Επιβίωσε από μια καταστροφική καρδιακή προσβολή το 2021, κατά την οποία η καρδιά του σταμάτησε για τέσσεραμιση λεπτά πριν πέντε στέντς τον επαναφέρουν. Οι γιατροί απέδωσαν την επιβίωσή του στις δεκαετίες προπόνησης αντοχής. Πριν δυο ημέρες, δεν τα κατάφερε και πάλι. Αφήνει πίσω του δύο γιους και έξι εγγόνια.

Μαζί του κλείνει ένα κεφάλαιο που δημιούργησε ο ίδιος και άλλαξε για πάντα τον τρόπο με τον οποίο ο κόσμος αντιλαμβάνεται το τρέξιμο, αλλά και την ίδια την ιδέα της αντοχής.

Ήταν διάσημος σε εκατομμύρια δρομείς από την περίφημη μέθοδο που επινόησε, το “run–walk-run”, ή “Jeffing” ή “Μέθοδος του Jeff Galloway”, δηλαδή η εναλλαγή διαστημάτων τρεξίματος με προγραμματισμένα διαλείμματα περπατήματος, από την αρχή της προσπάθειας και όχι όταν κουραστεί ο δρομέας. Με αυτή την επαναστατική μέθοδο, έδωσε την ευκαιρία σε απλούς ανθρώπους να πιστέψουν ότι μπορούν να γίνουν μαραθωνοδρόμοι. Να σηκωθούν από τον καναπέ τους και όχι μόνο να τρέξουν αγώνες δρόμου, αλλά να βελτιώσουν την υγεία τους. Για την ιστορία, όμως, θα μείνει ως κάτι ακόμη βαθύτερο: Ήταν εκείνος που αμφισβήτησε το δόγμα της συνεχούς κίνησης και το αντικατέστησε με στρατηγική, κάτι που βρήκε μεγάλη εφαρμογή αργότερα και στους αγώνες υπεραποστάσεων.

Το βιβλίο “Book on Running” του Galloway θεωρείται το βιβλίο προπονητικής για δρομείς με τις μεγαλύτερες πωλήσεις όλων των εποχών.

Πριν γίνει όμως ο “γκουρού των αρχαρίων”, ο Galloway ήταν κορυφαίος αθλητής. Μέλος της Ολυμπιακής ομάδας των ΗΠΑ στο Μόναχο το 1972, έζησε από μέσα τη χρυσή εποχή του της αμερικανικής έκρηξης των δρόμων αντοχής. Γνώριζε λοιπόν καλά τον αθλητισμό υψηλού επιπέδου, και αυτό τον ώθησε να δημιουργήσει μια μέθοδο για βγουν περισσότεροι άνθρωποι στον δρόμο για τρέξιμο. Ενδιαφέρον είναι ότι την χρονιά αμέσως τους Ολυμπιακούς του Μονάχου είχε ανοίξει κατάστημα με είδη τρεξίματος με την ονομασία “Phidippides”! Πάντα λάτρευε την χώρα μας σαν κοιτίδα του Μαραθωνίου δρόμου.

Μάλιστα απέδειξε και ότι με αυτή μέθοδο, εκτός από μακριά, μπορείς να πας και γρήγορα, αφού την εφάρμοσε περίφημα κατά τη διάρκεια του Μαραθωνίου του Χιούστον το 1980, όπου χρησιμοποίησε διαλείμματα περπατήματος για να τερματίσει σε 2:16:35!

Αν το σκεφτείτε, ήταν πολύ αιρετική πρόταση σε μια εποχή που αυτός που θα περπάταγε στο μαραθώνιο ήταν δακτυλοδεικτούμενος. Σε μια κουλτούρα που έλεγε “μην περπατήσεις ποτέ”, εκείνος είπε “περπάτησε, πριν αναγκαστείς να το κάνεις – έτσι θα πας μακρύτερα και πιο άνετα”. Ή διαφορά ήταν τεράστια. Ο Jeff Galloway αμφισβήτησε τον εγωισμό του δρομέα.

Η μέθοδος του μείωσε δραστικά τους τραυματισμούς σε αρχάριους, έδωσε ενεργειακή οικονομία σε μεγάλες αποστάσεις, βοήθησε χιλιάδες ανθρώπους να ολοκληρώσουν τον πρώτο τους μαραθώνιο και κυρίως έφερε τη λογική της διαχείρισης πριν την εξάντληση. Άλλη μια ιδέα που πέρασε μετά στις υπεραποστάσεις.

Για αρκετά χρόνια, η μέθοδός του αντιμετωπίστηκε σχεδόν ειρωνικά. Σαν “λύση για όσους δεν μπορούν να τρέξουν κανονικά”.

Κι όμως, σήμερα, στην εποχή των 100 και των 200+ μιλίων, η φιλοσοφία του μοιάζει προφητική. Ακόμη και οι κορυφαίοι αθλητές εναλλάσσουν ρυθμούς, βαδίζουν στις ανηφόρες, ρυθμίζουν την ένταση με χειρουργική ακρίβεια. Δεν προσπαθούν να τρέξουν όλο τον αγώνα, αλλά προσπαθούν να διαχειριστούν το σώμα και το μυαλό για 20, 30, 40 ή και παραπάνω ώρες. Με άλλα λόγια, η λογική του “run–walk–run” έχει ενσωματωθεί - έστω και άτυπα - στη σύγχρονη κουλτούρα των υπεραποστάσεων.

Η παρακαταθήκη που άφησε ο πάντα γελαστός Jeff ήταν τεράστια γι’ αυτό που λέμε “μαζικός λαϊκός αθλητισμός” ή και “δρομικό κίνημα”. Έκανε τον μαραθώνιο προσιτό σε πάρα πολλούς ανθρώπους σε όλο τον πλανήτη, έβαλε την αντοχή πάνω από τον ηρωισμό και δίδαξε ότι είναι διαχείριση και όχι πείσμα. Εκατομμύρια άνθρωποι έτρεξαν τον πρώτο τους αγώνα επειδή κάποιος τους είπε ότι επιτρέπεται να περπατήσουν.

Πριν ένα μήνα δήλωσε στους New York Times: “Η αποστολή μου τώρα, σε ηλικία πάνω από 80 ετών, είναι να δείξω ότι οι άνθρωποι μπορούν να κάνουν πράγματα που συνήθως δεν γίνονται, και μπορούν να τα κάνουν με ασφάλεια”. Με αυτό το μήνυμα, ο Jeff Galloway αφήνει πίσω του όχι μόνο έναν δρόμο γεμάτο χιλιόμετρα, επιτεύγματα και μια από τις μεγαλύτερες στην ιστορία του αθλητισμού κουλτούρες, αλλά και την έμπνευση να συνεχίσουμε να τρέχουμε / αθλούμαστε με χαρά και ασφάλεια.

Δημήτρης Τρουπής