Η Πρωταγωνίστρια... Προτεινόμενο

Μου είχαν πει ότι το «έργο» αυτό αξίζει να το δεις, όχι μια αλλά πολλές φορές. Γυρισμένο στην Ελλάδα, στα όμορφα βουνά της Ροδόπης, είχε θέμα έναν αγώνα τρεξίματος και μάλιστα ultra, με την πρωταγωνίστρια του έργου να δοκιμάζει για πρώτη φορά να συμμετέχει σε έναν τέτοιον αγώνα έχοντας στον πλευρό της πάντα τον σύζυγό της. «Ενδιαφέρον» σκέφτηκα. «Μου θυμίζει πολύ εμένα. Δεν θα το χάσω με τίποτα»…

 

 

Και το «έργο» αρχίζει να παίζει, παρακολουθώ την πρωταγωνίστρια, είναι στην αφετηρία του αγώνα. Είναι ο πρώτος της αγώνας ultra, ήθελε να τον δοκιμάσει-παρ’όλο που το αριστερό της πόδι είχε πρόβλημα τελευταία-να γίνει και αυτή ένα κομμάτι του ποταμιού αυτού που θα ξεχειλίσει σε λίγο στην παγωμένη νύχτα. Τα μάτια της είναι κολλημένα στα μάτια του άνδρα της, σαν να θέλει να τα πιει, σαν να θέλει να τα πάρει μαζί της να της φωτίζουν τον δρόμο της επιστροφής, είναι ανήσυχη, αγχωμένη, φοβισμένη, πιάνει το πόδι της, κοιτάει τον κόσμο γύρω της, γνώριμες φυσιογνωμίες, η μουσική παίζει, ξημερώνει μια όμορφη μέρα.

 

Επιτέλους χαμογελάει - χαμογελάει και ο άνδρας της - της τραβάει μερικές φωτογραφίες, σε λίγο φεύγουν, ακούγεται η φωνή του Χρήστου του διοργανωτή, είναι στην αφετηρία, δέκα… πέντε… τρία, δυο, ένα… τους «καταπίνει» η νύχτα… Ξαφνικά ησυχία…

 

 Παρακολουθώ την πρωταγωνίστρια, τρέχει δυνατά, με αυτοπεποίθηση, χαμογελάει, απολαμβάνει την φύση, ναι, επιτέλους ζει αυτό που ονειρευόταν τόσο καιρό, ποζάρει στους φωτογράφους, χαιρετάει τους εθελοντές - ήρωες των αγώνων - τρέχει πάνω στα όμορφα γεφύρια, πατάει στα παγωμένα νερά, δείχνει να είναι καλά. Τρέχει προς τον άνδρα της που θα την περιμένει στα μισά της διαδρομής, να της δώσει δύναμη, να την αγκαλιάσει, να της πει ότι μπορεί να το κάνει, ότι θα τα καταφέρει… όπως κάνει πάντα άλλωστε. 

 

Ξαφνικά μια γκριμάτσα, μια κραυγή πόνου ταλάντωσε τα δένδρα, χάθηκε ο Ήλιος, δεν ακουγόταν ούτε το ποτάμι,  σταμάτησε, κοίταξε το πόδι, μου φάνηκε σαν να του έλεγε κάτι, κοίταξε μπροστά και συνέχισε. «Θα γίνω καλά» έλεγε. «Θα περάσει, δεν μπορεί να με αφήσει τώρα το πόδι μου».

 

Έτρεξε προς το ποτάμι, μήπως το παγωμένο φιλί του βοηθήσει το πόδι της. Τα χιλιόμετρα ‘’τρέχουν’’, τρέχει και αυτή… Δεν ήθελε να το σκέφτεται, δεν ήθελε τις μαύρες σκέψεις, δεν χωρούσαν εξάλλου σε ένα τόσο όμορφο μέρος, σε μια τόσο λαμπρή μέρα… Ήξερε όμως την αλήθεια, τον γνώριζε καλά τον πόνο αυτό, ήταν η γνώριμή της παρέα τον τελευταίο καιρό.

 

Δεν είναι μόνη της όμως, οι συναθλητές της της προσφέρουν βοήθεια, της χαμογελούν, δείχνει να νιώθει καλύτερα. «Τρέχω» και εγώ μαζί της, έχω σηκωθεί από τον καναπέ μου πολλές φορές, έχω αγωνία, τι θα γίνει, θα το καταφέρει, δεν μπορεί να την «προδώσει» το πόδι της τώρα, είναι άδικο, έχει κάνει τόση προπόνηση, έχει κάνει πολλές «θυσίες» για να βρεθεί στην αφετηρία, το ξέρω, δεν μπορεί, τα έργα έχουν συνήθως Happy End, «μην σταματάς» της φωνάζω λες και θα με ακούσει παρ’όλο που ξέρω ότι πρέπει να σταματήσει, τα δικά μου δάκρια αρχίζουν να τρέχουν ταυτόχρονα με τα δικά της, ξέρει ότι για’αυτήν τελειώνει ο αγώνας, τα βήματά της βαραίνουν όλο και πιο πολύ, κάπου εκεί ψηλά ψάχνει τα μάτια του άνδρα της, τα δέντρα την αγκαλιάζουν, ακούγονται οι ψίθυροι, θα μεταφέρουν τα νέα στον άνδρα της. Τον σκέφτεται, θα την περιμένει, όπως πάντα, όποτε και να πάει...  

 

Κρατάω το κοντρόλ της τηλεόρασης στο χέρι μου, «να το σταματήσω το έργo» αναρωτιόμουν, δεν μπορώ να αντέξω άλλο να την βλέπω να υποφέρει, με πονάει η ψυχή μου, τα δάκρια μου στέγνωσαν, όπως και τα δικά της, νιώθω ότι είμαι παγωμένη, βλέπω την απογοήτευση στο πρόσωπό της, την καταλαβαίνω, το βλέμμα της να «φωνάζει» το γιατί;;;; Και να τον έρχεται ...τρέχει κουτσαίνοντας στην αγκαλιά του, μην θέλοντας να τον αφήσει…

 

Πάτησα το PAUSE…

 

Dragana Cejovic

Σχόλια   

 
+1 0 # flyingrunner 29-11-2016 20:57
Μπράβο Dragana μου, πολύ καλό ! πάντα έτσι να γεύεσαι με τον καλύτερο τρόπο που μπορείς την ζωή και εμείς που σε ξέρουμε να σε χαιρόμαστε ;-)
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
+3 0 # ULTRAsimina 29-11-2016 10:40
Εισαι ενας ξεχωριστος ανθρωπος να μεινεις παντα ετσι!
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
+8 0 # Βασίλης Κυριλλίδης 28-11-2016 11:55
Πολλά μέσα σε λίγα λόγια. Μια πραγματική ιστορία που την κάνει να φαίνεται επινοημένη. Δεν ξέρω την ακριβή της καταγωγή, δεν ξέρω πότε ήρθε και πόσο καιρό ζει στην Ελλάδα, αλλά τα ελληνικά της είναι καλύτερα από πολλών γηγενών. Μπράβο Άννα.
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
+5 0 # drag2015 28-11-2016 14:24
Σε ευχαριστώ πολύ Βασίλη!!!!! Αρκετούς μήνες πριν τον αγώνα αυτόν το σώμα μου "φώναζε" "βοήθα με να σε βοηθήσω και εγώ!!!!" Λίγο αργά αλλά το άκουσα...Τώρα με ευχαριστεί γι'αυτό!!!! :-)
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

  • ΚΑΛΕΝΤΑΡΙ
  • ΠΡΟΣΦΑΤΑ
  • ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ
  • ΔΕΛΤΙΑ
next
prev

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

FOLLOW US

Facebook Twitter YouTube RSS Flickr

FORUM

    • Έφυγε ο Κώστας Τζιβελέκας ... (1 Δημοσιεύσεις)
    • Αναχώρησε ο Κώστας Τζιβελέκας για το τελευταίο του ταξίδι, χτυπημένος από την επάρατη νόσο. Είχε πολλαπλές αποστολές στα βουνά του κόσμου με κυρίαρχο ρόλο στο Έβερεστ το 2004. Καλό σου ταξίδι Κώστα.
    • kanivallos
    • 21/02/2017 17:41
    • fenix 3+ζωνη (2 Δημοσιεύσεις)
    • Μου ήρθε ένα ακόμα λουράκι πράσινο, οπότε ζώνη ,λουράκι μαύρο και κίτρινο της garmin και ένα noname ebay στα 280ε. Ευχαριστώ
    • salamander
    • 20/02/2017 21:34

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Πάμε Taygetos Challenge by Salomon!

Πάμε Taygetos Challenge by Salomon!

«Έπειτα από μια ώρα είδαμε την Καρδαμύλη, ένα πυργωτό χωριουδάκι, στην άκρη της θάλασσας πίσω από έναν ωκεανό από λιόδεντρα». Αυτή είναι η πρώτη επαφή του Sir Patrick Lei...

Advendure © 2001-2013

Είσοδος or Εγγραφή

Εγγραφή

User Registration