Αρχική>Άρθρα>Πρόσωπα>Σε πρώτο πρόσωπο>Andorra Ultra Trail - Ronda del Cims: No mercy ή ελληνιστί…Χτύπα κι’άλλο!


Andorra Ultra Trail - Ronda del Cims: No mercy ή ελληνιστί…Χτύπα κι’άλλο!

Ήταν Σεπτέμβριος του 2016, λίγες μόνο ημέρες αφού είχα τερματίσει το UTMBκαι έψαχνα το στόχο της επόμενης χρονιάς. Εκεί είχα δύο επιλογές, ή να πάω σε κάτι πεπατημένο που έχουν κάνει και άλλοι γνωστοί και είχα μια ιδέα, είτε να πάω σε κάτι εντελώς καινούργιο. Εγώ διάλεξα την 1η επιλογή, αλλά τελικά, πιστέψτε με, άλλο να στο λένε και να το διαβάζεις, και άλλο να το ζεις…

 

Το ζητούμενο ήταν να πάω σε κάτι πιο δύσκολο, έτσι με βάση και τα παραπάνω η επιλογή ήταν προφανής: Ανδόρα, Andorra Ultra Trail - Ronda del Cims (o γύρος των κορφών), 170km, 13.500m D+. Είχα πλέον στόχο, ο οποίος έπρεπε να περάσουν 2 μήνες για να πάρει σάρκα και οστά. Η φοβερή παρέα του Ντίνου Κοζανίτη και του Γιάννη Γκερλέ δεν ήθελε και πολύ να ψηθεί. Όταν στο δασικό χωριό της Χαιντού το βράδυ μετά το τερματισμό μας στο Rodopi Advendurun τους το πέταξα σαν ιδέα, συμφώνησαν κατευθείαν. Έτσι ένα απόγευμα του Νοεμβρίου, παραμονή του Μαραθωνίου της Αθήνας, έγιναν όλες οι απαραίτητες κρατήσεις αεροπορικών, ξενοδοχείου κλπ. καθώς και η εγγραφή στον αγώνα. Νωρίς-νωρίς, γιατί οι τιμές ακόμα ήταν σε πολύ καλά επίπεδα και κανείς μας δεν έχει την πολυτέλεια κάποιου χορηγού, έτσι ώστε να καλύψει έστω και μέρος των εξόδων. 100% self funded λοιπόν…   

 

 

Ο καιρός κύλησε, με διάφορα μικρά απρόοπτα αλλά όχι σημαντικά, ώστε να αλλάξουν την διάθεση της ομάδας. Το μόνο που άλλαξε είναι ότι προστέθηκε και ο Πολύδωρος Καραμπερόπουλος στην ομάδα, που θα έτρεχε τον Marato del cims, 42,5km, 3000m D+. Φυσικά, μεσολάβησαν πολλά χιλιόμετρα προπονήσεων και συμμετοχή σε πολλούς αγώνες, μελέτη των στοιχείων του αγώνα, είτε μέσω άλλων report, είτε από το website της διοργάνωσης κλπ.  

 

Φτάσαμε λοιπόν αρχές Ιουλίου 2017 να πετάμε από Αθήνα προς Βαρκελώνη, το πλησιέστερο αεροδρόμιο στην Ανδόρρα, και από εκεί οδικώς σε 2 ώρες περίπου να περνάμε τα σύνορα. Ναι σύνορα. Για όσους δεν το ξέρουν, το πριγκιπάτο της Ανδόρρας είναι ανεξάρτητο κρατίδιο, απαλλαγμένο από φόρους και ως εκ τούτου πάμπλουτο θα πρόσθετα. Μείναμε στο Arinsal, ένα χωριό κοντά στο Ordino που ήταν το κέντρο όλων των εκδηλώσεων των αγώνων. Και γράφω “αγώνων” γιατί δεν μιλάμε για έναν αγώνα αλλά για φεστιβάλ 6 αγώνων (Euforia, Ronda del Cims, Mitic, Celestrail, Marato del Cims, Solidaritrail). Την επόμενη μέρα την περάσαμε κυρίως στο Ordino, αγοράζοντας δώρα για φίλους, παίρνοντας το πλουσιότατο race pack της διοργάνωσης (συμπιεστική μπλούζα, συμπιεστικά κνήμης, συμπιεστικά χεριών, κορδέλα κ.α.), παρακολουθώντας την τεχνική ενημέρωση που έγινε σε 4 γλώσσες και παραδίδοντας τα 2 drop bags του αγώνα μας. Εγώ προσωπικά είχα επιλέξει να νοικιάσω και GPS tracker το οποίο υποτίθεται θα έδειχνε συνέχεια την ακριβή θέση μου…φεύ…τζάμπα λεφτά…    

 

 

 

Την επόμενη μέρα ξυπνήσαμε αρκετά πρωί και βρεθήκαμε στον χώρο της εκκίνησης όπου ένα συγκρότημα από μουσικούς με ταμπούρλα μας προετοίμαζε για το τι έπεται στη συνέχεια. Εκεί μας έγινε και δειγματοληπτικός έλεγχος του υποχρεωτικού εξοπλισμού. Σημειωτέον ότι τα περισσότερα μέρη του εξοπλισμού τελικά μου χρειάστηκαν στον αγώνα, άρα προσέχουμε, δεν παραλείπουμε τίποτα για να γλιτώσουμε μερικά γραμμάρια…

 

 

Ώρα 7:00 και εν μέσω μουσικών, χειροκροτημάτων και πυροτεχνημάτων ξεκινήσαμε μαζί με άλλους 430 για το ταξίδι μας, στον γύρο των 18 κορυφών, των 170χλμ, της θετικής υψομετρικής των 13.500μ και του μέσου υψομέτρου κοντά στα 2.100μ, στον δυσκολότερο αγώνα 100 μιλίων στην Ευρώπη, αν όχι παγκοσμίως….   

 

Η διαδρομή του αγώνα μετά από 2-3χλμ σε δρόμο πέριξ του Ordino, οδηγούσε σε μονοπάτι, άλλοτε ανηφορικό και άλλοτε κατηφορικό, με εναλλασσόμενη κλίση. Χαρακτηριστικό του κομματιού αυτού ήταν ότι ο πρώτος σταθμός που συναντούσαμε ήταν στο 21χλμ και μετά από 1800μ υψομετρικής! Ένα μονοπάτι Παρνασσού δηλαδή χωρίς καθόλου σταθμό….καλό ε;…να δεις τι σου χω για μετά.

 

Επίσης μια πρώτη γεύση από το απίστευτα τεχνικό τεραίν του αγώνα, πήραμε ήδη από αυτό το 1ο κομμάτι. Καταφύγιο Sorteny λοιπόν, 1ος και τελευταίος σταθμός του αγώνα, με πλούσιες παροχές, όπως και όλοι οι σταθμοί του αγώνα. Γρήγορα γέμισα νερά, coca-cola, προσούτο (πρέπει να έφαγα αρκετά κιλά σε όλο τον αγώνα) και φύγαμε.

 

Επόμενος σταθμός το χιoνοδρομικό κέντρο Arcalis (31χλμ) στο οποίο έφτανες μετά από ένα τεχνικό ανέβασμα, το πέρασμα εν μέσω μιας κοιλάδας με μια πανέμορφη αλπική λίμνη, μία από τις πολλές που συναντούσε ο αγώνας, και εν συνεχεία ένα αντίστοιχο τεχνικό κατέβασμα. Το τοπίο γενικά αλπικό, χωρίς σχεδόν καθόλου ίσκιο, με τον ήλιο να έχει αρχίσει να σε χτυπάει κατακούτελα. Ο καιρός την 1η μέρα γενικά ήταν πολύ ζεστός, με θερμοκρασίες κοντά στους 30ο C. Στον σταθμό αυτό είχε πολύ κόσμο που χειροκροτούσε την άφιξη κάθε αθλητή. Εκεί κάθισα περίπου 10’ γιατί ακολουθούσαν 2 πολύ σκληρές αναβάσεις με αντίστοιχες καταβάσεις και ο επόμενος σταθμός ήταν 14χλμ μετά.  

 

 

Φτάνοντας στον 3ο σταθμό (Pla estany, 44χλμ) και έχοντας κάνει ρουτίνα πλέον το πακέτο coca-cola, σούπα με προσούτο και ανάλογα salt stick/μαγνήσιο/gel, ξεκίνησα για την ανάβαση στην ψηλότερη κορφή της Ανδόρρας (Comapedrosa, 2.943m) στην οποία θα έφτανα ανεβαίνοντας 1000μ υψομετρικής διαφοράς σε περίπου 2χλμ, ακολουθώντας μόνο τα σημάδια του αγώνα, γιατί μονοπάτι δεν υπήρχε…είπαμε…no mercy. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ήταν ήδη αργά το μεσημέρι και η ζέστη αφόρητη. Θυμάμαι χαρακτηριστικά έναν Ιταλό μπροστά μου, να γλιστράει σε μία χιονούρα και να προσπαθεί να γαντζωθεί με τα νύχια για να μην φύγει κάτω, βρίζοντας παράλληλα στα Ιταλικά … τώρα να γελάσω ή να κλάψω, σκεφτόμουν … Φτάνοντας στην κορυφή, εκτός από την πανοραμική θέα σε αποζημίωνε και ένας τύπος που έπαιζε ένα τοπικό μουσικό όργανο και έκανε την στιγμή λίγο πιο ξεχωριστή, κάτι σαν τον σαξοφωνίστα του VFUT ένα πράγμα…

 

 

Μετά την απότομη κατάβαση από την κορυφή, η διαδρομή ακολουθούσε γενικά κατηφορική πορεία περνώντας πλάι από 2 πανέμορφες αλπικές λίμνες, και έφτανε στον  4ο σταθμό του αγώνα στο Καταφύγιο Comapedrosa (51χλμ). Εκεί δεν στάθηκα πολύ μιας και αισθανόμουν καλά και ήθελα να προλάβω να φτάσω χωρίς φακό στον επόμενο σταθμό. Μετά από μία κλασσικά απότομη ανάβαση, ευτυχώς σχετικά σύντομη, η διαδρομή κινείτο πάνω σε πανέμορφες κόψεις σε όχι τόσο δύσκολο τερέν. Ήταν κάποια από τα λίγα χιλιόμετρα του αγώνα που αν είχες δυνάμεις έτρεχες. Έτσι τρέχοντας έφτασα σε μια διασταύρωση με ασφάλτινο δρόμο, όπου η διαδρομή έστριβε αριστερά σε έντονα κατηφορική πορεία μέσα σε ασαφές πάλι και θαμνώδες έδαφος, που κατέληγε τελικά σε ένα από τα πολλά ρέματα που διέσχιζε ο αγώνας. Το καταφύγιο Bottela (5ος σταθμός, 61χλμ) φαινόταν απέναντι, όμως χρειαζόσουνα τουλάχιστον 30 λεπτά κοπιαστικής απότομης ανάβασης μέχρι εκεί. Τελικά, έχοντας σχεδόν νυχτώσει έφτασα εκεί και κάθισα να ανακτήσω δυνάμεις και ενέργεια, γιατί με το τρέξιμο είχα αμελήσει την διατροφική μου ρουτίνα και σημάδια εξάντλησης είχαν κάνει την εμφάνιση τους.  

 

 

Ο αγώνας μου από τον 5ο μέχρι τον 6ο σταθμό (Margineda, 73χλμ) έμελλε να αλλάξει πολλές φορές μορφή. Με φακό πλέον και γεμάτος ενέργεια περπατοέτρεχα σε σχετικά καλό μονοπάτι μέχρι που ξεκίνησε η ανάβαση για την κορυφή Bony de le pica (2.400μ), όπου στην βάση της είχε και check point (γενικά υπήρχαν πολλά διάσπαρτα check points). Δεν ήταν μόνο η πολύ απότομη ανάβαση, που πλέον είχα συμβιβαστεί, αλλά εκεί που έφτανες σε μια κορυφή, έβλεπες φακούς σε μια άλλη πιο πάνω. Αυτό έγινε 4 φορές μέσα σε 2 χλμ…χτύπα κι’άλλο, θα τα’αντέξω…

 

 

Άντε και φτάσαμε στην κορυφή. Κοιτώντας το προφίλ του αγώνα έδειχνε μόνο κατηφόρα… «ναι φίλε…κατηφορικά θα σε πάω…δεν σου λέω ψέμματα…μην φοβάσαι…» μου έλεγε μια φωνούλα…ωστόσο όταν έβλεπα από πού έπρεπε να πάω τρόμαζα…

 

Βάλτε μέσα στην κατσαρόλα ένα κατέβασμα από την κακόσκαλα του Ολύμπου, λίγο νύστα, πολύ κούραση, νύχτα και ένα στομάχι να πονάει γιατί δεν έφαγα ο μ@#$%ς πριν, και έχουμε την συνταγή. Σε 2 διαφορετικά σημεία υπήρχαν διασώστες που σου έλεγαν να προσέχεις. Καλά λέω μέσα μου, αν φύγω από εδώ τώρα δεν πρόκειται να πάρει κανείς τίποτα πρέφα, θα περάσουν τον φακό μου σαν πυγολαμπίδα όπως θα πέφτω. Και σαν να μην έφτανε αυτό, πάρε και μια τραβέρσα bouldering για καμιά 300 μέτρα με το χάος αριστερά, έτσι για να δέσει η συνταγή. Μου θύμισε τα σπασμένα της Βαράσοβας. Είχε βέβαια σε κάποια σημεία αλυσίδες, αλλά αν έχεις μάθει να τρέχεις σε κάποιο μονοπάτι λεωφόρο από αυτά που έχουν οι Άλπεις, τι να σου κάνουν οι αλυσίδες. Και αφού τελείωσε το επικίνδυνο αυτό κομμάτι, η διαδρομή κατηφόριζε πολύ απότομα σε μονοπάτι με πέτρα και χώμα που γλίστραγε. Τι άλλο θα ζήσω Θεέ μου! Έπεσα περπατώντας τουλάχιστον 3 φορές … από τον συνδυασμό χώμα/ιδρώτας ήμουν σχεδόν ολόκληρος σαν κουραμπιές, πασπαλισμένος όχι με άχνη αλλά με χώμα…

 

Τέλος πάντων, με χίλια ζόρια έφτασα αργά τη νύχτα και μετά από περίπου 19 ώρες αγώνα στον σταθμό Margineda που ήταν και ο 1ος κεντρικός, όπου είχα και το drop bag. Ο σταθμός ήταν σε ένα κλειστό γυμναστήριο, με κρεβάτια, κουβέρτες και στρώματα για όποιον ήθελε να κοιμηθεί, φυσικά με όλη την τροφοδοσία που είχαν και οι άλλοι σταθμοί, και με την δυνατότητα να κάνεις μπάνιο, μασάζ και περιποίηση των ποδιών σου (φουσκάλες κλπ.). Εγώ έκατσα σε ένα στρώμα, ετοίμασα τα πράγματα μου να τα έχω έτοιμα, έφαγα πάλι κατά τα γνωστά, έβαλα το ρολόι να φορτίζει με powerbank και ξάπλωσα να κοιμηθώ για 30’. Ευτυχώς είχε γενικά ησυχία και μπόρεσα να κοιμηθώ, αν και ο ήχος των BIB των αθλητών που έμπαιναν και έβγαιναν ήταν ενοχλητικός. Φεύγοντας, άσχημη εντύπωση μου έκανε ότι το dropbag του κάθε αθλητής έπρεπε μόνος του να το βάλει φεύγοντας σε ένα φορτηγό έξω από το γυμναστήριο…χάθηκε ένας εθελοντής…  

 

 

Η συνέχεια του αγώνα με βρήκε αρκετά καλύτερα από πριν να διασχίζω την κωμόπολη του Margineda και να ανηφορίζω, εννοείται με τις γνωστές πλέον απίστευτες κλίσεις προς 2 ακόμα κορυφές και στη συνέχεια να κατηφορίζω για τα επόμενα 2-3 χλμ σε δρόμο….ναι σε δρόμο…αλήθεια λέω! Η διαδρομή ήταν ομολογουμένως πανέμορφη, ιδιαίτερα εκείνες τις στιγμές η ανατολή του ηλίου και το λυκαυγές σου έδιναν μεγάλη ψυχολογική ανάταση. Φακός μέσα λοιπόν, και περνώντας από γεφυράκια, ποταμάκια, καταρράκτες και ήπιες γενικά κλίσεις, έφτασα στον 7ο σταθμό του αγώνα (Coma Bella, 86χλμ), ένα ξενοδοχείο πολλών αστέρων, που σε έναν χώρο του ήταν οι πάγκοι του σταθμού. Ήταν μόλις η μέση του αγώνα, αλλά δεν ήθελα να το σκέφτομαι. Εκεί, προς μεγάλη μου απογοήτευση συνάντησα τον Ντίνο  ο οποίος είχε εγκαταλείψει έχοντας σοβαρά προβλήματα με κράμπες από νωρίς. Προσπάθησα να τον παρακινήσω να φύγουμε μαζί, αλλά μάταια. Πείσμωσα όμως γιατί από τους 5 Έλληνες που τρέχαμε τον αγώνα, τώρα πλέον ήξερα ότι μόνο 4 έχουν πιθανότητα να βάλουν την Ελληνική σημαία στα αποτελέσματα. Βγαίνοντας με σταματάει μια κοπέλα και μου λέει ότι το GPS σας (αυτό που είχα νοικιάσει) δεν δουλεύει σωστά, θα σας δώσουμε ένα άλλο. Κατάλαβα λέω μέσα μου…

 

 

Ανεβαίνοντας την απότομη αλλά κατάφυτη πλαγιά, η μεγάλη κλίση όλο και εξομαλύνεται, φτάνοντας τελικά σε ένα χιονοδρομικό, όπου φέτος η διοργάνωση πρόσθεσε ένα επιπλέον μικρό σταθμό (94χλμ). Στο σημείο αυτό δυστυχώς οι προγνώσεις που μας μεταφέρθηκαν από την διοργάνωση στην τεχνική ενημέρωση άρχισαν να αποδεικνύονται αληθινές. Ξεκίνησε να φυσάει ένας δυνατός αέρας και η βροχή δεν άργησε να έρθει. Γρήγορα-γρήγορα μπήκα μέσα στο αδιάβροχο μου και συνέχισα για την κορυφή Pic Negre (2.650μ). Η βροχή σταμάτησε γρήγορα αλλά ο αέρας λυσσομανούσε και όντας σε αντίθετη κατεύθυνση από την πορεία μου και σε συνδυασμό με την κλασσικά απότομη ανάβαση, έκανε τα πράγματα ακόμα πιο δύσκολα. Και πάλι, το ίδιο έργο με την προηγούμενη μέρα, φτάνοντας σε μια κορφή σου πεταγόταν άλλη μπροστά μου ψηλότερη. Μόνο βλέποντας ένα εγκαταλελειμμένο αυτοκίνητο, σήμα κατατεθέν, κατάλαβα ότι πλησιάζω στη κύρια κορυφή, όπου τελικά φτάνοντας με κατέγραψαν στο check point και με ενημέρωσαν να έχω το νου μου γιατί έρχεται κακοκαιρία και ενδέχεται να διακοπεί ο αγώνας, ενώ την ίδια στιγμή ένα τζιπ της διοργάνωσης κατέβαινε με ταχύτητα προς την πλαγιά που πριν λίγο ανέβαινα. Εγώ ακούγοντας αυτό έφυγα γρήγορα όχι μόνο για να προλάβω τον καιρό να μην με πιάσει ψηλά αλλά και γιατί ήθελα να προλάβω μην με σταματήσουν σε περίπτωση που θα διακοπτόταν ο αγώνας.

 

 

Μέχρι να αρχίσει πάλι να κατηφορίζει, περάσαμε από μια φοβερή κόψη μήκους 1-2χλμ, την οποία όμως δεν την χάρηκα ιδιαίτερα γιατί η ένταση του αέρα ήταν τέτοια που κινδύνευες να σε παρασύρει. Χαρακτηριστική εικόνα τα μπατόν μου που σηκώνοντας τα μέχρι να τα ξανακαρφώσω έπαιρνε τις μύτες τους ο αέρας. Μπορώ να πω ότι το διασκέδασα αρκετά γιατί ήταν μεν εκτεθειμένο το μονοπάτι αλλά διαχειρίσιμο.

 

 

Στο τέλος της αρκετά κακοτράχαλης κατηφόρας και έχοντας ήδη πιάσει τριψήφιο αριθμό χιλιομέτρων, έφτασα σε χαρακτηριστικό διάσελο στο οποίο η διαδρομή έστριβε δεξιά και ακολουθούσε την ίδια διαδρομή με τον MITIC (112χλμ, +9.700μ) ο οποίος είχε ξεκινήσει το προηγούμενο βράδυ. Έτσι ξαφνικά είδα πίσω κόσμο να τρέχει προς το μέρος μου…και λέω μέσα μου κοίτα φρεσκαδούρα οι τύποι μετά από 100χλμ. Βέβαια μετά το κατάλαβα και μαζί σχεδόν πήγαμε τα επόμενα 4 χλμ μέχρι ένα μικρό καταφύγιο ανάγκης που αρχίσαμε να βλέπουμε από μακριά. Εκεί έπαθα ένα σοκ, γιατί κάτι Καταλανοί μου λένε με σπαστά Αγγλικά ότι έχω χάσει τη διαδρομή, ότι στην διασταύρωση πριν 4 χλμ έπρεπε να στρίψω και ότι εδώ δεν είναι Ronda, μόνο Mitic…

 

 

Τα’χασα. Ξεκίνησα να γυρίζω προς τα πίσω, αλλά μετά από λίγο σταμάτησα και σκέφτηκα ότι καλύτερο είναι να πάω στο καταφύγιο που φαινόταν πριν από εκεί που ήμουν και να ρωτήσω. Τρέχω πανικόβλητος, τους προσπερνάω, φτάνω στο check point και μου λένε, τις μαγικές λέξεις, si… si… Ronda and Mitic…χαίρομαι και από την ένταση μου κάθομαι σε ένα βράχο να συνέλθω, ενώ στο μεταξύ είχαν φτάσει και οι Καταλανοί και μου ζητάγανε συγνώμη μαζί με τα γνωστά ενθαρρυντικά της περιοχής animo, venga, campeone κλπ.

 

Με την βροχή να έχει ήδη ξεκινήσει πάλι αλλά χωρίς ένταση πλέον, ανέβηκα πολύ αργά την απότομη αλλά μικρή ανάβαση και κατηφόρισα γρήγορα φτάνοντας στον 8ο σταθμό του αγώνα (Clarol, 105χλμ), ένα πανέμορφο καταφύγιο δίπλα σε αλπική λίμνη. Εκεί δεν στάθηκα πολύ γιατί ο καιρός ακόμα κράταγε με λίγη βροχή και ήθελα να προλάβω όσο μπορώ. Έτσι πήρα πάλι το κλασσικό πακέτο μου (σούπα-προσούτο-cola) και έφυγα σφαίρα το κατηφορικό και καλογραμμένο αυτή τη φορά μονοπάτι. Τραβερσάροντας από μία πολύ όμορφη πλαγιά και περνώντας 2 μεγάλα ρέματα, έφτασα σε ένα μικρό κτίσμα όπου αφού με κατέγραψαν ξεκίνησα την ανάβαση για την κορυφή Collada Maiana, η οποία ήταν περιέργως ομαλής κλίσης…η εξαίρεση επιβεβαιώνει τον κανόνα…    

 

 

Εκεί κάπου με έπιασε η κακοκαιρία για τα καλά. Αστραπές έπεφταν γύρω μου, οι κρότοι εκκωφαντικοί, η βροχή με τον αέρα δυνάμωνε, και ένας διάχυτος πανικός από τους δρομείς. Τρέχαμε όλοι σαν τρελοί προς τα κάτω μπας και απαγκιάσει πουθενά αλλά που…στα 2400μ;…ούτε δέντρα δεν είχε. Κοντοστάθηκα για 2 λεπτά πλάι σε ένα βράχο και γρήγορα-γρήγορα έβαλα το αδιάβροχο παντελόνι (υποχρεωτικός εξοπλισμός), τα γάντια και μία πλαστική σακούλα πάνω από το αδιάβροχο…Και ήταν όλα τέλεια…

 

Εν μέσω καταιγίδας ήμουν εντελώς στεγνός, αν εξαιρέσεις τα μανίκια του «αδιάβροχου» που δεν καλυπτόντουσαν από την σακούλα και τα παπούτσια….μικρό το κακό…στο τέλος της κατηφόρας σε ένα από τα πολλά γεφυράκια περνώντας τρέχοντας από το check point περίμενα να ακούσω κάτι για διακοπή, ή παύση του αγώνα, γιατί οι συνθήκες ήταν πλέον πολύ άσχημες, αλλά το μόνο που άκουσα ήταν animo….

 

Είναι η στιγμή που και οι δύο εκδοχές σου κάνουν…και να σταματήσεις, έστω και προσωρινά, με δικαιολογία την εντολή της διοργάνωσης, αλλά και να συνεχίσεις γιατί ο αγώνας είναι σε εξέλιξη κανονικά. Έτσι ξεκίνησα την ανάβαση πλάι σε ένα ρέμα που είχε φουσκώσει λόγω της καταιγίδας, και μετά από αρκετή ώρα υπό βροχή έφτασα στο Καταφύγιο ILLA, τον 9ο σταθμό του αγώνα (116χλμ). Το καταφύγιο αυτό, αν όχι το μεγαλύτερο πρέπει να είναι από τα μεγαλύτερα της Ανδόρρας, πολύ οργανωμένο αλλά με σχετικά αγενή καταφυγιάρχη. Εκεί έμεινα λίγο παραπάνω, για να αλλάξω κάλτσες (κουβάλαγα 2ο ζευγάρι πάνω μου) και να ανασυνταχθώ πριν βγω ξανά στον καιρό που δεν έλεγε να κοπάσει. Εκεί ο καταφυγιάρχης έβγαζε κάτι ανακοινώσεις στα Καταλανικά, εγώ δεν καταλάβαινα γρί τι έλεγε, και κανείς δεν ήξερε αγγλικά να μου εξηγήσει…και εκνευριζόταν κιόλας όταν του μίλαγα Αγγλικά…έπρεπε να περάσουν 20 μέρες και να δω από τα επίσημα αποτελέσματα ότι μου έχουν αφαιρέσει 38 ολόκληρα λεπτά, γιατί τότε που μίλαγε και δεν καταλάβαινα, είπε ότι ο αγώνα έχει διακοπεί προσωρινά και ότι θα αφαιρεθούν κάποια λεπτά από τον καθένα. Με λίγα λόγια δηλαδή, μου έκατσε τον χρόνο που ούτως ή άλλως θα δαπανούσα για να κάνω αυτά που ήθελα στον σταθμό, να μου τον αφαιρέσουν κιόλας…not bad…

 

Η αλήθεια είναι ότι βγαίνοντας από την ζέστη του καταφυγίου σε αέρα και βροχή και φορώντας ζεστές κάλτσες σε βρεγμένα παπούτσια, δεν ήταν το καλύτερο μου. Όμως δεν πέρασε μισή ώρα που είχα αρχίσει να κατηφορίζω, και είχε ήδη σταματήσει η βροχή, ο αέρας είχε κόψει αρκετά και ο ήλιος ήδη αχνοφαινόταν. Σταμάτησα μέσα σε 1 χιλιόμετρο 3 φορές για να βγάλω από πάνω μπουφάν, σακούλες, παντελόνια κλπ. Κάτι ο καιρός που έφτιαξε, κάτι η κατηφόρα, κάτι ότι ήμουν στο 120χλμ με έκανε να πιστεύω ότι μπορώ να τα καταφέρω να τερματίσω. Η διαδρομή ήταν μαγευτική για τα επόμενα 5χλμ, αν και σε πολύ τεχνικό τερέν, καταπράσινη και με ένα ποτάμι στο πλάι να σε συντροφεύει.

 

 

Στο τέλος της κατηφόρας και περνώντας ξανά από σημείο ελέγχου, ξεκίνησε μια πολύ ατμοσφαιρική διαδρομή αρχικά σε κροκάλες και χωρίς ιδιαίτερες κλίσεις που σε οδηγούσε στην βάση μιας απότομης ανηφόρας που οδηγούσε σε μια κορυφή, και μετέπειτα αφού περνούσε σε ακόμα μία αλπική λίμνη ανέβαινε κάθετα σχεδόν σε άλλη κορυφή. Αυτό και αρκετά ακόμα ήταν ένα πολύ κουραστικό σωματικά και ψυχολογικά κομμάτι που δεν αποτυπώνεται ξεκάθαρα στο προφίλ του αγώνα. Ευτυχώς ακολουθούσε κατηφόρα, σε αρχικά επικίνδυνα απότομο και πετρώδες τερέν, που όμως στην συνέχεια βελτιώθηκε…μην φανταστείτε δηλαδή, απλώς μετά τρέχαμε μέσα από μια πίστα του σκι με πέτρα και χαλίκι. Όλα αυτά όμως πλέον τα είχα αφήσει πίσω μου γιατί στις 38 ώρες αγώνα έφτανα στον 10ο σταθμό του αγώνα (Pas de la Casa, 130χλμ) o οποίος ήταν και ο 2ος κεντρικός με drop bag και όλες τις δυνατότητες που είχε ο προηγούμενος κεντρικός (Margineda).

 

 

Εδώ φτάνοντας επισκέφθηκα κατευθείαν την ποδολόγο που είχαν, η οποία μου περιποιήθηκε τα πόδια μου (φουσκάλες, κοψίματα από τα νερά κλπ.) και αφού έφαγα ξάπλωσα για 5 λεπτά. Όμως είχε αρκετή φασαρία και επειδή ήταν ακόμα μέρα, προτίμησα να ξεκινήσω και να διανύσω όσο μπορώ περισσότερο απόσταση μέχρι να πέσει η νύχτα. Μου έμεναν 40χλμ και 3.000μ υψομετρική για να τερματίσω, και πίστευα ότι δεν θα χρειαστώ παραπάνω από 12 ώρες…αμ δε!

 

Κατηφορίζοντας, το μονοπάτι εκτός από πολύ χόρτο πέρναγε πολλά σημεία όπου είχε νερά που δεν φαινόντουσαν , με αποτέλεσμα αναγκαστικά να τσαλαβουτούσες μέσα χωρίς να μπορείς να πάς από αλλού. Το ίδιο σκηνικό συνεχίστηκε για τουλάχιστον 2 ώρες ακόμα, ενώ είχε πλέον νυχτώσει. Μάλιστα συχνά ένιωθες ότι η διαδρομή θα μπορούσε να πάει από δίπλα και να αποφύγει τα νερά, αλλά για κάποιο λόγο σε ρίχνει μέσα. Συνέχεια μου ερχόταν στο μυαλό η περιγραφή του Μιχάλη (Σοφρά) στο Advendure που περιγράφοντας τον δικό του αγώνα έλεγε ακριβώς αυτό το πράγμα…

 

Ανεβαίνοντας ακόμα μια ανηφόρα από αυτές που είχα συνηθίσει πλέον, σε 3χλμ 800 υψομετρική, έπαθα ακόμα ένα σοκ. Φτάνω στην κορυφή-διάσελο, ο αέρας να σε σηκώνει και να έχει νυχτερινά σημάδια του αγώνα και στη δεξιά αλλά και στην αριστερή πλευρά της κόψης….και ο φίλος Murphy φέρνει και λίγη βροχούλα…πανικός…να μην πιάνει και το τηλέφωνο για να πάρω την διοργάνωση…και ένας Γάλλος που ήρθε από πίσω μου να μην καταλαβαίνει τίποτα από Αγγλικά…

 

 

Κατεβαίνω ανάποδα την διαδρομή που ανέβηκα για να σταθώ κάπου πιο ήρεμα και να ντυθώ τουλάχιστον. Ανεβαίνοντας ξανά βλέπω από το βάθος της αριστερής πλευράς κάποιους φακούς. Τώρα λέω αυτοί δικοί μας είναι και έχουν κάνει λάθος και γυρνάνε πίσω. Ο Θεός μας αγαπάει. Δεν ήταν δικοί μας. Ήταν από το Mitic που έρχεται από αριστερά για να πάει σε κοινή διαδρομή προς τα δεξιά μαζί μας….βούρ για δεξιά λοιπόν και μέσω τεχνικής κατάβασης, μην ξεχνιόμαστε, φτάνω κατάκοπος και πολύ νυσταγμένος στον 11ο σταθμό του αγώνα (Incles, 142χλμ). Εκεί αφού έφαγα με πήρε ο ύπνος για περίπου δέκα λεπτά καθιστό στην καρέκλα. Με δυσκολία σηκώθηκα και ξεκίνησα για την επόμενη προτελευταία ανάβαση στην κορυφή Cresta Cabana Sorda (2.700μ).

 

 

 

Η διαδρομή αρχικά ήταν πλάι σε ένα ρέμα και πολύ ευχάριστη, ωστόσο φαινόταν η συνέχεια της από τους φακούς των άλλων αθλητών, και καταλάβαινες τι σε περιμένει. Η ανάβαση περιείχε περάσματα πολύ εκτεθειμένα τα οποία μέσα στην νύχτα και όντας δυο νύχτες άυπνος, θέλανε πολύ μεγάλη προσοχή. Στο γύρισμα που έκανε το ανηφορικό και εκτεθειμένο μονοπάτι, και αφού ήδη είχα πολύ ώρα που ανέβαινα, βλέπω έναν προβολέα που σηματοδοτούσε τελικά την κορυφή που έπρεπε να πάω. Είχα τουλάχιστον 500μ ακόμα θετικής υψομετρικής και είχα εξαντληθεί….κάτι ένα gel, κάτι κανά 10’ που κάθισα σε ένα βράχο, κατάφερα τελικά και έφτασα στην κορυφή…και τι να δώ…διασώστες να μου λένε πάλι να προσέξω στην κατάβαση….όπα λέω Χρήστο….de javu…το είχα ξαναδεί το έργο πριν…πριν καλά-καλά καταλάβω τι και πως, πάρε άλλο ένα λούκι του Μύτικα να το κατέβεις, με χώμα όμως να γλιστράει στην πλαγιά…για να έχει πιο πολύ ενδιαφέρον βρε παιδί μου…και κάτω το χάος, που ευτυχώς δεν το πολύ έβλεπα γιατί ήταν νύχτα.

 

Με αργά βήματα και πολλές φορές με τον κ@#$ο κατέβηκα την απότομη κατηφόρα και τσαλαβουτώντας πάλι μέσα από χορτάρια με νερά έφτασα στον 12ο σταθμό του αγώνα (Coms de Jans, 150χλμ). Ο σταθμός ήταν σε ένα πολύ μικρό καταφύγιο, ωστόσο είχε πολύ ζεστή ατμόσφαιρα και φοβερούς εθελοντές. H κατάσταση μου όμως απελπιστική. Τα πόδια μου είχαν ανοίξει στα πέλματα από τα νερά και έβγαλα τις κάλτσες να τις στίψω. Το είδε μια κοπέλα εθελόντρια και μου έδωσε ένα δεύτερο ζευγάρι δικό της. Δεν ήταν βέβαια για τρέξιμο αλλά τέτοιες ώρες τέτοια λόγια. Την ευχαρίστησα και αφού έφαγα και ήπια πάλι τα γνωστά ξεκίνησα για την τελευταία κορυφή… Βγαίνοντας είχε ξημερώσει και η ψυχολογία μου πλέον είχε αλλάξει. Από χρόνο ήμουν πολύ καλά, παρότι εκτός στόχου, και ο τερματισμός ήταν 20 χλμ μακριά, τα 15 από αυτά κατηφόρα…    

 

 

 

Ευτυχώς η ανάβαση δεν ήταν τόσο της ταλαιπωρίας όσο οι υπόλοιπες, ίσως επειδή ήταν η προσμονή του τέλους που πλησίαζε. Ωστόσο για ακόμα μία φορά φτάνοντας σε μια κορυφή, μετά από λίγο καταλάβαινες ότι η άλλη στο βάθος είναι ο στόχος σου…μην ξεχνιόμαστε…No mercy…

 

Περνώντας από τα χαρακτηριστικά ξύλινα κοντάρια της κορυφής, πλέον ήξερα ότι έχω μόνο κατηφόρα, και τα πόδια μου έβγαλαν φτερά, τα οποία μου κόπηκαν προς στιγμήν, γιατί είπαμε, δεν υπάρχει ανάβαση και κατάβαση σε όλο τον αγώνα που να τρέχεται. Έτσι πάλι με προσεκτικά βήματα βρέθηκα αρκετά πιο κάτω όπου μπορούσες να τρέξεις. Πλέον ο αγώνας για μένα ήταν όλα μέσα να φτάσουμε όσο πιο γρήγορα στον τερματισμό. Βέβαια το σώμα μου δεν ακολουθούσε πάντα…και το αντελήφθην όταν βρέθηκα αγκαλιά με κάτι χόρτα… Έτσι περίπου «τσούλησα» μέχρι τον 13ο σταθμό του αγώνα (Sorteny, 158χλμ), που σημειωτέον και εκεί κάθισα και έφαγα και ήπια, ήθελα εξάλλου 12χλμ ακόμα…

 

 

Η διαδρομή στην συνέχεια ήταν πολύ ήπια και δρομική, περνώντας από χωματόδρομους, βατά μονοπάτια και δρόμους. Προσπαθούσα να πιέσω τον εαυτό να τρέξει αλλά μερικές φορές δεν τα κατάφερνα. Κάπως έτσι έφτασα στα τελευταία 3χλμ του αγώνα πάνω στον κεντρικό ασφάλτινο δρόμο που οδηγούσε στο Ordino. Η Ελληνική Σημαία ήδη κυμάτιζε και το τρέξιμο εννοείται δεν σταμάταγε πλέον. Ο Ντίνος με τον Πολύδωρο με συναντάνε 200 μέτρα πριν την αψίδα και με δάκρυα χαράς τερματίζω μετά από 51:13:50 και 88ος…ακούγοντας τον εκφωνητή να φωνάζει…Griego campeone…

 

Για την ιστορία, στον φετινό Ronda dels Cims από τους 430 περίπου που ξεκίνησαν τον αγώνα μόνο οι 183 αθλητές ολοκλήρωσαν τον αγώνα, ενώ από τους Έλληνες, οι 2 από τους 5 πέρασαν την γραμμή του τερματισμού.

 

 

Στη συνέχεια, οι διοργανωτές πρόσφεραν στους αθλητές που τερμάτιζαν παγωμένη μπύρα, ειδικές πισίνες για παγόλουτρο και φυσικά μασάζ και ποδολόγους τα οποία τίμησα όλα δεόντως. Αφού παρέλαβα το finisher που ήταν ένα μπουφάν (για τους πρώτους 100 απ’ότι κατάλαβα, για τους υπόλοιπους ήταν ένα soft shell - λάθος κατά τη γνώμη μου, έπρεπε όλοι να παίρνουν το ίδιο) πήγαμε στο ξενοδοχείο απ’όπου μετά από λίγες ώρες ξεκούραση και μπάνιο επιστρέψαμε για να υποδεχτούμε και τον 4ο της παρέας Γιάννη Γκερλέ που τερμάτισε αργότερα.

 


Σημεία που αξίζουν προσοχής (με βάση πάντα την προσωπική μου άποψη):


-‘ΟΛΕΣ, μα όλες οι 18 κορυφές του αγώνα, ήταν σε πολύ μεγάλη κλίση και όσο δύσκολο ήταν να τις ανέβεις, άλλο τόσο και ακόμα πιο δύσκολο ήταν να τις κατέβεις. Η ανάβαση στον «Γολγοθά» του Σκολιού, είναι επιεικώς πολύ πιο εύκολη. Κάτι σαν το λούκι του Μύτικα ή του Στεφανιού. Εννοείται ότι δεν τολμούσες να τρέξεις. Και με λένε και κατηφοράκια by the way…

 

-Επίσης, το στυλ των μονοπατιών που συναντάμε στις Άλπεις αλλά και στα Ελληνικά βουνά, δηλαδή αν πρόκειται για απότομη ανάβαση ή κατάβαση η διαδρομή      να κάνει «φουρκέτες’» για πιο ξεκούραστη πορεία ξεχάστε το. Στην Ανδόρρα είχε ή ίσα πάνω ή ίσα κάτω…τέλος

 

-Ο αγώνας απαιτεί ορειβατική εμπειρία. Περιέχει εκτεθειμένα περάσματα 3ου και 4ου βαθμού, που τα συναντάς μετά από 70 και 135χλμ αγώνα, μέσα στη νύχτα και νυσταγμένος. Η παρουσία κάποιων μόνιμων αλυσίδων, σχοινιών κλπ. θεωρώ πως δεν επαρκεί, με βάση όλες τις παραπάνω παραμέτρους.

 

-Η χρήση των μπατόν θεωρώ πως είναι εκ των ουκ άνευ.

 

-Η σηματοδότηση ήταν εξαιρετική, και χωρίς αυτή δεν πιστεύω πως κάποιος θα τερματίσει τον αγώνα, γιατί πολύ απλά η μισή διαδρομή είναι σε ασαφές ή και καθόλου μονοπάτι.

 

-Θεωρώ ελλιπέστατο ως προαπαιτούμενο μόνο τον τερματισμό σε έναν αγώνα άνω των 100χλμ και 4500μ υψομετρικής που ζητάει η διοργάνωση…

 

-Η διοργάνωση έχει πλέον ξεφύγει σε επίπεδο υπηρεσιών, παροχών και οργάνωσης. Τολμώ να πω ότι πλησιάζει λίγο το UTMB….λίγο είπα μη βαράτε…

 

-Όποιος θεωρεί τον εαυτό του δρομικό, να μην κοιτάξει καν προς Ανδόρρα, μόνο για σκι αν θέλει…   

 

Καλούς αγώνες εύχομαι σε όλους, με υπομονή και σύνεση…

 

Χρήστος Κατσιρόπουλος

ΦΛΟΓΑ ΠΑΤΡΑΣ – PURE – 3Π – ΣΕΟ ΠΑΤΡΑΣ ΩΛΕΝΟΣ - ADVENDURE

Photo ©: Π. Καραμπερόπουλος, Andorra Ultra Trail facebook page

 

 

Σχόλια   

 
+6 0 # Δημήτριος Ζαφειρόπουλος 18-08-2017 09:14
Πολλά συγχαρητήρια Χρήστο! Το έφαγες το θεριό της Ανδόρας...
Πολύ ζωντανή και κατατοπιστική η περιγραφή σου, πολύτιμος οδηγός για μελλοντικούς υποψήφιους του αγώνα...
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

FOLLOW US

Facebook Twitter YouTube RSS Flickr

FORUM

    • trail (1 Δημοσιεύσεις)
    • 1. Mizuno wave ascend 8 42 50euro 2. Tecnica xlite 2.0 42 (portokali) 50euro 3. North Face jacket adiavroxo small (mple) 80euro FINISHER ZAGORI 80km 4. North Face kapelo 20euro FINISHER ROC 8
    • konstantinos.ef
    • 22/10/2017 11:07
    • Ανάβαση απο τα Χτένια Αρτεμισίου στην Κορυφή Μαλεβ (1 Δημοσιεύσεις)
    • Το Αρτεμίσιο είναι βουνό της Πελοποννήσου που βρίσκεται στα σύνορα των νομών Αργολίδας και Αρκαδίας. Βόρεια ενώνεται με το Λύρκειο, δυτικά καταλήγει στο οροπέδιο της Μαντίνειας και νότια ενώνεται με τ
    • JohnLux
    • 20/10/2017 11:00
    • trail (1 Δημοσιεύσεις)
    • 1. Mizuno wave ascend 8 42 50euro 2. Tecnica xlite 2.0 42 (portokali) 50euro 3. North Face jacket adiavroxo small (mple) 80euro FINISHER ZAGORI 80km 4. North Face kapelo 20euro FINISHER ROC 8
    • konstantinos.ef
    • 19/10/2017 11:13
    • LOWE ALPINE Mountain Attack 35-45 lt - Παρουσίαση (1 Δημοσιεύσεις)
    • Τον περασμένο χειμώνα έψαχνα για ένα σακίδιο που θα μπορούσα να το χρησιμοποιήσω για 2 μέρες (μία νύχτα) για ορειβασία στο βουνό. Αυτό το νέο σακίδιο θέλησα να έχει πολλά χαρακτηριστικά για χειμερινή
    • JohnLux
    • 18/10/2017 12:48
    • Πρόβλημα με τα νύχια των ποδιών (4 Δημοσιεύσεις)
    • Τα δάκτυλα σου δεν πρέπει να ακουμπούν κατά το τρέξιμο στο μπροστά μέρος. Μεγαλύτερο νούμερο και σωστό δέσιμο για να μην φεύγει το πόδι μπροστά στις κατηφορες. Τι νούμερο φοράς κανονικά και τι νούμερ
    • flaming arrow
    • 17/10/2017 21:42

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

To Advendure στο Salomon Cappadocia Ultra Tra…

To Advendure στο Salomon Cappadocia Ultra Trail 2017!

Ήταν αρχές του 2015 όταν πρώτοι εμείς εδώ στο Advendure είχαμε συστήσει τον Cappadocia Ultra Trail στο ελληνικό κοινό. Όπως είχαμε αναφέρει τότε «Ίσως το βασικότερο χαρακ...

Advendure © 2001-2013

Είσοδος or Εγγραφή

Εγγραφή

User Registration