχιζε πανέμορφα τοπία από την ενδοχώρα της Νάξου, απουσίαζε η θέα του στοιχείου που χρωματίζει έντονα έναν νησιωτικό αγώνα, η θέα της Θάλασσας.  Φέτος, όχι μόνο θαυμάσαμε από πολλά σημεία το γαλάζιο του Αιγαίου, αλλά διασχίσαμε και την αμμουδιά, νιώθοντας την αρμύρα που έφερνε ο άνεμος να δίνει μια διαφορετική “αίσθηση” στην προσπάθεια μας.

 

 

Ένα πρόσθετο στοιχείο που πάντα ενισχύει την ομορφιά μιας διαδρομής είναι η ποικιλομορφία των τοπίων και εδαφών που διασχίζουμε σε έναν αγώνα. Στα 30,5 χιλιόμετρα του μεγάλου αγώνα – και σε ένα ικανοποιητικό βαθμό και στα 11 χιλιόμετρα του μικρού  – το τοπίο άλλαζε συνεχώς μορφές. Την διάσχιση της αμμουδιάς στην αρχή του αγώνα, διαδέχθηκε μια ράχη με ένα σεληνιακό τοπίο που οδηγούσε σε ένα άγριο και πετρώδες μονοπάτι και την περίφημη σπηλιά. Τα ορεινά λιβάδια με την απεριόριστη θέα και τα γραφικά ξωκλήσια διαδεχόταν το καταπληκτικό μονοπάτι 11, μέσα στην πανέμορφη φύση της ενδοχώρας του νησιού. Μια επιβλητική γέφυρα, οι νερόμυλοι, το πέρασμα από λατομείο μαρμάρου, οι ρεματιές γεμάτες πράσινο αλλά και το τρέξιμο μέσα στην κοίτη του ποταμού, τα πλακόστρωτα καλντερίμια μοναδικής τέχνης, τα περάσματα από γραφικά χωριά, οι βράχινοι όγκοι με τους αλλόκοτους πέτρινους σχηματισμούς δεν άφηναν το ενδιαφέρον να ατονήσει ούτε για μια στιγμή. Κερασάκι στην τούρτα η “βόλτα” γύρω από το Κάστρο καθώς και η διάσχιση του πλακόστρωτου πεζόδρομου στο τέλος του αγώνα. Μια εντυπωσιακή διαδρομή που κράταγε πολύ ψηλά το ενδιαφέρον των αθλητών και “έδενε” με εξαιρετικό τρόπο μια σειρά μονοπατιών της Νάξου, είτε των γνωστών, είτε αρχαίων που “ήρθαν στο φως” για τον αγώνα, όπως αυτό στις Εγγαρές. “Κύλισε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι” λέει η παροιμία και στην Νάξο είχε απόλυτη εφαρμογή, αφού το puzzle των πανέμορφων μονοπατιών που ανακάλυψε ο Μιχάλης Μανιός, το έδεσε πολύ όμορφα σαν αγωνιστική διαδρομή ο καινούργιος Τεχνικός Διευθυντής του αγώνα, ο Λουκάς Πρατίλας.

 

 

Οι ευχάριστες εκπλήξεις όμως δεν σταμάτησαν στα τοπία που διέσχιζαν οι διαδρομές του Naxos Trail Race, αλλά είχαν να κάνουν και με την θερμή υποδοχή των κατοίκων στα χωριά της ενδοχώρας. Κι αν για τις Μέλανες το γνωρίζαμε από πέρσι και το περιμέναμε, αυτό που έγινε στο 14ο χιλιόμετρο της διαδρομής, στο χωριό Κυνίδαρος, ήταν συγκινητικό. Βγαίνοντας από τα σοκάκια στην μικρή του πλατεία, αντικρίσαμε όλο το χωριό να είναι στο “πόδι”, άνθρωποι μεγάλης ηλικίας αλλά και παιδιά, και να μας χειροκροτούν και να μας “σπρώχνουν” συναισθηματικά με όλη τους την αγάπη. Το ίδιο συνέβαινε και στα υπόλοιπα χωριά. Ένα μεγάλο ευχαριστώ σίγουρα το χρωστάμε σε αυτούς τους ανθρώπους και είναι στοιχείο του πώς το Νησί αγκάλιασε τον αγώνα. Κάτι που αφουγκραστήκαμε και σε συζητήσεις το διήμερο των αγώνων από ντόπιους που δεν είχαν σχέση με το τρέξιμο.

 

 

Μιλώντας για ενθουσιασμό, δεν μπορούμε παρά να τονίσουμε την εξαιρετική δουλειά των εθελοντών της διοργάνωσης αλλά και το κέφι τους, σε όποιο πόστο και να βρίσκονταν. Είτε στην γραμματεία – που πολύ σωστά μεταφέρθηκε φέτος στο επιβλητικό κτίριο των Ουρσουλινών μέσα στο Κάστρο της χώρας – είτε σαν δείκτες στο διασκεδαστικό city-trail του Σαββάτου στα σοκάκια της χώρας, είτε στους σταθμούς και στις διασταυρώσεις της διαδρομής. Σαφέστατη βελτίωση και σε αυτό τον τομέα σε σχέση με πέρσι. Πολύ όμορφη η ατμόσφαιρα στους τερματισμούς, πολύ κέφι και ένας Dj, ο Στράτος Τσολάκης, που τα “έσπαγε” κυριολεκτικά με τη ροκ μουσική του (ή εγώ γερνάω και τα παλιά ροκάκια με ενθουσιάζουν .. πάρτε το όπως θέλετε!!!).

 

 

Η μεγάλη διαδρομή των 30,5 χιλιομέτρων ήταν δύσκολη, με υψομετρική που ήταν τελικά μεγαλύτερη από αυτή που είχε καταγραφεί στα επίσημα στοιχεία του αγώνα (+1.150 μέτρα). Προσωπικά την μέτρησα (Suunto Ambit 3 Vertical) στα +1.546 μέτρα, ενώ με συναθλητές που συζητήσαμε είδαμε μετρήσεις από περίπου +1.370 έως και +1.580 μέτρα. Στην ανάπτυξη της είχε τρείς μεγάλες ανηφόρες, αλλά αυτό που κυρίως την δυσκόλευε ήταν τα συνεχή ανεβοκατεβάσματα αλλά και κάποια σαθρά και πολύ τεχνικά κομμάτια, όπως το κομμάτι γύρω από την σπηλιά στα πρώτα (και τελευταία) χιλιόμετρα του αγώνα, που ήταν πολύ συναρπαστικό αλλά δύσκολο για πιο άπειρους αθλητές, σε συνδυασμό και με την κούραση. Επίσης, η ζέστη που βγήκε από κάποιο σημείο και πέρα συνεπικουρούσε στην αύξηση του βαθμού δυσκολίας. Ίσως η διοργάνωση πρέπει να σκεφτεί να φέρει την ώρα εκκίνησης μισή ώρα νωρίτερα, από τις 09.30 που έγινε φέτος. Για την διαδρομή των 11 χιλιομέτρων η κύρια τεχνική δυσκολία εντοπιζόταν στο τρέξιμο στην άμμο και στο δύσκολο και σαθρό μονοπάτι στον τομέα της σπηλιάς.

 

 

Οι σταθμοί ανεφοδιασμού ήταν επαρκείς, τόσο σε αριθμό όσο και σε υλικά τροφοδοσίας, και τοποθετημένοι στα χωριά που διέσχιζαν οι διαδρομές (εκτός κάποιων σταθμών με υγρά). Πολύ καλοί και γρήγοροι στον ανεφοδιασμό οι εθελοντές, δείγμα εμπειρίας και καθοδήγησης από τον Λουκά Πρατίλα, ο οποίος βέβαια έδειξε την τεράστια εμπειρία του και στην σήμανση της διαδρομής, η οποία ήταν αψεγάδιαστη, απόλυτα καθοδηγητική και σε συνδυασμό με τους δείκτες σε πολλά σημεία διασταυρώσεων μας έκανε την ζωή πολύ εύκολη! Τέλος, το ίδιο εξαιρετική δουλειά είχε γίνει και φέτος στον καθαρισμό των μονοπατιών.

 

 

Η μεταφορά της γραμματείας στο κτίριο των Ουρσουλινών αποδείχτηκε πολύ καλή κίνηση .. και λόγω συνθηκών, μιας και το Σάββατο στο λιμάνι τα μποφόρ ήταν παραπάνω από αισθητά και το κιόσκι που έγιναν  πέρσι οι εγγραφές θα ήταν ανεπαρκές. Αυτό που χρειάζεται βέβαια είναι μια καλύτερη σήμανση που να οδηγεί τους αθλητές στο κτίριο – κέντρο επιχειρήσεων της διοργάνωσης-  μιας και κάποιους τους δυσκόλεψε να το εντοπίσουν μέσα στα σοκάκια του Κάστρου.

 

Μιας και μιλάμε όμως για τον άνεμο του Σαββάτου, ανάγκασε την διοργάνωση να αφαιρέσει από την διαδρομή του city-trail το πέρασμα από την Πορτάρα, αφού τα κύματα περνούσαν πάνω από τον στενό διάδρομο που οδηγούσε εκεί. Αν την κρατούσαν, θα είχαμε βέβαια την πρώτη διοργάνωση ορεινού τρεξίματος που θα χρειαζόταν .. ναυαγοσώστη!

 

Το city-trail ήταν μια διασκεδαστική εμπειρία μέσα στα σοκάκια του Κάστρου (την οποία προσωπικά την απόλαυσα μαζί με την κόρη μου), όπου τα σφυρίγματα των δεικτών-εθελοντών και τα χειροκροτήματα του κόσμου το έκαναν πολύ να μοιάζει με παιχνίδι, αφού είχε και πολύ μικρή διάρκεια!

 

Πολλά τα καινούργια στοιχεία στο τεχνικό και αγωνιστικό κομμάτι, τα οποία ανέβασαν σημαντικά την διοργάνωση φέτος. Πολύ όμως θετικό και ότι διατηρήθηκαν και αυτά που την έκαναν να είναι πετυχημένη πέρσι, όπως το περίφημο Ναξιώτικο pasta-party στην αυλή του κτιρίου των Ουρσουλινών, με την παραδοσιακή νησιωτική μουσική από τον σύλλογο παραδοσιακής μουσικής και χορών “Ζευς”και τον χορό να δίνει και να παίρνει, την εξαιρετική ξενάγηση από τον Μιχάλη Ρεμούνδο στις κυριότερες πολιτιστικές και ιστορικές τοποθεσίες του Κάστρου, αλλά και ένα πλήθος παροχών προς τους αθλητές και τους συνοδούς τους (εκπτώσεις σε ακτοπλοϊκά εισιτήρια και εστιατόρια, πολύ όμορφη τεχνική μπλούζα, μπύρες Νήσος&Βίκος και αναψυκτικά και νερά στον τερματισμό, όμορφα μετάλλια και έπαθλα, το καλαίσθητο τεύχος του Δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων που περιείχε η τσάντα των αθλητών, το κιόσκι πληροφοριών στο λιμάνι και άλλα…). Η Χριστίνα Κουρή “έτρεξε” και φέτος με πολύ κέφι και ιδιαίτερη επιτυχία το οργανωτικό κομμάτι του Naxos Trail Race!

 

 

Στο αγωνιστικό κομμάτι και τον μεγάλο αγώνα των 30,5K, ο Δημήτρης Ελευθερίου έκανε μια εντυπωσιακή εμφάνιση και ανέβηκε στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου με επίδοση 2.50.19. Όχι πολύ μακριά του ο Παναγιώτης Μοσχονάς στην δεύτερη θέση με 2.57.32, ενώ τρίτος τερμάτισε ο Κωνσταντίνος Σιαμήτρας με 3.00.10.  Στις γυναίκες πρώτη έφτασε στην γραμμή του τερματισμού η Φωτεινή Κολόκα με επίδοση 3.57.11, δεύτερη η Κατερίνα Κουκάκη με 4.01.21 και τρίτη η Παναγιώτα Δημακάκου με 4.08.53.

 

 

Στον αγώνα των 11Κ, πρώτος τερμάτισε ο Περικλής Ρίπης με επίδοση 1.04.29, δεύτερος ο Νικόλαος Θεολογίτης με χρόνο 1.08.16 και τρίτος ο Εμμανουήλ Ορφανός με χρόνο 1.13.35. Στις γυναίκες κυριάρχησε η Μαρία Μαλαι με επίδοση 1.12.47 (να σημειώσουμε ότι ήταν και τρίτη γενικής), στο δεύτερο σκαλί του βάθρου ανέβηκε η Βούλα Κατσαβού με χρόνο 1.23.12 και τρίτη τερμάτισε η Ειρήνη Μπετείνη με χρόνο 1.34.01.

 

Συνολικά στο μεγάλο αγώνα των 30,5Κ συμμετείχαν 63 αθλητές, στα 11Κ 86 αθλητές, ενώ στο Castle Trail του Σαββάτου 109 αθλητές έτρεξαν στα σοκάκια του Κάστρου. Μπορείτε να δείτε τα συνολικά αποτελέσματα εδώ.

 

 

Η παρέα της Νάξου συνάντησε αντιξοότητες στην διαδρομή  της για το δεύτερο Naxos Trail Race. Ταυτόχρονα τόλμησε σημαντικές αλλαγές, τόσο οργανωτικά στην Τεχνική Διεύθυνση του αγώνα, όσο στο βασικότερο κομμάτι μιας διοργάνωσης ορεινού τρεξίματος, τις διαδρομές και τα μονοπάτια της. Κινήθηκαν χωρίς πολλές φανφάρες και τυμπανοκρουσίες αλλά ουσιαστικά και μεθοδικά και το αποτέλεσμα που απολαύσαμε όλοι όσοι βρεθήκαμε εκεί τους δικαίωσε με τον καλύτερο τρόπο. Είχαμε από πέρσι πει ότι είναι από τις παρέες που δημιουργούν θετικές ιστορίες. Είμαστε βέβαιοι ότι θα συνεχίσουν να δουλεύουν για την ανάπτυξη του ορεινού τρεξίματος στο νησί της Νάξου και για να μας χαρίζουν όμορφες στιγμές στα μονοπάτια του πανέμορφου κυκλαδίτικου νησιού.

 

ΥΓ … Θα θέλαμε για μια ακόμη χρονιά να ευχαριστήσουμε ιδιαίτερα τον Μιχάλη Μανιό και την Χριστίνα Κουρή, για την άψογη συνεργασία, την τόσο ζεστή φιλοξενία τους και πάνω απ’ όλα γιατί την φιλία τους. Φυσικά και φέτος φιλοξενηθήκαμε από την Ιωάννα Δημητριάδη και τον Παύλο Ζούμπερη στα πανέμορφα και πλήρως εξοπλισμένα σπίτια της επιχείρησης τους (Toarmiro), στην Πλάκα της Νάξου. Τους ευχαριστούμε θερμά!

 

Δημήτρης Τρουπής

Photo ©: Naxos Trail Race


View this photo set on Flickr

Δημήτρης Τρουπής

Γεννήθηκε στο Ξυλόκαστρο Κορινθίας το 1969 και ζει στην Πάτρα τα τελευταία 30 χρόνια. Συμμετείχε στην συντακτική ομάδα του Adventure Zone από το 2009, ενώ μαζί με τον Τάκη Τσογκαράκη ίδρυσαν και "τρέχουν" το Advendure.  Παθιάζεται με τους αγώνες ορεινού τρεξίματος, υπεραντοχής και  περιπέτειας. Έχει πολλές συμμετοχές και διακρίσεις σε αγώνες ορεινού τρεξίματος όλων των αποστάσεων, με έμφαση στους αγώνες ultra trail.  Θεωρεί ότι το τρέξιμο στην φύση μας βοηθά να ενισχύσουμε την περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση μας.

www.advendure.com

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

"Crossing Costa Brava with a stage run – An interview with Tomàs Llorens Marès regarding the @CostaBravaRun 2019!:… https://t.co/U45kD0ur5T
"Μια περιπέτεια αναρρίχησης στα βάθη της Σιβηρίας!", το οδοιπορικό της αναζήτησης των μυστηριωδών Sundrun Pillars α… https://t.co/gLn81n6vAM
"Lailias Mountain Running: Πρέπει να πας στο Lailias!": Παρουσίαση της διοργάνωσης που θα γίνει στα όρη Βροντούς, σ… https://t.co/Oqj4mgUuAH
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

Πεζοπορήστε στο βουνό με Salomon!

Διασχίζοντας την Costa Brava με έναν αγώνα Stage Run – Συνέντευξη με τον Tomàs Llorens Marès για το CBSR 2019!

Μια περιπέτεια αναρρίχησης στα βάθη της Σιβηρίας!

Lailias Mountain Running: Πρέπει να πας στο Lailias!

La Sportiva Stream GTX®

Αναμνήσεις και εικόνες από τον φετινό Rodopi Ultra Trail

Σωματικές αλλαγές στους αθλητές ορεινού τρεξίματος και πως μπορούν να βοηθηθούν από την προπόνηση!

To Tor des Geants γιορτάζει και γίνεται … Tor des Glaciers | 450k | 32.000 D+!

Ξεκινά η «μάχη» για μία από τις τελευταίες μεγάλες προκλήσεις της Εξερεύνησης και της Περιπέτειας, τη μοναχική διάσχιση της Ανταρκτικής!