[Advendure]: Κωνσταντίνε, σύμφωνα με τη βάση δεδομένων των αγώνων του Advendure, η πρώτη σου επαφή με το ορεινό τρέξιμο καταγράφεται πίσω στο 2012, στην Οίτη, με τον “Μαραθώνιο Ηρακλής”. Τι θυμάσαι από εκείνο το πρώτο “βάπτισμα του πυρός”; Τι ήταν αυτό που σε έφερε τότε στα μονοπάτια των βουνών, αλλά και εκείνο που σε κρατάει σε αυτά μέχρι σήμερα;

[Κ. Γιαννόπουλος]: Η πρώτη μου επαφή με το ορεινό τρέξιμο ήταν πράγματι στον Μαραθώνιο «Ηρακλής» στην Οίτη, το 2012. Ήταν μια πραγματικά δυνατή εμπειρία, γιατί βρέθηκα, όντας τελείως άπειρος, να προσπαθώ να ολοκληρώσω έναν απαιτητικό αγώνα χωρίς καμία ουσιαστική ενεργειακή υποστήριξη — ουσιαστικά «βρήκα τοίχο» από τον πρώτο κιόλας αγώνα.

Αυτό που με οδήγησε τότε στην εκκίνηση ήταν η παρότρυνση του διοργανωτή και φίλου μου, Λουκά Πρατίλα, αλλά και του Ιωάννη Γκανασούλη. Μέχρι εκείνη τη στιγμή είχα ήδη αρκετά χρόνια ενασχόλησης με την ορειβασία και την αναρρίχηση, όμως το ορεινό τρέξιμο μου έδωσε κάτι διαφορετικό: μια πιο συχνή και πιο «ζωντανή» επαφή με το βουνό. Περισσότερες εικόνες, περισσότερη κίνηση, μια καθημερινότητα πιο κοντά στη φύση. Και αυτός είναι ίσως και ο βασικός λόγος που παραμένω μέχρι σήμερα στα μονοπάτια.

[Advendure]: Αν παρατηρήσει κανείς την αγωνιστική σου πορεία, θα διαπιστώσει ότι όλα αυτά τα χρόνια η “μερίδα του λέοντος” ανήκει σε αποστάσεις από 40–50 χιλιόμετρα έως και μεγάλα ultra trail. Είναι τελικά αυτές οι αποστάσεις που σου ταιριάζουν περισσότερο; Και αν ναι, τι είναι αυτό που σε ελκύει σε αυτές; Ταιριάζουν καλύτερα στη σωματοδομή σου, σε ελκύει η δύσκολη διαχείριση τους σωματικά και ψυχολογικά, ή ίσως το ταξίδι που κρύβεται μέσα τους;

[Κ. Γιαννόπουλος]: Θεωρώ ότι στις μεγάλες αποστάσεις, πέρα από την ταχύτητα, μπαίνουν στο παιχνίδι και άλλοι καθοριστικοί παράγοντες. Η σωστή ενεργειακή διαχείριση, η αντοχή, αλλά και η τεχνική στην κίνηση — ειδικά στις κατηφόρες — είναι στοιχεία που πιστεύω ότι με έχουν βοηθήσει να ξεχωρίσω σε αυτές τις αποστάσεις.

Σίγουρα μου ταιριάζουν, αλλά δεν είναι μόνο θέμα σωματοδομής. Είναι και το κομμάτι της διαχείρισης, τόσο σωματικής όσο και ψυχολογικής. Οι μεγάλες αποστάσεις κρύβουν ένα «ταξίδι» μέσα τους, μια περιπέτεια που εξελίσσεται συνεχώς κατά τη διάρκεια του αγώνα. Αυτό το στοιχείο είναι που με ελκύει περισσότερο και με κρατάει σε αυτές.

[Advendure]: Πέρα από το ορεινό τρέξιμο, μια ακόμη μεγάλη σου αγάπη είναι το ορειβατικό σκι. Δώσε μας μια εικόνα για το πώς το ένα συμπληρώνει το άλλο και σε ποιο βαθμό αυτή η εναλλαγή σε έχει βοηθήσει και εξελίξει ως αθλητή στους αγώνες ορεινού τρεξίματος.

[Κ. Γιαννόπουλος]: Ναι, το ορειβατικό σκι είναι μια ακόμη μεγάλη μου αγάπη. Ξεκίνησε κι αυτό έπειτα από παρότρυνση του Λουκά, μαζί με μια παρέα φίλων από την Καστοριά. Το ενδιαφέρον είναι ότι ξεκίνησα σε σχετικά μεγάλη ηλικία, το 2015, χωρίς να έχω καμία προηγούμενη εμπειρία στο σκι. Το αναφέρω γιατί πιστεύω πως είναι σημαντικό να γνωρίζει ο κόσμος ότι ποτέ δεν είναι αργά να ξεκινήσεις κάτι καινούργιο.

Σήμερα, μέσα και από την ειδικότητα που επέλεξα στο ΤΕΦΑΑ, έχω φτάσει να είμαι και προπονητής σκι, κάτι που δείχνει πόσο μπορεί να εξελιχθεί μια επιλογή όταν υπάρχει θέληση.

Σε προπονητικό επίπεδο, το ορειβατικό σκι συμπληρώνει ιδανικά το τρέξιμο. Μου δίνει τη δυνατότητα να δουλεύω για μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς τους κραδασμούς του τρεξίματος, να προπονούμαι σε μεγάλο υψόμετρο τον χειμώνα και να βελτιώνω την τεχνική και την αυτοπεποίθησή μου στην κατάβαση. Αυτό μεταφέρεται άμεσα και στο τρέξιμο, όπου μπορώ να κινούμαι πιο επιθετικά και με μεγαλύτερο έλεγχο στις κατηφόρες.

[Advendure]: Από το 2012 που ξεκίνησες να τρέχεις, ποιον αγώνα θα χαρακτήριζες ως τον καλύτερο και ποιον ως τον πιο δύσκολο ή “χειρότερο” για σένα; Τι ήταν αυτό που έκανε τον καθένα ξεχωριστό ή τόσο απαιτητικό; Πέρα από τους αγώνες, θα ήταν όμορφο να μας μεταφέρεις 2–3 στιγμές στα βουνά που έχουν μείνει χαραγμένες μέσα σου όλα αυτά τα χρόνια, σαν εικόνες ή συναισθήματα που δεν ξεχνιούνται.

[Κ. Γιαννόπουλος]: Μετά από τόσα χρόνια, είναι αρκετοί οι αγώνες που μου έχουν αφήσει έντονο αποτύπωμα. Αν έπρεπε να ξεχωρίσω κάποιον, το Ζαγόρι θα ήταν σίγουρα πιο ψηλά στη λίστα. Πρόκειται για έναν μοναδικό τόπο φυσικής ομορφιάς, και ειδικά η απόσταση των 60 χιλιομέτρων τα τελευταία χρόνια έχει έναν εντυπωσιακό πλουραλισμό εικόνων που σε κρατάει συνεχώς «μέσα» στον αγώνα.

Από την άλλη, οι αγώνες στον Όλυμπο έχουν μια ξεχωριστή βαρύτητα. Ο Olympus Marathon είναι μια διοργάνωση με μεγάλη ιστορία, διεθνή απήχηση και συμβολισμό, καθώς μιλάμε για το μυθικό βουνό. Επίσης, ο Olympus Mythical Trail 100K ήταν για μένα ένας ιδιαίτερος και απαιτητικός αγώνας, που μένει χαραγμένος.

Σε αγώνα η πιο εντυπωσιακή στιγμή ήταν στη συμμετοχή μου στο 2022 στο UTMB, που παρόλο δε κατάφερα να τερματίσω, ήταν εντυπωσιακό να στέκομαι στην εκκίνηση στους elite μαζί με τον Ζησιμόπουλο, το Kilian , Luis Alberto και άλλα μεγάλα ονόματα. Εχει ενδιαφέρον η ατάκα που μου είχε πει ο Φώτης, την θυμάμαι σαν τώρα “ έλα μπροστά, πρώτη γραμμή μην μας φύγουν”.

Πέρα από τους αγώνες, υπάρχουν και στιγμές στο βουνό που δεν ξεχνιούνται. Οι συναντήσεις μου με αρκούδες είναι σίγουρα από αυτές, με πιο χαρακτηριστική μια ημέρα ορειβατικού σκι στον Γράμμο, μαζί με τον φίλο μου Πολύκαρπο, όταν μια αρκούδα εμφανίστηκε μπροστά μας, μέσα στο χιόνι, βγαίνοντας από τη χειμερία νάρκη. Είναι από εκείνες τις στιγμές που σου θυμίζουν πόσο ζωντανό και απρόβλεπτο είναι το βουνό.

[Advendure]: Εδώ και αρκετά χρόνια είσαι αθλητής της Dynafit. Μίλησε μας για τη σχέση σου με την εταιρεία όλα αυτά τα χρόνια. Τι σημαίνει για σένα αυτή η συνεργασία; έχεις κάποια αγαπημένα μοντέλα όσο αφορά τον εξοπλισμό της;

[Κ. Γιαννόπουλος]: Η συνεργασία μου με τη Dynafit ξεκίνησε το 2016 ως αθλητής της ομάδας. Στην πορεία εργάστηκα και για την εταιρεία, επέστρεψα ξανά στον ρόλο του αθλητή και πλέον είμαι ambassador της Dynafit Greece. Όλα αυτά τα χρόνια είχα την ευκαιρία να συμμετέχω σε διεθνείς συναντήσεις αθλητών, να τρέξω σε αγώνες του εξωτερικού και να ζήσω εμπειρίες που σίγουρα έχουν διαμορφώσει την πορεία μου.

Αποτελεί ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της αθλητικής μου ζωής. Αυτό που ξεχωρίζω περισσότερο είναι η ποιότητα στον εξοπλισμό και τον ρουχισμό. Τα σακίδια τρεξίματος είναι εξαιρετικά λειτουργικά και αξιόπιστα, τόσο σε αγώνες όσο και σε προπονήσεις, ενώ ο ρουχισμός ανταποκρίνεται άψογα σε συνθήκες έντονης άσκησης — από τα καλοκαιρινά τεχνικά μπλουζάκια μέχρι τα χειμερινά τεχνικά ρούχα και τις μεμβράνες.

[Advendure]: Κάτι που έχουμε παρατηρήσει είναι ότι σχεδόν ποτέ δεν αποχωρίζεσαι τα μπατόν σου στους αγώνες. Πόσο σε βοηθούν πραγματικά και πώς έχουν επηρεάσει τον τρόπο που τρέχεις στα μονοπάτια;

[Κ. Γιαννόπουλος]: Τα μπατόν αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του εξοπλισμού μου στους αγώνες. Η σωστή χρήση τους βοηθάει σημαντικά, καθώς επιμερίζεται η προσπάθεια στην ανηφόρα ανάμεσα στο άνω και το κάτω μέρος του σώματος, μειώνοντας τη συνολική μυϊκή επιβάρυνση στα πόδια.

Αυτό έχει άμεσο αντίκτυπο και στη συνέχεια του αγώνα, καθώς μπορώ να κινηθώ πιο δυναμικά και επιθετικά στις κατηφόρες, διατηρώντας καλύτερη μυϊκή κατάσταση. Για μένα, είναι ένα εργαλείο που, όταν χρησιμοποιείται σωστά, κάνει ουσιαστική διαφορά.

[Advendure]: Προπονητικά, ποια είναι η φιλοσοφία σου και πώς έχει αλλάξει ή προσαρμοστεί όλα αυτά τα χρόνια που τρέχεις; Είσαι της σχολής που βλέπει την προπόνηση ως καθημερινή τριβή με τα μονοπάτια, ή βάζεις και συγκεκριμένες προπονήσεις σε στάδιο ή την άσφαλτο για διαφορετική προετοιμασία και στόχευση; Αλήθεια, τρέχεις και σε αγώνες ασφάλτου;

[Κ. Γιαννόπουλος]: Πριν το ορεινό τρέξιμο είχα ασχοληθεί για χρόνια με άλλα αθλήματα. Στην αρχή το προσέγγισα απλά ως μια δραστηριότητα στη φύση, χωρίς ιδιαίτερη προπονητική δομή. Ωστόσο, γνωρίζοντας ότι κάθε άθλημα έχει τις δικές του αρχές, αποφάσισα το 2017 να σπουδάσω στο ΤΕΦΑΑ Τρικάλων, απ’ όπου και αποφοίτησα το 2021.

Αυτό άλλαξε σε μεγάλο βαθμό τη φιλοσοφία και την προσέγγισή μου στην προπόνηση — και συνεχίζει να την εξελίσσει μέχρι σήμερα, μέσα και από την ενασχόλησή μου με την προπονητική σε συμβουλευτικό επίπεδο.

Πιστεύω ότι η επαφή με το τερέν — δηλαδή το βουνό και τα μονοπάτια — πρέπει να αποτελεί βασικό κομμάτι της προπόνησης, τόσο για τη βελτίωση της φυσιολογίας όσο και για την προσαρμογή της κινησιολογία σε αυτό. Παρ’ όλα αυτά, δεν έχουν όλοι τη δυνατότητα καθημερινής πρόσβασης στο βουνό, οπότε η προπόνηση σε επίπεδες διαδρομές ή στο στάδιο μπορεί να προσφέρει εξίσου σημαντικά οφέλη.

Επιπλέον, θεωρώ το ποδήλατο ένα εξαιρετικό εργαλείο προπόνησης, ιδιαίτερα όταν υπάρχει η δυνατότητα ένταξής του στο πρόγραμμα, καθώς συμβάλλει σημαντικά στη βελτίωση της φυσικής κατάστασης.

[Advendure]: Το 2024 υπάρχει ένα μεγάλο κενό στο αγωνιστικό σου πρόγραμμα, ολόκληρη τη χρονιά. Γνωρίζουμε ότι είχες ένας σοβαρό τραυματισμό. Τι ακριβώς συνέβη, πώς το διαχειρίστηκες και αισθάνεσαι πλέον ότι έχεις επιστρέψει στην κατάσταση που ήσουν πριν από αυτό το δυσάρεστο γεγονός;

[Κ. Γιαννόπουλος]: Δυστυχώς είχα ένα σοβαρό τραυματισμό, κάταγμα στον αυχένα του ισχίου. Σε ένα δύσκολο σημείο το οποίο δε μου επέτρεπε να κινηθώ και με καθήλωσε στο κρεββάτι για σχεδόν 6 μήνες. Παρότι παλιότερα είχα περάσει ένα τραυματισμό σοβαρό (συντριπτικό κάταγμα κνήμης περόνης), όπου πάλι είχα μείνει 6 μήνες εκτός αλλά μπορούσα να κινηθώ με πατερίτσες κανονικά. Το κομμάτι της ψυχολογικής επιβάρυνσης ήταν αρκετά δύσκολο, λόγω του σημείου και λόγω διχογνωμιών ανάμεσα σε προτάσεις ιατρών που είχα. Ευτυχώς μαζί με το γιατρό που με παρακολουθούσε επιλέξαμε σωστά να μη προχωρήσω σε επέμβαση, και θα ήθελα να τον ευχαριστήσω δημόσια τον Αριστομένη Τσοβίλη από το Παν. Νοσοκομείο Ιωαννίνων. Σίγουρα θα ήθελα να ευχαριστήσω και τους δρομείς γιατρούς – φίλους για τις συμβουλές τους, τον γνωστό σε όλους ultra runner Αργύρη Παπαθανασίου και τον σπαρταθλητή Κωνσταντίνο Νατσιόπουλο.

Σίγουρα σε μια ηλικία 40+ γνωρίζεις ότι είναι δύσκολο να επανέλθεις μυικά μετά από ένα τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα ακινησίας στο πρότερο στάδιο μυικής κατάστασης. Οπότε είναι ο δεύτερος χρόνος που έχω επανέλθει, και τα δύο χρόνια έχω δώσει βαρύτητα στο κομμάτι της ενδυνάμωσης ειδικότερα τη περίοδο που δε έχω αγώνες δίνοντας έμφαση στην μυική υπερτροφία. Το πρώτο χρόνο είχα δώσει έμφαση στο κομμάτι της ποδηλασίας, φτάνοντας όντως σε επίπεδα πριν τον τραυματισμό μου. Φέτος το δεύτερο χρόνο έχω πλέον ξαναδώσει έμφασή στο ορεινό τρέξιμο. Δεν είμαι ακόμη στο επίπεδο πριν τον τραυματισμό, αλλά η πορεία είναι ανοδική.

[Advendure]: Έχοντας μεγάλη εμπειρία στο ορεινό τρέξιμο, βοηθάς άλλους αθλητές στην προπόνησή τους; Αν ναι, τι σημαίνει για σένα αυτή η διαδικασία και πώς σου φαίνεται να βλέπεις άλλους να εξελίσσονται μέσα από τις συμβουλές σου;

[Κ. Γιαννόπουλος]: Όπως ανέφερα , έπειτα από τα πρώτα χρόνια ενασχόλησης μου ώς δρομέας αποφάσισα να σπουδάσω το αντικείμενο της προπονητικής και εισήχθην στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας στο τμήμα των Τρικάλων. Επέλεξα να ασχοληθώ συμβουλευτικά με το αντικείμενο αυτό. Πραγματικά είναι τόσο όμορφο να συζητάς, να θέτεις στόχους από κοινού με άλλους ασκούμενους και να επιλέγεις τις προπονητικές διαδικασίες που είναι κατάλληλες για την επίτευξη των στόχων τους. Σίγουρα μπορώ να πω ότι είναι πιο αγχώδεις όταν τρέχουν οι αθλητές μου σε σχέση με μια δικιά μου συμμετοχή. Όμως η ικανοποίηση όταν πετυχαίνουν τον στόχο τους είναι ακόμη μεγαλύτερη — μαζί με μια αίσθηση δικαίωσης και ευθύνης ότι η επιλογή τους να σε εμπιστευτούν άξιζε.

[Advendure]: Να υποθέσουμε ότι τα μονοπάτια στα βουνά γύρω από την Καστοριά, τον τόπο καταγωγής σου, είναι τα αγαπημένα σου; Υπάρχουν κάποια και σε άλλα βουνά — είτε στην Ελλάδα είτε στο εξωτερικό — που αγαπάς να τρέχεις ξανά και ξανά και γιατί;

[Κ. Γιαννόπουλος]: Η Καστοριά και η δυτική Μακεδονία γενικότερα παρέχει ένα πολύ καλό δίκτυο μονοπατιών και αγώνων. Δε είναι τυχαίο που μεγάλοι αθλητές του ορεινού τρεξίματος προέρχονται από τα μέρη αυτά (Κοτόπουλος, Σελέτης, Πλακετάς , Καλαμπούκας, Νούλας, Γιαντζιτζίδου κ.α.). Για έμενα προσωπικά ίσως είναι και η αχίλλειος πτέρνα μου μιας και τα τελευταία χρόνια καθότι εκπαιδευτικός λείπω από τη Καστοριά με αποτέλεσμα να μην έχω πρόσβαση στο τερέν που διέθετα προηγουμένως. Ωστόσο δε μπορώ να παραδεχτώ πως η Καστοριά αποτελεί ένας παράδεισο για όποιον ασχολείται με τις ορεινές δραστηριότητες πέραν του ορεινού τρεξίματος, διαθέτοντας δύο χιονοδρομικά κέντρα κοντά, όμορφες διαδρομές για ποδηλασία δρόμου και βουνού, βράχια για αναρρίχηση και μη ξεχνάμε το υγρό στοιχείο της λίμνης για καγιάκ. Οπότε σαν αγαπημένα βουνά θα έλεγα ότι έχω το Βίτσι και το Γράμμο που ανήκουν στον νόμο της Καστοριάς.

[Advendure]: Ξεκίνησες τη φετινή χρονιά δυναμικά, τερματίζοντας δεύτερος στο Koumaria Marathon, στα βουνά της Πάτρας. Ποιες εντυπώσεις σου άφησε η διοργάνωση και πως είδες την απόδοση σου; Καθώς προχωράμε μέσα στο 2026, έχεις ήδη κατασταλάξει σε κάποιους αγώνες στους οποίους σκοπεύεις να συμμετάσχεις;

[Κ. Γιαννόπουλος]: Ξεκίνησα τη χρονιά με τον Koumaria Marathon, επιλέγοντας φέτος την άνοιξη να συμμετάσχω σε αγώνες άνω των 30 χιλιομέτρων, με στόχο να χτίσω μια καλή βάση ενόψει του 2026 και των 60 χιλιομέτρων στο Ζαγόρι.

Η διοργάνωση μου άφησε ανάμεικτες εντυπώσεις. Από τη μία, η διαδρομή ήταν όμορφη και ταιριαστή για την εποχή. Από την άλλη, ένα περιστατικό με έναν αθλητή και ο τρόπος που διαχειρίστηκε από τη διοργάνωση με προβλημάτισε, θυμίζοντάς μου ότι όσο μεγαλώνει το ορεινό τρέξιμο, κουβαλάει μαζί του και στοιχεία της ευρύτερης κοινωνίας — όχι πάντα θετικά.

[Advendure]: Έχεις τρέξει αγώνες στο εξωτερικό. Υπάρχει όμως κάποιος συγκεκριμένος αγώνας — ή και περισσότεροι — που είναι όνειρο σου να συμμετάσχεις στο μέλλον;

[Κ. Γιαννόπουλος]: Σίγουρα θα ήταν όμορφο να συμμετέχω σε αγώνες στο εξωτερικό και να γνωρίσω νέα μέρη και διαδρομές. Η αλήθεια είναι ότι παλιότερα ήθελα πολύ κάποια στιγμή να συμμετέχω στο TOR αλλά προς το παρόν δε είναι στα άμεσα σχέδια μου. Όσο περνάνε τα χρόνια νομίζω περισσότερο αναζητώ την ευχαρίστηση σε προπονήσεις με φίλους στα ελληνικά βουνά, παρά τη συμμετοχή σε αγώνες. Ίσως το ιδανικό θα ήταν κάποια εκδρομή σε βουνά του εξωτερικού προπονητικά.

[Advendure]: Σαν παλιός αθλητής στο χώρο μας, πώς βλέπεις την εξέλιξη του ορεινού τρεξίματος όλα αυτά τα χρόνια; Τι είναι αυτό που σου αρέσει και τι είναι αυτό που σε ανησυχεί ή θα ήθελες να αλλάξει;

[Κ. Γιαννόπουλος]: Σίγουρα πληθυσμιακά υπάρχουν πολλές συμμετοχές, πολύς κόσμος αναζητεί της δραστηριότητες στη φύση και πολλών αυτών στο ορεινό τρέξιμο. Καλό είναι οι πιο παλιοί και οι διοργανωτές των αγώνων να συμβάλουμε στη διατήρηση και προώθηση της κουλτούρας που υπάρχει γύρω από τις δραστηριότητες στη φύση. Στο καθαρά αθλητικό κομμάτι, χαίρομαι που βλέπω κάποιους καινούργιους αθλητές να βγαίνουν και να πρωταγωνιστούν άλλα δεν είναι αρκετοί αναλογικά με την αύξηση του συνόλου των αθλητών που συμμετέχουν. Σίγουρα αυτοί έχουν δώσει άλλη πνοή στον συναγωνισμό κάτι που βοηθάει να βελτιωθούν οι χρόνοι και το επίπεδο του αθλήματος στην Ελλάδα. Αλλά αν πάρουμε για παράδειγμα την τελευταία δεκαετία βλέπουμε σχεδόν τους ίδιους αθλητές να πρωταγωνιστούν με μικρές εξαιρέσεις όπως ανέφερα από νεοεισερχόμενους αθλητές. Ας δούμε για παράδειγμα τον περσινό Olympus Marathon, έναν εμβληματικό αγώνα στην Ελλάδα, όπου η τριάδα ήταν Μπαλαμώτης, Σελέτης, Ζησιμόπουλος. Πέραν του Βασίλη, ο Δημήτρης και ο Φώτης έχουν μια δεκαετία που πρωταγωνιστούν, ηλικιακά μεγαλώνουν και ακόμα δείχνουν να πρωταγωνιστούν αρκετά άνετα, θα περίμενα να υπήρχαν πλέον περισσότεροι νέοι ηλικιακά στο επίπεδο αυτό.

[Advendure]: Κλείνουμε Κωνσταντίνε με μια ερώτηση που συνδυάζει παρελθόν και μέλλον: Όλα αυτά τα χρόνια στα μονοπάτια τι είναι αυτό που σου έχουν δώσει ως άνθρωπο; Κοιτάζοντας το μέλλον, τι θα ήθελες να συνεχίσεις να ανακαλύπτεις ή να ζεις στα βουνά;

[Κ. Γιαννόπουλος]: Σίγουρα μου έχει χαρίσει πολλά η ενασχόληση μου με το ορεινό τρέξιμο, από τη καθημερινή επαφή με τη φύση, όσο με τις ανθρώπινες γνωριμίες που έκανα μέσα στην ορεινή κοινότητα. Και τα δύο με βοήθησαν να εξελιχθώ ως άνθρωπος.

Κοιτάζοντας το μέλλον, αυτό που θα ήθελα είναι απλό: να μπορώ να συνεχίσω να βρίσκομαι στο βουνό, να απολαμβάνω αυτές τις μοναδικές εικόνες και εμπειρίες για πολλά ακόμη χρόνια. Αυτό, για μένα, είναι το πιο σημαντικό.

Δημήτρης Τρουπής