Η ανάβαση, μέσα από επιβλητικά δάση οξιάς και ελάτης, ήταν ένα αληθινό προσκύνημα στη φύση — μονοπάτια στρωμένα με το άρωμα του βουνού, κορμοί δέντρων που στέκουν αγέρωχοι σαν σιωπηλοί φρουροί του τόπου και μια αίσθηση γαλήνης που μόνο τα μεγάλα βουνά ξέρουν να χαρίζουν.

Και όσο πλησίαζες προς την κορυφή, το βουνό αποκάλυπτε τον πιο αυστηρό, τον πιο άγριο χαρακτήρα του. Οι μεγάλες κλίσεις της ανηφόρας ειδικά πριν την κορφή, δεν ήταν απλώς ένα δύσκολο κομμάτι της διαδρομής — ήταν μια ωμή δοκιμασία θέλησης ειδικά για όποιον θα έπαιρνε αψήφιστα την διαδρομή. Άλλωστε "κερδίζεις" 2500 μέτρα ανηφόρας σε περίπου 22 χιλιόμετρα...

Εκεί όπου η ανάσα βαραίνει, οι παλμοί χτυπούν σαν τύμπανα πολέμου και κάθε βήμα κερδίζεται με πείσμα, υπομονή και ψυχή. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη σκληρότητα, υπήρχε μια παράξενη ομορφιά: η βαθιά ικανοποίηση του να παλεύεις με το βουνό στα ίσα, να νιώθεις τους μηρούς να καίνε, το σώμα να διαμαρτύρεται, αλλά το βλέμμα να μένει καρφωμένο ψηλά, εκεί όπου σε περιμένει η λύτρωση της κορυφής.

Και έπειτα, η αποκάλυψη της κορυφογραμμής.

Εκεί όπου ο κόσμος μοιάζει να ανοίγει διάπλατα μπροστά σου. Από τη μία, ο χιονισμένος Όλυμπος, επιβλητικός, μυθικός, σχεδόν εξωπραγματικός, να δεσπόζει στον ορίζοντα σαν αιώνιος φύλακας του τόπου. Από την άλλη, η ατελείωτη γαλάζια αγκαλιά του Αιγαίου, με την ακτογραμμή να ξεδιπλώνεται φιδωτή, κομψή και ατελείωτη, σαν ζωγραφιά φτιαγμένη με χέρι ποιητή. Μια θέα που δεν την αντικρίζεις απλώς — τη νιώθεις να σε κατακλύζει, να σε μικραίνει μπροστά στο μεγαλείο της και ταυτόχρονα να σε γεμίζει δύναμη.

Επιτέλους φτάνεις στην κορυφή. Έχεις απαντήσει ήδη μέσα σου, "για ποιον χτυπάει η καμπάνα". Ένα συμβολικό σημάδι στην κορυφή του βουνού, δεν σηματοδοτεί απλώς την άφιξη εκεί. Σηματοδοτεί κάτι βαθύτερο: τη νίκη της θέλησης απέναντι στην κόπωση, τη στιγμή που ο άνθρωπος, έστω για λίγο, νιώθει πως στέκεται πάνω από τις μικρές έγνοιες της καθημερινότητας και αφουγκράζεται μόνο τον αέρα, τη σιωπή και τον παλμό της φύσης.

Επιτέλους έρχεται η ώρα της κατάβασης. Λες επιτέλους, θα τρέξω λίγο. Φευ... Η κατάβαση σκληρή, απαιτητική, αμείλικτη σε σημεία. Σίγουρα όχι ότι πιο σκληρό έχεις κάνει, το τερέν της ανάβασης όμως σε έχει καλομάθει τις ώρες που προηγήθηκαν και τα πόδια μετά από 2,5 χιλιόμετρα ανάβασης θέλουν να τρέξουν. Μια δοκιμασία για τα πόδια, την αντοχή και το πείσμα. Μα έτσι είναι τα αυθεντικά βουνά: δεν σου χαρίζονται. Σε δοκιμάζουν, σε ιδρώνουν, σε λυγίζουν για λίγο, μόνο και μόνο για να σου χαρίσουν στο τέλος εκείνη τη βαθιά, αληθινή αίσθηση πληρότητας που μόνο όποιος τολμάει να τα διαβεί, γνωρίζει.

Πάνω σε όλο αυτό το μεγαλείο της διαδρομής, ήρθε να σταθεί μια διοργάνωση πραγματικά υποδειγματική. Άψογη οργάνωση, πλήρες race pack με ωραίο τρεχνικό μπλουζάκι, headband, μπαντάνα, τζελάκια, εξαντλητική σηματοδότηση, σταθμοί υπεραρκεστάτοι και προσεγμένοι, εφοδιασμένοι με ό,τι χρειάζεται ένας αθλητής, και εθελοντές που δεν πρόσφεραν απλώς βοήθεια — πρόσφεραν ψυχή. Με χαμόγελο αληθινό, με ζεστασιά, με κέφι και εκείνη τη γνήσια φιλοξενία που κάνει έναν αγώνα να μοιάζει περισσότερο με γιορτή παρά με δοκιμασία.

Και στον τερματισμό, σαν επιστέγασμα αυτής της μοναδικής εμπειρίας, μας περίμενε ένα τραπέζι αντάξιο της γενναιοδωρίας του τόπου: αχνιστά ζυμαρικά, λαχταριστή σπανακόπιτα, μοσχομυριστά μηλοπιτάκια και, φυσικά, ένα πλούσιο κομπόδεμα με τα ξακουστά μήλα της Αγιάς — τον καρπό-σύμβολο μιας γης εύφορης, περήφανης και φιλόξενης.

Κληρονομία της διοργάνωσης αναμφίβολα αποτελεί η σύσσωμη συμμετοχή της Αγιάς στους αγώνες. Παιδάκια όλων ηλικιών με τις κόκκινες μπλούζες τους ζητωκραύγαζαν καθώς τρέχαμε τα τελευταία μέτρα μέσα στο χωριό και αναρωτιόμασταν για πόσα από αυτά αυτές οι εικόνες θα τους συνοδεύουν μια ζωή. Αυτά είναι η ελπίδα του τόπου, όχι μόνο της Αγιάς, της Ελλάδας ολόκληρης. Ας τα προστατεύσουμε και ας τους περάσουμε όσα μηνύματα τέτοια μπορούμε. Υπερασπίσου το παιδί, γιατί αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα...

Ο Kissavos Marathon μπορεί να βρίσκεται στη σκιά του μυθικού Ολύμπου. Δεν έχει Ζωνάρια, Οροπέδιο Μουσών, Στεφάνι, Ενιπέα. Έχει όμως κρυφές ομορφιές, άγνωστες στους περισσότερους. Και το κυριότερο. Έχει ψυχή και ως ψυχή στέκεται απέναντί του με το κεφάλι ψηλά και τον κοιτάζει στα μάτια.