Αρχική>Θέματα>ΟΡΕΙΒΑΣΙΑ>Mount Everest The Greek Expedition 2017: Το Οδοιπορικό της Ανάβασης στην Στέγη του Κόσμου!


Mount Everest The Greek Expedition 2017: Το Οδοιπορικό της Ανάβασης στην Στέγη του Κόσμου! Προτεινόμενο

Όλα ξεκίνησαν όταν ένα πρωινό στις αρχές Ιανουαρίου του 2017 όπου ενώ έπαιρνα το  πρωινό μου στο σπίτι μου, είδα κλήση στο τηλέφωνό μου από τον Mike Ευμορφίδη. Στα δευτερόλεπτα που αντιστοιχούν στις 3 έως 4 φορές που κουδουνίζει ο ήχος της κλήσης του τηλεφώνου, πέρασαν αστραπιαία σκέψεις από το μυαλό μου γύρω από το  "τί να με θέλει;" Το μόνο που δε σκέφτηκα ήταν ότι ο λόγος του τηλεφωνήματός του θα ήταν ορειβατικός: ´Ελα Αντώνη, ξέρεις ανέβηκα  στο Κιλιμάντζαρο την Πρωτοχρονιά και έχω γυρίσει μόλις πριν δυο ημέρες στην Ελλάδα...

Στη σύντομη τηλεφωνική μας επικοινωνία διαπίστωσα πόσο συνεπαρμένος ήταν από την απίστευτη -όπως την ανέφερε - εμπειρία της ανάβασης στην κορυφή της Αφρικής. Εμπειρία μάλιστα που την μοιράστηκε με τον μικρότερο γιο του Ιάσονα/Πικ (15 χρόνων). Ότι πιο όμορφο για έναν πατέρα !! Μου ζήτησε να με συναντήσει και βέβαια άλλο που δεν ήθελα και εγώ, να μιλήσω για τα βουνά.


Έτσι, μετά από δυο ώρες ήμουν στο γραφείο του στην Κηφισιά. Μου είπε πόσο ενθουσιασμένος είναι από αυτό που βίωσε, κυρίως όταν έφθασε στην κορυφή του Κιλιμάντζαρο και ότι σκέφτεται να προσπαθήσει και κάποιο άλλο βουνό, ίσως τον Καύκασο στη Γεωργία, ή την Ακονκάγκουα στις Άνδεις.


Γενικά μου ζήτησε την γνώμη μου για κάποια βουνά υψομέτρου.


Και εκεί που η κουβέντα μας πήγαινε χαλαρά και ωραία, μου πέταξε το Everest και ότι θα τον ενδιέφερε να το προσπαθήσει. 


Δεν έχασα την ευκαιρία και του είπα ότι αποτελεί και για μένα στόχο από το 1991 και μάλιστα το 2004 ήθελα να πάω στο βουνό, αλλά για περίεργους λόγους τελικά δεν  συμμετείχα στην τότε αποστολή του 2004.


Τελειώνοντας του έδειξα και την επικοινωνία μου με την Asian Τrekking και ότι ήμουν έτοιμος να το κάνω το βουνό το 2016 αλλά το άφησα για το 2018 τελικά.


- Ωω, μου απαντά, πάμε μαζί ;;Τί πρέπει να κάνω, με ρώτησε, για να το ανέβω για να προετοιμαστώ; Του εξήγησα ότι θα μπορούσε να το προσπαθήσει, αλλά μετά από δύο χρόνια προετοιμασίας. 


-Τόσο πολύ...δε γίνεται του χρόνου; μου απάντησε. 


-Ίσως να γίνεται, αλλά πρέπει να δουλέψεις εντατικά, μεθοδικά και με αφοσίωση, του απάντησα. Οκ μου λέει, να πάμε το 2018.


Το ίδιο βράδυ βρισκόμουν στην απογευματινή μου προπόνηση στο CTC  cross fit box του Mike Bowman στο Διόνυσο και πριν καλά καλά τελειώσω, είδα ένα μήνυμα από τον Mike Eυμορφιδη στο κινητό μου: 


"Αντώνη λέω να πάμε στο Έβερεστ τον Απρίλιο.
Θέλω αύριο να σε δω, να μιλήσουμε και πάλι.
Θα έρθω και με την Βασούλα, τη γυναίκα μου"


Έτσι και κάναμε. Την επομένη συναντηθήκαμε στη Δροσιά όλοι μαζί και η Πόπη γυναίκα μου και εκεί προσπάθησα να του εξηγήσω τους κινδύνους του βουνού και ότι όπως είσαι εντελώς άπειρος, το Everest δεν είναι καθόλου απλό και το πρόβλημα μπορεί να μην είναι το οικονομικό (ή χρονικό: δυο μήνες απουσία ) αλλά μπορεί να κινδυνεύσει η ζωή σου.


Γενικά προσπαθούσα με διάφορα επιχειρήματα να τον απoτρέψω, να του το βγάλω από το μυαλό.


Μου λέει: δοκίμασέ με 2-3 φορές, να με δεις και αν διαπιστώσεις ότι κάτι αξίζω ξεκινάμε εκπαίδευση και προπόνηση ταυτόχρονα. Και αν μετά από ένα, ενάμιση μήνα είσαι ευχαριστημένος πάμε Έβερεστ. 


Δεν ήθελα να τον απογοητεύσω, δεν ήθελα να μην του δώσω την ευκαιρία να δοκιμάσει. Άλλωστε πίστευα ότι: "πόσο θα αντέξει; θα τα παρατήσει, οπότε πες του ναι για να είσαι και εντάξει μαζί του."


Το ίδιο διάστημα έτρεχα το project της συμμετοχής μου στους αγώνες cross fit Athens Τhrow Down  που θα γίνονταν  στις 3-4 Απριλίου του  2017 και είχα καθημερινές προπονήσεις στο Διόνυσο στο CTC του Mike Bowman.


Έτσι, αφού πίστευα ότι πολύ σύντομα θα τα εγκατέλειπε,  σκέφτηκα: "μην αφήσεις τις προπονήσεις σου στο CTC, γιατί στο τέλος ούτε στο Έβερεστ ούτε στους αγώνες του Απριλίου θα πας."


Κανόνισα λοιπόν με το φίλο μου Αλέκο Ασημακόπουλο να τον αναλάβει να του κάνει αυτός αντί εμού κάποια βασική εκπαίδευση γιατί δεν είχα καθόλου χρόνο να λείπω από την Αθήνα. Εξήγησα επίσης στον Αλέκο σε ποιους τομείς πρέπει να επικεντρώσει την εκπαίδευση του Mike. Παράλληλα όμως πήγαινα κάθε πρωί 6 μέρες την εβδομάδα μαζί του για τρέξιμο στα πρώην βασιλικά κτήματα  και τα απογεύματα ανεβαίναμε την Χούνι ή τα σκαλάκια ή την κόψη του Φλαμπουριού και μετά πήγαινα στο CTC το βράδυ.


Σε όλο αυτό το διάστημα παρατηρούσα πόσο μεγάλη θέληση είχε να προπονηθεί, να μάθει για το Everest, να μάθει για τις αποστολές και παράλληλα έβλεπα στα μάτια του μια λάμψη που μου έλεγε: "αυτός είναι τρελά αφοσιωμένος, ρε αυτός το θέλει πολύ, πάρα πολύ." Παράλληλα έβλεπα να μαθαίνει απίστευτα γρήγορα και μάλιστα η φυσική κατάστασή του να είναι μια χαρά και να βελτιώνεται συνεχώς.


Ακόμα αναπτύχθηκε μια πολύ ισχυρή φιλική σχέση, αφού ταιριάζαμε σε πάρα πολλά πράγματα και παρόλο που ο Mike δεν ήταν ορειβάτης, είχαμε πολλά κοινά σημεία  μοιραζόμαστε άλλωστε είχαμε  έναν κοινό στόχο.


Με τον Αλέκο πήγανε μόνο  μια φορά στην  κόψη Φλαμπουριού και ένα απλό περπάτημα στο κορυφή Γεροντόβραχο. Μετά ο Αλέκος έφυγε για τα Τζουμέρκα, λόγω των εξαιρετικών συνθηκών που μετά από τόσα χρόνια είχε  ο φετινός χειμώνας στα βουνά της χώρας μας. Έτσι αποφάσισα να τον αναλάβω εγώ και ταυτόχρονα σταμάτησα τις προπονήσεις για τους αγώνες της Αθήνας και περιοριστήκαμε στην ενδυνάμωση μαζί και οι δυο στο CTC.


Ήταν φυσικό να ακολουθήσω αυτό που είναι για μένα το πιο σπουδαίο, το πιο σημαντικό, αυτό που αγαπώ περισσότερο, την ορειβασία. 


Μέχρι το τέλος Μαρτίου κάναμε ένα με δυο βουνά την εβδομάδα και ταυτόχρονα του έκανα μαθήματα  χειμερινού βουνού και βασικής αναρρίχησης σε πεδία βράχου και πάγου.


Ο Αλέκος επέστρεψε μετά από δέκα ημέρες, και μου ζήτησε να συνεχίσει να τον εκπαιδεύει  αλλά αφού πλέον τον είχα αναλάβει εγώ, συνέχισα να είμαι μόνο εγώ μαζί με τον Mike. Μάλιστα περνούσαμε τις περισσότερες ώρες της ημέρας μαζί.


Είχαμε τόσα πολλά πράγματα να κάνουμε: αγορά υλικών από Αγγλία και USA, επικοινωνία με το Nepal, προπόνηση καθημερινή κλπ.


Ολοκληρώσαμε τη σύντομη προετοιμασία μας των 2.5 μηνών στις Άλπεις, στο Chamonix και στο Zermatt.


Έτσι λοιπόν στις 3 Απρίλιου πετάξαμε για Κατμαντού μέσω  Αμπου Νταμπι και στην Κατμαντού συναντηθήκαμε με τους παλιούς και καλούς μου φίλους Ang Tshering ιδιοκτήτη της Asian Τrekking και πρόεδρο της Ομοσπονδίας  του Νεπάλ και τον γιο του  Dawa  Steven Σέρπα. Στις 5 Απριλίου φθάσαμε στην Loukla και από εκεί αφού διανυκτερεύσαμε διαδοχικά στα χωριά Phakding 2610m, Namche bazar 3440m, Khumjung 3.790m,Tengboche 3880m. Dingboche 4250m, Lobutse 4940m., και μετά από 10 μέρες φθάσαμε στο Base Camp του Έβερεστ στα 5.340μ.

 

Lukla - 2.600mLukla - 2.600m

 

Μετά από λίγες μέρες και αφού τακτοποιηθήκαμε στο EBC,  γυρίσαμε στο Base Camp του Lobutse  και την επομένη, 21 Απριλίου πραγματοποιήσαμε ανάβαση στο Lobutse East 6.119m. Στα πλαίσια πάντα του εγκλιματισμού αλλά και για να αποφύγουμε ένα λιγότερο πάνω κάτω πέρασμα του παγετώνα Khumbu.


Επιστρέψαμε στο Base Camp και αφού πραγματοποιήσαμε διάφορα rotations  -μέχρι και λίγο πριν το Camp III 7.150m - επιστρέψαμε και περιμέναμε το παράθυρο του καιρού ώστε να ξεκινήσουμε την τελική μας προσπάθεια.


Έχουμε πλέον πάρει την απόφαση μας να ξεκινήσουμε για την τελική μας προσπάθεια την 18 Μαΐου στις 01 το πρωί με στόχο την 22 Μαΐου να είναι η ημέρα κορυφής. Αυτό συνέβη αφενός γιατί είχαμε πάρει από τον Κώστα Γαβριηλ (φίλος μας συνορειβάτης μου αλλά και επίσημος μετεωρολόγος μας που σπάνια πέφτει έξω) το οκ για τις 22 Μαΐου αλλά και γιατί βλέπαμε στο Base Camp μια κινητικότητα και από άλλες αποστολές όπως οι Κινέζοι για παράδειγμα, αλλά κυρίως γιατί θέλαμε να έχουμε και δεύτερη ευκαιρία δηλαδή μια δεύτερη προσπάθεια αν δεν τα καταφέρνανε στις 22 Μαΐου. Τέλος σε αρκετά websites κυρίως από Αμερική διάβαζα ότι ο καιρός δεν προβλέπεται να σταθεροποιηθεί εύκολα φέτος και μάλλον το παράθυρο του καιρού πριν ακόμα καλά καλά ανοίξει σύντομα θα κλείσει. Άλλωστε η περίοδος για να φθάσουμε στην κορυφή είναι μέχρι τις 30 Μαΐου μετά το βουνό κλείνει. Από τον Ιούνιο ξεκινά η περίοδος των μουσώνων και αναβάσεις δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν.


Εμείς όμως της Asian trekking «Αγρόν αγόραζαμεν» και ο υπεύθυνος του base camp συνιστούσε υπομονή η στην καλύτερη περίπτωση να ξεκινήσουμε αργότερα 19-20-21 Μαΐου. Έτσι ζητήσαμε να πάρουμε τους Σέρπα μαζί μας και να ξεκινήσουμε μόνοι μας, και να κινηθούμε ανεξάρτητα από οποιοδήποτε άλλον της Asian trekking .


Υπήρχαν δυο ομάδες εμείς 13 άτομα ,2 Έλληνες ,ένας βραζιλιανός ,ένας Αμερικανός ένας Ιάπωνας ,ένας Αυστραλός, ένας Δανός ,μια Νοτιοαφρικανή που φιλοδοξεί να γίνει η πρώτη μαύρη αφρικανα που θα ανεβεί στο Everest - μάλιστα είναι η τρίτη χρόνια που προσπαθεί να τα καταφέρει - και τέλος 5 Ινδοί 2 γυναίκες 3 Άνδρες, όπου μάλιστα ένας Ινδός από αυτούς ονόματι Assist είναι summiter το 2008 και είναι και ο αρχηγός των Ινδών.


Η δεύτερη ομάδα αποτελείτο από 12 Ινδούς με αρχηγό αξιωματικό του ινδικού Στρατού και με έμπειρους ορειβάτες.


Η απόφαση μας λοιπόν να ξεκινήσουμε προκαλεί εκνευρισμό αλλά και αλγεινή εντύπωση στους υπόλοιπους καθώς πιστεύουν ότι ξεφεύγουμε από την διαδικασία των γενικών εντολών τις ομάδας και συγκεκριμένα του base camp manager doctor Nima, που όμως δεν μπορεί να διαφωνήσει μαζί μας. Ακόμα πιστεύουν ότι θα αποτύχουμε και κάνουμε ένα τεράστιο λάθος που ξεκινάμε αυτόνομα .


Εγώ χαριτολογώντας βαπτίζω αυτήν την απόφαση μας ως ανταρσία του Μπάουντι από την κινηματογραφική ταινία χαχα ).


Την νύκτα τις 16 Μαΐου προς 17 Μαΐου δεν κοιμήθηκα ούτε λεπτό από την αγωνία μου. Το πρωί μόλις ξυπνήσαμε ο Mike μου λέει δεν κοιμήθηκα καθόλου, μάλιστα είμαστε τόσο συγκινημένοι και οι δυο, αφού μετά από τόσες ημέρες αναμονής επιτέλους ξεκινάμε. Έτσι πριν πάμε στην κεντρική σκηνή για το πρωινό αγκαλιαστήκαμε αυθόρμητα ο ένας με τον άλλον δακρύζοντας πραγματικά, λέγοντας σχεδόν ταυτόχρονα:

 
- Έφθασε η ώρα !!!
- Έφθασε η ώρα !!!


Λίγο αργότερα ο Mike καλεί στην σκηνή του τους Σέρπα για να τους μιλήσουμε για το σχέδιο της ανάβασης μας. Eίμαστε οκλαδόν και κυκλικά καθήμενοι ο Mike, εγώ και οι τρεις Σέρπα με έντονη συγκίνηση και απόλυτη σιγή. Πέρνω τον λόγο, τους λέω εδώ εγώ δεν υπάρχω, δεν θέλω καμία βοήθεια από εσάς, έχω την εμπειρια ξερω πως να κινηθώ , εγώ εδω ειμαι ... αλλά και εσείς οι τρεις, όλοι μαζί είμαστε εδώ για να προστατεύσουμε τον Mike και να τον βοηθήσουμε να φθάσει στην κορυφή.


Ο Mike συγκινείται έντονα ..δακρύζει !! αυθόρμητα μετά δείχνει την φωτο Front page. Στο kινητό του με τα πέντε παιδιά του. Οι Σέρπα δείχνουν συγκινημένοι και εξηγούν και αυτοί την οικογενειακή τους κατάσταση και το πόσο σέβονται άλλα ταυτόχρονα φοβούνται και οι ίδιοι το βουνό και τα ατυχήματα σε αυτό. Δεν είναι άλλωστε και λίγα και ασφαλώς συμφωνούν με την πρόταση μου και αφού τους εξηγώ το σχέδιο μας η συζήτηση μας τελειώνει, δίνοντας ραντεβούτο ίδιο βράδυ στις 01:00 τα ξημερώματα για να ξεκινήσουμε όλοι μαζί .


(Όλα αυτά προηγήθηκαν και αυτός ήταν ο λόγος τις έντονης συγκίνησης μας στο video που αναρτήσαμε με την ελληνική σημαία στο Sherak και στον παγετώνα). Εκεί που αναγγείλαμε την αναχώρηση μας .

 

Namche Bazaar - 3.440mNamche Bazaar - 3.440m


18 Μαΐου - Ημέρα 46 


Ποιος να ξαπλώσει αλλά και ποιος να κοιμηθεί, όταν μπαίνεις στην σκηνή και στο υπνόσακο σου στις 9 το βράδυ και στις 11.30 πρέπει να ξαναβγείς και ξέρεις ότι ξεκινάς για να ανέβεις στο Everest με τα 8.848m και όταν μάλιστα έχεις διαφωνήσει με τους άλλους και ακολουθείς δική σου ανεξάρτητη πορεία!


(Τεράστια ευθύνη )


Είναι αδύνατον να κλείσεις το μάτι σου. Έτσι λοιπόν ξεκινάμε στις 1 το πρωί αφου προηγούμενως μιλάμε με τις οικογένειας μας στο τηλέφωνο με συνεχόμενο συγκινησιακό ύφος αλλά και γεμάτες αγωνία στιγμές .


Στο μετaξύ οι ευχές σας στο Facebook με την αναγγελία τις βραδινής αναχώρησης μας απλά δεν υπάρχουν .. Καταπληκτικά λόγια γεμάτα από αυθόρμητη και ειλικρινή αγάπη γεμάτα πάθος για να φθάσουμε στην κορυφή.


Τι καλύτερο για μας ... ήσασταν η δύναμη μας στην ψυχή και στο μυαλό μας. Και αυτή η δύναμη γίνονταν σε μας ψυχικό σθένος για να τα καταφέρουμε. Ξεκινάμε λοιπόν μέσα στα βαθιά και άγρια μεσάνυκτα, σταματάμε στο βωμό των προσευχών ρίχνουμε ρύζια στα κεφάλια μας, οι Σέρπα καίνε χόρτα προσεύχονται στον θεό (Βούδα) ακολουθούμε την ίδια διαδικασία δεν το κάνουμε τυπικά , αυτήν την φορά δεν το κάνουμε για τους Σέρπα μόνο ,νιώθουμε την ανάγκη για αυτό.


Αισθανόμαστε καταλαβαίνουμε τι έρχεται, τι θα αντιμετωπίσουμε στο βουνό, τι μας περιμένει, είμαστε άνθρωποι, άνθρωποι με αδυναμίες ,και όπως όλοι πιστεύουμε δεν πιστεύουμε είναι μια ψυχολογική ανάγκη σε στιγμές με δυσκολία και απομόνωση, είναι ένα καταφύγιο ψυχής να ακουμπήσεις την θεότητα και να θέλεις να είναι μαζί σου .


Όπως όλοι οι άνθρωποι στον κόσμο σε στιγμές ανασφάλειας ,αδυναμίας νιώθουν την ανάγκη μιας προστασίας από κάτι που μπορεί θεωρητικά να τους προστατεύσει. Πιστεύουμε αυτό που κάνουμε έστω και αν ταυτόχρονα μπορεί να απευθυνόμεθα και στους δυο θεούς. Είναι στιγμές που δεν θα ξεχάσω στην ζωή μου .

Η πορεία μέσα στο παγετώνα Κούμπου έχει αλλάξει, έτσι ακολουθούμε μια νέα πορεία μέσα σε αυτόν, αυτήν την διαδρομή βεβαίως που ξανά χάραξαν οι Υπεύθυνοι οι αποκαλούμενοι και Ice doctor.


Είναι μια πιο μακρύτερη διαδρομή κάνει κύκλο για να αποφύγει ετοιμόρροπα σερακς που απειλούν τις ζωές των ορειβατών ,τώρα υπάρχουν μεγαλύτερες σκάλες μέχρι και τέσσερις των δυο μέτρων, σύνολο 8 μέτρα που γεφυρώνουν τις Crevasees. Αυτό συμβαίνει γιατί η εποχή έχει προχωρήσει και τα κενά και τα χάσματα έχουν μεγαλώσει στις crevasses και τα seraks έτσι αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να φθάσουμε κατάκοποι στο Camp 2 στα 6.300m και μάλιστα αντί για 8-10 ώρες σε 11.5 ώρες.


Είναι η πρώτη φορά που O Mike όντως τόσο κουρασμένος αλλά συνυπολογίζοντας και τι θα ακολουθήσει φαίνεται να απογοητεύεται ανησυχεί τόσο πολύ που μιλώντας Με την Vicky (γυναίκα του) στο δορυφορικό της λέει ότι μάλλον δεν θα τα καταφέρει, μάλλον ως εδώ ήταν.


Του εξηγώ ότι αύριο το πρωί θα έχεις αλλάξει γνώμη κατά 50 % και μεθαύριο το πρωί που θα ξεκινήσουμε για το camp 3 θα έχεις αλλάξει γνώμη κατά 100%, συνέπεια τις ξεκούρασης που θα ακολουθήσει .


Αλλά και η ψυχολογία σου θα επανέλθει στον στόχο μας στο όνειρο μας!! Είναι απολύτως φυσιολογικό αυτό που νιώθεις υπομονή και όλα θα πάνε καλά !! Μαζί θα τα καταφέρουμε μαζί θα ανέβουμε στην κορυφή. Την ίδια κούραση έχω και εγώ .

Ξεκούραση και φαγητό στις άβολες σκηνές μας και η νύκτα μεγάλη και όπως πάντα πολύ κρύα - 9c.

 

Base Camp Everest - 5.350mBase Camp Everest - 5.350m


19 Μαΐου - Ημέρα 47η


Το πρωινό ξύπνημα στο Camp II είναι σχεδόν πάντα μετά την ανατολή του ηλίου, όπως και σε κάθε κατασκήνωση αν την βλέπει ο ήλιος και αν βεβαίως έχει ήλιο - γιατί συνήθως έχει συννεφιά ή χιονίζει - αυτό συμβαίνει γιατί ο ήλιος διαχέεται από το κίτρινο χρώμα της σκηνής μας και γεμίζει με φως το εσωτερικό της συνεπώς ακόμα και αν θέλεις να κοιμηθείς περισσότερο δεν μπορείς, εκτός αν καλύψεις τα μάτια σου με κάτι, αλλά εκεί πάνω τέτοια ώρα τέτοια λόγια. 


Σήμερα είναι η πολυπόθητη ημέρα ξεκούρασης στο Camp II και καθώς οι σκηνές μας είναι τοποθετημένες στο ψηλότερο σημείο της κατασκήνωσης 6.450m ακούμε από λίγο χαμηλότερα κάποιος να φωνάζει τα ονόματά μας.


Είναι η όμορφη Κική, η συμπατριώτισσά μας που προσπαθεί και αυτή την ανάβαση στο Everest και μάλιστα ως πρώτη Ελληνίδα. 


Μάλιστα γνωρίζουμε από την ανακοίνωση στη σελίδα της στο Facebook ότι έχει φύγει μια ημέρα νωρίτερα από εμάς, στις 17 Μαΐου και μου προκαλεί εντύπωση γιατί τώρα, σήμερα δηλαδή δεν είναι στο δρόμο για το Camp ΙΙΙ άλλα βρίσκεται εδώ.


Μας καλεί στην παρέα της, είναι μόλις πενήντα μέτρα χαμηλότερα από τις σκηνές μας. Τι πιο ευχάριστο να συναντάς μια Ελληνίδα στα 6.450m. Αρχίζουμε κουβέντα, μας ενημερώνει ότι θα παραμείνει στο Camp II -σύμφωνα πάντα με τις οδηγίες του Ινδού οδηγού της Satyabrata Dam- δυο νύκτες ακόμα, σύνολο τέσσερις για εκείνη, αντί δυο υμών.


Την ρώτησα για ποιο λόγο, μου απάντησε, ότι ο Satya αποφασίζει, έτσι θα βρεθούμε μπροστά της μια μέρα στον κοινό δρόμο μας για την κορυφή.


Η ενδιαφέρουσα συζήτησή μας συνεχίζεται και περιστρέφεται γύρω από τους λόγους που και οι τρεις βρισκόμαστε εδώ.


Δε γνώριζα προσωπικά την Κική, την είχα δει μόνο μια φορά στην παρουσίαση της αποστολής μας τότε στα γραφεία της Coco Mat στην Κηφισιά. Εξαιρετική κοπέλα με περιεχόμενο και με όμορφα ενδιαφέροντα για τη ζωή, ορειβασία κλπ .


Την προσκαλούμε για φαγητό, άλλα το μενού μας ήταν φτωχικό και την απογοητεύσαμε δυστυχώς.


Κάνουμε κουβέντα ότι αφού ανεβούμε στην κορυφή, αυτή θα είναι η πρώτη Ελληνίδα, εγώ θα είμαι ο μεγαλύτερος σε ηλικία Έλληνας και ο Mike...θα είναι ο ομορφότερος από αυτούς που έχουν ανέβει… Χαχαχα


Προσπάθησε μάλιστα να μιλήσει στην Ελλάδα από το δορυφορικό μας τηλέφωνο, αλλά αυτός ο άτιμος ο δορυφόρος πότε πιάνει πότε δεν πιάνει και ας είσαι στο ίδιο σημείο.


Στο μετaξύ αρχίζουν να φθάνουν κάποιοι από την ομάδα μας, που ξεκίνησαν στις 19 από το Base Camp, σήμερα δηλαδή.


Είναι κατάκοποι, πραγματικά εξουθενωμένοι, στα πρόσωπά τους έβλεπες όλη αυτή την σκληρότητα που αποτυπώθηκε από την προσπάθειά τους να φθάσουν εδώ. Ο Reed, ο Αμερικανός, είναι σε καλύτερη κατάσταση από τους άλλους, για αυτό του προτείνω: έλα μαζί μας αύριο, εμείς έχουμε την 22 Μαΐου ήμερα κορυφής, είσαι δυνατός, είσαι μόνο 31 ετών, μπορείς. Εσύ δε χρειάζεσαι μια ημέρα ξεκούραση εδώ, έλα μαζί μας.

Θα το σκεφτώ, μου λέει, θα το σκεφτώ.


Δεν μας ακολούθησε όμως και παρέμεινε και αυτός, όπως και οι άλλοι στο Camp ΙΙ.

 

Khumbu Icefall - 5.700mKhumbu Icefall - 5.700m


20 Μαΐου - Ημέρα 48η


Ξεκινάμε για το Camp III. Από εδώ είμαστε αναγκασμένοι να φορέσουμε τις πουπουλένιες στολές μας, για να μην τις μεταφέρουμε στο σακίδιο μας ( βάρος και όγκος). Θα μπορούσαμε να τις δώσουμε να τις μεταφέρουν οι Σέρπα, αλλά δεν ήταν σωστό να τους επιβαρύνουμε με πρόσθετο βάρος.


Αποχαιρετούμε τα 6 μέλη της αποστολής μας που έφθασαν χθες και σήμερα ξεκουράζονται στο Camp ΙΙ, καθώς και τους Σέρπαs αυτών.


Ένας από αυτoύς που δεν ξέρει καλά αγγλικά, με αγκαλιάζει και μου λέει lucky lucky, Buda with you. Έβλεπα στα μάτια του με τι αγωνία μου το έλεγε και με πόση πίστη μου το ευχόταν.


Έχω μεγάλη χαρά που φεύγουμε, που πάμε ψηλότερα, που πάμε προς το όνειρό μας, όμως ταυτόχρονα αναρωτιέμαι αλλά και συνειδητοποιώ… όλος αυτός ο συγκινητικός αποχαιρετισμός, οι αγκαλιές, τα φιλιά, οι ευχές των Σέρπαs για να έχουμε καλή τύχη, να είναι ο θεός μαζί μας !!!! Πού στα αλήθεια πηγαίνουμε ;;


Στο μεταξύ, ο Mike έχει επανέλθει, είναι δυνατός και έτοιμος για αναχώρηση.


Ξεκινάμε φορώντας όπως σας είπα τις πουπουλένιες στολές μας, αλλά έχοντας καθυστερήσει να φύγουμε, η ζέστη μας βαράει για τα καλά μέσα στην κοιλάδα της σιωπής. Βγάζουμε τα μανίκια από το κοστούμια και τα δένουμε στη μέση μας, έτσι μένουμε επάνω μόνο με το θερμοεσώρουχο για να ανακουφιστούμε λίγο από την αφόρητη ζέστη. Φτάνουμε στην ριμε και εκεί που περιμένουμε να περάσουμε τη σκάλα που μας οδηγεί στο Lhotse Face, ξαφνικά από πάνω μας μια πέτρα σε μέγεθος κινητού τηλεφώνου, πέφτει στο κεφάλι του Σέρπα Ki Dorjee, που δεν φορά κράνος, όμως ευτυχώς εξοστρακίζεται και ο Dorjee δεν τραυματίζεται καθόλου. Στάθηκε πολύ τυχερός. Τώρα ανεβαίνουμε το παγωμένο Face. H κλίση είναι 40-45 μοίρες. Υπάρχει ασφαλώς σταθερό σχοινί και με τη βοήθεια του αναβατήρα (Zoumar) μετά από δυο ώρες φθάνουμε στο camp ΙΙΙ στα 7.100m. 


Εδώ το να βγεις από τη σκηνή σου απαιτεί πολύ προσοχή, γιατί η κλίση δεν αστειεύεται και αν φύγεις από εδώ θα φθάσεις εκεί που κατέληξε η πέτρα που χτύπησε τον Dorjee. Για αυτό το λόγο υπάρχει σταθερό σχοινί και ανάμεσα στις σκηνές μας, που είναι άδειες, αφού μόνο εμείς και οι τρεις Σέρπα είμαστε εδώ. Έτσι έχουμε ξεχωριστές σκηνές εγώ και ο Mike. Είναι πια απόγευμα και ξεκουραζόμαστε μέσα στις σκηνές μας όταν ξαφνικά ακούω το θόρυβο ενός ελικοπτέρου. Ανοίγω τη σκηνή χωρίς να βγω έξω και βλέπω να πετά σε τόσο μεγάλο ύψος ένα ελικόπτερο με ένα σχοινί αφημένο από την άτρακτό του να κρέμεται, να αιωρείται. Ίσως θέλει να μαζέψει κάποιον…ήρθε τρεις φορές…θέλει να διασώσει κάποιον προφανώς;; αν και σε τόσο μεγάλο υψόμετρο είναι αδύνατον από όσο γνωρίζω. 

 

Khumbu Icefall - 5.800mKhumbu Icefall - 5.800m

 

Αυτή η εικόνα, αυτή η ζωντανή εικόνα μπροστά στα μάτια μου άλλα και φυσικά ο ήχος του ελικοπτέρου μου φέρνει αυτόματα μνήμες και καθώς είμαι μόνος μου στη σκηνή θυμάμαι την σχετικά πρόσφατη περιπέτειά μου στο Schwarzhorn (3.105m) στις Άλπεις της Ελβετίας, όταν σε μια ορθοπλαγιά το απόγευμα της 4 Σεπτεμβρίου του 2015 σκαρφαλώναμε -σχεδόν τελειώναμε- τη διαδρομή με τον Χρήστο Νικηφόρο και εντελώς ξαφνικά ξέσπασε μια χιονοθύελλα που μας ανάγκασε να παραμείνουμε πάνω στο βράχο, χωρίς να μπορούμε να κινηθούμε ούτε εκατοστό. Το σκοτάδι ήρθε πολύ γρήγορα και αφού είδαμε ότι άλλη λύση δεν είχαμε, αναγκαστήκαμε να καλέσουμε τη διάσωση, τη γνωστή Regach (ελικόπτερα) η οποία μας είπε ότι με αυτές τις συνθήκες δεν μπορεί να πετάξει και αν φτιάξει ο καιρός θα μας διασώσουν. Ήμαστε ελαφριά ντυμένοι και καθώς βρισκόμασταν ο καθένας μας όρθιος και σε ένα πατάρι όχι μεγαλύτερο από 15x20 εκατοστά και κάτω εκατοντάδες κάθετα μέτρα, προσπαθούσαμε να μιλάμε μεταξύ μας για να μην αποκοιμηθούμε. Αργότερα μας τηλεφώνησαν και μας ενημέρωσαν ότι αφού απείχαμε μόνο 100-120 μέτρα από την κορυφή θα έστελναν επίγειες δυνάμεις που θα έρχονταν από την κορυφή να κατέβουν προς τα κάτω και να μας διασώσουν. Εντύπωση βέβαια μου έκανε αυτό, πώς θα το έκαναν, αλλά στην κατάσταση που ήμασταν ελπίζαμε ότι θα τα κατάφερναν οι διασώστες.


Έτσι υπολογίσαμε πόσο χρόνο θα χρειάζονταν κάποιοι super expert Ελβετοί για να έρθουν από την πεζοπορική, την άλλη πλευρά του βουνού, στην κατάληξη της ορθοπλαγιάς μας, στην κορυφή δηλαδή και αυτή η ώρα θα ήταν 3 το πρωί.


Η ώρα ήταν 9 το βράδυ, η θερμοκρασία ήταν μόνο -2C βαθμοί, αλλά ο εξοπλισμός μας ήταν ελαφρύς. Οι ώρες δεν περνούσαν, τα λεπτά δεν κυλούσαν και όταν πράγματι είδαμε φώτα στις 3.15 το πρωί από την κορυφή να ρίχνουν δέσμες προς τα κάτω, προς εμάς μέσα στη συνεχιζόμενη χιονοθύελλα, η λύτρωση ήρθε, η ψυχή μας ανακουφίστηκε.


Και ενώ περιμέναμε να δούμε τα φώτα από τους φακούς τους να μας πλησιάζουν, το τηλέφωνο του Χρήστου χτύπησε και μας είπαν το εξής: Δεν μπορούμε να κατέβουμε, αν μπορούσαμε να κατέβουμε με αυτές τις συνθήκες θα μπορούσατε να ανέβετε και εσείς στην κορυφή. Θα πρέπει να περιμένετε να σταματήσει η χιονοθύελλα, να ανοίξει ο καιρός και τότε θα σας μαζέψει ελικόπτερο της Rega.


Ένιωσα ότι κινδυνεύουμε πια στα αλήθεια, το ύψος του χιονιού είχε περάσει τα 30 εκατοστά, αν και γνωρίζω πόσο καλή και άμεση είναι η διάσωση στην Ελβετία και πόση ασφάλεια μπορείς να νιώθεις όταν ορειβατείς εκεί.


Τώρα ένιωσα εγκαταλελειμμένος και μόνος. Σκέφτηκα ότι ναι, μπορεί να πεθάνουμε από το κρύο και μάλιστα χωρίς να το καταλάβουμε.


Γι’ αυτό το λόγο μίλησα στο κινητό με την οικογένειά μου και καλού κακού τακτοποίησα κάποιες εκκρεμότητες από τη ζωή μου. 


Δεν ήξερα αν θα άντεχα και εγώ και ο Χρήστος (είναι νεότερός μου 18 χρόνια), δεν ξέραμε αν η νύστα που μας γυρόφερνε θα μας οδηγούσε στον ύπνο και αργότερα στο θάνατο. Προσπαθούσαμε με κάθε τρόπο να παραμείνουμε ξύπνιοι, φωνάζαμε καθώς είχαμε απόσταση 8-10 μέτρων ο ένας από τον άλλο. Τρίβαμε τα χέρια μας ανάμεσα στα πόδια μας. Η μπαταρία στο κινητό μου τελείωνε και ο γιος μου ο Γιάννης προσπαθούσε με θερμά μηνύματα ζωής να με κρατήσει ζωντανό.


Ακόμα θυμάμαι ένα από τα μηνύματά του:

 
-Πατέρα μου τώρα είναι η στιγμή που δείχνεις σε όλους μας και στο εαυτό σου από τι είσαι φτιαγμένος !!! Το κρύο, ο αέρας, ο φόβος, όλα αυτά είναι λογικά να τα νιώθει ένας απλός άνθρωπος, ένας συνηθισμένος άνθρωπος, αλλά όχι για τον Αντώνη, όχι για τον πατέρα μου, τίποτα δεν τον φοβίζει, τίποτα δεν τον φόβιζε ποτέ. Γιατί τώρα λοιπόν ;;; Άκουσέ με προσεκτικά, θα κάνεις υπομονή, θα κρυώσεις, θα κουραστείς, αλλά δεν γίνεται αλλιώς, είσαι ο πιο δυνατός πατέρας του κόσμου, είσαι το πρότυπό μου και σ’ αγαπάω πολύ. Δεν τα παρατάς, πιστεύουμε σε εσένα όλοι μας!! 


Αντίστοιχα μηνύματα υποστήριξης έπαιρνε και ο Χρήστος από την Almut. (γυναίκα του).

Μια ώρα πριν το ξημέρωμα, ανάσαινα πολύ γρήγορα και κρύωνα τόσο πολύ που πίστεψα ότι μάλλον τώρα αυτό που νιώθω είναι το σήμα, που θα διακόψει το νήμα της ζωή μου. Παρέμενα ψύχραιμος και διαπίστωνα καθώς περνούσαν οι ώρες, πόσο μεγάλα, πόσο ανεξάντλητα είναι τα όρια του ανθρώπου μπροστά στη θέληση να ζήσει, να κρατηθεί στη ζωή!!


Και εδώ πάλι ο Κώστας Γαβριήλ, προβλέπει και ασφαλώς επιβεβαιώνεται.


Μήνυμα στο κινητό: Αντώνη στις 9 το πρωί ο καιρός θα ανοίξει, η Rega θα έρθει, κρατηθείτε και θα ζήσετε ...


Όντως άνοιξε ο καιρός λίγο μετά τις 9 το πρωί και κάτω από την κοιλάδα ακούστηκε ο λυτρωτικός ήχος του ελικοπτέρου. -Όπως αυτός που ακούω τώρα -Πλησίασε ένα ελικόπτερο της Rega το οποίο όταν έφθασε κοντά στην ορθοπλαγιά έφυγε. Στενοχώρια πάλι, απογοήτευση πάλι, όμως αυτή τη φορά υπάρχει ελπίδα, υπάρχει ζωή. Σε 15 λεπτά έρχεται ένα ακόμα ελικόπτερο αυτή τη φορά της Airzermatt, ένα μικρό, κόκκινου χρώματος. Από αυτό κρέμεται ένας διασώστης και πλησιάζει προς εμένα. Αφαιρώ τις ασφάλειες, καρύδια, καρφί που είμαι ασφαλισμένος από το βράχο και περιμένω. Με φθάνει, περνάω το καραμπινερ στον σχετικό κρίκο που είναι και εκείνος δεμένος, μας σηκώνει, αιωρούμεθα μαζί με τον διασώστη στον αέρα, αφού πετάει μακριά μας αφήνει σε ασφαλές έδαφος, ακολουθεί την ίδια διαδικασία με το Χρήστο, μετά μας επιβιβάζει στο ελικόπτερο και πάλι και μας προσεδαφίζει στην ταράτσα του πλησιέστερου νοσοκομείου, στο bric vallis, κατευθείαν σε φορείο, ζεστές κουβέρτες, εξετάσεις… 


Αποτέλεσμα υποθερμία, 35,8 βαθμοί, συμπτώματα κρυοπαγημάτων ...


Την γλυτώσαμε παιδιά, αυτό ήταν, όλα καλά!!


Το ελικόπτερο από πάνω μας φεύγει και μαζί με αυτό η σκέψη μου επιστρέφει εδώ, στο Camp III Everest, γιατί τώρα είμαστε εδώ.

Φωνάζω στη διπλανή σκηνή: Mike όλα καλά; ... Τελειότητα, μου απαντά.

Είναι ώρα για ύπνο, γιατί το πρωί έχουμε εγερτήριο στις 3. Αύριο έρχεται μεγάλη μέρα

 

Camp I - 5.950mCamp I - 5.950m


21 Μαΐου - 49η ημέρα


Το ξυπνητήρι στο ρολόι χειρός μου χτυπάει στις 2.30 το πρωί. Όπως κάθε πρωινό, μέσα στη σκηνή, ο υπνόσακος μας είναι καλυμμένος με μια ψιλή φλούδα πάγου. Ο λόγος είναι ότι η εκπνοή μας παγώνει λόγω της χαμηλής θερμοκρασίας


(-15 είχε στο Camp III στα 7.150m) και αφού δε μπορεί να περάσει το εσωτερικό ύφασμα της σκηνής προς τα έξω -που παγώνει και αυτό- επιστρέφει και γεμίζει τον υπνόσακο με αυτή την φλούδα πάγου.


Ετοιμάζομαι και βγαίνω από τη σκηνή μου.


Ο Mike είναι έξω από τη σκηνή, έτοιμος, ντυμένος και με περιμένει. Με εντυπωσιάζει για ακόμα μια φορά, πόσο σκληροτράχηλος και πειθαρχημένος είναι. Όπως ήταν από την πρώτη μέρα που ξεκινήσαμε την προετοιμασία στην Ελλάδα και στις Άλπεις. Είναι εντυπωσιακό, ένας άνθρωπος που ξεκίνησε την ορειβασία μόλις 4 μήνες πριν, να συμμετέχει και να αντέχει σε μια τόσο άγνωστη και σκληρή διαδικασία, σε μια πραγματική δοκιμασία, όπου για να παραμείνεις εδώ, μέσα σου πραγματοποιείται μια μάχη!


Μια μάχη με αντιπάλους την επιθυμία να φτάσεις στην κορυφή και τη λογική που λέει να επιστρέψεις πίσω στην ασφάλεια, στη σιγουριά της κανονικής ζωής, στην οικογένειά σου. Αυτή η μάχη δεν είναι πια καθημερινή. Από εδώ και πάνω, τη δίνεις κάθε ώρα, κάθε λεπτό.
Είναι η μάχη με την ίδια σου την ύπαρξη!!!


Για μένα ο Mike γράφει μια εκπληκτική ιστορία επιμονής, θάρρους, δύναμης, αποφασιστικότητας και ακατάβλητου πνεύματος, που ελάχιστοι άνθρωποι μπορούν να καταφέρουν. Πραγματικά δε σταματώ να τον θαυμάζω!!


Τώρα η διαδρομή μας συνεχίζεται εμπρός και προς τα πάνω, σε μια ευθεία γραμμή.Το Camp III βρίσκεται στο 1/3 της συνολικής διαδρομής του Lhotse Face και από εδώ και πάνω η κλίση σε κάποια κομμάτια της διαδρομής φθάνει και τις 50-55 μοίρες. Μάλιστα αυτά τα κομμάτια είναι σε γυμνό πάγο, που κάνει την ανάβασή μας πιο δύσκολη, πιο σκληρή. Τα crampon μας (σχάρες με μεταλλικά καρφιά που τοποθετούνται κάτω από τις μπότες) ίσα που τσιμπάνε τον πάγο. Αυτό το μικρό όμως τσίμπημα, 3-4 χιλιοστών, είναι αρκετό για να μας δώσει την πρόσφυση ώστε να σκαρφαλώσουμε με ασφάλεια πάνω στο παγωμένο και αφιλόξενο αυτό τερέν. Και ασφαλώς για να μην γλιστράμε. Ανεβαίνουμε σιγά σιγά, κάνουμε από 7 έως 10 βήματα και σταματάμε. Αναπνέουμε με μεγαλύτερη δυσκολία, με μεγαλύτερη προσπάθεια.


Μου φαίνεται ατελείωτο αυτό το κομμάτι. Μπροστά βλέπω να τελειώνει η απόσταση της αυλακιάς στον πάγο που ακολουθούμε, να πλησιάζουμε στο σημείο που θα στρίψουμε αριστερά. Τα καταφέρνουμε. Στρίβουμε. Η κλίση μειώνεται λίγο. Αλλά γρήγορα φτάνουμε στο Yellow Band, ένα βράχινο, όρθιο, κιτρινωπό ζωνάρι, ύψους 30-40m περίπου.


Τώρα, εδώ, κάποιοι ορειβάτες κατεβαίνουν και δημιουργείτε συνωστισμός αφού υπάρχει ένα σχοινί και οι συναντήσεις με αυτούς που κατεβαίνουν μας υποχρεώνουν να ξεκλιπάρουμε την ασφάλειά μας από το σταθερό σχοινί για να περάσουν αυτοί που κατεβαίνουν και να κλιπάρουμε και πάλι στο σχοινί.


Και πάλι η διαδρομή μας συνεχίζεται ευθεία και προς τα επάνω - έχει κουραστεί ο σβέρκος μου να κοιτάω επάνω, όλο επάνω -και ακόμα ψηλότερα…


Κάθε τόσο φωνάζω στο Mike, που κάποιες φορές με ακολουθεί κάποιες βρίσκεται μπροστά μου:

 

Mike είσαι ένας Ήρωας!!
Mike είσαι απίστευτος !!


Του το λέω γιατί το νοιώθω και γιατί ασφαλώς είναι !!!

Τώρα μια ακόμα δοκιμασία ακολουθεί. Εκεί στα 7.800μ πλέον βρίσκεται ο τοίχος του Αντερείσματος της Γενεύης. Απίστευτη κόπωση, απίστευτη προσπάθεια. Στ’ αλήθεια φτάσαμε μέχρι εδώ μετρώντας τα βήματά μας και ταυτόχρονα μετρώντας και τις αναπνοές μας. Κοιτάζω κάτω. Η τεράστια αυτή πλαγιά του Lhotse Face…πόσο μακριά φαίνεται το Camp 3 και ακόμα μακρύτερα το Camp 2…οι σκηνές μοιάζουν σαν λεκέδες από κίτρινο χρώμα πάνω στον παγετώνα. Βγάζω την κάμερα και αποθανατίζω τη στιγμή.


Η βιντεοσκόπηση είναι ένα ακόμα μεγάλο ζήτημα που χρειάζεται επιπλέον κουράγιο για να τα καταφέρεις να τραβάς πλάνα όταν είσαι τόσο κουρασμένος. Τις περισσότερες φορές δεν το κάνεις, δεν έχεις το κουράγιο. Είναι δύσκολο να βγάλεις το εξωτερικό γάντι, να ανοίξεις το φερμουάρ, να βγάλεις την κάμερα… Όμως θέλεις να αποτυπώσεις κάπου αυτό που βλέπεις. Σκέφτεσαι αυτή την εικόνα: είναι κρίμα να μην την δουν και άλλοι!!

 

Camp II - 6.450mCamp II - 6.450m

 

Βγαίνουμε από το Αντέρεισμα της Γενεύης και πλέον ένας διάδρομος μας οδηγεί στο Camp 4 και στα 8.000m.


Περπατάμε πολύ πολύ σιγά. Σταματάμε κάθε 10 μέτρα. Είμαστε μόνο εγώ και o Mike. Οι Σέρπα προχώρησαν να στήσουν τις σκηνές μας, μια για μας και μια για αυτούς.


Φθάνουμε στο Camp ΙV στα 7.920m.


Mαύρες πέτρες παντού. Φιάλες οξυγόνου διάσπαρτες. Το τοπίο σεληνιακό και καθώς μοιάζουμε σαν αστροναύτες με τις πουπουλένιες στολές και τις μάσκες οξυγόνου, οι κινήσεις μας λόγω της έλλειψης οξυγόνου είναι τόσο αργές που νοιώθουμε και σαν αστροναύτες.


Είναι η πρώτη φορά που νοιώθω τόσο διαλυμένος, που δεν μπορώ να σκύψω να βγάλω τα crampon μου και ασφαλώς αυτό που νιώθω αυτή τη στιγμή καταγράφεται στη μνήμη μου, ως σήμα, ως ειδοποίηση για το τι μπορεί να μας συμβεί ψηλότερα.


Οι Σέρπα που φορούν πλέον και αυτοί τις μάσκες οξυγόνου μοιάζουν να νιώθουν λίγο καλύτερα από εμάς και τούτο διότι οι περισσότεροι Σέρπα από τους 3.000 έως 4.000 του Khumbu ζουν σε μεγάλα υψόμετρα όπως και οι πρόγονοί τους εδώ και αιώνες. Ξεκινούν έτσι μια μακρόχρονη προσαρμογή στην υποξία των μεγάλων υψομέτρων. Για παράδειγμα ένας Σέρπα που γεννήθηκε και μεγάλωσε στα 4.000m, έχει προσαρμοστεί σε μερική πίεση οξυγόνου 37% χαμηλότερη από αυτήν στην επιφάνεια της θάλασσας. Έτσι, οι κορυφή του Έβερεστ όπου η μερική πίεση του οξυγόνου είναι 67% χαμηλότερη από αυτήν της επιφάνειας της θάλασσας αντιπροσωπεύει μια μικρότερη και λιγότερο έντονη αλλαγή στην καθημερινή ζωή ενός Σέρπα απ’ ότι ενός κατοίκου χαμηλών υψομέτρων όπως είναι σχεδόν όλοι οι ορειβάτες που βρισκόμαστε τώρα εδώ.


Μπαίνουμε στις σκηνές μας. Το λεπτό στρωματάκι που έχουμε στρώσει στο πάτωμα της σκηνής μας δε μπορεί να απορροφήσει τις μεγάλες πέτρες που τρυπάνε τα σώματά μας, όμως αυτό είναι το λιγότερο που σκέφτομαι τώρα.


Τώρα είναι η ώρα κρίσιμων σκέψεων, κρίσιμων αποφάσεων.


Τί κάνουμε; Πώς συνεχίζουμε; Παραμένουμε εδώ στο Camp IV στα 7.920μ για ακόμα 24 ώρες και ξεκινάμε αύριο το απόγευμα στις 18.00; Λόγω της εξάντλησης που νιώθουμε, θα μπορούσαμε να ξεκουραστούμε λίγο, όσο μπορείς να ξεκουραστείς σε τέτοιο υψόμετρο.

Ή ξεκινάμε τώρα, άμεσα, στις 18.00 -η ώρα είναι ήδη 17.00- για την κορυφή, όπως ορίζει ο αρχικός μας σχεδιασμός;;


Και βέβαια, το πιο σημαντικό είναι ο καιρός.


Τηλέφωνο λοιπόν στον Κώστα Γαβριήλ, (επιτέλους το δορυφορικό μας δουλεύει).


-Κώστα πώς είναι ο καιρός;


Μας λέει, - αύριο 22 Μαΐου θα έχει 15 χλμ. αέρα και ηλιοφάνεια, μεθαύριο 23 Μαΐου θα έχει 55 χλμ. αέρα, σίγουρα είναι καλύτερα στις 22, δηλαδή σε λίγο! όμως αν είστε διαλυμένοι όπως λες, πώς θα ξεκινήσετε; είναι ζώνη θανάτου κινδυνεύετε!!!


Σκέφτομαι από όσα γνωρίζω πόσο μεγάλος είναι ο κίνδυνος να βρεθείς σε μια κατάσταση όπου η κούραση, η παραίτηση και η υποθερμία σε νικάνε κι από εκεί και πέρα η πορεία προς το θάνατο είναι γοργή και ανώδυνη. Σκέφτομαι επίσης πως ένιωσα λίγη ώρα πριν που δεν μπορούσα να ξεκουμπώσω τα crampon μου. Έπειτα δε γνωρίζω, δεν μπορώ να ξέρω πώς θα συμπεριφερθεί ο Mike. Θα αντέξει; Θα μπορέσει να συνεχίσει;

 

Νοτιοδυτική κόψη - 8.550mΝοτιοδυτική κόψη - 8.550m

 

Είναι απολύτως φυσιολογικό, όταν ένας ορειβάτης, που είναι κοντά στην κορυφή του Έβερεστ, και φτάσει σε κατάσταση απόλυτης εξάντλησης και πάθει ανοξαιμία και δεν μπορεί πια να μετακινηθεί μόνος του, να τον αφήνουν να πεθάνει. Γιατί απλούστατα είναι αδύνατο ένας ορειβάτης να κατηφορίσει σε ένα τόσο επικίνδυνο έδαφος κουβαλώντας ή σέρνοντας το σχεδόν άψυχο σώμα κάποιου άλλου ορειβάτη.


Από την άλλη, η 23η Μαΐου, μπορεί να μας προσφέρει κάποια ξεκούραση. Όμως τα 55χλμ αέρα δημιουργούν πολύ περισσότερη αίσθηση κρύου…


Εκείνο που με τρόμαζε περισσότερο, ήταν ο κίνδυνος να παγώσεις και να μείνεις αβοήθητος, όπως έχει συμβεί σε πολλούς ορειβάτες τα προηγούμενα χρόνια στο Everest ή στην καλύτερη περίπτωση, να χάσεις κάποια δάχτυλα ή τη μύτη σου από τα κρυοπαγήματα.


Το βουνό είναι γεμάτο πτώματα ορειβατών που απλώς κάθισαν κάτω και πέθαναν από κρυοπληξία...Το βουνό είναι γεμάτο πτώματα ορειβατών που απλώς κάθισαν κάτω και πέθαναν από κρυοπληξία.


Όλα αυτά γυρνούσαν στη σκέψη μου και ασφαλώς η απόφαση βάραινε όχι μόνο το μυαλό μου αλλά κυρίως την ψυχή μου, για την τεράστια ευθύνη που ένιωθα, αλλά και είχα για τον Mike, για την οικογένειά του και τους πολλούς ανθρώπους που τον αγαπούν. Είχα υποσχεθεί σε όλους ότι όλα θα πάνε καλά και θα γυρίσουμε ζωντανοί και νικητές.


Αυτή η υπόσχεσή μου, αποτελούσε δέσμευση για μένα.


Πως όμως θα γίνουν και τα δυο;;

 

Νοτιοδυτική κόψη - 8.600mΝοτιοδυτική κόψη - 8.600m

 

Και ενώ σκέφτομαι και παραμένω σιωπηλός, το τηλέφωνο χτυπάει. Είναι ο φίλος μας ο Γιάννης Ξοξάκος, που γνωρίζει από τον Κώστα ότι είμαστε στο Camp IV.


Μας λέει: διάβασα ότι είθισται αρκετές αποστολές να μένουν μια νύχτα στο Camp 4 και την επομένη, το απόγευμα να ξεκινούν για την κορυφή. Για να ξεκουραστούν και να αποφύγουν τις οδυνηρές συνέπειες της εξάντλησης.


Μάλιστα, λέω από μέσα μου, το απόλυτο πέρα-δώθε γύρω από το ερώτημα: 22 ή 23 Μαΐου;;;


Στο μεταξύ, ο Mike που παραμένει αισιόδοξος, ψύχραιμος και δείχνει δυνατός, εμμέσως πλην σαφώς, γέρνει προς τις 22 και θέλει να ξεκινήσουμε σήμερα. Με σεμνότητα και διακριτικότητα -δεν το είπε ποτέ ευθέως- προσπαθεί να με πείσει για αυτό. Όμως σίγουρα δε γνωρίζει ή μάλλον έχει ξεχάσει τους κινδύνους της ζώνης θανάτου και ότι η κούραση που έχουμε συγκεντρώσει από όλες τις προηγούμενες ημέρες, μπορεί να ξεσπάσει στα κορμιά μας και στο μυαλό μας άμεσα και χωρίς προειδοποίηση με τις παραπάνω συνέπειες που ανέφερα.


Τώρα ο ήχος του φερμουάρ της πόρτας της σκηνής μας ακούγεται.


Είναι ο Pemba, μας ρωτά: τι κάνουμε;;


Του απαντάμε: έλα στις 18.30 να σου πούμε την απόφασή μας. Mike, του λέω, κοιμήσου, έχουμε μια ώρα, θα δούμε τι θα κάνουμε. Προσπάθησε να κοιμηθείς και επαναλαμβάνω, θα δούμε τι θα κάνουμε!!!


Ασφαλώς μιλάω στο τηλέφωνο και με την οικογένειά μου που βρίσκονται μαζεμένοι όλοι μαζί στη Θεσσαλονίκη και θα ξενυχτήσουν μαζί μας, στην προσπάθειά μας για την κορυφή. Τους εξηγώ τα δεδομένα και η απάντησή τους βέβαια είναι:


Εσύ ξέρεις μπαμπά μου, εσύ ξέρεις Αντώνη μου, εμείς είμαστε εδώ και θα παραμείνουμε όλοι μαζί, όλη νύχτα μαζί σας, δίπλα σας όποτε και να ξεκινήσετε!! Αλλά εσύ θα αποφασίσεις...


Ένιωθα ελάχιστα καλύτερα και σκεφτόμουν τα υπέρ και τα κατά μεταξύ της 22 ή 23 Μαΐου. Ταυτόχρονα σκεφτόμουν: η αδυναμία μας μπροστά στην παντοδυναμία του Everest, δεν πρέπει να αγνοηθεί.


Μιλήσαμε και με τον Dr Nima, στο Base Camp μέσω ασυρμάτου. Τί να του πεις, τί να σου πει; Μην ξεχνάμε ότι είμαστε τώρα εδώ γιατί διαφωνήσαμε μαζί του, είμαστε τώρα εδώ από τη δική μας απόφαση!!


Μας λέει: και η 22 και η 23 είναι καλές ημέρες, μόνο που στις 23 έχει λίγο παραπάνω αέρα. Ότι θέλετε εσείς. Ίσως είναι καλύτερα στις 22, αλλά και η κούραση που έχετε είναι ένας σημαντικός παράγοντας!!


Μάλιστα, λέω, μας φώτισες και εσύ!!!


Σκέφτηκα πάρα πολλά πράγματα εκείνες τις στιγμές, που θα σας κουράσω αν τα αποτυπώσω εδώ.


Ίσως κάπου αλλού θα μπορούσαν να αποτυπωθούν καλύτερα.


Σκέφτηκα πολύ και κατέληξα στο μικρότερο ρίσκο.


Νομίζω ότι πέρασαν 5 λεπτά και όχι 1 ώρα, όταν το φερμουάρ ξανάνοιξε και ο Pemba ξαναρώτησε: Τί κάνουμε, φεύγουμε ή μένουμε;


Και η απάντησή μου ήταν άμεση:


Λοιπόν ξεκινάμε στις 9 το βράδυ ώστε να κοιμηθούμε λίγο και να ξεκινήσουμε πιο ξεκούραστοι. θα πάρουμε ρίσκο στην επιστροφή, οι καταιγίδες που ξεσπάνε μετά το μεσημέρι πιθανόν να μας βρουν κάτω από το μπαλκόνι, ίσως και χαμηλότερα προς το Camp ΙΙΙΙ Έτσι με δυο ώρες ύπνο, θα ξεκινήσουμε πιο δυνατοί, πιο φρέσκοι και αισιόδοξοι...

Έτσι και κάναμε.


Ξεκινήσαμε στις 10.15 το βράδυ, γιατί το να ντυθείς με όλον αυτόν τον εξοπλισμό, πάντα ο χρόνος που υπολογίζεις δεν φτάνει και χρειάζεσαι τελικά περισσότερο.


Προχωράμε μέσα στο αχνό φως των αστεριών, μπροστά ο Tshering, πίσω εγώ, ακολουθεί ο Mike και πιο πίσω ο Pemba και ο Dorjee.


Δύσκολο, πολύ δύσκολο. Πνίγομαι από έλλειψη οξυγόνου, ακόμα και με τη φιάλη συμπληρωματικού οξυγόνου.


Πράγματι είναι σαν να τρέχεις και να αναπνέεις από καλαμάκι. Μπαίνουμε στο σταθερό σχοινί. Η κλίση και πάλι 40 μοίρες. Ο Tshering, o Σέρπα που προηγείται, σέρνεται στα αλήθεια, αλλά και οι άλλοι πίσω μου κάνουν 8 ή 10 βήματα και διπλώνονται, σκύβουν, οι ανάσες τους μέσα από τη μάσκα τους ακούγονται μέχρι σε μένα που βρίσκομαι δυο μέτρα μπροστά τους. Ταυτόχρονα και αυτοί ακούνε το δικό μου ήχο, της προσπάθειας να αναπνεύσω.


Ο Σέρπα που προηγείται μου λέει: Antonio go please first. Περνάω μπροστά και όπως όταν οδηγείς στην αναρρίχηση μια σχοινιά, νιώθεις αυτοπεποίθηση και υπερβολική αίσθηση σιγουριάς και δύναμης, έτσι και εδώ, μεταμορφώνομαι και νιώθω τεράστιες δυνάμεις. Αριστερά μου τώρα βλέπω κάτι πόδια με μπότες να εξέχουν από μια γκρεμισμένη σκηνή που καλύπτει το υπόλοιπο σώμα … είναι κάποιος αφημένος χρόνια εκεί!!


Πιο πάνω και αφού περνάω ένα βράχινο κουλουάρ, στα δεξιά μου βλέπω κάποιον ξαπλωμένο και ο λίγος αέρας που φυσούσε να του κουνά το γιακά από το jacket του. Είναι χρόνια ακίνητος, χρόνια στην ίδια στάση, δίπλα του το πιολέ του σαν να περιμένει να σηκωθεί να το πιάσει να συνεχίσει την προσπάθειά του. Είναι ασφαλώς νεκρός, παγωμένος και αναλλοίωτος αλλά νομίζεις ότι κοιμάται.


Σοκ και δέος ίσως το λιγότερο!!


Συνεχίζουμε και τώρα, κάτι νέο: αισθάνομαι απόλυτη νύστα και θέλω να σταματήσω να κοιμηθώ, σκέφτομαι μάλιστα εκείνη τη στιγμή να τηλεφωνήσω στην Πόπη, να την ακούσω λίγο, κάτι να μου πει να νιώσω λίγο καλύτερα. Όμως δεν το κάνω. Το μυαλό μου γυρίζει στις ευχές από τους φίλους μας τις ευχές σας στο FΒ και προσπαθώ να αυτοντοπαριστώ. Ξέρω, θυμάμαι τα υπέροχα λόγια σας, τις καταπληκτικές ευχές, παίρνω δύναμη από αυτές.


Φθάνουμε στο μπαλκόνι, στα 8.400m, Ο Pemba με πλησιάζει και !!!! βλέπει ότι έχει τελειώσει το οξυγόνο μου -Πώς ανεβαίνεις τόση ώρα; με ρωτάει!


Τώρα καταλαβαίνω γιατί νύσταζα τόσο πολύ.


Χαράζει η ομορφότερη Ανατολή της ζωής μου από τα βάθη του ορίζοντα!!!


Βάζω νέα γεμάτη φιάλη, αφού υπάρχουν στο μπαλκόνι διαθέσιμες για μας. Φτάνουμε κάποιους που ανεβαίνουν, έχουν αργήσει πολύ.


Ανεβαίνουμε τώρα στη νοτιοανατολική κόψη μαζί τους, μπροστά μας διακρίνουμε τρεις διαδοχικούς, βράχινους λόφους και μετά και πάλι κόψη χιονιού που σε οδηγεί προς την κορυφή.
Το ηθικό μας στα ύψη, το φως έχει βγει για τα καλά και μαζί με το βουνό φωτίζει και τη διάθεσή μας.


Νομίζουμε ότι είμαστε κοντά στην κορυφή. Είναι αυτό που λέμε ότι το βουνό τρεις φορές σε γελάει, από μακριά, από κοντά και πάνω στο βράχο.


Στην πραγματικότητα, απέχουμε τουλάχιστον 5 έως 6 ώρες ακόμα.


Ο ήρωας που ακούει στο όνομα Mike δεν τον σταματά τίποτα. Κουρασμένος, αλλά αργά και σταθερά κινείται αγόγγυστα και με ακολουθεί πιστά. Πάντα πίσω μου, ταλαιπωρείται και διαπραγματεύεται αρκετά στα σταθερά σχοινιά στο πρώτο και δεύτερο βράχινο λόφο. Μάλιστα κάπου εκεί στο τέλος του δεύτερου ένιωσα μεγάλη ικανοποίηση, μεγάλη χαρά, βλέποντας να κάνει άριστες κινήσεις και να φθάνει σε ένα πατάρι που τον περίμενα και μου φώναξε: ασφάλισέ με!!!


Περνάμε και τον δεύτερο βράχινο λόφο και στην κορυφή του, καθόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλον και ξεκουραζόμαστε. Αγναντεύουμε κάτω το μπαλκόνι και πιο κάτω το Camp IV. O Mike μου λέει: εντάξει καλά είναι ως εδώ, κορυφή δεν είναι εδώ; Δεν φτάσαμε;; Ωωω, όχι του απαντώ, έχουμε μια ώρα ακόμα. Δηλαδή 3 ώρες, σκεφτόμουν από μέσα μου, αλλά πώς να του πω κάτι τέτοιο. Θα πάμε στην κορυφή Mike, εδώ δεν είναι κορυφή. Θα πάμε εκεί μαζί, όχι μόνος μου!!


Ξεκινάμε και πάλι. Ο Pemba βλέποντας τα σύννεφα να ανεβαίνουν σιγά σιγά όλο και ψηλότερα, με παρότρυνε να προχωρήσω μόνος μου και μου υποσχόταν πως θα ήταν δίπλα στον Mike συνέχεια. 


Μετά τον τρίτο βράχινο λόφο, η διαδρομή συνεχίζεται πάνω σε κόψη χιονιού. Πάνω σε αυτήν υπήρχαν βουναλάκια από χιόνι. Το καθένα ήταν τουλάχιστον 50-70 m που μου έκλειναν τον ορίζοντα καθώς ανέβαινα. Το καθένα τους μου φαινόταν πως ήταν η κορυφή.


Κάθε φορά που προσπερνούσα ένα, ανακάλυπτα ένα άλλο πίσω του. Είχα πάντα στο μυαλό μου τον Mike και σε κάθε ένα από αυτά τα βουναλάκια καθόμουν στην κορυφή του και περίμενα να δω τον Mike με τους Σέρπα, να τον δω να ξεπροβάλει από το προηγούμενο και μετά συνέχιζα. Εκεί σε ένα από αυτά, όπως καθόμουν τηλεφώνησα στην οικογένεια μου και τους είπα 150μ ακόμα θέλουμε για την κορυφή, τσέκαρα μάλιστα και την θερμοκρασία που ηταν -28 C.


Φτάνω στη Νότια Κορυφή και μπροστά και λίγο χαμηλότερα βλέπω τη δύσκολη βράχινη κόψη που καταλήγει στο Hillary Step.

 

Hillary Step - 8.790mHillary Step - 8.790m

 

Μετά απ’ αυτό, μόνο 20 -30 λεπτά σε χωρίζουν από την κορυφή του κόσμου. Δεν μπορώ να συγκρατηθώ, κλαίω από χαρά και ανυπομονησία. Είναι αλήθεια! είμαι πια τόσο κοντά! Θεέ μου! Είναι αλήθεια! Πόσα χρόνια περίμενα! Ήρθε η στιγμή! Ο Mike με φθάνει, βλέπει την κόψη και αυθόρμητα μου λέει: πώς θα περάσω όλο αυτό; Θα το περάσεις, του λέω, δεν είναι τίποτα, θα το περάσεις, όπως πέρασες τόσα για να φτάσεις εδώ. Πάμε μαζί τώρα, κάνε ότι κάνω, ακολούθησε ακριβώς πίσω μου, πάτα όπου πατάω και όλα θα πάνε καλά.


Πρόκειται για μια στενή κόψη, πότε βράχινη, πότε παγωμένη. Αριστερά σου βλέπεις κατευθείαν το Camp II, 2.500 km χάος και δεξιά σου την κινέζικη ανατολική ορθοπλαγιά του Έβερεστ και από εκεί χάος επίσης.


Ο Mike νικητής και σε αυτή την δοκιμασία.


Ο Pemba, βλέποντας τα σύννεφα όλο και να ανεβαίνουν και τον αέρα να ενισχύεται, μου φωνάζει: go go Antonio to the summit .


Περνώ πολύ γρήγορα το Hillary Step, που δε γνωρίζω πώς ήταν πρώτα, αλλά τώρα πρόκειται για έναν παγωμένο, όρθιο τοίχο 10 μέτρων χωρίς καθόλου βράχια.


Βγαίνω στην τελική ευθεία… δε θυμάμαι καθόλου αυτά τα 30 λεπτά. Δε νομίζω ότι ήταν τόσα πολλά. Νομίζω ότι όταν πέρασα το Hillary Step, άρχισα να βλέπω τα μαντήλια Αναλογίζομαι: είναι αλήθεια;; Θεέ μου είναι αλήθεια;;της κορυφής και καθώς αυτή η γλυκιά, τελευταία, μικρή πλαγιά με χωρίζει πια από την κορυφή, είναι αδύνατον να σταματήσω τα δάκρυα χαράς μου. Αναλογίζομαι: είναι αλήθεια;; Θεέ μου είναι αλήθεια;;

Απομένουν 10 -15 βήματα πριν την κορυφή. Σηκώνω ψηλά τα χέρια, σφίγγω τις γροθιές μου και πανηγυρίζω!!!! Θέλω να το φωνάξω παντού…βρίσκομαι στην κορυφή του κόσμου, στην κορυφή των ονείρων μου…δεν έχει ψηλότερα!!!! Από την άλλη μεριά βλέπω την απότομη κατηφόρα της βορεινής κόψης. Ναι είναι αλήθεια, βρίσκομαι στην κορυφή του Everest 8.848m….Θεέ μου σε ευχαριστώ!!! Τηλεφωνώ στην Πόπη και με κοφτή φωνή της λέω: Σήμερα 22 Μαΐου ώρα 10.27 ώρα Νεπάλ βρίσκομαι στην κορυφή του Everest!!!


Κορυφή Everest - 8.848mΚορυφή Everest - 8.848m

 

Στο μεταξύ δυο ορειβάτες ξεπροβάλλουν από τη βορεινή κόψη, με βλέπουν με το τηλέφωνο και ο ένας με παρακαλεί: μπορώ να το χρησιμοποιήσω; και εγώ ασφαλώς του λέω ναι. Μιλάει με κάποιον, όχι αγγλικά, δεν κατάλαβα τι γλώσσα μιλούσε κατάλαβα όμως το mama mama που έλεγε και την φωνή του που ήταν τρεμάμενη από κλάματα χαράς και συγκίνησης!!


Έρχεται ο ένας Σέρπα τον ρωτάω πού είναι ο Mike, μου απαντά: ο Mike stop, τρομάζω και γυρίζω πίσω προς τα κάτω για να δω τι συμβαίνει. Όμως ο Mike ξεπροβάλλει, έρχεται, εξαντλημένος αλλά έρχεται. Κατεβαίνω 10 μέτρα και μαζί με τον Σέρπα τον συνοδεύουμε μέχρι την κορυφή!!


Είμαστε πια στην κορυφή του κόσμου μαζί με τον Mike Ευμορφίδη όπως μαζί ξεκινήσαμε στις 15 Ιανουάριου του 2017 και όπως μαζί εδώ και 4.5 μήνες Τί πιο όμορφο από τους ανθρώπους που ονειρεύονται και τα όνειρά τους γίνονται πραγματικότητα!!!μοιραζόμαστε αυτό το όνειρο! Συνέχεια μαζί! Μαζί τα καταφέραμε, μαζί φτάσαμε ως εδώ, μαζί μας και οι Σέρπα ο Pemba, ο Tshering, ο Ki Dorjee!


Θρίαμβος, δικαίωση, ευτυχία, αυτοπεποίθηση, δύναμη, χαρά, επιτυχία, όσα λόγια και αν πω δε μπορούν να περιγράψουν αυτή την απέραντη πληρότητα που νιώθουμε εδώ πάνω.


Τί πιο όμορφο από τους ανθρώπους που ονειρεύονται και τα όνειρά τους γίνονται πραγματικότητα!!!


Για αυτό το λέω και το ξαναλέω, μην εγκαταλείπεις πότε τα όνειρά σου, κάποια στιγμή θα πραγματοποιηθούν.


Τώρα βγάζουμε τις σημαίες μας.


Πρώτα από όλες της πατρίδας μας, την Ελληνική σημαία μας. Μετά τη σημαία της COCO-MAT, του Δήμου Ξάνθης, του CTC του γυμναστηρίου μας και του Mike Bowman, του σχολείου που αγαπάμε Αυγουλέα-Λιναρδάτου, της ΕΟΟΑ ελληνικής ομοσπονδίας ορειβασίας και αναρρίχησης και του χορευτικού συλλόγου Μόλυβος…


Ελέγχω την κάμερα αν βγήκαν σωστά οι φωτογραφίες που τραβήξαμε.


Ο Pemba σχεδόν ουρλιάζει: πάμε, έρχεται καταιγίδα.


Πόσο θα ήθελα να μείνω στην κορυφή περισσότερο χρόνο, να πάρω περισσότερα βίντεο και φωτογραφίες.


Να απολαύσω περισσότερο αυτή τη στιγμή.


Όμως ξέρω πως η αποστολή μας δεν τελείωσε ακόμα.


Πρέπει και να επιστρέψουμε υγιείς και ζωντανοί.


Έχουμε πολύ δρόμο ακόμα.

 

Κορυφή Everest - 8.848mΚορυφή Everest - 8.848m

 

Γι’ αυτό ξεκινάμε αμέσως την κατάβαση η οποία μας πήρε 8 ώρες για να φτάσουμε και πάλι στο camp IV νωρίς το βράδυ και ενώ βρισκόμασταν μέσα στην σκηνή μας  ο αέρας έγινε πολύ δυνατός  και το επόμενο  πρωί στις 23 Μαΐου σχεδόν θυελλώδης, σχεδόν όλες οι σκηνές καταστράφηκαν,  Εκεί μέσα σε αυτό τον πανικό συναντήσαμε και την Κική Τσακαλδίμη η οποία μας αναγνώρισε από την ελληνική σημαία που είχε ο Mike στο σακίδιο του, μας  είπε ότι εγκαταλείπει την προσπάθεια της και γυρίζει στο camp II.  

 

Φύγαμε λοιπόν άρον άρον προκείμενου να κρυφτούμε κάτω από το Aντέρεισμα της Γενεύης όπου ο αέρας περιορίστηκε αρκετά, μάλιστα είδαμε και την  διάσωση να μεταφέρει δυο ορειβάτες που από τον τρόπο που ήταν τυλιγμένοι μάλλον ήταν νεκροί.

 

Στις 23 Μαΐου διανυκτερεύσαμε στο camp II ,και στις 24 Μαΐου βρισκόμασταν στο base camp .

 

Από εκεί ίσως να πραγματοποιήσαμε ρεκόρ επιστροφής στην πατρίδα μας αφού πετάξαμε στις 25 Μαΐου με ελικόπτερο για Κατμαντού και το ίδιο βράδυ ξεκίνησε η επιστροφή μας μέσω Αμπουνταμπι  Ρώμη και στις 26 Μαΐου το μεσημέρι ήμασταν  στην Αθήνα .

 

Στο Αεροδρόμιο τύχαμε ζεστής και θριαμβευτικής υποδοχής αφού μας περίμεναν κυριολεκτικά μέσα στην φυσούνα που συνδέει το αεροπλάνο με το αεροδρόμιο  και καθώς οι θέσεις μας  είχαν τους αριθμούς 1 και 2 με το που άνοιξε η πόρτα  βγήκαμε πρώτοι από το αεροσκάφος και δυο ελληνικές σημαίες με τύλιξαν μαζί με τις αγκαλιές και τα φιλιά των οικογενειών μας, ζήσαμε  ανεπανάληπτες στιγμές ευτυχίας και χαράς, το ίδιο φυσικά  συνέβη  και κατά την έξοδο μας από τις αφίξεις, ήταν όλοι οι φίλοι μας και τα αγαπημένα μας πρόσωπα  εκεί για  να μας υποδεχτούν .

 

Περισσότερα μπορείτε να δείτε στην σελίδα μας στο FB

Mount Everest The Greek Expedition 2017

 

Αντώνιος Συκάρης

Σχόλια   

 
+1 0 # Κωνσταντίνος Χατζηθωμάογλου 25-08-2017 14:34
Καταπληκτική αφήγηση ! Για την εμπειρία τι να πει κανείς...μοναδική.
Ευχαριστούμε που τη μοιραστήκατε.
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
+4 0 # Λεζπουρίδης Θεοχάρης 29-06-2017 16:30
Τι να λέμε τώρα και 'μεις....
Να είστε πάντα γεροί να μοιράζεστε μαζί μας τις ιστορίες σας!
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

FOLLOW US

Facebook Twitter YouTube RSS Flickr

FORUM

    • exoplismos (10 Δημοσιεύσεις)
    • Ναι υπαρχει. Ευχαριστω Κωνσταντινος 6973530967 Konstant.ef@gmail.com
    • konstantinos.ef
    • 19/11/2017 07:28
    • LA SPORTIVA BUSHIDO- SOLD (1 Δημοσιεύσεις)
    • Πωλούνται τα LA SPORTIVA BUSHIDO νούμερο 43,5 με χρήση 6 χλμ σε δασικό δρόμο. Τα παπούτσια είναι καινούργια και πωλούνται γιατί θέλω μισό νούμερο μεγαλύτερο. Τιμή πώλησης 65 ευρώ. Βρίσκονται Θεσσαλο
    • hypnox
    • 17/11/2017 16:25
    • Αναβαση στο Χιονοβούνι (Ν. Πάρνωνας) (1 Δημοσιεύσεις)
    • Ίσως δεν μπορεί εύκολα να φανταστεί κανείς, ότι τόσο κοντά στο πολύ όμορφο παραθαλάσσιο χωριό Κυπαρίσσι, πίσω και πάνω από τους όρθιους, κάθετους βράχους που το περιβάλλουν, υπάρχει ένα βουνό με μεγάλ
    • JohnLux
    • 16/11/2017 09:07
    • 'Ζωντάνεψε' ξανά το Γεφύρι της Πλάκας (1 Δημοσιεύσεις)
    • Την άνοιξη του 2018 αναμένεται να ξεκινήσει η τελική φάση αποκατάστασης του εμβληματικού γεφυριού της Πλάκας. Φορέας του έργου θα είναι το Υπουργείο Υποοδμών. Αυτό τουλάχιστον επισημαίνεται στην ανακο
    • stibens1967
    • 15/11/2017 09:24

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Ο Tim Freriks και η Ida Nilsson νικητές στο T…

Ο Tim Freriks και η Ida Nilsson νικητές στο The North Face Endurance Challenge 50 miles Championship στο San Fransisco!

Tα 50 μίλια του The North Face Endurance Challenge 50 miles Championship είναι ίσως τα γρηγορότερα σαν διαδρομή στον πλανήτη και οι αθλητές που κάθε χρονιά συμμετέχουν δί...

Advendure © 2001-2013

Είσοδος or Εγγραφή

Εγγραφή

User Registration