Αρχική>Αποστολές>ΘΑΛΑΣΣΕΣ>Η Maud Fontenoy ακολουθεί με τη βάρκα της την πορεία του Kon-Tiki στον Ειρηνικό


Η Maud Fontenoy ακολουθεί με τη βάρκα της την πορεία του Kon-Tiki στον Ειρηνικό

5 Φεβρουαρίου – Τις μέρες που προηγήθηκαν η Maud βρέθηκε πια στον ωκεανό, έχοντας καλύψει αρκετά χιλιόμετρα από τις ακτές του Περού. Συνεχίζει ωστόσο να φοβάται μια ανεπιθύμητη συνάντηση με κάποιο μεγάλο εμπορικό πλοίο που μπορεί να μην την προσέξει και τα αποτελέσματα να είναι μοιραία. Η μικρή φώκια που συντρόφευε την Maud τις πρώτες μέρες παίζοντας μαζί της, σταμάτησε να δίνει σημάδια της παρουσίας της, απόδειξη ότι μάλλον αποφάσισε να επιστρέψει σε πιο ασφαλή νερά.

Ο καλός καιρός με την άπνοια έδωσε τη θέση του σε μια πιο ζωηρή θάλασσα που άρχισε να ξυπνά την Maud πριν τελειώσουν τα πρωινά της όνειρα –σ ένα απ αυτά περιγράφει τη σκηνή ενός χιονισμένου τοπίου στον Καναδά, παρέα με κάποιους φίλους. Στις 30/01 ένα «βρώμικο» (όπως το αποκαλεί) κύμα έρχεται απ το πουθενά και καταβρέχει τα πάντα, μαζί και το Ipod το PDA που χρησιμοποιεί για να στέλνει τα καθημερινά της νέα. Παρόλη την απογοήτευσή της για το συμβάν κατάφερε να το στεγνώσει και να συνεχίσει να στέλνει τα «φιλιά» της στους καλούς φίλους που περιμένουν πίσω για να πληροφορηθούν τα νέα της –όπως τα παιδάκια των σχολείων στη γενέτειρά της στη Γαλλία που γέμισαν με αφιερώσεις τη μικρή της καμπίνα.
Καθώς οι μέρες περνούν η κατάσταση μέσα στη βάρκα αρχίζει να παίρνει τις πραγματικές της διαστάσεις, με τα αντικείμενα να είναι μουσκεμένα και ποτισμένα από αλάτι αλλά και την Maud να αντιμετωπίζει τα προβλήματα που θα μπορούσε να έχει ένας άνθρωπος που ταλαιπωρεί καθημερινά το μυϊκό του σύστημα. Γράφει στις 02/02: «…Ξαπλώνω στην κουκέτα και βάζω τα πόδια μου ψηλά για να βελτιωθεί η κυκλοφορία του αίματος. Κάνω και πάλι μασάζ με αντιφλεγμονώδη κρέμα στο δεξί μου πόδι. Το κάνω εδώ και δύο μέρες αλλά χωρίς καμιά βελτίωση».
Ένα ηλεκτρονικό σύστημα με ενδεικτικές λυχνίες που αναβοσβήνουν προειδοποιητικά, ενημερώνει την Maud αν βρίσκεται μόνη στον ωκεανό και απ ότι γράφει δεν υπάρχει καμιά ανησυχία: «…το ραντάρ αναβοσβήνει πράσινο, δεν υπάρχουν εμπορικά καράβια στον ορίζοντα». Στις 04/02 πιάνει επιτέλους το πρώτο της ψάρι! Έχοντας ρίξει για πολλοστή φορά την πετονιά της καταφέρνει να βγάλει ένα αρκετά μεγάλο ψάρι, «σε μέγεθος σολομού» και περιχαρής έφτιαξε ένα ξεχωριστό γεύμα με φιλέτο.

24 Ιανουαρίου – Αδύνατον να κλείσω μάτι το προηγούμενο βράδυ. Δύο καράβια πέρασαν από δίπλα μου και τα απόνερα, πολύ ψηλά, έριξαν την Oceor από τη μια μεριά. Προσπάθησα να κρατηθώ με τα χέρια και τα γόνατα.
Πρέπει να παραδεχτώ ότι όλες οι μπουκαπόρτες είναι κλειστές και κάνει πολλή ζέστη στο εσωτερικό. Κάθε 5 λεπτά σηκώνομαι και ρίχνω μια ματιά έξω. Προσπαθώ να χαλαρώσω, πείθοντας τον εαυτό μου ότι ο ωκεανός απλά ζει τη δική του ζωή κάτω απ τα πόδια μου. Όσο είναι μέρα βγαίνω έξω στο πιλοτήριό μου, παίρνω μια βαθειά ανάσα και βλέπω με ακρίβεια τον ορίζοντα για να βεβαιωθώ ότι είμαι πραγματικά μόνη. Μόνο μετά την πρώτη ματιά είναι που το προσέχω: ένα μικρό χελιδονόψαρο στο πιλοτήριό μου, με τα φτερά του ανοιχτά. Το παρατηρώ απ όλες τις μεριές, είναι πολύ μικρό για να το φάω και μάλιστα για πρωινό! Όχι ευχαριστώ.
Το μεσημέρι ρίχνω ξανά την πετονιά μου, το μικρό χελιδονόψαρο αποτελεί το δόλωμά μου! Την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές η πετονιά κρέμεται ακόμα από την κουπαστή της Oceor… κι εγώ τρώω λίγο πουρέ με χοιρομέρι. Βλέπω αρκετά ψάρια τριγύρω, να απογειώνονται και να πετούν για λίγα μέτρα… Θα είμαι υπομονετική, θα ψαρέψω.

22 Ιανουαρίου – Αυτός ο διάπλους είναι ένα σχολείο απλότητας, υπομονής και αντοχής. Αυτό σκεφτόμουν όταν ξυπνούσα σήμερα το πρωί. Είμαι τόσο ασήμαντη σ αυτόν τον ωκεανό, που πολλά πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Ο ορίζοντας πετάει, όταν είμαστε στην κορυφή ενός κύματος έχω εικόνα για το τι υπάρχει γύρω μου αλλά ο ωκεανός είναι πλατύς κι ακόμα πιο πλατύς. Το διάστημα μοιάζει ατελείωτο και η κωπηλασία μου μοιάζει με περπάτημα μυρμηγκιού. Το ναυτικό μου παλάτι έχει αρκετό χώρο κι έτσι βρίσκω την ευκαιρία να πλυθώ στην κουβέρτα. Η θάλασσα έχει θερμοκρασία 17 βαθμούς και δείχνει πραγματικά κρύα στην αρχή. Για μένα το πιο απλό πράγμα, που είναι να φορέσω ένα καθαρό μπλουζάκι, μοιάζει με γιορτή. Το αλάτι είναι πια μέρος της ζωής μου, υπάρχει παντού: στα ρούχα μου, στον υπνόσακό μου, στο μαξιλάρι μου, μέσα στην Oceor. Μαθαίνω να ζω μαζί του…

19 Ιανουαρίου – Εδώ είμαστε: κύματα τριών μέτρων και άνεμος πάνω από 15 knots. Η Oceor παλεύει σκληρά, εγώ κουνιέμαι σαν να είμαι μέσα σε πλυντήριο, ο ωκεανός μουγκρίζει, χτυπά και χτυπά το σκαρί, δύσκολη νύχτα. Είμαι κλεισμένη μέσα. Τα πάντα πέφτουν. Οι μπουκαπόρτες είναι κλειστές, νιώθω κάπως ασφυκτικά. Προσπαθώ να σταθεροποιηθώ στα γόνατά μου πάνω στη μικρή μου κουκέτα και περιμένω. Η ανησυχία δεν με αφήνει κι όταν καταφέρω να κοιμηθώ για λίγα λεπτά, ξυπνάω από ανθρώπινες φωνές απ έξω, φοβάμαι μη βρεθώ μπροστά από κάποιο καράβι. Το ίδιο πράγμα και τη μέρα: ανάμεσα σε δύο κύματα βλέπω αρκετά ψαροκάικα, εκείνα δε με βλέπουν. Ελπίζω αύριο να είναι καλύτερα!

17 Ιανουαρίου – Ήλιος, ήλιος, ήλιος… και μικρά άσπρα και γκρίζα σύννεφα που με κάνουν να σκέφτομαι τα ινδιάνικα σήματα! Ίσως τα μηνύματά σας που φτάνουν στο Guest Book (του site). Η θάλασσα έγινε πιο φουρτουνιασμένη σήμερα το πρωί. Η Oceor κουνιέται συνεχώς απ τη μία μεριά στην άλλη. Μερικά κύματα περνούν από πάνω και βρέχουν τα πόδια μου. Κρατώ τα κουπιά μου, το σώμα μου πιάνει το ρυθμό, κλείνω τα μάτια μου, τα πόδια μου και τα χέρια μου δουλεύουν σιωπηλά, πρέπει να είμαι συγκεντρωμένη. Τα αυτιά μου ακούν τον ήχο του ωκεανού, λίγα πουλιά πετάνε από πάνω μας και …το αντάμωμα των εμπορικών πλοίων. Δύο απ αυτά πέρασαν κοντά μου σήμερα το πρωί κι ένα ακόμα τη νύχτα. Πρέπει να ξεφύγω εντελώς απ αυτό το διάδρομο.
Η πρόοδός μας είναι πολύ αργή. Δεν αναφέρω προς το παρόν τη θέση μου στο χάρτη. Η καθημερινή μας πορεία δείχνει τόσο αστεία αν συγκριθεί με τη συνολική απόσταση. Θα περιμένω μέχρι το τέλος της πρώτης εβδομάδας στη θάλασσα.
Στο τέλος της μέρας δεν μπορώ να περιμένω άλλο: μας ακολουθεί για ώρες σιωπηλά τώρα. Ανοίγω τη σακούλα με τα ξεραμένα ψάρια (μην ανησυχείς θα κρατήσω και μερικά για σένα), η Oceor προσπαθεί να μείνει ακίνητη, η Petula η φώκια, έρχεται πιο κοντά…

12 Ιανουαρίου – Αναχώρηση! Ένα χρόνο ετοιμαζόμουν γι αυτή τη στιγμή. Θα προσπαθήσω να ξεπεράσω το πρόβλημα της ζέστης και σχεδιάζω να κωπηλατώ όλη τη νύχτα. Ο καιρός δείχνει να έχει πολύ ασθενείς ανέμους και τα ρεύματα θα με παρασύρουν στα βόρεια. Ένα σκάφος του λιμενικού του Περού θα με συνοδεύσει το πρώτο βράδυ από τα εμπορικά καράβια. Θα παραμείνω στη ζώνη των εμπορικών πλοίων τις πρώτες 2-3 βδομάδες και σύμφωνα με το Λιμενικό, όχι μακριά από τους πειρατές που κινούνται κατά μήκος αυτής της ζώνης.
Νιώθω συναρπαστικά που ξεκίνησα, συναρπαστικά που άρχισε αυτή η περιπέτεια και αγχωμένη απ αυτή την περίπλοκη αναχώρηση. Βιάζομαι να φύγω μακριά, πολύ μακριά απ αυτές τις επικίνδυνες ζώνες. Σκέφτομαι όλους εσάς που με βοηθήσατε και με ενθαρρύνατε, που μου γράψατε μικρά σημειώματα για να τα μεταφέρω μαζί μου –θα είστε στις σκέψεις μου αυτό το βράδυ- το πρώτο στη θάλασσα, σας φιλώ. Maud. 

Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ

Η 28χρονη Maud Fontenoy απέδειξε το 2003 ότι είναι αρκετά σκληρή για ν αντέξει μια μοναχική περιπέτεια στον Ατλαντικό, που θα έκανε πολλούς άνδρες να λυγίσουν πολύ πριν φτάσουν στο τέλος. Η νεαρή Γαλλίδα, το καλοκαίρι του 2003 αποφάσισε να διασχίσει μόνη της κωπηλατικά τον Ατλαντικό Ωκεανό. Όταν τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου έφτανε στις Ισπανικές ακτές, είχε ζήσει μια απίστευτη εμπειρία, με θύελλες, ατελείωτες καταιγίδες και ανατροπές της βάρκας της. Όμως έφτασε στο τέλος ευτυχισμένη και έγινε η πρώτη γυναίκα στην ιστορία της κωπηλασίας που κατάφερνε έναν τέτοιο στόχο. Τελειώνοντας εκείνη την περιπέτεια –και κερδίζοντας τη συμπάθεια της διεθνούς κοινής γνώμης- έδωσε μια υπόσχεση στον εαυτό της και στο κοινό, δηλώνοντας ότι η περιπέτεια «…συνεχίζεται!»

Και πραγματικά, η Maud επέστρεψε. Και επέστρεψε με τον πλέον εντυπωσιακό τρόπο, ξεκινώντας το μεγάλο ταξίδι στον Ειρηνικό, στα ίχνη του Kon-Tiki! Μόνη και πάλι σε μια μοναχική περιπέτεια ζωής, σε ένα ταξίδι 8.000 χιλιομέτρων από τις ακτές του Περού μέχρι την Ταϊτή, στη Γαλλική Πολυνησία.

Η Maud αποφάσισε να ξαναζωντανέψει το θρυλικό ταξίδι της σχεδίας Kon-Tiki, του Νορβηγού επιστήμονα και εξερευνητή Thor Heyerdahl, ο οποίος το 1947 ανέλαβε με μια μικρή ομάδα συντρόφων να αποδείξει για επιστημονικούς λόγους ότι οι κάτοικοι της Νότιας Αμερικής είχαν φτάσει στο παρελθόν με τον ίδιο τρόπο μέχρι την άλλη άκρη του Ειρηνικού, εποικίζοντας τα νησιά του αρχιπελάγους.

Η περιπέτεια του Kon-Tiki ενέπνευσε τις επόμενες γενιές, χάρη στην γνήσια έκφραση του πνεύματος της περιπέτειας, που εξέφραζε η αποστολή του Heyerdahl. Ο Νορβηγός ανθρωπολόγος χρησιμοποίησε αποκλειστικά φυσικές πρώτες ύλες από τα δάση του Περού για να ναυπηγήσει μια πρωτόγονη σχεδία και να αναλάβει ο ίδιος να αποδείξει το βάσιμο της θεωρίας του, ότι οι πρόγονοι δηλαδή των κατοίκων των νησιών του Ειρηνικού κάποτε ζούσαν στην Νότια Αμερική. Χρειάστηκαν λιγότερες από 100 ημέρες για να προσαράξει το Kon-Tiki στα αβαθή των ακτών της Ταϊτής, για να επιβεβαιωθεί ο Σκανδιναβός.

Οι άνδρες εκείνης της αποστολής είχαν ζήσει μια μεγάλη θαλασσινή περιπέτεια και άνοιξαν έτσι το δρόμο στη μεταπολεμική εποχή της εξερεύνησης. Με εξαίρεση έναν ασύρματο για επικοινωνία σε περίπτωση ανάγκης και μια φωτογραφική μηχανή, δεν διέθεταν κανένα άλλο τεχνολογικό μέσο. Σήμερα, 58 χρόνια από τότε κι ενώ ο Heyerdahl δεν βρίσκεται πια στη ζωή, μια νεαρή γυναίκα, η Maud Fontenoy, αποφασίζει να επαναλάβει τον ίδιο άθλο αλλά ολομόναχη και μάλιστα όχι με τη δύναμη του ανέμου αλλά μ αυτήν των χεριών της.

Εφοδιασμένη με τα πιο σύγχρονα τεχνολογικά μέσα αλλά και με το παροιμιώδες πλέον θάρρος της που την έκανε διάσημη πριν από δύο χρόνια, η Maud δεν έδειξε καμία στιγμή ότι δεν θα μπορούσε να αναλάβει ένα τέτοιο εγχείρημα. Τον περασμένο Νοέμβριο, το ανακατασκευασμένο σκάφος της –το Oceor- φορτωνόταν σε ένα container στο λιμάνι της Χάβρης στη Γαλλία, με προορισμό το Callao του Περού.

Η Maud Fontenoy γεννήθηκε το 1977 στο Meaux της Γαλλίας, λίγα χιλιόμετρα μακρύτερα απ το Παρίσι. Εργάζεται σαν υπεύθυνη πωλήσεων σε κτηματομεσιτική εταιρεία και η αγάπη της για τη θάλασσα την οδήγησε πριν λίγα χρόνια να ιδρύσει στη χώρα της μια ομοσπονδία για την παραδοσιακή ιστιοπλοΐα και την κωπηλασία ανοιχτής θάλασσας (ocean rowing), όπως επίσης και έναν σύλλογο που βοηθά τα νεαρά άτομα με κινητικές αναπηρίες να ασχοληθούν με την κωπηλασία.

Η περιπέτεια που την έκανε παγκόσμια γνωστή ήταν η σόλο κωπηλατική διάσχιση του Ατλαντικού το 2003. Στις 13 Ιουνίου του 2003 η Maud ξεκινούσε μόνη από τις ακτές του Καναδά με κατεύθυνση τις ακτές της Γαλλίας. Στη διάρκεια εκείνης της αποστολής πέρασε μια σειρά από γεγονότα που την έθεσαν σε δοκιμασία πολλές φορές. Ήρθε αντιμέτωπη με εμπορικά καράβια που δεν την έβλεπαν, ανατράπηκε από την τρικυμία, χάλασαν τα όργανα πλοήγησης, το σύστημα αφαλάτωσης του νερού, όπως και το σύστημα επικοινωνίας. Τελικά, στις 9 Οκτωβρίου και μετά από 117 μέρες στη θάλασσα, κατάφερε να πατήσει το πόδι της στις ακτές της Ισπανίας κι έγινε έτσι η πρώτη γυναίκα που διέπλευσε κωπηλατικά τον Ατλαντικό από την Δύση στην Ανατολή. Επιστρέφοντας στην πόλη της ξεκίνησε τη συγγραφή ενός βιβλίου για την περιπέτεια που έζησε, αλλά και έκανε ένα μεγάλο ταξίδι για να εκπληρώσει την υπόσχεση που έδωσε στον εαυτό της, όταν κάποια στιγμή βρέθηκε ναυαγός στα νερά του ωκεανού στη διάρκεια της αποστολής της. Παράλληλα ξεκίνησε τα σχέδια για την επόμενη περιπέτειά της που την ανακοίνωσε πριν λίγους μήνες.

ΤΟ ΣΚΑΦΟΣ

Το σκάφος της Maud έχει το όνομα Oceor και είναι το ίδιο που διέπλευσε τον Ατλαντικό –τότε ονομαζόταν Pilot. Ναυπηγήθηκε το 2003 στη Γαλλία και η σχεδίασή του ανήκει στον Marc Ginisty. Είναι κατασκευασμένο από ξύλο κόκκινου κέδρου με κάλυψη από fiberglass και ενίσχυση από Kevlar και καλυμμένο ολόκληρο από συνθετική ρητίνη, που μονώνει και σκληραίνει την κατασκευή χωρίς να προσθέτει ιδιαίτερο βάρος. Ένα σύστημα έρματος στο κάτω μέρος, επιτρέπει την σταθεροποίηση της βάρκας και την βοηθά σε περίπτωση ανατροπής (μπαταρίσματος), κάνοντάς την να ξαναγυρίσει στην κανονική της θέση. Το συνολικό μήκος της Oceor είναι 7,50 μέτρα και το μέγιστο πλάτος της 1,60 μέτρα. Το απόβαρό της είναι 350 κιλά, ενώ πλήρως φορτωμένη ζυγίζει 600 κιλά.

Τρία ηλιακά πάνελ, ενσωματωμένα στο κατάστρωμα, δίνουν ηλεκτρισμό για τις ανάγκες της Maud. Και οι δύο άκρες του σκάφους είναι κλειστές με αμπάρια ενώ το κεντρικό τμήμα της είναι ο χώρος πλοήγησης (cockpit), ο οποίος έχει αυτονομία από τα νερά που εισρέουν σ αυτόν, κι έτσι δεν επηρεάζονται τα αμπάρια που πρέπει να διατηρούνται στεγανά. Στο αμπάρι της πλώρης αποθηκεύονται τα εφόδια (τροφή, ρουχισμός, κουπιά, εξοπλισμός ασφάλειας…) ενώ στο αμπάρι της πρύμης βρίσκεται ο ζωτικός χώρος που φιλοξενεί την Maud, η καμπίνα της. Ο χώρος είναι ιδιαίτερα μικρός, περίπου 1 τετραγωνικό μέτρο, έχει ένα στρώμα με πλάτος 60 εκατοστά, μια μικρή «κουζίνα» με ένα καμινέτο αερίου και το ηλεκτρικό σύστημα. Το εσωτερικό της καμπίνας είναι διακοσμημένο με σχέδια παιδιών από τα σχολεία που υποστηρίζουν την προσπάθεια της Maud.

Η Oceor είναι εφοδιασμένη με ηλεκτρικό σύστημα αφαλάτωσης θαλασσινού νερού “Power Survivor-40” που δίνει 5,6 λίτρα την ώρα. Ακόμα, υπάρχει ένα κινητό δορυφορικό τηλέφωνο Iridium, μια συσκευή ασφάλειας (εκπομπής σήματος) Argos, ένα φορητό GPS της Garmin και έναν φορητό ασύρματο VHF.



Επισκεφθείτε ακόμα:
- Site της αποστολής
- Αποστολή της Maud στον Ατλαντικό το 2003

Λάζαρος Ρήγος

Γεννήθηκε στην Τήνο το 1961 και ζει στο Λιτόχωρο του Ολύμπου από το 2008. Ίδρυσε το Adventure Zone το 2001, μετά από σκέψεις για δημιουργία ενός ελληνικού portal για τα σπορ περιπέτειας. Δημιούργησε αγώνες ορεινού τρεξίματος, όπως Olympus Marathon (2004), Virgin Forest Trail (2007), Χειμωνιάτικος Ενιπέας (2006), Rodopi Ultra Trail (2009), Olympus Mythical Trail (2012). Στο ενεργητικό του αρκετές συμμετοχές σε αγώνες, όπως και μικρές αποστολές ultra διασχίσεων στην Ελλάδα και το εξωτερικό

Website: www.advendure.com

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

FOLLOW US

Facebook Twitter YouTube RSS Flickr

FORUM

    • Πρόβλημα με τα νύχια των ποδιών (4 Δημοσιεύσεις)
    • Τα δάκτυλα σου δεν πρέπει να ακουμπούν κατά το τρέξιμο στο μπροστά μέρος. Μεγαλύτερο νούμερο και σωστό δέσιμο για να μην φεύγει το πόδι μπροστά στις κατηφορες. Τι νούμερο φοράς κανονικά και τι νούμερ
    • flaming arrow
    • 17/10/2017 21:42
    • ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΡΟΛΟΙ SUUNTO AMBIT 3 PEAK (1 Δημοσιεύσεις)
    • Καλησπέρα , Πωλείται suunto ambit 3 peak σε τιμή 250 ευρώ σε άριστη κατάσταση και με πολύ λίγες προπονήσεις . Αγρατζούνιστο και πάρα πολύ καλά φροντισμένο όπως θα δείτε και στις φωτογραφίες( Παρακαλ
    • patsiarikas.d
    • 17/10/2017 15:24
    • Salewa Ice Axe Tec X Hammer Review - Παρουσίαση (1 Δημοσιεύσεις)
    • Ελπίζοντας να έρθει σύντομα ο χειμώνας, είναι καιρός να ξεσκωνίσουμε ένα ακόμη σημαντικό εργαλείο της χειμερινής ορειβασίας, την ορειβατική σκαπάνη ή αγγλιστή Ice Axe, ή βαρβαριστή Πιολέ. Ολοκληρω
    • JohnLux
    • 17/10/2017 08:59
    • Ε.Ο.Σ ΆΡΤΑΣ ΔΙΆΣΧΙΣΗ: Τρικλάριο - Πρέσπες (1 Δημοσιεύσεις)
    • Πάνω από τη Μικρή Πρέσπα δεσπόζει ένα από τα λιγότερο γνωστά και περπατημένα βουνά της πατρίδας μας, το Τρικλάριο ή Σφήκα όπως αλλιώς ονομάζεται. Η κύρια κορυφή του βουνού είναι γνωστή με το όνομα Μπά
    • Glampros
    • 17/10/2017 01:46
    • Γιατί οι δρομείς γίνονται ολο και πιο αργοί; (1 Δημοσιεύσεις)
    • Μια τεραστίων διαστάσεων στατιστική ανάλυση από αγώνες στις ΗΠΑ διαπιστώνει πως «το αργόν και χάριν έχει» Ο Γιενς Γιάκομπς Αντερσεν το πρωτοπαρατήρησε πριν από μερικά χρόνια. Εμπειρος δρομέας αντοχ
    • stibens1967
    • 12/10/2017 16:08

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Rodopi AdvenduRun 2017 - μια ματιά στο παρελθ…

Rodopi AdvenduRun 2017 - μια ματιά στο παρελθόν, ένα βλέμμα στο μέλλον

Πόσο δύσκολο να αφήσεις την αχόρταγη καθημερινότητα για να αποτυπώσεις πατώντας μερικά πλήκτρα όλα αυτά που έχεις νιώσει, που έχουν ξετυλιχθεί μπροστά στα μάτια σου όλα α...

Advendure © 2001-2013

Είσοδος or Εγγραφή

Εγγραφή

User Registration