Τρίτος ο Αργύρης Παπαθανασόπουλος στον Atacama Crossing 2012!

Από 28 Φεβ 2012

Τα κατάφερε τελικά ο Αργύρης Παπαθανασόπουλος και παρέμεινε στην 3η θέση της γενικής κατάταξης ως το τέλος! Τα θερμά μας συγχαρητήρια για την τεράστια αυτή επιτυχία του! Τερμάτισε το 6ο ετάπ μόλις 2 λεπτά πίσω από τον Αμερικάνο Zandy Mangold που τον καταδίωκε μένοντας έτσι στην 3η θέση που μας κάνει όλους περήφανους! Πρώτος στον αγώνα το φαβορί από την αρχή Ισπανός Vicente Juan Garcia Beneito με δεύτερο τον συμπατριώτη του David Ruiz Gomez. Τεράστια επιτυχία για το ελληνικό ultra running αποτελεί η επιτυχία του έλληνα αθλητή. Διαβάστε την ανταπόκριση για την τελευταία μέρα και έναν απολογισμό της προσπάθειάς του που έστειλε στο Α-Ζ...

Ο Αργύρης καθημερινά ενημερώνει το Α-Ζ με email για την εξέλιξη του αγώνα του έτσι ώστε η ελληνική κοινότητα να έχει μια πιο άμεση ενημέρωση για την προσπάθεια του πολύ καλού Έλληνα αθλητή. Στέλνοντας τα σχόλιά σας στο θέμα που έχει ανοιχτεί στο forum θα μπορείτε και εσείς να στέλνετε τις ευχές σας στον Αργύρη Παπαθανασόπουλο ο οποίος στους σταθμούς που θα έχει δορυφορική σύνδεση στο διαδίκτυο να μπορεί να παίρνει λίγη από την θετική ενέργεια που θα του στέλνετε! Στην ιστοσελίδα του αγώνα κάθε αθλητής έχει δικαίωμα να διατηρεί ένα blog, έτσι και ο Αργύρης Παπαθανασόπουλος έχει καταγράψει κάποιες στιγμές από την προετοιμασία του καθώς και τις τελευταίες ετοιμασίες κατά τις οποίες προσπαθεί να ταξινομήσει τις προμήθειες τροφοδοσίας και τον εξοπλισμό του! Το blog στο οποίο θα μπορείτε να αφήνετε και τα σχόλιά σας βρίσκεται εδώ.

Τα τελευταία ενδιαφέροντα νέα του αγώνα έχουν να κάνουν με τον καιρό. Το "ξηρότερο μέρος στον πλανήτη", το μέρος που είχε να δει βροχή για πάρα πολλά χρόνια, τις τελευταίες μέρες έχει δεχθεί απίστευτες ποσότητες βροχής όπως ενημερώνουν οι διοργανωτές με newsletter! Οι προγνώσεις για τις μέρες του αγώνα είναι καλύτερες όπου σε μόνο 2-3 από αυτές υπάρχει μικρή πιθανότητα βροχής. Παρόλα αυτά η διοργάνωση πρότεινε σε όλους τους αθλητές επιπλέον εξοπλισμό για να μπορέσουν να προστατετούν από ενδεχόμενες βροχοπτώσεις.

6ο Ετάπ, Σάββατο 10/3
Τα κατάφερε τελικά ο Αργύρης Παπαθανασόπουλος και παρέμεινε στην 3η θέση της γενικής κατάταξης ως το τέλος! Τα θερμά μας συγχαρητήρια για την τεράστια αυτή επιτυχία του! Τερμάτισε το 6ο ετάπ μόλις 2 λεπτά πίσω από τον Αμερικάνο Zandy Mangold που τον καταδίωκε μένοντας έτσι στην 3η θέση που μας κάνει όλους περήφανους! Πρώτος στον αγώνα το φαβορί από την αρχή Ισπανός Vicente Juan Garcia Beneito με δεύτερο τον συμπατριώτη του David Ruiz Gomez. Τεράστια επιτυχία για το ελληνικό ultra running αποτελεί η επιτυχία του έλληνα αθλητή. Η τελική κατάταξη του αγώνα είναι τελικά η εξής:

1. GARCIA BENEITO, Vicente Juan ESP 23:46:51
2. RUIZ GOMEZ, David ESP 25:01:25
3. PAPATHANASOPOULOS, Argyrios GRE 26:07:50
4. MANGOLD, Zandy G. USA 26:44:41
5. VAN DE WATER, Bart BEL 27:17:27
6. ORYE, Jan C. BEL 27:24:18



Ο Αργύρης Παπαθανασόπουλος τερματίζει στον Atacama Crossing 2012Αργύρης Παπαθανασόπουλος: Πόσο όμορφο είναι να είσαι πλέον καλοταϊσμένος και ξεβγαλμένος από τις πιο απεχθείς μυρωδιές προσκολλημένες στο σώμα σου για 7 μερόνυχτα. Πόσο περισσότερο εκτιμάς το μαξιλάρι και το στρώμα όπου θα ξαποστάσεις το σώμα σου μακριά από τις εκατοντάδες μύγες μέσα στην σκηνή, με την ανυπόφορη ζέστη της μέρας και τις χαμηλές θερμοκρασίες της νύχτας. Και το σημαντικότερο είναι να αισθάνεσαι ότι εκπλήρωσες την αποστολή σου δίνοντας τα μέγιστα χωρίς να μετάνιωσες για το οτιδήποτε… Επιτέλους οι θετικές σκέψεις επέστρεψαν και είμαι ξανά εδώ για την τελευταία μου καταχώρηση συνεπής στο ραντεβού μου. Λίγες μόνο ώρες πριν αφήσω το μεσογειακό Sandiago για μια βδομάδα ανάρρωσης στο Rio de Janeiro!
Οι τελευταίες 24 ώρες πριν τον τερματισμό ίσως ήταν οι πιο δύσκολες, αφού το στομάζει είχε κλείσει πλέον σε όλες τις χημικές σκόνες αλλά ακόμα και στο άνοστο εμφιαλωμένο νερό που πίεζα τον οργανισμό μου να δεχτεί καθημερινά σε μεγάλες ποσότητες. Πριν την εκκίνηση αισθανόμουν τόσο υποτονικά και κανένα ίχνος ενθουσιασμού και συγκίνησης για τα τελευταία χιλιόμετρα αυτής της μεγάλης πορείας. Ίσως να χάρηκα που «κουτσούρεψαν» τα 11χλμ σε μόνο 7 και έτσι θα συντόμευε ο δρόμος της λύτρωσης. Έτρεχα πιέζοντας το σώμα να ακολουθήσει έναν αξιοπρεπή ρυθμό αλλά η συχνότητα της καρδιά έπρεπε να είχε αγγίξει τους 180 παλμούς και οι πνεύμονες έδειχναν να μην αερίζονται. Όταν αντίκρισα τον τερματισμό και το πλήθος κόσμου να χειροκροτεί συνηδειτοποίησα ότι το τέλος ήταν πραγματικότητα. Ελάχιστα δάκρυα στα μάτια σε σχέση με την εμπειρία της Σαχάρας αφού αυτή την φορά η εσωτερική πίεση δεν μου επέτρεψε να βγάλω ίχνος συναισθήματος. Ήμουν τόσο χαρούμενος που συναντούσα την γυναίκα μου μετά από 8 μέρες και ήθελα να τραπώ σε φυγή προς το ξενοδοχείο. Φυσικά η ατμόσφαιρα ήταν σαν ένα μεγάλο πάρτυ με όλους τους γνωστούς και φίλους που πέρασαν μαζί όλες τις δυσκολές να αγκαλιάζονται και να βγάζουν φωτογραφίες. Για να μην παρεξηγηθώ από τους σχοινοσυντρόφους μου (στην πλειοψηφία τους Αμερικάνοι) έμεινα μισή ώρα σε αυτό το «πανηγύρι» και ούτε που ενδιαφέρθηκα να δω τους χρόνους. Το ήξερα ότι είμαι τρίτος και πλέον το μοναδικό που επιζητούσα ήταν μια ταχεία επιστροφή σε όλα εκείνα τα καθημερινά στοιχεία που κάνουν τον πολιτισμό μας ανασπόσπαστο στοιχείο του είναι μας. Κάπου εδώ τελειώνει αυτή η περιπέτεια που μοιράστηκα μαζί σας σε μια από τις πιο απομακρυσμένες περιοχές του πλανήτη μας κατακτώντας την πολυπόθητη τρίτη θέση. Μια μάχη που την ανέμενα ευκολότερη αφού με βάση τους χρόνους από τις προηγούμενες χρονιές το επίπεδο συναγωνισμού ήταν σαφώς χαμηλότερο. Δεύτερη εσφαλμένη εντύπωση ήταν να θεωρήσω πως το Marathon des Sables που είχα συμμετάσχει το 2006 ήταν δυσκολότερος αγώνας. Και τέλος τρίτο και ζωτικό λάθος να πιστέψω πως οι 45 βαθμοί της Σαχάρας θα διαφέρουν τόσο πολύ από τους 30C της Atacama. Έτσι με τρία λάθη γύρω από τις σημαντικές συνθήκες του αγώνα, βρέθηκα κυριολεκτικά προ εκπλήξεως! Από την μία έπρεπε να δώσω τα πάντα για μια θέση στην τριάδα και από την άλλη ο αγώνας γινόταν όλο και πιο δύσκολος με τερραίν που ήταν κυριολεκτικά αδύνατον να τρέξεις περιλαμβάνοντας συχνά σκαρφάλωμα απότομων αμμουδερών πλαγιών όπου οι τετρακέφαλοι καιγόντουσαν. Η ηλιακή ακτινοβολία ήταν απερίγραπτα ισχυρή λόγω του υψομέτρου που για πρώτη φορά δοκιμάστηκαν οι ελαφριές προσεγγίσεις μου σχετικά με την ενυδάτωση κατά την διάρκεια του αγώνα.
Ο αγώνας οργανωτικά ήταν άψογος παρά τις όποιες αγγλοσαξωνικές τάσεις προσήλωσης σε θέματα ασφάλειας με υπερβάλοντα ζήλο. Χαρακτηριστικά, την μέρα των 73χλμ όταν βράδιασε και αστραπές άρχισαν να φωτίζουν μακριά τον ορίζοντα, αποφάσισαν να τους μαζέψουν όσους ακόμα έτρεχαν στο κοντινότερο checkpoint σταματώντας τους από τον αγώνα. Ίσως ιδιαίτερα μελανό σημείο ήταν η μη ουσιαστική υποστήριξη για προβλήματα με φουσκάλες σε αντίθεση με την υπέροχη ομάδα γιατρών του MdS που έχουν αναγάγει σε επιστήμη το αντικείμενο με πολύτιμες συμβουλές και ουσιαστική υποστήριξη. Όσο ήμουν στην ένταση του αγώνα δεν μπορούσα να διαπιστώσω κάτι άλλο που με εξέπληξε και συγχρόνως απογοήτευσε. Από όλα τα σχετικά νέα που έβαζε η διοργάνωση σχετικά με την εξέλιξη του αγώνα στο internet, επιμελημένα αγνοούσαν εμένα ως τρίτο. Αφού έκαναν μια πολύ μικρή αναφορά στους πρωτοπόρους Ισπανούς, συγκέντρωναν όλη την προσοχή στον Αμερικάνο δρομέα που κατά τα άλλα ήταν συμπαθέστατος. Ήθελαν τόσο πολύ να βγει τρίτος που όταν τελικά αυτό δεν συνέβη κατά τις απονομές των επάθλων στην κατηγορία 30-39… του έδωσαν το βραβείο του πρώτου! Γεγονός εντελώς άτοπο και ανάρμοστο με τα αποτελέσματα. Όπως και να έχει, όλα αυτά είναι πολύ μικρά για να αμαυρώνουν έστω και ελάχιστα τις συγκινήσεις που είχα από αυτή την περιπέτεια. Επιστρέφω σιγά σιγά από τα ουράνια με το σώμα δοκιμασμένο αλλά την ψυχή δυνατότερη από ποτέ. Σίγουρα θα θελήσω να επιστρέψω αργά η γρήγορα στην επόμενη πρόκληση (Gobi March). Την τελευταία φορά μεσολάβησαν 6 ολόκληρα χρόνια εξαιτίας της υφιστάμενης μετανάστευσής μου με ότι αυτό συνεπάγεται. Είμαι βέβαιος ότι η επόμενη περιπέτεια θα έρθει συντομότερα και φυσικά θα είμαι ακόμα μια φορά παραπάνω χαρούμενος να την μοιραστώ μαζί σας. Ένα τελευταίο ευχαριστώ σε όλους εσάς που μοιραστήκατε τις αγωνίες και τις χαρές μου αλλά και μου υποστηρίξατε με τόσο συγκινητικό τρόπο με τα εκατοντάδες μηνύματα μέσω blog, Facebook, email και www.a-z.gr. Ιδιαίτερη μνεία στον Τάκη που ήταν πίσω από όλο το εγχείρημα και που έδειξε για ακόμα μια φορά το υψηλό επίπεδο επαγγελματισμού που το χαρακτηρίζει.

Στο επανιδείν φίλοι μου!


5ο Ετάπ, Πέμπτη 8/3
Ο Αργύρης Παπαθανασόπουλος κατάφερε και διατήρησε την τρίτη θέση κρατώντας μια διαφορά ασφαλείας 39 λεπτών από τον 4ο Αμερικάνο Zandy Mangold μετά και το 5ο ετάπ "The Long March" των 75 περίπου χιλιομέτρων! Ηρωική, επική προσπάθεια του έλληνα αθλητή ο οποίος έχει ακόμα ένα τελευταίο ετάπ των 16χλμ για να μας κάνει περήφανους! Αν και ήδη το έχει κάνει... Πρώτος στο ετάπ τερμάτισε το αδιαφιλονίκητο φαβορί Ισπανός Vicente Juan Garcia Beneito σε χρόνο 7:44:08, 2ος ο άλλος Ισπανός David Ruiz Gomez μαζί με τον Zandy Mangold σε χρόνο 8:19:55 και τέταρτος ο Αργύρης σε 8:45:17 διατηρώντας έτσι μια διαφορά -σχετικής- ασφαλείας για το 6ο και τελευταίο ετάπ. Η κατάσταση στην κορυφή λοιπόν έχει διαμορφωθεί ως εξής:

1. GARCIA BENEITO, Vicente Juan ESP 23:11:53
2. RUIZ GOMEZ, David ESP 24:26:27
3. PAPATHANASOPOULOS, Argyrios GRE 25:24:37
4. MANGOLD, Zandy G. USA 26:03:38
5. VAN DE WATER, Bart BEL 26:36:44
6. ORYE, Jan C. BEL 26:43:35



Αργύρης Παπαθανασόπουλος: Αγαπημένη μου οικογένεια, καλοί μου φίλοι και όλοι όσοι αποτελέσατε υποστηρικτές της προσπάθειάς μου, η χτεσινή μέρα θα μείνει στην μνήμη μου ως μια από τις δυσκολότερες μάχες που έχω δώσει ποτέ, πρώτα με τον εαυτό μου, και δεύτερον με τους επίδοξους διεκδικητές της τρίτης θέσης. Ξεκίνησα πολύ συντηρητικά αφού ο τετρακέφαλός μου έδειχνε σημάδια ανάρρωσης, έστω κι αν με ανησυχούσε το γεγονός ότι ο Αμερικάνος ξεκίνησε πολύ δυνατά, χάνοντας την οπτική επαφή μαζί από το 10ο χλμ. Προσπάθησα να ακολουθήσω έναν ρυθμό ανάλογο του Βέλγου (μέχρι εκείνη την ώρα ήταν 4ος στην κατάταξη) και προσευχόμουν οι ενδορφίνες να αρχίσουν να «πλημμυρίζουν» τα εγκεφαλικά μου κύτταρα και να εξαφανίσουν το αίσθημα του πόνου σε κάθε σύσπαση του τετρακεφάλου. Η διαδρομή για τα πρώτα 20χλμ ήταν εύκολη και επέτρεπε γρήγορο τρέξιμο. Διασχίζοντας μια πεδιάδα και με θέα τον ορεινό όγκο που πρόβαλλε στον ορίζοντα, γνωρίζαμε ότι ο αγώνας ουσιαστικά ξεκίναγε από την ώρα που θα φτάναμε στους πρόποδες του βουνού. Εκεί θα ερχόμαστε αντιμέτωποι με τις απότομες κλίσεις 30 μοίρες, σε αμμώδεις πλαγιές όπου το τρέξιμο είναι αδύνατο, κερδίζοντας 600μ υψομετρική. Χρησιμοποιώντας τον Βέλγο σαν «λαγό», είχα σκύψει το κεφάλι κάτω και απλώς ακολουθούσα τα βήματά του σαν την σκιά του. Όσο πέρναγε η ώρα τόσο καλύτερα αισθανόμουν μυϊκά και το ηθικό αναπτερωνόταν. Πόσο επιπόλαιος ήμουν να πιστέψω ότι θα ξεμπέρδευα έτσι εύκολα το πιο δύσκολο ετάπ του αγώνα… Φτάνοντας επιτέλους στην κορυφογραμμή, ξεκίναγε μια ονειρική κατάβαση, πάντα σε αμμώδη πλαγιά με ήπια κλίση, ξαποστάζοντας επιτέλους από την ένταση της ανάβασης. Μόνο 30χλμ είχαν καλυφθεί μέχρι εκείνο το σημείο και η ζέστη γινόταν όλο και πιο αισθητή. Τις προηγούμενες μέρες τελείωνα τον αγώνα πριν η θερμοκρασία ανέβει στο μέγιστο, αλλά αυτή την φορά βρισκόμουν καταμεσήμερο σε μια αμμοβραχώδη έκταση με ήπιες κλίσεις και με το σώμα να αισθάνεται την ζέστη όλο και περισσότερο. Σε κάθε checkpoint που έφτανα, η προτεραιότητά μου ήταν να μάθω την διαφορά με τον Αμερικάνο που προπορευόταν. Με ανησυχούσε το γεγονός ότι αύξανε την διαφορά σταθερά, αλλά προσπαθούσα να κρατήσω τον ίδιο ρυθμό. Η ασφυκτική ζέστη και το μονότονο τοπίο δοκίμαζαν ακόμα περισσότερο την ψυχή μου. Ξαφνικά έκπληκτος διαπίστωσα ότι ο Βέλγος άρχισε να περπατάει. Αρχικά ήμουν χαρούμενος αφού δεν έπρεπε να πιέσω τα όριά μου, άλλα όσο η ώρα περνούσε κι ο Βέλγος δεν έδειχνε σημάδια επιστροφής στον προηγούμενο ρυθμό, τόσο άρχισα να ανησυχώ για την διαφορά με τον Αμερικάνο. Σ’ εκείνο το σημείο, ένας άλλος Βέλγος δρομέας με έφτασε και έδειχνε περισσότερο φρέσκος να δώσει ρυθμό. Ξανά με την ίδια στρατηγική, έγινα η σκιά του και δοκίμασα να ακολουθήσω τον δικό του ρυθμό, πολύ γρηγορότερο από αυτόν που είχε ο προηγούμενος. Μετά από 4χλμ κι ενώ ήμασταν 24χλμ από τον τερματισμό ξεκίνησε ο εφιάλτης. Η ΨΥΧΗ μου είχε στεγνώσει από κάθε απόθεμα δύναμης. Το σώμα ήταν τέλεια. Κανένας μυϊκός πόνος πλέον. Η ανάσα μου φυσιολογική. Αλλά ο εγκέφαλος άρχισε να στέλνει μηνύματα εγκατάλειψης αδιάκοπτα. Άρχισα να χρησιμοποιώ διάφορα τεχνάσματα προσπαθώντας να προσπεράσω τις μαύρες σκέψεις, αλλά η μάχη φαινόταν άνιση με την ψυχή πλέον να με φέρνει όλο και πιο κοντά στις πιο αρνητικές σκέψεις του υποσυνείδήτου μου.Έτσι έφτασε η πιο οδυνηρή στιγμή της ημέρας όπου πλέον ανίκανος να τρέξω, εγκατέλειψα τον γρήγορο ρυθμό του άλλου δρομέα και βρισκόμουν για πρώτη φορά μόνος σε μια ατελείωτη ευθεία 6χλμ ενώ η ζέστη πυρπολούσε κάθε χιλιοστό επάνω στο σώμα μου. Για 15 λεπτά περπατούσα και δεν μπορούσα να πιστέψω πως εγώ που ποτέ δεν εγκαταλείπω την όποια προσπάθεια (όταν δεν τίθεται θέμα τραυματισμού), ήμουν ανίκανος να βρω το σθένος για να συνεχίσω. Επιπλέον η σκέψη ότι μετά από τόση ταλαιπωρία-κούραση-μάχη συγκεντρωμένη από τις προηγούμενες μέρες για την διατήρηση της τρίτης θέσης, θα χανόταν για μια στιγμή αδυναμίας. Σιγά σιγά άρχισα να «πείθω» την τσαλακωμένη μου ψυχή να σπρώξει το σώμα, μετρώντας μέχρι το 200, και στην συνέχεια να περπατάω μετρώντας μέχρι το 50. Εναλάσσοντας τρέξιμο και περπάτημα, αγωνιούσα να φτάσω στο τελευταίο checkpoint του αγώνα, μόνο 10χλμ από τον τερματισμό, για να εφοδιαστώ νερό και να βρω σκιά. Όταν τελικά έφτασε εκείνη η ποθητή στιγμή, κι ενώ είχα σκοπό να ξαποστάσω για τουλάχιστον 15’ με έκπληξη διαπίστωσα ότι ο Αμερικάνος δεν είχε αυξήσει ιδιαίτερα την διαφορά παρά το γεγονός ότι για τα τελευταία 8χλμ έσερνα το κουφάρι μου, σχεδόν προς εγκατάλειψη. Ο κριτής με ενημέρωσε ότι η διαφορά ήταν 17’. Δεν το πίστευα! Το όνειρο της τρίτης θέσης ήταν ακόμα ζωντανό! Και εκεί συνέβη το μαγικό θαύμα που κάνει τους αγώνες υπεραπόστασης κάτι τόσο μοναδικό σαν εμπειρία και σαν τρόπο αυτογνωσίας για να διαπιστώσεις ότι δεν υπάρχουν όρια σε τίποτα! Η ψυχή πλέον άντλησε (άγνωστο από πού) μια εκπληκτική δόση ενέργειας και βρισκόμουν ξανά σε έναν σταθερό ρυθμό τρεξίματος, με το ηθικό αναπτερωμένο και με φτερά στα πόδια. Τα τελευταία 8χλμ ήταν σε έναν πολύ στρωτό χωματόδρομο, αρχικά κερδίζοντας υψομετρική 300μ και τέλος 5χλμ κατηφόρα για τον τερματισμό. Όσο περισσότερο έτρεχα, τόσο περισσότερο ανέβαζα ρυθμό. Το είχα πιστέψει πλέον! Η τρίτη θέση είναι δική μου. Δεν θα την αφήσω για άλλον. Μπαίνοντας στα τελευταία 500μ έκανα σπριντ και βρισκόμουν σε άλλη διάσταση. Τερματίζοντας κυριολεκτικά εξαντλημένος (οι εθελοντές με βοήθησαν να σταθώ στα πόδια μου) πρώτο μου μέλημα ήταν να δω την χρονική διαφορά με τον Αμερικάνο…24’….Ναι! Το όνειρο έμεινε ζωντανό! Παρά την εμπειρία του να βιώσω μια από τις δυσκολότερες δοκιμασίες μου σαν δρομέας, είχα καταφέρει να διατηρήσω μια ασφαλή διαφορά (39’), από τον τέταρτο που θα μου επιτρέψει αύριο (εκτός απροόπτου) να κάνω έναν «περίπατο» για τον τερματισμό και την κατάκτηση της τρίτης θέσης. Το τίμημα της όλης υπερπροσπάθειας ήταν τρεις μεγάλες φουσκάλες, δύο μισοβγαλμένα νύχια, ένα μεγάλο υπονύχιο αιμάτωμα στο μεγάλο δάκτυλο και αφόρητος πόνο από τους τένοντες γύρω από την άρθρωση του γόνατος. Μου πήρε πάνω από τρεις ώρες μόνο για να οργανώσω τα πράγματά μου στην σκηνή και να φάω (συνήθως έκανα λιγότερο από 45’), ενώ όλο το βράδυ προσπαθούσα να βρω την λιγότερο επώδυνη θέση για να κοιμηθώ. Το πρωί ξύπνησα με περίεργους εφιάλτες και ανακαλύπτοντας μια τούφα άσπρες τρίχες στο χέρι και στο πόδι μου, που μέχρι χτες δεν υπήρχε… Σιγά σιγά βρήκα την δύναμη να σηκωθώ και να περπατήσω κατά μήκος ενός φαραγγιού υπό σκιά για 3χλμ. Επιπλέον έκανα διατάσεις και μαλάξεις για πάνω από μία ώρα και πλέον είμαι έτοιμος για το τελευταίο σπριντ. Ακόμα και αν το παπούτσι με προδώσει (άλλο ένα κομμάτι αποκολλήθηκε χτες…) ένα είναι σίγουρο… ότι θα φτάσω στον τερματισμό και ξυπόλητος... και με διαφορά λιγότερο από 39’ από τον τέταρτο! Ένα τεράστιο ευχαριστώ σε όλους σας για την συγκινητική υποστήριξη και πλέον αύριο βράδυ από την άνεση του δωματίου μου στο ξενοδοχείο, θα στείλω έναν επίλογο-απολογισμό αυτής της 7ήμερης περιπέτειας…


4ο Ετάπ, Τετάρτη 7/3
Συγκλονιστική μάχη έδωσε και σήμερα ο Αργύρης Παπαθανασόπουλος για να κρατηθεί στην 3η θέση αφού ο Βέλγος Bart Van de Water και ο Αμερικάνος Zandy Mangold έχουν βάλει τα δυνατά τους για την κατάκτηση της 3ης θέσης. Πολύ δύσκολη διαδρομή η σημερινή αφού πέρναγε από το φημισμένο Salar de Atacama ένα κομμάτι γης 10χλμ με σχηματισμούς από κρυσταλλοποιημένο αλάτι, σκληρούς και μυτερούς ύψους 20εκ έτοιμους να σε τιμωρήσουν για το παραμικρό λάθος. Οι δύο πρωτοπόροι Ισπανοί φαίνεται ότι ξεφεύγουν αφού άνοιξαν κι άλλο την διαφορά από τον Έλληνα αθλητή τερματίζοντας μαζί σε χρόνο 4:27:11. Ο Αργύρης τερμάτισε χέρι-χέρι με τον Βέλγο που τον καταδιώκει σε χρόνο 4:45:18 διατηρώντας έτσι όμως το σχετικό πλεονέκτημα χρόνου των 47 λεπτών. Και λέμε σχετικό γιατί το 5ο και προτελευταίο ετάπ της Πέμπτης με την ονομασία "The Long March" είναι μια δοκιμασία 75 ολόκληρων χιλιομέτρων στα οποία όπως καταλαβαίνετε πολλά μπορούν να αλλάξουν! Δείτε πως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση στην κορυφή μετά από 4 ημέρες αγώνα:

1. GARCIA BENEITO, Vicente Juan ESP 15:27:45
2. RUIZ GOMEZ, David ESP 16:06:32
3. PAPATHANASOPOULOS, Argyrios GRE 16:39:20
4. VAN DE WATER, Bart BEL 17:26:28
5. MANGOLD, Zandy G. USA 17:43:39
6. ROWLAND, Daniel W. ZIM 18:08:55



Οι 3 πρωτοπόροι του αγώνα, στην μέση ο Αργύρης Παπαθανασόπουλος



Salar de Atacama...




Αργύρης Παπαθανασόπουλος: Μόλις έχω τελειώσει να διαβάζω τα σχόλια όλων των καλών μου φίλων και ειλικρινά με δυσκολία προσπαθώ να συγκρατήσω τα δάκρυα συγκίνησης. Σήμερα είμαι ιδιαίτερα φορτισμένος συναισθηματικά αφού ήταν μια δύσκολη μάχη με τον Βέλγο αλλά και τον Αμερικάνο που είναι στην τέταρτη και Πέμπτη θέση αντίστοιχα. Προσπάθησαν πολλές φορές να αλλάξουν ρυθμό και δεν ήμουν μυϊκά φρέσκος όπως εχτές να ανταποκριθώ στην πρόκληση. Ο δεξιός τετρακέφαλος διαμαρτυρόταν όλο και πιο έντονα από το 25ο χλμ και φοβόμουν ότι θα πάθα θλάση. Από την άλλη δεν έπρεπε να τους δείξω το παραμικρό σημάδι αδυναμίας και να τους τονώσω το ηθικό, οπότε έσφιξα τα δόντια μου και προσευχήθηκα να μην συμβεί ο τραυματισμός. Παρότι πίεσα πάνω από τα όριά μου με πολύ πόνο και ένταση κατάφερα να φτάσω στον τερματισμό χέρι-χέρι με τον Βέλγο και τον Αμερικάνο ένα λεπτό πίσω. Έτσι η ασφαλής διαφορά των 47 λεπτών δεν μειώθηκε και μου δίνει ένα μεγάλο ψυχολογικό πλεονέκτημα για την αυριανή μεγάλη μάχη. Όταν έφτασα στον τερματισμό ήμουν κυριολεκτικά φορτισμένος από πόνο και πίεση ψυχολογική. Αγχωμένος με τον τετρακέφαλό μου, ασχολήθηκα για 2 ώρες με μαλάξεις προσπαθώντας να απομακρύνω το γαλακτικό οξύ, και τέλος με διατάσεις. Η χαρά μου από την ανακούφιση του πόνου σύντομα μετριάστηκε όταν διαπίστωσα ότι το ένα παπούτσι μου είχε μια «απώλεια». Ένα κομμάτι από το πίσω μέρος ξεκόλλησε ενώ το υπόλοιπο δείχνει επίφοβο. Από την άλλη μεριά αν σας περιγράψω ένα κομμάτι της διαδρομής θα αντιληφθείτε ότι ήταν πολύ μικρή αυτή η απώλεια σε σχέση με οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε να συμβεί. Φανταστείτε να τρέχετε σε μια φλαταδούρα όπου η επιφάνεια του εδάφους είναι φτιαγμένη από σχηματισμούς σαν κοράλλια (κρυσταλλοποιμένο αλάτι). Μυτερές, σκληρές και τραχιές επιφάνειες ύψους 20 εκατοστών. Κάθε φορά που πατάς επάνω, δεν γνωρίζεις τι θα συμβεί στην αμέσως επόμενη στιγμή. Θα σπάσει το «κοράλλι»? Θα βουλιάξει το πόδι ανάμεσα στους μυτερούς αυτούς σχηματισμούς και θα κοπεί το πόδι? Συνήθως η πλειοψηφία των δρομέων το περπατάει αυτό το κομμάτι της διαδρομής που είναι γύρω στα 10χλμ (δεν είναι τυχαίο ότι το σημερινό ετάπ ονομαζόταν «The Infamous Salt Flats»). Δυστυχώς το πείσμα των συναθλητών μου για την Τρίτη θέση τους έσπρωξε σε ένα ultra-limit τρέξιμο επάνω στα «κοράλλια», όπου και έχασα ένα μέρος του παπουτσιού. Ευτυχώς δεν με έχει επηρεάσει ιδιαίτερα στην ψυχολογία αφού σε αυτές τις περιπτώσεις «το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον». Θεωρητικά το τεραίν θα είναι πολύ καλύτερο αύριο και το παπούτσι έχει ελπίδες να επιβιώσει! Για την αυριανή μεγάλη μάχη θα ενημερωθούμε αργότερα πότε θα ξεκινήσει το group των δυνατών δρομέων. Συνήθως προσπαθούν να τους βάλουν 3 ώρες αργότερα ώστε να προλάβουν τη νύχτα στην προσπάθεια τερματισμού μετά από 75χλμ! Η στρατηγική μου θα είναι ίδια με σήμερα. Μάχη μέχρι τελευταίας ρανίδας του είναι μου να είμαι πίσω (σε απόσταση αναπνοής!) από τους «επίδοξους μνηστήρες» της 3ης θέσης και ότι ήθελε προκύψει. Είναι τόσο μεγάλη η κούραση και το στρες για τους περισσότερους δρομείς που είναι άγνωστο το πώς θα συμπεριφερθεί το σώμα. Μια όαση από όλες αυτές τις έγνοιες είναι το τοπίο της κατασκήνωσής μας. Ονομάζεται Los Ojos de Salar και είναι στην μέση δύο φυσικών μικρών λιμνών με παγωμένο νερό και υψηλή συγκέντρωση άλατος. Στον ορίζοντα μπορείς να αντικρίσεις το δέος του ηφαιστείου Licancabur με χιονισμένη την κορφή του, ενώ ένας απίστευτα γαλάζιος ουρανός κάνει μια τέλεια αντίθεση με την απέραντη επίπεδη και ξερή επιφάνεια της ερήμου. Η επόμενη καταχώρησή μου θα είναι μεθαύριο αφού αύριο θα φτάσω αργά στην κατασκήνωση και σίγουρα δεν θα υπάρχει απόθεμα δυνάμεων για να συγκροτήσω τις σκέψεις μου. Φιλιά σε όλους τους φίλους μου και ένα τεράστιο ευχαριστώ για την συγκινητική υποστήριξή σας…




3ο Ετάπ, Τρίτη 6/3
O Αργύρης Παπαθανασόπουλος όχι μόνο διατήρησε την τρίτη θέση αλλά αύξησε και την διαφορά από τον 4ο Βέλγο Bart Van de Water στα 47 λεπτά περίπου και είναι μόνο 15 λεπτά πίσω από τον 2ο Ισπανό David Ruiz Gomez παρά τα προβλήματα που αντιμετώπισε με την μέση του την 2η μέρα. Ήταν μια αρκετά δύσκολη διαδρομή σε απαιτητικό πεδίο, ο έλληνας όμως αθλητής κατάφερε με μία έξυπνη κούρσα να είναι μέσα στους στόχους του! 148 αθλητές από τους 160 συνεχίζουν ακόμα τον αγώνα. Για το 4ο ετάπ οι αθλητές θα πρέπει να ολοκληρώσουν έναν μαραθώνιο στην καυτή έρημο της Χιλής. Δείτε πως έχει διαμορφωθεί η κορυφή μετά και το 3ο ετάπ.

1. GARCIA BENEITO, Vicente Juan ESP 11:00:34
2. RUIZ GOMEZ, David ESP 11:39:16
3. PAPATHANASOPOULOS, Argyrios GRE 11:54:02
4. VAN DE WATER, Bart BEL 12:41:04
5. MANGOLD, Zandy G. USA 12:57:17
6. ROWLAND, Daniel W. ZIM 12:58:53



O Αργύρης πάντα με το χαμόγελο στα χείληΑργύρης Παπαθανασόπουλος: Είναι απίστευτο το πόσο μπορούν να αλλάξουν όλα κατά την διάρκεια ενός πολυήμερου αγώνα. Εχτές έκλεισα την καταχώρησή μου με ένα αίσθημα απογοήτευσης οφειλόμενο στον πόνο που είχα στην μέση και στην όχι τόσο καλή επίδοση σε σχέση με την πρώτη μέρα. Όλο το βράδυ ενώ στριφογύριζα και προσπαθούσα να κοιμηθώ, σχεδίαζα τι στρατηγική να ακολουθήσω σήμερα αφού ο τέταρτος στην κατάταξη δεν είχε ιδιαίτερα μεγάλη χρονική διαφορά. Θεώρησα ότι προτεραιότητα είναι να παλέψω να διατηρήσω την Τρίτη θέση και να αφήσω την μάταια προσπάθεια να κυνηγήσω τους Ισπανούς αφού είναι δυνατότεροι. Έτσι σήμερα ξεκίνησα με πιο αργό ρυθμό, έδωσα μεγαλύτερη προσοχή στην ενυδάτωση και στο φαγητό και το κυριότερο, έκανα μια πατέντα στην μέση μου που βοήθησε να μαλακώσει τον πόνο από την τριβή του βαρύ σακιδίου (8,5 κιλά την πρώτη μέρα που σταδιακά πέφτει…). Αποφάσισα λοιπόν να έχω στενή επιτήρηση τον Βέλγο που είναι τέταρτος στην κατάταξη και μόνος δρομέας επίφοβος να πάρει την Τρίτη θέση. Ο Μπαρτ που γνώρισα σήμερα και που κάναμε το μεγαλύτερο μέρος του αγώνα παρέα, είναι ένας εξίσου δυνατός δρομέας με πολύ καλή θέση στον Marathon des Sables το 2010 (17ος), Ξέροντας ότι αν θέλει να πάρει την Τρίτη θέση θα πρέπει να με περάσει τις επόμενες ημέρες και να ροκανίσει την διαφορά χρόνου(σσ. μετά και το 3ο ετάπ ο Βέλγος Bart Van De Water είναι στην 4η θέση 47 λεπτά πίσω από τον έλληνα αθλητή), προσπάθησε να αλλάξει ρυθμό αρκετές φορές αλλά ποτέ δεν τον άφησα σε ακτίνα πάνω από 3 μέτρα. Στα τελευταία 10χλμ οι διοργανωτές οργίασαν προσπαθώντας να σπάσουν το ηθικό μας. Μας οδήγησαν μέσω μιας διαδρομής που έπεφτε 100μ υψομετρικά σε μια κοίτη ποταμού και στην συνέχεια έπρεπε να βγεις στην άλλη όχθη σκαρφαλώνοντας στα τέσσερα πάνω σε μια «κινούμενη» άμμο. Κάθε φορά που έβαζες το πόδι σου και το χέρι σου η άμμος γλύστραγε και έχανες υψόμετρο, οι τετρακέφαλοι μετά από 32χλμ ήταν πραγματικά καμμένοι και φαινόταν αδύνατο να βγεις στην κορυφή. Αυτή η διαδικασία έγινε τρεις φορές σε αντίστοιχα ποτάμια και αφού τελείωνες και ήξερες ότι μόλις 4χλμ σε χωρίζουν από τον τερματισμό, οι διοργανωτές ακόμα μια φορά σχεδίαζαν έναν νοσηρό τρόπο να σε κάνουν να πιστέψεις ότι αυτός ο αγώνας δεν πρόκειται να τελειώσει. Ενώ είχες οπτική επαφή με τον πολυπόθητο τερματισμό η διαδρομή άλλαζε κατεύθυνση και σε ανεβοκατέβαζε σε διάφορες πλαγιές τριγύρω! Το φινάλε δεν μπορούσε να είναι καλύτερο. Μια απότομη πλαγιά από άμμο και κλίση 50ο για να ολοκληρωθεί μια ακόμη επίπονη μέρα. Ο φίλος Βέλγος λύγισε σε όλες αυτές τις επίπονες δοκιμασίες και έμεινε πίσω μου πέντε λεπτά. Έκπληκτος διαπίστωσα στον τερματισμό ότι ο δέυτερος Ισπανός είχε φτάσει μόνο 7 λεπτά πριν από μένα. Τουτέστιν η διαφορά μας είναι 20 λεπτά και ένα παράθυρο ελπίδας υπάρχει ακόμα! Το σημαντικότερο όμως είναι ότι κατάφερα να μεγαλώσω την διαφορά από τον Βέλγο και να διεκδικώ την Τρίτη θέση με περισσότερες ελπίδες. Το ηθικό είναι απίστευτα ακμαίο, οι μύες χωρίς πόνο και η σκέψη στην αυριανή επόμενη πρόκληση. Κατά τα υπόλοιπα, η ζωή στο camp είναι σε αργούς ρυθμούς όπου την περισσότερη ώρα μασουλάς και πίνεις προσπαθώντας να αναπληρώσεις όλα τα ελλείματα. Ο ήλιος είναι απίστευτα δυνατός παρά την φυσιολογική θερμοκρασία των 33C και η σκηνή μας είναι περισσότερο φούρνος παρά κατάλυμα για ξεκούραση. Εχτές είχα την πρώτη ευκαιρία να διαβάσω τα σχόλια όλων των καλών φίλων που έβαλαν στο blog μου και θέλω να τους ευχαριστήσω τόσο πολύ (παρεπιπτόντως να παρακαλέσω να γράφετε σε greeklish γιατί το σύστημα δεν μπορεί να διαβάσει ελληνικούς χαρακτήρες). Η ψυχική αναπτέρωση που μου δίνετε είναι απερίγραπτη. Σήμερα ενώ έτρεχα σκεφτόμουνα κάποια από αυτά και ειλικρινά βάζανε φτερά στα πόδια μου. Χίλια ευχαριστώ. Εύχομαι να έχω να μεταφέρω ανάλογα θετικά συναισθήματα αύριο γιατί όπως προανέφερα στην εισαγωγή μου, σε τέτοιους αγώνες το παραμικρό συμβάν μπορεί να κάνει την διαφορά…



   

2ο Ετάπ, Δευτέρα 5/3
Στο δεύτερο ετάπ την Δευτέρα 5/3 ο Αργύρης Παπαθανασόπουλος τερμάτισε στην 3η θέση με χρόνο 3:57:10 μη μπορώντας να ακολουθήσει τον ρυθμό των δύο Ισπανών που προηγούνται πλέον στην γενική κατάταξη αφού τερμάτισαν ο μεν πρώτος Vicente Juan Garcia Beneito σε χρόνο 3:25:13 και ο δεύτερος David Ruiz Gomez με 3:40:25. Ο έλληνας αθλητής κάνει μια συνετή κούρσα καθώς ουσιαστικά είναι ακόμη η αρχή και δεν θέλει όπως ανέφερε και ο ίδιος να το πιέσει από την αρχή. Έτσι κι αλλιώς έχει μια διαφορά -σχετικής- ασφαλείας 39 λεπτών από τον 4ο Αμερικάνο Zandy Mangold και τον 5ο Δανό Henrik Jorgensen στην γενική βαθμολογία. Έτσι λοιπόν η κατάταξη στην κορυφή μετά από 2 ετάπ έχει διαμορφωθεί ως εξής:

1. GARCIA BENEITO, Vicente Juan 06:07:38
2. RUIZ GOMEZ, David 06:38:13
3. PAPATHANASOPOULOS, Argyrios 06:45:51
4. MANGOLD, Zandy G. 07:24:05
5. JORGENSEN, Henrik 07:24:15
6. ROWLAND, Daniel W. 07:30:03



Αργύρης Παπαθανασόπουλος: Έπειτα από την αδρεναλίνη της πρώτης ημέρας με όλον τον ενθουσιασμό και την φρεσκάδα ξεκίνησε σήμερα ένα προέρτιο αυτού που θα επακουλουθήσει τις επόμενες ημέρες. Σήμερα πιο συντηρητικά από χτες, προτίμησα να κρατήσω τον ίδιο ρυθμό με τους δύο Ισπανούς και να αποφασίσω αργότερα την στρατηγική μου με βάση το πώς θα αισθάνομαι. Τα πρώτα δέκα χιλιόμετρα ήταν κατά μήκος ενός ποταμού (πραγματικού ποταμού (!!!!) με ορμητική ροή μεγάλου υδάτινου όγκου. Έπαψα πλέον να πιστεύω σε όλες αυτές τις θεωρίες περί ερήμου και λειψυδρίας! Η διαδρομή είχε σχεδιαστεί κατά τέτοιο τρόπο ώστε να πρέπει να διασχίζεις τον ποταμό συνεχώς (πάνω από επτά φορές). Η στάθμη του νερού έφτανε μέχρι το γόνατο και ήταν ευχάριστα κρύο. Με το τέλος του ποταμού ξεκίναγε κάτι απερίγραπτα όμορφο που ίσως να αποτελέσει και την ομορφότερη ανάμνηση από αυτόν τον αγώνα. Μια σταδιακή ανάβαση μιας κορυφογραμμής μήκους 5χλμ που μόλις έφτανες στο υψηλότερο σημείο ξαφνικά η σηματαδότηση σε οδηγούσε να κατέβεις μια πλαγιά από λεπτή άμμο μήκους 2χλμ με κλίση 30%. Συνολική υψομετρική διαφορά 500μ, ενώ παρακαλούσες να μην τελειώσει αυτή η υπέροχη αίσθηση του να πατάς-γλυστράς στην άμμο. Στο τέλος αυτής της κατάβασης ξεκίναγε ένα ξηρό φαράγγι και μέσα στην σκιά του οι Ισπανοί άρχισαν να ανεβάζουν ρυθμό. Ακολούθησα για 3χλμ αλλά τελικά οι μύες μου δεν φαινόντουσαν διατεθειμένοι να ακολουθήσουν, οπότε άλλαξα ρυθμό και άρχισα να μένω πιο πίσω τους αλλά πάντα με οπτική επαφή. Όλα αυτά συνέβαιναν μέχρι το 25ο χλμ όταν ξαφνικά βρέθηκα σε μια απέραντη φλαταδούρα, πρώην λιμνοθάλασσα, όπου τρέχοντας ήταν κυριολεκτικά αδιανόητο. Σε κάθε βήμα το πόδι έσκαγε μια πολύ σκληρή κρούστα και βυθιζόταν 10 πόντους τουλάχιστον. Προσπάθησα να τρέξω για λίγο αλλά το σακίδιο μου χτύπαγε την σπονδυλική στήλη από τις δονήσεις. Θεωρητικά με χώριζαν μόνο 10χλμ από τον τερματισμό αλλά μου φάνηκε διπλάσιο. Το σώμα δοκιμάστηκε όπως και το ηθικό. Άρχισαν οι αρνητικές σκέψεις («γιατί με βάζω σε τέτοια ταλαιπωρία» και ανάλογα συναισθήματα υπό την επήρεια της κούρασης) με αποτέλεσμα να ρίξω σημαντικά τον ρυθμό μου και να τερματίσω μεγαλώνοντας την διαφορά από τους δύο πρώτους Ισπανούς. Ο αγώνας για να παραμείνω στην τριάδα προβλέπεται δύσκολος αφού το σώμα άρχισε να δείχνει τα πρώτα σημάδια κόπωσης. Συγχρόνως το δέρμα γύρω από την οσφυϊκή μοίρα είναι επώδυνο στην οποιαδήποτε επαφή με άλλη επιφάνεια και μόνο οι ενδορφίνες ίσως με κάνουν να τον ξεχάσω κατά την διάρκεια του αγώνα αύριο. Το μενού για αύριο είναι ακόμη άγνωστο αλλά κυκλοφορεί η φήμη ότι θα είναι κάτι ανάλογο των τελευταίων 10χλμ. Προς το παρόν αφήνω κάθε σχετική έγνοια και πάω να θαυμάσω το εκπληκτικό τοπίο της κατασκήνωσής μας. Βρισκόμαστε μπροστά σε δύο λιμνοθάλασσες συνδεόμενες από πλατιά λωρίδα άμμου και αποτελεί υγροβιότοπο όπου πλήθος πουλιά φωλιάζουν. Τι λυρικός τρόπος να τελειώσω την σημερινή μου καταχώρηση παρά τον πόνο και τον προβληματισμό για την μέση μου…

Βίντεο και φωτογραφίες από την 2η ημέρα



O Αργύρης στην αρχή του 2ου ετάπ

   

Update 5/3, 15:25: Στο δεύτερο ετάπ σήμερα Δευτέρα 5/3 στυ πρώτο checkpoint στην μέση περίπου του 2ου ετάπ ο Αργύρης Παπαθανασόπουλος βρίσκεται στην πρώτη θέση μαζί με τους δύο Ισπανούς Vicente Juan Garcia Beneito και David Ruiz Gomez που από ότι φαίνεται θα παλέψουν μαζί του. Αναμένεται μεγάλη μάχη μέχρι το τέλος. Περισσότερα σε λίγες ώρες...

1o Ετάπ, Κυριακή 4/3:
Στο πρώτο ετάπ της Κυριακής 4/3 ο Αργύρης Παπαθανασόπουλος τερμάτισε 2ος με χρόνο 2:48:41, 6 λεπτά πίσω από τον Ισπανό Vicente Juan Garcia Beneito που τερμάτισε στην πρώτη θέση. Την πρώτη μέρα οι αθλητές ήρθαν αντιμέτωποι με τις δύσκολες συνθήκες της ερήμου και τους δυνατούς ανέμους.

Αργύρης Παπαθανασόπουλος: Είναι πράγματι δύσκολο να οργανώσω την σκέψη μου και συγχρόνως να τιθασεύσω τον ενθουσιασμό μου ενώ βρίσκομαι σε ένα υψίπεδο στα 2800 περιβαλλόμενος από χιονισμένες βουνοκορφές των Άνδεων που ξεπερνούν τα 6000,. Η σημερινή μέρα αποτέλεσε μια καλή αρχή σε αυτή την περιπέτεια και λίγο πριν την εκκίνηση είχα αυτό το προαίσθημα ότι κάτι καλό θα έρθει. Πέντε μέρες χωρίς προπόνηση (πράγμα που συμβαίνει σπάνια) και το σώμα «διίψαγε» να ριχτεί στην μάχη με κάθε τίμημα. Από την αρχή οδήγησα την κούρσα καταδιωκόμενος από δύο Ισπανούς σε κοντινή απόσταση. Ενώ ήξερα ότι ο ρυθμός είναι έντονος, αισθανόμουν καλά και συνέχιζα δυνατά. Μεγαλύτερο κομμάτι της διαδρομής περιλάμβανε αλλεπάλληλες ανηφοροκατηφόρες σε δύσκολο τεραίν με σάρες και μεγάλες πέτρες επικίνδυνες για διάστρεμμα. Μπαίνοντας αργότερα σε ένα φαράγγι προστατευμένο από τον ήλιο αντιλήφθηκα ότι ο ένας Ισπανός ήταν πλέον πίσω μου στα 10 μέτρα ενώ ο δεύτερος δεν φαινόταν πλέον. Σε αυτό το σημείο πρυτάνευσε η λογική και αποφάσισα να συνεχίσω μαζί του για να τεστάρω τον ρυθμό του. Για 6 χιλιόμετρα πορευτήκαμε παρέα αλλά όταν η κλίση άλλαξε και άρχισε να ανεβαίνει σταθερά αισθάνθηκα να ανεβάζω σφυγμό και προτίμησα να μείνω πίσω αφού η πρώτη μέρα δεν ενδείκνυται για ρίσκα. Εν τέλει τερμάτισε μπροστά μου 7 λεπτά ενώ από τον τρίτο είχα ασφαλή απόσταση 8 λεπτά. Χαρούμενος αλλά κουρασμένος έφτασα στο camp σκιά και νερό δροσερό. Γενικότερη εντύπωση είναι ότι θα πρέπει να παλέψω σκληρά για να μείνω στην τριάδα, αλλά όλα είναι ανοιχτά σε έναν τέτοιο αγώνα. Ο χρόνος μου 2:48 ήταν αρκετά γρήγορος αν συγκρίνω με τον ρυθμό που είχα στην Σαχάρα πριν από 6 χρόνια και εύχομαι να καταφέρω να κρατήσω για το υπόλοιπο του αγώνα. Αύριο (σσ σήμερα) μας περιμένουν 42 χιλιόμετρα μετά την πρώτη γεύση των 33 χιλιομέτρων. Ο καιρός δείχνει να γίνεται αυτός που πρέπει, με υψηλές θερμοκρασίες 35C γαλάζιο ουρανό και μια δυνατή ηλιακή ακτινοβολία λόγω του υψομέτρου. Από τα 3300μ κατεβήκαμε στα 2800μ και εύχομαι να καταφέρω να κοιμηθώ απόψε γιατί εχτές δεν έκλεισα μάτι από 4 ώρες. Κλείνοντας θα ήθελα να μεταφέρω την μοναδική ομορφιά του τοπίου που συνδυάζει έρημο, χιονισμένες κορφές και γεωλιθικούς σχηματισμούς απίστευτης ομορφιάς. Σύντομα με νεότερα!



   

Σάββατο 3/3 - Στιγμές πριν τον αγώνα

Αργύρης Παπαθανασόπουλος:Πριν ξεκινήσει ο υπερμαραθώνιος της Ατακάμας ολοκλήρωσα ήδη έναν υπερμαραθώνιο διηπειρωτικών πτήσεων από Μάντσεστερ στο Άμστερνταμ και από το Σάο Πάολο στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Πριν προλάβω να κλείσω τα μάτια μου να ξεκουραστώ, έπρεπε να ξεκινήσω το τελευταίο σκέλος του ταξιδιού από το Ρίο στο Σαντιάγκο και τέλος στο Καλαμα όπου ένα λεωφορείο με έφερε αρτιμελή στο περιβόητο San Pedro di Atacama. Συμπερασματικά, μου πήρε 54 ώρες εκ των οποίων οι 24 ήταν πτήσης, 2 ώρες και οι υπόλοιπες τρέχοντας να αλλάξω αεροδρόμια και να καταφέρω να κοιμηθώ μόλις 6 ώρες. Παρόλη την δύσκολη πρόσβαση για την Ατακάμα το ηθικό παραμένει ακμαιότατο και οι στιγμές συγκίνησης ξεκίνησαν πριν από τον αγώνα αντικρίζοντας την βόρεια όψη του Aconcagua σε απόσταση «αναπνοής» κι ενώ πετούσαμε κατά μήκος των Άνδεων. Αυτή την στιγμή βρίσκομαι στο τελευταίο στοιχειώδες δείγμα ανθρώπινου πολιτισμού (San Pedro di Atacama) πριν αναχωρήσουμε για την έρημο και εγκατασταθούμε στην πρώτη κατασκήνωση. Η ατμόσφαιρα στο χωριό είναι πανηγυρική. Αθλητές και φίλοι έχουν πλημμυρίσει τα σοκάκια αναζητώντας καταφύγιο από τον δυνατό ήλιο σε κάποιο από τα πολλά εστιατόρια. Οι συζητήσεις φυσικά είναι περιορισμένες στις λεπτομέρειες του αγώνα και όλοι αγωνιούν να μάθουν στην τεχνική ενημέρωση σχετικά με τις αλλαγές της διαδρομής και τις συνέπειες από τις απρόσμενες βροχοπτώσεις που είχε η περιοχή πριν από δύο εβδομάδες. Οι γηγενείς ισχυρίζονται ότι τόση βροχή είχε να πέσει μισό αιώνα! Λόγω της πολυετούς ξηρασίας το έδαφος ήταν σαν μπετόν και δεν μπόρεσε να απορροφήσει τα δυσανάλογα μεγέθη βροχής με αποτέλεσμα να πλημμυρίσει η έρημος! Η θερμοκρασία είναι χαμηλότερη από άλλες χρονιές (30C αντί 38C) και η διοργάνωση μέχρι τελευταία στιγμή προσπαθεί να χαράξει νέες διαδρομής για να αποφύγει όσες περιοχές πλημμύρισαν. Φυσικά όλα αυτά δεν έχουν καμία σημασία πλέον! Μετά από έναν χρόνο ονείρων και σχεδίων σε συνδυασμό με σκληρή προπόνηση εν μέσω ενός παραδοσιακά βαρύ Αγγλικού χειμώνα, είμαι τόσο χαρούμενος που κατάφερα να φτάσω αυτή την απόμακρη γωνιά του πλανήτη και να είμαι ένας από τους συμμετέχοντες της όγδοης διοργάνωσης του Atacama Crossing. Μόνο μέλημα τώρα, να καταφέρω να αναπληρώσω μερικές ώρες ύπνου πριν την εκκίνηση του αγώνα…</>

Δευτέρα 27/2 - Η πρώτη ανταπόκριση

Αργύρης Παπαθανασόπουλος:Η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε ουσιαστικά από σήμερα, αφού έμεινε λιγότερο από μια εβδομάδα για την έναρξη του αγώνα. Πετάω αύριο βράδυ και όλα είναι τέλεια, αφού οι προπονήσεις πήγαν όπως είχαν σχεδιαστεί χωρίς τραυματισμούς και το σημαντικότερο, ότι με τον εξοπλισμό όλα οργανώθηκαν και τακτοποιήθηκαν τέλεια. Μοναδική παραφωνία είναι οι απρόσμενες καιρικές συνθήκες που έλαβαν χώρα στην Atacama τις τελευταίες εβδομάδες με πλήρη ανατροπή του σχεδιασμού του αγώνα και της διαδρομής.

Τάκης Τσογκαράκης

Η αγάπη του για το βουνό ξεκινάει πολλά χρόνια πίσω με τις πρώτες αναβάσεις στην αγαπημένη του Πάρνηθα και μετέπειτα με την σχολή Ορειβασίας του ΕΟΣ Αχαρνών. Το 2007 έτρεξε τον πρώτο του αγώνα ορεινού τρεξίματος και από τότε ονειρεύεται "όλο και ψηλότερα, όλο και μακρύτερα". Ελπίζει να το κάνει για πολλά χρόνια ακόμα...

www.advendure.com

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

@PyrStageRun 2019 - End of a dream week in Salardú, read the final report of the 2019 edition:… https://t.co/wTeHRyPC0R
@SCARPAspa Neutron 2: Δοκιμή και Παρουσίαση του μοντέλου στο @Advendure_Net : https://t.co/45FHp9rQJf https://t.co/efbNCU3jxv
@PyrStageRun 2019 - Stage 4: Intense and very challenging stage, report of the 4th stage: https://t.co/doqAd5xYDa https://t.co/EvUBVQF16Z
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

Με ρεκόρ και εντυπωσιακή διαδρομή συνεχίστηκε το Migu Run Skyrunner® World Series στον Zacup Skyrace

Scarpa Neutron 2: Δοκιμή και Παρουσίαση!

PTL 2019, κάτι διαφορετικό...

Tor des Geants 2019: Τέσσερις έλληνες αντιμέτωποι με τους Γίγαντες των Άλπεων!

Επιτυχημένη εμφάνιση για Ζησιμόπουλο – Βασιλάτου στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Skyrunning 2019 – Σειρά παίρνουν οι Μπίκα – Σελέτης σε Vertical και Sky.

Φολτόπουλος - Σιαρλίδης στον Swiss Peaks 360

Μέσα απ'τον καθρέφτη!

O Κωνσταντίνος Γιαννόπουλος και η Νίκη Ζιώγα μεγάλοι νικητές του Ultra Ursa Trail 2019!

Μεγάλοι νικητές του UTMB 2019 o Ισπανός Pau Capell και η Αμερικανίδα Courtney Dawalter!