Aventuras Patagonicas

 

Πάνος Αθανασιάδης, Παταγονία, Δεκέμβριος 2015.Πάνος Αθανασιάδης, Παταγονία, Δεκέμβριος 2015.


Μου ζητήθηκε να κάνω έναν απολογισμό για το πρόσφατο ταξίδι μου στην Παταγονία. Ωστόσο δεν ξέρω ποιον ενδιαφέρουν όλα αυτά και πόσο. Δεν ξέρω καν τί να γράψω, το μυαλό μου είναι ακόμα σκόρπιο. Γύρισα προχθές τα χαράματα με τρένο από την Φρανκφούρτη. Ύστερα από έξι εβδομάδες στο El Chaltén, το ταξίδι της επιστροφής μέχρι τη Μπολόνια μου φάνηκε σαν τη μεταγωγή ενός δραπέτη πίσω στη φυλακή. Ευτυχώς μου έκατσε σαββατοκύριακο κι έτσι δεν έπεσα κατευθείαν στα παγωμένα νερά του οκτάωρου. Αφού άδειασα τα σακίδια και τακτοποίησα τον εξοπλισμό, έφτιαξα έναν καφέ κι έκατσα αναπαυτικά στον καναπέ να δω τις φωτογραφίες από το ταξίδι και να συλλογιστώ τα ασυγχώρητα τα λάθη τα μεγάλα μου. Όμως ας τα πάρουμε καλύτερα απ' την αρχή.

Το ταξίδι στην Παταγονία ήταν κρυφός μου καημός δεν θυμάμαι από πότε. Η απόφαση να πάω κλείδωσε μέσα μου αμέσως μετά το Κ2. Το είπα στους κολλητούς από νωρίς, και δεν σταμάτησα να ελπίζω μέχρι την τελευταία στιγμή ότι κάποιος θα ψηνόταν να έρθει, όμως εργασιακοί και άλλοι περιορισμοί τελικά δεν επέτρεψαν σε κανέναν κάτι τέτοιο. Τέλη Σεπτέμβρη λοιπόν έκλεισα τα εισιτήρια κι άρχισα να καταστρώνω τη λίστα με τον εξοπλισμό. Σκότωσα ό,τι μου περίσσευε, αγόρασα ό,τι μου έλειπε, κι άρχισα να κοιμάμαι με τον οδηγό του El Chaltén massif στο προσκεφάλι μου. Άραγε τί θα μπορούσα να κάνω εκεί πέρα χωρίς σχοινοσυντρόφους; Σίγουρα όχι την Ragni στο Cerro Torre. Όμως αν βρισκόταν η κατάλληλη παρέα έπρεπε να είμαι έτοιμος για όλα. Έτσι βάλθηκα να φτιάξω ένα ζευγάρι φτερά (ειδικά εξαρτήματα για τα πιολέ). Μετά από αρκετό ψάξιμο, προσεκτικό σχεδιασμό και πολλή δουλειά, αρχές Νοέμβρη κρατούσα έτοιμα στα χέρια μου τα πολυπόθητα φτερά που απέσπασαν κιόλας εγκωμιαστικά σχόλια από τον ίδιο τον Rolando Garibotti και τους τεχνικούς της Petzl.

 Οι όμορφες δουλειές θέλουν υπομονή, μεράκι και μαστοριά. Τα φτερά made in Bologna που σχεδίασε ο γράφων κέρδισαν τις εντυπώσεις όλων στο El Chaltén. Όσον αφορά τα κορυφαία εργαλεία της Petzl (Nomic Ice Axe), αυτά δεν χρειάζονται συστάσεις.Οι όμορφες δουλειές θέλουν υπομονή, μεράκι και μαστοριά. Τα φτερά made in Bologna που σχεδίασε ο γράφων κέρδισαν τις εντυπώσεις όλων στο El Chaltén. Όσον αφορά τα κορυφαία εργαλεία της Petzl (Nomic Ice Axe), αυτά δεν χρειάζονται συστάσεις.


Κι ενώ η αναχώρησή μου πλησίαζε, στο γραφείο είχαμε πολλή δουλειά κι έτρεχα πανικόβλητος μέχρι την τελευταία μέρα. Την ώρα του αποχαιρετισμού ο άνεμος ήταν ούριος και ο ενθουσιασμός πολύς. Στο αεροδρόμιο με τόσο σίδερο στη χειραποσκευή δεν θα περνούσα ποτέ τους ελέγχους αν δεν ήταν θέλημα του Αλλάχ. Ευτυχώς οι υπάλληλοι έδειξαν κατανόηση. Πρώτη πτήση για Sao Paolo, δεύτερη για Buenos Aires, τρίτη για El Calafate, κι από εκεί με βανάκι για το El Chaltén, συνολικά 60 ώρες ταξίδι. Έφτασα τέλη Νοέμβρη. Τακτοποίησα τα πράγματά μου στο Hostel και έπεσα ξερός για ύπνο.

Το επόμενο πρωί τσέκαρα την πρόγνωση και είδα ότι ερχόταν μια καλή μέρα και κολλητά άλλες δυο καλούτσικες. Έτσι, αφού ψώνισα τα απαραίτητα φορτώθηκα ένα γιγάντιο σακίδιο και την έκανα για το Fitz. Κουβαλούσα υπερβολικά πολλά πράγματα και κάθε άλλο παρά καμαρώνω γι' αυτό.


Πρώτη βόλτα προς το Fitz Roy με 35 κιλά στους ώμους. Ηθικόν ακμαιότατον!Πρώτη βόλτα προς το Fitz Roy με 35 κιλά στους ώμους. Ηθικόν ακμαιότατον!


Τέλος πάντων, όταν έφτασα στην αλπική λίμνη Laguna De los Tres (1200μ.) είχε τόσο αέρα που ήταν αδύνατο να στήσω αντίσκηνο. Άφησα όλα τα βαριά συμπράγκαλα και κατέβηκα για ύπνο στο Campo Poincenot (700μ.). Το βράδυ έβρεξε με το τουλούμι. Το επόμενο μεσημέρι, όταν κόπασε ο αέρας, ανέβασα την κατασκήνωση στο πέρα άκρο της λίμνης. Το σούρουπο φτάσανε εκεί τρεις Αργεντίνοι αναρριχητές. Μου πρόσφεραν μάτε και μιλήσαμε για τα βουνά. Ξυπνήσαμε νωρίς και με το πρώτο φως πήραμε τον ανήφορο για το Paso Superior (2000μ.). Η μέρα ήταν εξαίσια, λιακάδα και άπνοια. Αν ήξερα πόσο σπάνιες είναι αυτές οι μέρες στην Παταγονία θα είχα πάει για σκαρφάλωμα. Αντίθετα εγώ πήγαινα κουνιστός και λυγιστός —χωρίς υλικά και σχοινί— για να κάνω μονάχα μια αναγνωριστική προς το Fitz Roy μέχρι το διάσελο La Silla (2700μ.), όπου ξεκινάει η Franco-Argentina (650m, 55 ̊, 6a, C1). Ας σημειωθεί ότι η πρόσβαση μέχρι εκεί δεν είναι απλό περπάτημα – πρέπει κανείς να περάσει κάπως τη ριμέ και να σκαρφαλώσει άδετος για 250μ. σε μια απότομη χιονοπλαγιά (60 ̊) που τελειώνει με μια σχοινιά Μ3. Κάπου εκεί πριν τα μεικτά σκέφτηκα ότι μπορούσα μεν να συνεχίσω αλλά ύστερα δεν θα μπορούσα να κατέβω, καθότι αργότερα με τον ήλιο τα χιόνια θα γίνονταν επικίνδυνα. Έτσι, μιας και δεν είχα σχοινιά για να κάνω ραπέλ από το λούκι στα δεξιά, αναγκάστηκα να τα παρατήσω. Κατέβηκα προσεκτικά και στο τέλος έκανα αναγκαστικά ένα μεγάλο σάλτο πάνω από τη ριμέ. Μια άλλη φαεινή ιδέα που είχα —κι ευτυχώς παράτησα— ήταν να διάσχιζα μόνος μου τον παγετώνα για να φτάσω στην πίσω μεριά του Fitz Roy χωρίς να χάσω υψόμετρο, κουβαλώντας πάντα το ενενηντάλιτρο μενίρ μου. Περιττό να πω ότι οι Αργεντίνοι θα με πέρασαν σίγουρα για βλαμμένο. Όποιος δεν έχει μυαλό σπάει τα πόδια του ανεβοκατεβαίνοντας το βουνό για προπόνηση. Για να φτιάξω χαρακτήρα έκανα το γύρο κατεβαίνοντας στο Campo Poincenot (700μ.) από εκεί προς την Piedra del Fraile (500μ.) κι ύστερα κόντρα πάνω μέχρι την Piedra Negra (1500μ.). Την επομένη σκόπευα να ρίξω μια ματιά από το Paso Cuadrado (1800μ.) προς την πίσω μεριά του Fitz Roy. Όμως η νύχτα ήταν περιπετειώδης μ' έναν αέρα που σάπισε το αντίσκηνο στο ξύλο. Το πρωί τα μάζεψα κακήν κακώς, άφησα ένα depo με όλο τον εξοπλισμό και την έκανα για το El Chaltén. Το να σε μαστιγώνει το χιονόνερο δεν είναι ό,τι πιο ευχάριστο. Ορισμένες στιγμές οι ριπές του αέρα παραλίγο να με ρίξουν κάτω. Ευτυχώς είχα μαζί μου τη μάσκα θυέλλης, την μπαλακλάβα και δύο μπατόν.


Η κορυφή Aguja Guillaumet, όπως φαίνεται από την τοποθεσία Pietra Negra. Η κορυφή Aguja Guillaumet, όπως φαίνεται από την τοποθεσία Pietra Negra.


Για κάμποσες μέρες φύσαγε δαιμονισμένα. H ζωή στο hostel δεν ήταν κι ό,τι καλύτερο (TV, αχώνευτες μουσικές, πολυκοσμία, ποδαρίλα και φασαρία) τουλάχιστον όμως εκεί γνώρισα αρκετούς αναρριχητές απ' όλο τον κόσμο. Ένα βράδυ μετά οινοποσίας βγάλαμε τα φτερά μας και τα συγκρίναμε μελετώντας διάφορα πλάνα για την πρόσβαση στο Cerro Torre και ποικίλες στρατηγικές λεπτομέρειες για μια επιτυχή ανάβαση. Όταν φάνηκε στις προγνώσεις ότι έρχονταν μια-δυο καλούτσικες μέρες, κατάλαβα το μεγάλο μου λάθος. Είχα αφήσει όλο μου τον εξοπλισμό στην πίσω πλευρά του Fitz Roy περιμένοντας ένα καλό παράθυρο για να κάνω κάτι μεγάλο, εντωμεταξύ όμως μπορούσα και ήθελα να υλοποιήσω μικρότερους στόχους (ό,τι επέτρεπε ο καιρός) και χρειαζόμουν εξοπλισμό και υλικά. Στην πρώτη ευκαιρία λοιπόν πήγα να φέρω πίσω τα απαραίτητα. Εδώ παραλείπω τις λεπτομέρειες, ωστόσο κι από αυτή τη βόλτα δεν έλειψε η περιπέτεια.


Όταν έχει λιακάδα και δεν φυσάει, η Παταγονία είναι σωστός παράδεισος, ένας μαγικός  τόπος με ευωδιαστά άνθη, πουλιά που κελαηδάνε, κρυστάλλινα νερά που κελαρίζουν  και ξανθιές Καλλιφορνέζες που λατρεύουν τους σκληρούς ορειβάτες.Όταν έχει λιακάδα και δεν φυσάει, η Παταγονία είναι σωστός παράδεισος, ένας μαγικός τόπος με ευωδιαστά άνθη, πουλιά που κελαηδάνε, κρυστάλλινα νερά που κελαρίζουν και ξανθιές Καλλιφορνέζες που λατρεύουν τους σκληρούς ορειβάτες.


Πέρασαν αρκετές μέρες χωρίς να δούμε ήλιο. Εντωμεταξύ γνώρισα έναν Αμερικάνο κι έναν Αργεντίνο που δέχτηκαν να δοκιμάσουμε παρέα μια ανάβαση. Κάθε πρωί, πριν ακόμα πιούμε καφέ, τσεκάραμε τις προγνώσεις. Συνήθως καταλήγαμε να τρώμε όλη μέρα από ανία και να σκοτώνουμε την ώρα μας παίζοντας σκάκι. Ας σημειωθεί ότι το ίντερνετ παντού στο El Chaltén είναι τόσο απελπιστικά αργό που το σερφάρισμα δεν υφίσταται ως απασχόληση. Μετά από καμιά βδομάδα αναμονής φάνηκε να σιμώνει μια καλή μέρα, μα την προηγούμενη έδινε λίγο χιόνι στα ψηλά. Στην Παταγονία είναι κανόνας ότι οφείλεις να δοκιμάζεις να κάνεις κάτι σε κάθε πιθανή ευκαιρία, οσοδήποτε ψωριάρα και αβέβαιη κι αν φαίνεται με βάση τις μετεωρολογικές προγνώσεις. Έτσι λοιπόν φορτωθήκαμε με φτυάρια και χιονοπέδιλα και φύγαμε για το Paso Superior.


Φτάνοντας στο Paso Superior (χώρος κατασκήνωσης, 6-8 ώρες από το El Chaltén).Φτάνοντας στο Paso Superior (χώρος κατασκήνωσης, 6-8 ώρες από το El Chaltén).


Εκεί κάποιες προϋπάρχουσες χιονότρυπες είχαν δυστυχώς καταρρεύσει κι έτσι, αφού δεν φύσαγε πολύ, αποφασίσαμε να στήσουμε το αντίσκηνο. Ήταν μεσημέρι κι είχε αρχίσει να ψιλοχιονίζει. Μπήκαμε στους υπνόσακους να ζεσταθούμε λιγάκι και ζουλήξαμε καμιά ώρα ύπνο. Όταν ξυπνήσαμε μας φάνηκε σαν σούρουπο, καθότι ο καιρός είχε κλείσει για τα καλά και το αντίσκηνο είχε ήδη σκεπαστεί από χιόνι. Με αυτή την εξέλιξη δεν υπήρχε περίπτωση να σκαρφαλώσουμε την επαύριο. Ακόμα και η κατάβαση θα ήταν επικίνδυνη αν συνέχιζε να χιονίζει έτσι. Μετά από αρκετή διαβούλευση βγήκαμε απ' τους υπνόσακους και αρχίσαμε να τα μαζεύουμε. Η θερμοκρασία έξω είχε πέσει πολύ και η ορατότητα ήταν θέμα. Δεθήκαμε κι αρχίσαμε να κατεβαίνουμε. Όσο κινούμασταν στην κόψη και κοντά στα βράχια ξέραμε πάνω κάτω που ήμασταν, όταν όμως πέσαμε προς τα δεξιά για να κατεβούμε τον παγετώνα μάς έζωσε ένα εφιαλτικό white-out και χάσαμε την μπάλα. Έπρεπε κάπου να περάσουμε τρεις κρεβάς, πώς όμως θα βρίσκαμε τις γέφυρες; Μόνη μας πυξίδα ήταν η κλίση της πλαγιάς. Μετά από ένα μισάωρο έντονων διαφωνιών και αλλοπρόσαλλης περιπλάνησης, ξαφνικά ένας από εμάς βούλιαξε μέχρι τις μασχάλες στο χιόνι και άρχισε να βρίζει στη μητρική του γλώσσα. Εκεί ήταν στενή η κρεβάς και σε αυτό είχαμε σταθεί τυχεροί. Σιγά-σιγά χάσαμε ύψος και περάσαμε μεταξύ Σκύλας και Χάρυβδης.


Στην Παταγονία οι χιονότρυπες είναι κυριολεκτικά σωτήριες όταν φυσάει (σχεδόν πάντα).Στην Παταγονία οι χιονότρυπες είναι κυριολεκτικά σωτήριες όταν φυσάει (σχεδόν πάντα).


Η πρόγνωση έδινε κακοκαιρία για μέρες. Εντωμεταξύ έτυχε και γνώρισα μια τετραμελή βουλγάρικη αποστολή και κάναμε καλή παρέα. Είχα εντοπίσει ένα σπίτι που νοικιαζόταν με τη βδομάδα και τους πρότεινα να το πιάσουμε μαζί, όπως κι έγινε. Έτσι γλιτώσαμε την αδιάκοπη βαβούρα του hostel για να πέσουμε στη βαρεμάρα και στο ατέρμονο χασμουρητό. Έβρεχε ακατάπαυστα και κόβαμε φλέβες. Πίναμε μάτε, κι ό,τι άλλο βρίσκαμε, φουρνίζαμε ψωμιά, γίναμε μετρ στο σκάκι και στα μετεωγράμματα, τόσο που θυμήθηκα τη ζωή μου στο στρατό, χειμώνας στη Σαμοθράκη.

Όταν επιτέλους φάνηκε να ανοίγει ο καιρός, με τον Ρους, που ήταν ο φωτογράφος της βουλγαρικής αποστολής, κινήσαμε να δοκιμάσουμε μια ωραία διαδρομή βράχου στην Aguja Guillaumet. Στήσαμε το αντίσκηνο στην Pietra Negra κι επειδή ο καιρός θα χάλαγε ξανά μετά το μεσημέρι ξεκινήσαμε νύχτα ακόμα για το Paso Guillaumet. Φτάσαμε εκεί γύρω στις έξι το πρωί και το κρύο ήταν τσουχτερό, σίγουρα κάτω από το μηδέν. Η διαδρομή που θα σκαρφαλώναμε (Brenner‒Moschioni) ξεκινούσε με κάτι ζοριλίκια κι απαιτούσε γυμνά χέρια και αναρριχητικά παπούτσια. Πήγαμε παράλληλα τις πρώτες σχοινιές (V+/VI-) μέχρι που βγήκε ο ήλιος. Οι ράμπες κρατούσαν χιόνι κι από το βράχο κρέμονταν κρύσταλλα. Μπροστά μας μια φαρδιά κατακόρυφη σχισμή (50m, VII). Μπροστά πήγε ο Rus, αλλά κι εγώ κουβαλώντας το σακίδιο βόγκηξα για να βγω πάνω ελεύθερα... Το ίδιο και στις επόμενες δύο σχοινιές (VI, VII-) με τις μπότες, τα κραμπόν και τα πιολέ να βαραίνουν στην πλάτη.


Στη διαδρομή Brenner-Moschioni με τον Rus Vakrilov έχοντας μόλις τελειώσει  τις ζόρικες σχοινιές. Αμέσως μετά ξέσπασε η θύελλα... © Rus VakrilovΣτη διαδρομή Brenner-Moschioni με τον Rus Vakrilov έχοντας μόλις τελειώσει τις ζόρικες σχοινιές. Αμέσως μετά ξέσπασε η θύελλα... © Rus Vakrilov


Ύστερα, συνεχίσαμε ξανά παράλληλα πάνω σε μια εκτεθειμένη κόψη (100m, IV/V) και μέχρι να βγούμε πέρα ο άνεμος είχε ήδη δυναμώσει, σύννεφα είχαν καλύψει τον ουρανό και η θερμοκρασία είχε πέσει κατακόρυφα. Κάποιοι άλλοι πίσω μας άρχισαν τα ραπέλ. Αποφασίσαμε να μην τα παρατήσουμε τόσο εύκολα. Πολύ σύντομα αναγκαστήκαμε να βάλουμε τις μπότες. Το σκαρφάλωμα δεν ήταν εύκολο και τα χέρια μας ήταν κόκαλο απ' το κρύο. Πάνω στην κόψη ο άνεμος λυσσομανούσε. Πέραν των δέκα μέτρων η επικοινωνία μεταξύ μας ήταν δυνατή μόνο με χειρονομίες. Ο Rus πέρασε πίσω από την κόψη και σύντομα τα σχοινιά άρχισαν να κινούνται με ανησυχητικά αργό ρυθμό. Τόσο δυνατός ήταν ο αέρας που οι σχισμές σφύριζαν σαν φλογέρες και τα μυτίκια βούιζαν εκκωφαντικά. Κάνοντας αυτή τη σχοινιά δεύτερος, αναγνώρισα τη μαεστρία και το κουράγιο του σχοινοσυντρόφου μου. Στο ρελέ έπιασα το βλέμμα του και κατάλαβα... Ήταν ώρα να την κάνουμε πριν μας καταπιεί ζωντανούς η θύελλα. Απέμενε μόλις μια σύντομη ευκολότερη σχοινιά μέχρι την τελική χιονοπλαγιά και την κορυφή. Πρώτα τον κατέβασα κουβά, ύστερα έδωσα λίγα λίγα τα μπόσικα υπό τάση, και τέλος έκανα το πρώτο ραπέλ οδηγούμενος από τα τεντωμένα σχοινιά. Τραβήξαμε με προσοχή το κορδόνι κι όταν αφήσαμε το σχοινί κάναμε το σταυρό μας να μην κολλήσει πουθενά. Κάναμε έτσι τρία κοντά ραπέλ μέχρι που πέσαμε προς την υπήνεμη πλευρά και σωθήκαμε από το θεριό. Όταν φτάσαμε στο αντίσκηνο χιόνιζε οριζοντίως.

Στα ψηλά έβαλε πολύ χιόνι. Όταν επιτέλους φάνηκε να φτιάχνει ο καιρός είχαμε όλοι ακονίσει τα κραμπόν μας και ήμασταν έτοιμοι για μεικτή αναρρίχηση. Χωριστήκαμε ο Μάρτιν με τον Βίκτορ, κι εγώ πάλι με τον Ρους. Την πρώτη καλή μέρα εμείς θα πηγαίναμε να σκαρφαλώσουμε τη διαδρομή Whillans-Cohrane στο Poincenot.


Η κορυφή του Poincenot κρυμμένη στα σύννεφα. Διακρίνεται το πρώτο κομμάτι της  διαδρομής Whillans-Cohrane, γνωστή και ως ράμπα του Whillans, που oδηγεί  στον ώμο της αριστερής κόψης. © Rus VakrilovΗ κορυφή του Poincenot κρυμμένη στα σύννεφα. Διακρίνεται το πρώτο κομμάτι της διαδρομής Whillans-Cohrane, γνωστή και ως ράμπα του Whillans, που oδηγεί στον ώμο της αριστερής κόψης. © Rus Vakrilov


Ξεκινήσαμε από το El Chaltén και διανυκτερεύσαμε στην πέρα άκρη της λίμνης Laguna de Los Tres. Νωρίς το πρωί ανεβήκαμε στο Paso Superior και στήσαμε το αντίσκηνο. Για να μην πετάξει το αγκυρώσαμε γύρω γύρω με 200 κιλά πέτρες. Ύστερα ανεβήκαμε να δούμε την ορθοπλαγιά από κοντά και να ανοίξουμε βήματα στον παγετώνα ώστε να κινηθούμε γρηγορότερα κατά την πρόσβαση το επόμενο πρωί. Ο παγετώνας ήταν μια μεγάλη άσπρη παγίδα. Με τεταμένη την προσοχή μας, φτάσαμε σιγά σιγά ως τη ριμέ. Η Franco- Argentina στο Fitz Roy ήταν γεμάτη χιόνια κι έτσι επιβεβαιώσαμε το ορθό της επιλογής μας. Γυρίσαμε στην κατασκήνωση και απολαύσαμε τον απογευματινό ήλιο.


Προσεγγίζοντας το Poincenot την ημέρα πριν απ' την ανάβαση για να εξετάσουμε από  κοντά τις συνθήκες. © Rus VakrilovΠροσεγγίζοντας το Poincenot την ημέρα πριν απ' την ανάβαση για να εξετάσουμε από κοντά τις συνθήκες. © Rus Vakrilov


Διάφορες σχοινοσυντροφιές άρχισαν να αναχωρούν από τα μεσάνυχτα. Έτσι, όλη τη νύχτα είχε πολλή φασαρία, ανάθεμα κι αν κοιμηθήκαμε καθόλου. Φτάσαμε ξανά στη ριμέ με το πρώτο φως. Μπροστά μας ήταν τουλάχιστον τέσσερις σχοινοσυντροφιές. Ξεκινήσαμε να σκαρφαλώνουμε παράλληλα και συνεχίσαμε έτσι για όλη τη ράμπα προσπερνώντας τους πιο αργούς. Με το δυνατό ήλιο το χιόνι είχε ήδη αρχίσει να σουπώνει. Στο τελείωμα της ράμπας συνέχισα μπροστά για δύο ακόμα σχοινιές, η πρώτη εκ των οποίων ασφαλίζεται δύσκολα και θεωρείται το crux της διαδρομής (Μ4).


Από τη ράμπα του Whillans κοιτώντας προς τα πίσω. Το Paso Superior βρίσκεται ακριβώς  πίσω από το κομμάτι του παγετώνα που είναι στη σκιά. Το Paso Guillaument βρίσκεται  στο πέρα άκρο του παγετώνα. © Rus VakrilovΑπό τη ράμπα του Whillans κοιτώντας προς τα πίσω. Το Paso Superior βρίσκεται ακριβώς πίσω από το κομμάτι του παγετώνα που είναι στη σκιά. Το Paso Guillaument βρίσκεται στο πέρα άκρο του παγετώνα. © Rus Vakrilov

Η διαδρομή Whillans-Cochrane προσφέρει εκπληκτική θέα. Διακρίνεται  η Laguna de Los Tres (πάνω λίμνη) όπου καταλήγει το μονοπάτι για  το Paso Superior και αρχίζει ο παγετώνας. © Rus VakrilovΗ διαδρομή Whillans-Cochrane προσφέρει εκπληκτική θέα. Διακρίνεται η Laguna de Los Tres (πάνω λίμνη) όπου καταλήγει το μονοπάτι για το Paso Superior και αρχίζει ο παγετώνας. © Rus Vakrilov

Ο γράφων στο πέρασμα-κλειδί της διαδρομής Whillans-Cochrane (M4). © Rus VakrilovΟ γράφων στο πέρασμα-κλειδί της διαδρομής Whillans-Cochrane (M4). © Rus Vakrilov


Ύστερα η διαδρομή που χάραξε ο ιδιοφυής Whillans περνάει από την πίσω μεριά του βουνού και αποφεύγει τους όρθιους τοίχους τραβερσάροντας αρκετά αριστερά. Σ' αυτό το κομμάτι ο Ρους ακολούθησε την σχοινοσυντροφιά που ήταν μπροστά μας μέχρι που καταλάβαμε ότι δεν πάμε καλά. Είχε συννεφιάσει και φυσούσε. Εκείνοι υποχώρησαν. Κάναμε κάτι ταρζανιές και πέσαμε ακόμα πιο αριστερά. Με διάφορα περάσματα VI βγήκαμε δίπλα στην κορυφή και αντικρίσαμε απέναντί μας μεγαλόπρεπο το Fitz Roy. Φαινόταν τόσο κοντά που έλεγες ότι μπορούσες να απλώσεις το χέρι σου και να το πιάσεις. Μ' αυτά και με τ' άλλα ήταν ήδη απόγευμα. Κάναμε γρήγορα τα τελευταία μέτρα ως την κορυφή, φωτογραφηθήκαμε και χωρίς να χασομεράμε αρχίσαμε τα ραπέλ (τουλάχιστον 15). Στο τελευταίο ανάψαμε φακούς και τελικά φτάσαμε στο αντίσκηνο μετά τα μεσάνυχτα, ξεθεωμένοι και ισόμετρα ικανοποιημένοι. Το πρωί έπρεπε και πάλι να σηκωθούμε νωρίς για να κατέβουμε τον παγετώνα πριν γίνει σούπα. Όταν τελικά πατήσαμε σε στέρεο έδαφος, αράξαμε και φτιάξαμε ένα τσιγαριλίκι. Με την ξενηστικομάρα, την αϋπνία και την κούραση που είχαμε βουλιάξαμε σε μια έκσταση και μας μίλησε το μεγάλο μανιτού. Τί συναρπαστικά που ήταν όλα. Για να έρθουμε στα ίσα μας κάναμε μια βουτιά στο παγωμένο ποτάμι. Ήταν η τελευταία μέρα του χρόνου. Φτάσαμε κομμάτια στο El Chaltén. Πλυθήκαμε, σινιαριστήκαμε και βγήκαμε να γιορτάσουμε την έλευση του Νέου Έτους.


Στην όχθη της Laguna Torre, στο βάθος η νότια ορθοπλαγιά του Cerro Torre.Στην όχθη της Laguna Torre, στο βάθος η νότια ορθοπλαγιά του Cerro Torre.

Τα σύννεφα στην Παταγονία εμφανίζονται, τρέχουν, διαλύονται, αλλάζουν σχήματα, σκουραίνουν, περιστρέφονται, διαιρούνται και ανασυμπτύσσονται… όπως οι εικόνες στο καλειδοσκόπιο.Τα σύννεφα στην Παταγονία εμφανίζονται, τρέχουν, διαλύονται, αλλάζουν σχήματα, σκουραίνουν, περιστρέφονται, διαιρούνται και ανασυμπτύσσονται… όπως οι εικόνες στο καλειδοσκόπιο.


Το επόμενο πρωί είχα μια μούρη μέχρι το πάτωμα. Μου φαινόταν απίστευτο, ήμουν έξι εβδομάδες στην Παταγονία και πλησίαζε η μέρα που θα έφευγα. Πολλή κακοκαιρία κι ελάχιστο σκαρφάλωμα, σκεφτόμουν. Και ξαφνικά από το μεσιανό κατάρτι εις εξ ημών ανέκραξε “γη στον ορίζοντα...” Με το κιάλι της πρόγνωσης διαφαινόταν ένα βαρβάτο παράθυρο καλοκαιρίας. Μήπως ήταν Fata Morgana, ή καθαρή δική μας παραίσθηση; Το ίντερνετ πήρε αμέσως φωτιά. Μόλις το επιβεβαιώσαμε άρχισα να ψάχνω μήπως γινόταν να αλλάξω την πτήση μου. Ώρες κλεισμένος σ' έναν τηλεφωνικό θάλαμο προσπαθούσα να βγάλω άκρη με τη Βραζιλιάνα των αερογραμμών TAM. Η αλλαγή στοίχιζε φαρμάκι, όμως στην Παταγονία ποιος τα λογαριάζει αυτά όταν βλέπει να έρχονται τέσσερις μέρες ηλιοφάνεια; Τελικά, κι ενώ οι φίλοι μου ετοιμάζονταν να φύγουν για το Cerro Torre, έφτασε επιτέλους μέσω email η πολυπόθητη επιβεβαίωση από την αεροπορική εταιρεία. Ήταν τρεις και μου πρότειναν να πάμε παρέα... Δυστυχώς είμαι αγύριστο κεφάλι. Είχα ήδη αποφασίσει να δοκιμάσω την Afanassieff μονάχος μου. Στο κάτω κάτω, γι' αυτό δεν είχα πάει στην Παταγονία;


Το πάνω μέρος της ΒΔ ορθοπλαγιάς του Fitz Roy όπως φαίνεται από τη Χιλή. Η διαδρομή Afanassieff ακολουθεί την πρώτη φωτισμένη κόψη (πίσω από  την κορυφή του λόφου). © Rus VakrilovΤο πάνω μέρος της ΒΔ ορθοπλαγιάς του Fitz Roy όπως φαίνεται από τη Χιλή. Η διαδρομή Afanassieff ακολουθεί την πρώτη φωτισμένη κόψη (πίσω από την κορυφή του λόφου). © Rus Vakrilov


Μερικά σχόλια περί στρατηγικής. Όταν μια διαδρομή είναι σαράντα σχοινιές (1600m, ED) και δεν έχει έτοιμα ρελέ, για να μην κάνεις μπιβουάκ πρέπει να σκαρφαλώνεις free-solo τρέχοντας. Όταν όμως υπάρχουν σχοινιές 6a+ και πρέπει ταυτόχρονα να κουβαλάς πιολέ, κραμπόν και σχοινιά για την κατάβαση... όλα free-solo δεν πάνε. Αυτό σημαίνει ότι έπρεπε να πάρω υλικά και να κάνω rope-solo (τουλάχιστον σε κάποια κομμάτια). Με άλλα λόγια, μπιβουάκ. Επομένως, προστίθενται στο σακίδιο: κομμάτι υποστρώματος, bivy sack, έξτρα φαγητό, γκαζάκι με φιαλίδιο κ.α. Έτσι το βάρος αυξάνεται και για να μπορείς να πας free-solo στα εύκολα κομμάτια, πρέπει να έχεις ένα μικρό haul bag (γουρούνα) και να το τραβάς επάνω, από πατάρι σε πατάρι. Έτσι όμως η διαδρομή δεν βγαίνει με ένα μπιβουάκ. Πήγαινα τουλάχιστον για δύο. Επιπλέον, στην Παταγονία συχνά οι προγνώσεις βγαίνουν μάπα, ή αλλάζουν την τελευταία στιγμή... κι αν μ' έπιανε καμιά καταιγίδα κοντά στην κορυφή του Fitz Roy χωρίς υπνόσακο; Μ' αυτά και με τ' άλλα ξεκίνησα από το El Chaltén με 35 κιλά στην πλάτη. Άφησα ένα walkie-talkie στον διαχειριστή του ράντζου στην Pietra del Fraile (ως το μόνο μέσο επικοινωνίας, αν έπιανε φυσικά) και σιγά σιγά πήρα την ανηφόρα για την Pietra Negra. Το αντίσκηνο, το μεγάλο σακίδιο και κάποια τρόφιμα θα έμεναν εκεί. Νωρίς το επόμενο πρωί ξεκίνησα για το Paso Cuadrado απ' όπου κόζαρα τη διαδρομή και πήρα την πρώτη απογοήτευση. Οι ράμπες κρατούσαν χιόνια κι αυτό ήταν σημάδι ότι το σκαρφάλωμα θα ήταν χρονοβόρο. Αν όμως ο καιρός κρατούσε, ποιο ήταν το πρόβλημα; Συνέχισα.

Σε δύο ώρες ήμουν στη βάση της ορθοπλαγιάς και χάζευα δίπλα την Supercanaleta. Ανέβηκα προς τη βάση της διαδρομής. Δεν υπήρχαν βήματα στο χιόνι. Φόρεσα τα αναρριχητικά και ξεκίνησα το σκαρφάλωμα. Κάθε 20‒30 μέτρα τραβούσα πάνω τη γουρούνα και γρήγορα έφτασα στην κορυφή του πρώτου πύργου. Το σκηνικό, ξεθωριασμένοι ιμάντες και παρατημένα κολλημένα σχοινιά. Η πρώτη ράμπα ήταν ακόμα στον ίσκιο και το να τραβερσάρω στο απότομο παγωμένο χιόνι με τη γουρούνα στην πλάτη, ένα πιολέ στο χέρι και φορώντας τα αναρριχητικά ήταν κάτι περισσότερο από ηλίθιο. Απέναντι, σ' ένα λούκι οι σχισμές φαίνονταν τίγκα στον πάγο. Αυτό σήμαινε ότι ψηλότερα, μετά τις πλάκες και πίσω απ' την κόψη, στο κομμάτι που ο ήλιος το βλέπει λιγότερο, οι συνθήκες θα ήταν μάλλον χειρότερες. Πού πήγαινα λοιπόν; Κάτι τέτοιες στιγμές, όταν πρέπει να υποχωρήσεις και το ξέρεις και πασχίζεις να αποδεχτείς αυτή την πραγματικότητα, ακουμπάς το πρόσωπό σου στο βράχο κι ακούς το αίμα στα μηνίγγια σου να κοχλάζει από οργή. Το τί και το πώς αποτελούσαν ανώφελες λεπτομέρειες, σημασία είχε ότι τον έπινα. Μήπως να συνέχιζα, κι αν ήταν τόσο χάλια τα πράγματα ψηλότερα να υποχωρούσα την επόμενη μέρα; Ήταν κι αυτό μια ιδέα. Όμως σε κάθε περίπτωση το σκαρφάλωμα μ' αυτές τις συνθήκες θα ήταν δυσκολότερο, κι αν υποχωρούσα από ψηλότερα (που ήταν και το πιο πιθανό) για να στήσω τα ραπέλ θα άφηνα όλο μου τον εξοπλισμό. Επιπλέον, αν συνέχισα και υποχωρούσα την επομένη θα έχανα σίγουρα ολόκληρο το παράθυρο. Μήπως ήταν καλύτερο να κατέβαινα χωρίς χρονοτριβές κι όσο προλάβαινα να πήγαινα να δοκιμάσω κάτι άλλο;

Η λογική έχει ένα ελάττωμα – όταν δεν λείπει τελείως, συνήθως επικρατεί. Κι ενώ η πρόσβαση νωρίς το πρωί ήταν εύκολη και ασφαλής, το απόγευμα η επιστροφή πάνω από τον παγετώνα ήταν δύσκολη και επικίνδυνη. Έφτασα στο αντίσκηνο αργά το απόγευμα. Έχοντας απορρίψει την πρόσκληση των Βουλγάρων, τώρα είχα ξεμείνει μόνος κι έρημος σαν την καλαμιά στον κάμπο. Επιπλέον, έχοντας μόνο την Afanassieff στο μυαλό μου δεν είχα φέρει μαζί μου τεχνικά πιολέ κι έτσι η Supercanaleta δεν υπήρχε ως επιλογή. Τί άλλο θα μπορούσα να δοκιμάσω; Αν ξεκουραζόμουν πρώτα λίγο, θα μπορούσα να κάνω εκείνη την παλαβή διάσχιση από το Paso Guillaumet προς το Paso Superior και από εκεί να επιχειρήσω μια ανάβαση στο Fitz Roy από την Franco-Argentina. Ρώτησα κι έμαθα ότι υπήρχαν βήματα στον παγετώνα, άρα υπήρχαν και γέφυρες. Θα μπορούσα να το κάνω νύχτα διακινδυνεύοντας λιγότερο όταν όλα θα ήταν παγωμένα. Το μεσημέρι ξεκίνησα για το Paso Guillaumet. Έφτασα, έστησα στο αντίσκηνο, έφαγα, ήπια και ξεκουράστηκα. Ήταν μια σπάνια μέρα. Ζέστα, άπνοια και ούτε ένα συννεφάκι. Αν κρατούσε αυτός ο καιρός ίσως την επομένη να ήμουν στην κορυφή, ή πολύ κοντά. Ετοίμασα το σακίδιο για το πρωί, έβρασα νερά και χώθηκα από νωρίς στον υπνόσακο.

Όταν χτύπησε το ξυπνητήρι είχα ήδη φτιάξει καφέ. Ο ουρανός έναστρος. Ξέστησα το αντίσκηνο και ξεκίνησα παρέα μ' ένα ζευγάρι απ' τον Καναδά. Περάσαμε τις πρώτες κρεβάς δεμένοι, ακόμα με το φακό. Αυτοί πήγαιναν για το Mermoz, οπότε συνέχισα μόνος. Χάραμα κι ένα νυχάκι φεγγάρι κρεμόταν στον ουρανό. Πέρασα πάνω από τις γέφυρες μπουσουλώντας και σέρνοντας πίσω μου το μενίρ. Οι εικόνες που εγγράφονταν στο μυαλό, απλά μαγικές. Καθώς ρόδιζε η άκρη του ουρανού το φως κατάπινε τα άστρα, ο αέρας ήταν πραγματικά αιθέριος και το Fitz Roy σιωπηλό, σχεδόν μεταφυσικό σαν πυθαγορικό εικοσάεδρο. Στεκόμουν και θαύμαζα. Το ξημέρωμα με βρήκε κάτω από τη ριμέ. Σταμάτησα και ετοιμάστηκα. Άφησα το μεγάλο σακίδιο και ξεκίνησα να σολάρω την απότομη πλαγιά. Πιολέ και κραμπόν σε μια ρυθμική αλληλουχία τεσσάρων κινήσεων. Μαζί μου ανέβαινε και ο ήλιος. Στη βάση της διαδρομής ο γρανίτης ζόρικος, όρθιο παγωμένο σπαθί. Το σκαρφάλωμα τεχνικό κι εκτεθειμένο. Οι σχισμές κατά τόπους είχαν πάγο. Τεχνητά του κερατά. Kινιόμουν με προσοχή και η ώρα περνούσε. Σηκώθηκε ένας άνεμος που ξύριζε. Κοίταξα πάνω, μολυβιά σύννεφα πήγαιναν κι έρχονταν σαν καρχαρίες γύρω απ' την κορυφή. Κοίταξα το ρολόι. Ξανακοίταξα πάνω. Μελέτησα όλα τα πιθανά φινάλε. Προάγεται άραγε το πιόνι; Κράτησα την ανάσα μου κι αφουγκράστηκα. “Έφτασες μέχρι εδώ κι είναι η τελευταία σου ευκαιρία, συνέχισε” παρακαλούσε η καρδούλα. “Δικέ μου, εγώ λέω μάζεψέ τα και κοπάνα τη” μουρμούριζε το στομάχι. Άμα ραγίσει η θέληση, τρυπώνει η αμφιβολία. Ύστερα η απόφαση ξεπροβάλλει αδυσώπητη.


Στις πρώτες σχοινιές της Franco-Argentina. Τελικά οι συνθήκες δεν ήταν και τόσο ευνοϊκές, ο αέρας δυνάμωσε, σύννεφα μαζεύτηκαν στον ουρανό και η υποχώρηση ήταν επιβεβλημένη.Στις πρώτες σχοινιές της Franco-Argentina. Τελικά οι συνθήκες δεν ήταν και τόσο ευνοϊκές, ο αέρας δυνάμωσε, σύννεφα μαζεύτηκαν στον ουρανό και η υποχώρηση ήταν επιβεβλημένη.


Το παράθυρο του καιρού, τελικά, καμένο εισιτήριο. Όμως δεν ήταν ώρα για συναισθηματισμούς, η κατάβαση απαιτούσε προσοχή και συγκέντρωση. Ο αέρας ολοένα και δυνάμωνε. Τα σχοινιά κόλλησαν στο τρίτο ραπέλ. Ψυχραιμία και ποικίλα μαστορικά τινάγματα. Τελικά πάτησα στον παγετώνα, ευλογημένη η ώρα. Ήταν η τελευταία μου προσπάθεια στην Παταγονία. Υπήρξα δέσμιος ενός ονείρου που έμπασε νερά και βούλιαξε. Ασπρόμαυρες εικόνες από ένα φιλμ του Ταρκόφσκι... δούλευα για τη μεγάλη καμπάνα... το αερόστατο έπεσε στη λίμνη... και η ιστορία συνεχίζεται.


Εκείνες τις ώρες η πίκρα ήταν βαθιά, ωστόσο τα τελευταία ραπέλ απαιτούσαν προσοχή.  Το σχοινί της Tendon (Master 9.4 Complete Shield) ήταν άριστη επιλογή.Εκείνες τις ώρες η πίκρα ήταν βαθιά, ωστόσο τα τελευταία ραπέλ απαιτούσαν προσοχή. Το σχοινί της Tendon (Master 9.4 Complete Shield) ήταν άριστη επιλογή.


Μα εμένα είναι κάτι πιο βαθύ που με λερώνει. Όταν δοκιμάζεις να κάνεις ένα βήμα παραπέρα εξερευνώντας τα όριά σου χωρίς πια όμως να αναλαμβάνεις σοβαρά το ρίσκο να βρεθείς απέναντι, τότε ανακαλύπτεις —όχι ανώδυνα— ότι πιθανότατα έχεις συμβιβαστεί με την ύπαρξή σου και είσαι αρκετά ικανοποιημένος με “αυτά που έχεις καταφέρει”. Όσο είσαι διατεθειμένος να τα ξαναπαίζεις όλα για όλα, ίσως μια μέρα να καταφέρεις κάτι περισσότερο. Αλλιώς παράτα τα.

Η Παταγονία δεν μου δόθηκε όσο ήθελα. Αφήνοντάς με να ηττηθώ εξακολουθητικά και επανειλημμένα μού πρόσφερε ένα χρήσιμο μάθημα, μιας και όταν νικιέσαι ζορίζεσαι ψυχολογικά και οδηγείσαι να σκεφτείς καθαρά και να αναλογιστείς με περισσότερη ειλικρίνεια γιατί μάχεσαι, καθώς επίσης και ποια ήταν ίσως τα λάθη σου. Οι μάχες κάνουν τη ζωή συναρπαστική, μα κάποτε ο πόλεμος τελειώνει και οι αντάρτες γυρίζουν στα χωριά τους να σκάψουν τη γη. Τα βουνά ωστόσο θα είναι πάντα εκεί ως ύστατο καταφύγιο. Και η επιτυχία δεν αποτέλεσε ποτέ προαπαιτούμενο της περιπέτειας. Από υπαρξιακή σκοπιά, σημασία έχει να προσπαθείς. Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα, ήδη θα το κατάλαβες.


                                                                                                     Πάνος Αθανασιάδης

                                                                                                       Μπολόνια, 17/01/2016.


       

Πάνος Αθανασιάδης

Από τους σημαντικότερους Έλληνες αλπινιστές και σίγουρα ο πιο δραστήριος τα τελευταία χρόνια, ο Πάνος Αθανασιάδης είναι γνωστός για τις παράτολμες αναρριχήσεις του, συχνά χωρίς μέσα ασφάλισης, σε ορθοπλαγιές που λίγοι συμπατριώτες μας έχουν τολμήσει να δοκιμάσουν ακόμη και με συμβατικά μέσα. Κοσμοπολίτης, με ιδιαίτερο πνεύμα και χιούμορ, του αρέσει να ταξιδεύει στον κόσμο και να μαθαίνει. Τα τελευταία χρόνια ζει και εργάζεται στη Μπολόνια της Ιταλίας όπου και διδάσκει μετεωρολογία για το Πανεπιστήμιο της Βενετίας.

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

FOLLOW US

Facebook Twitter YouTube RSS Flickr

FORUM

    • Βρέθηκαν κλειδιά σε διαδρομή στον Υμηττό (1 Δημοσιεύσεις)
    • Σήμερα το πρωί στην ανηφόρα του χωματόδρομου του δρόμου του Υμηττού δίπλα στο Δημόκριτο ένας δρομέας έχασε τα κλειδιά του. Τα κλειδιά βρέθηκαν και έχουν παραδοθεί στο στο αστυνομικό τμήμα Χολαργού. Όπ
    • ttsog
    • 22/06/2017 09:44
    • La Sportiva Mutant (1 Δημοσιεύσεις)
    • Πωλουνται σε άριστη κατάσταση Χρησιμοποιημένα 1 φορά, δυστυχώς δε με βολεύουν Μέγεθος 45 Τιμή 90 ευρώ
    • tombell
    • 21/06/2017 10:39
    • LaSportiva Mutant (3 Δημοσιεύσεις)
    • Με ενδιαφερουν ,σου εχω στειλει μειλ
    • tuonato
    • 20/06/2017 22:40

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Αγωνιστική Πανδαισία: Olympus Marathon, TNF L…

Αγωνιστική Πανδαισία: Olympus Marathon, TNF Lavaredo Ultra Trail, Western States 100, Marathon du Mont-Blanc!

Τι Σαββατοκύριακο είναι αυτό που έρχεται! Ίσως αποτελεί την κορύφωση της ανοιξιάτικής – καλοκαιρινής σεζόν. Στην Ελλάδα τα πάντα επισκιάζει ο ένας και μοναδικός Olympus M...

Margaret Hamburg Advendure © 2001-2013

Είσοδος or Εγγραφή

Εγγραφή

User Registration