Ένα μείγμα από αθλητές έμπειρους και με επιτυχίες σε μικρότερες αποστάσεις όπως ο Νίκος Καλοφύρης, Slawomir Matras, Κώστας Γιαννόπουλος, Θανάσης Καλογερόπουλος, Βίκυ Καρπούζα, αθλητές που έχουν φάει τα βουνά και τους αγώνες υπεραπόστασης με το κουτάλι όπως ο Γιάννης Μπάγιος, Θανάσης Σκόπας αλλά και αθλητές οι οποίοι θα κάνουν την υπέρβαση δίνοντας τον καλύτερό τους εαυτό για να περάσουν από το «Σκοτάδι στο Φως» και να ακούσουν τις μαγικό ήχων των κουδούνων του Δασικού Χωριού όπως οι Κατερίνα Φεταλίδου, Σοφία Κρανά, Μαρία Ελευθεριάδου, Ασημίνα Ιγγλέζου, Μάριος Γιαννακού, Παναγιώτης Μαστροπέρρος, Κώστας Κουρνούτος, Αλέξανδρος Νικολαϊδης. Τέλος, το αφιέρωμα στους αθλητές θα κλείσει διαβάζοντας τις σκέψεις ενός ανθρώπου συνώνυμου με τους αγώνες της Ροδόπης και ήταν ο πρώτος που ολοκλήρωσε τον Μάρτιο του 2010 την διαδρομή που έμελλε να αποτελέσει και τον πρώτο αγώνα βουνού 100 μιλίων στην χώρα μας, του Λάζαρου Ρήγου, ο οποίος θα αφήσει την τσάπα και τα ταμπελάκια σηματοδότησης και θα τρέξει για πρώτη φορά φέτος επίσημα τον ROUT!

H 2η αυτή συνέχεια του αφιερώματος ο λόγος στους Θανάση Καλογερόπουλο, Κώστα Κουρνούτο, Slawomir Matras, Παναγιώτη Μαστροπέρρο, Γιάννη Μπάγιο, Αλέξανδρο Νικολαϊδη, Θανάση Σκόπα και τέλος στον Λάζαρο Ρήγο!

Θανάσης Καλογερόπουλος

Τάκη και Δημήτρη, σας ευχαριστώ πολύ! Με τιμά ιδιαίτερα η πρότασή σας και το γεγονός ότι θέλετε να φιλοξενήσετε και τις δικές μου σκέψεις μαζί με άλλων συναθλητών μου στο αφιέρωμα για το φετινό ROUT 100 Miles. Είναι αλήθεια πως για πρώτη φορά δοκιμάζω την πρόκληση που ακούει στο όνομα ROUT. Κι αυτό γιατί τα προηγούμενα χρόνια η προσπάθειά μου επικεντρωνόταν σε μια καλή επίδοση στην κλασική. Τα 100Μ είναι απόσταση που μέχρι στιγμής δεν έχω καλύψει, μετά και την αποτυχημένη μου προσπάθεια το 2012 αν δεν κάνω λάθος, στον Ολύμπιο δρόμο (εγκατέλειψα στο 90+,περίπου στα μισά του αγώνα). Παρά την εμπειρία μου σε μεγάλους αγώνες, όπως το VFUT 110Κ και 128Κ, τον OMT 100K (3 φορές), το CCC και άλλους μικρότερους, με κυριεύει μια γλυκιά αγωνία, αυτή του άγνωστου,του πρωτόγνωρου, του διαφορετικού. Αγωνία όμως που κάποιες στιγμές μετατρέπεται σε φοβία, γιατί όσο καλή προετοιμασία κι αν έχει κάνει κάποιος, υπάρχουν ερωτήσεις που δεν είναι σε θέση να απαντήσει. "Θα τα καταφέρω; Τι διαχείριση πρέπει να κάνω; Ποια στρατηγική να ακολουθήσω; Πως είναι ένας αγώνας με τόσους λίγους σταθμούς ανεφοδιασμού; Κι αν είμαι μεγάλα διαστήματα μόνος...ειδικά το βράδυ; Ο καιρός θα είναι καλός;" Παρόλα αυτά δεν παύουν τα όνειρα για ένα καλό αγώνα απολαμβάνοντας τη διαδρομή και το τρέξιμο στη φύση, για ένα τερματισμό και γιατί όχι και για μια καλή επίδοση. Στόχος μου λοιπόν για το ROUT, εκτός απ το να το απολαύσω, είναι να προσπαθήσω για το καλύτερο που μπορώ με βάση την προετοιμασία μου. Σαν προετοιμασία δεν υπολογίζω μόνο την ειδική προπόνηση του τελευταίου διμήνου που ήταν επικεντρωμένη στον συγκεκριμένο αγώνα. Η προετοιμασία ορίζεται από όλα όσα έχω κάνει τα τελευταία 2,3 χρόνια. Βασική προπόνηση, ειδική για άλλους αγώνες (μεγάλους, μικρούς ακόμα και δρόμου, μαραθωνίους και ημί.), αλλά και ξεκούραση. Οι προπονήσεις του τελευταίου διμήνου ήταν σχεδόν καθημερινές, όλες μικρής διάρκειας (1h-1 1/2h) εκτός από μια μεγάλη κάθε βδομάδα, σταδιακά αυξανόμενη έως το Lost. Τα εβδομαδιαία χιλιόμετρα και υψομετρικά σταδιακά αυξάνω. Εβδομάδα κορύφωσης ήταν αυτή του Lost με 145K και περίπου 6500m+. Λόγω οικογενειακών και επαγγελματικών υποχρεώσεων οι προπονήσεις γίνονταν άλλοτε ξημερώματα, άλλοτε μεσημέρι στο διάλειμμα απ' τη δουλειά ή πολύ αργά το βράδυ. Σε όλη την προετοιμασία, η οποία ήταν γεμάτη θυσίες και στερήσεις, πέρα από τη συμπαράσταση και την κατανόηση απ' τους δικούς μου ανθρώπους, είχα και τη στήριξη από κάποιους φίλους τους οποίους και οφείλω να ευχαριστήσω. Το Χρήστο το Μαυρίκιο και το Γιώργο το Δούση (adidas running team) που με έμαθαν να τρέχω και με καθοδηγούσαν/συμβούλευαν προπονητικά τα τελευταία χρόνια, το Ντίνο τον Κοζανίτη ο οποίος με ανεχόταν και με συντρόφευε στις περισσότερες προπονήσεις, την Karmen Vahevnouni (ΟΠΤΙΚΑ ΚΑΡΜΕΝ) που μου άνοιξε τα μάτια και με παρότρυνε να τρέξω με φακούς επαφής, το Ζαφείρη και τον Μάριο Καγιόπουλο που με στήριξαν ενεργειακά με τις SOLO BARS, το Λεονάρδο Γουλανδρή από τη New Life και την Compressport Greece που με στηρίζουν με τα πολύ καλά συμπιεστικά τους, τον Πανό Λαμπίρη που με γύμνασε ουκ ολίγες φορές και τέλος το Νίκο το Ραφτόπουλο από το PILABOX που με τις διατροφικές του συμβουλές και την καθοδήγησή του με έμαθε να τρέφομαι σωστά (σαν αθλητής) και με βοήθησε να πετύχω το στόχο μου "να είμαι ελαφρύτερος και δυνατός". Το σημαντικότερο όμως είναι πως με έκανε να νοιώθω καλύτερα με τον εαυτό μου πετυχαίνοντας κάτι που ήθελα χρόνια...Σας ευχαριστώ λοιπόν όλους και τον καθένα ξεχωριστά, μα πιο πολύ το Νίκο Ραπτόπουλο και το PILABOX που παρά τις δύσκολες καταστάσεις που βιώνουμε συνεχίζει να με στηρίζει με κάθε τρόπο, αποτελώντας τον κύριο χορηγό μου για το ROUT.

Κώστας Κουρνούτος

…suffering produces endurance, endurance produces character, character produces hope…

Αυτά τα λίγα λόγια συνοψίζουν τη μέχρι στιγμής παρουσία μου στη μαγεία της Ροδόπης κ αυτό εύχομαι κ τώρα….

Ο Rodopi Advendurun αποτελείται από όλα εκείνα τα συστατικά κ κυρίως τη δύναμη ψυχής/θέλησης που σε κάνει να προχωράς, όπως ακριβώς συμβαίνει κ στην καθημερινή ζωή... ξεπερνά τη στενή έννοια του αγώνα κ σε προκαλεί να επιστρατεύσεις στοιχεία από μέσα σου που το αστικό περιβάλλον έχει αποδυναμώσει… σε όσους αρέσκονται στην απομόνωση κ την απεμπλοκή από το χρονόμετρο, αυτός είναι ο Αγώνας που πρέπει να συμμετάσχει έστω κ μία φορά..

Η (πρώτη) συμμετοχή κ μόνο είναι για μένα τιμητική.

Σε ότι αφορά την προπόνηση, ακολουθείται η «συνταγή» του φίλου μου κ προπονητή Γιάννη Δαγκόγλου, χωρίς τη συμβολή του οποίου καθώς των δικών μου ανθρώπων δεν θα ήταν δυνατή ούτε η φετινή μου συμμετοχή. Τη χρονιά που μας πέρασε δεν συμμετείχα σε αγώνες βουνού εν όψει ROUT, ούτως ή άλλως δεν υπήρχε η δυνατότητα (η υγεία πάνω απ’ όλα).

Ευχαριστώ το Advendure για την ευκαιρία που μου δίνεται κ Εύχομαι σε όλους τους αθλητές να φτάσουν στο τέρμα Υγιείς.

Slawomir Matras

Είναι πρώτη φορά που θα δοκιμάσω απόσταση 100μιλια, σίγουρα δεν θα είναι εύκολα. Ανυπομονώ να σταθώ στη γραμμή εκκίνησης και να γίνω ένα με τη φύση της Ροδόπης . Όσο αφορά φόβους, αυτά πάντα υπάρχουν. Εγώ ανησυχώ λίγο για τους παλιούς τραυματισμούς αν αντέξουν τόση ταλαιπωρία –θα δούμε ..Η προετοιμασία μου πήγε αρκετά καλά, τώρα και 1,5 χρόνο γυμνάζομαι με τον Βασίλη Κρομμύδα τον οποίο εμπιστεύομαι 100%. Στόχος μου είναι να τερματίσω τον αγώνα. Θα απολαύσω το τρέξιμο και την περιπέτεια στα όμορφα μονοπάτια, θα διασκεδάσω με τους συναθλητές και φίλους και αν όλα πάνε καλά μπορεί να βγει κάτι καλό:) Καλή δύναμη και καλή αντάμωση στο ROUT.

Παναγιώτης Μαστροπέρρος

Περιμένοντας με ανυπομονησία να βρεθώ στα βουνά της Ροδόπης να συμμετέχω στον ROUT. Σε έναν αγώνα που θα μου δώσει την ευκαιρία, λόγω του χαρακτήρα του, να έρθω σε απόλυτη επαφή με τη φύση κάτι που είναι σπάνιο πια στην εποχή μας Η παρουσία λίγων σταθμών υποστήριξης δίνει την ευκαιρία για περισσότερο χρόνο με τους ήχους του δάσους. Με ελάχιστη προετοιμασία βουνού τους τελευταίους μήνες λόγω άλλων αγωνιστικών πλάνων η συμμετοχή μου στο ROUT είναι καθαρά για τον τερματισμό. Δεν υπάρχουν προσδοκίες για επίτευξη κάποιας επίδοσης παρά μόνο να διασκεδάσω, να ευχαριστηθώ τις ώρες στο δάσος και να συναντηθώ με φίλους που έχω καιρό να δω. Μετά από τρεις μήνες προετοιμασίας σε άσφαλτο το να τρέξω τόσα χιλιόμετρα σε βουνό είναι σαν δώρο για το σώμα μου. Το μόνο που σκέφτομαι είμαι ο καιρός, όχι τόσο αν βρέχει ή αν έχει κρύο, αλλά μην έχει επικίνδυνα καιρικά φαινόμενα και διακοπεί ο αγώνας όπως συμβαίνει κάποιες φορές σε τέτοιους αγώνες. Έχοντας ακούσει τα καλύτερα λόγια από φίλους που έχουν τρέξει τον ROUT στο παρελθόν δεν μπορούσα να αντισταθώ στην πρόκληση να δηλώσω συμμετοχή ώστε να βιώσω την εμπειρία να βρεθώ σε μια απομακρυσμένη αλλά τόσο όμορφη περιοχή της Ελλάδας.

Γιάννης Μπάγιος

Συμμετέχω για πρώτη φορά στον αγώνα αυτό. Τα τελευταία 5 χρόνια συμμετέχω ανελλιπώς στον έτερο αγώνα που διεξάγεται στην περιοχή αυτή, τον VFUT. Να αναφέρω γενικά ότι οι αγώνες που διεξάγονται στον ορεινό όγκο της Ροδόπης είναι μοναδικοί και αποτελούν επιθυμία των περισσοτέρων δρομέων ορεινού τρεξίματος. Οι ομορφιές της περιοχής είναι ανείπωτες, η φιλοτιμία των συντελεστών του αγώνα είναι παροιμιώδης, οι διαδρομές είναι μαγικές ιδιαίτερα με τα χρώματα του Φθινοπώρου, η πολιτιστική κληρονομιά της περιοχής με τα πέτρινα τοξωτά γεφύρια μοναδική και οι καταρράκτες με τη βουή των ρεμάτων δίνουν μια εντυπωσιακή εικόνα σε όλο αυτό το σκηνικό.

Ο λόγος που αποφάσισα να συμμετάσχω στο ROUT είναι η πρόκληση της γνωριμίας ενός νέου αγώνα αλλά ουσιαστικά να γνωρίσω ένα τμήμα της διαδρομής από το Δασικό χωριό μέχρι την Πρασινάδα που μέχρι σήμερα δεν μου δόθηκε η ευκαιρία για διάφορους λόγους.

Σημαντικό ρόλο στην απόφασή μου να συμμετάσχω στον αγώνα αυτό είναι κυρίως η βελτίωση της σηματοδότησης του αγώνα. Το στοιχείο αυτό το θεωρώ πολύ σημαντικό και σχετίζεται με το αίσθημα της ασφάλειας των αθλητών, όταν αυτοί κινούνται κινούνται σε πεδία που δεν γνωρίζουν. Οι πληροφορίες για το ROUT από συναθλητές μου είναι πάρα πολύ θετικές το τελευταίο διάστημα. Η σηματοδότηση του αγώνα τόσο κατά τη διάρκεια της ημέρας όσο και κατά τη διάρκεια της νύκτας είναι εμφανώς καλύτερη. Η τροφοδοσία του αγώνα είναι επαρκής με ζεστά και νόστιμα φαγητά στους κεντρικούς σταθμούς. Οι άνθρωποι της διοργάνωσης ζεστοί και φιλόξενοι. Το περιβάλλον στο Δασικό χωριό άκρως οικογενειακό.

Εύχομαι να επικρατήσουν ευνοϊκές καιρικές συνθήκες και να γίνει ένας ωραίος αγώνας. Καλή επιτυχία σε όλους τους συμμετέχοντες στο δύσκολο αυτό αγώνα.

Αλέξανδρος Νικολαϊδης

Απο μικρός που ερχόμουν από τη Σουηδία, για διακοπές στο Δαφνώνα της Ξάνθης, είχα μαγευτεί από την ομορφιά της περιοχής. Ήμουν 12 χρονών, όταν με μια παρέα και οδηγό μας έναν γνωστό μας κυνηγό, ξεκινήσαμε για να βρούμε τους καταρράκτες, κάπου στον Λειβαδίτη… Δεν υπήρχε δρόμος η μονοπάτι για να φτάσει κανείς εκεί, αλλά ο κυνηγός μας έλεγε ότι βρισκόμαστε όλο και πιο κοντά … Ψάχναμε περί τις 3 ώρες φωνάζοντας μεταξύ μας ώσπου κάποια στιγμή, ακούγοντας τους ήχους του καταρράκτη τον βρήκαμε. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την ομορφιά του και τη μαγεία του βουνού… Η χρονιά εκείνη ήταν το 1973. Από τότε μέχρι σήμερα δεν χάνω ευκαιρία για μια βόλτα εκεί, αλλά και για να μαζέψω μανιτάρια! Ξεκίνησα να τρέχω το 2010, μ’ ένα μαραθώνιο και όλο και πιο πολλά χιλιόμετρα. Όταν έμαθα για τον αγώνα «ROUT 100 miles» μπήκε στο μυαλό μου το τολμηρό όνειρο που τώρα πραγματοποιείται. Αισθάνομαι περήφανος για τη συμμετοχή μου και μεγάλη αγωνία για αυτόν τον δύσκολο αγώνα. Αισθάνομαι και τυχερός επίσης για την βοήθεια που θα έχω από τον πρόσφατο ΣΠΑΡΤΑΘΛΗΤΗ και φίλο μου ΔΟΥΚΑ ΤΣΙΑΚΙΡΗ.

Θανάσης Σκόπας

Έχοντας τρέξει στους περισσότερους αγώνες μαραθώνιας και υπερμαραθώνιας απόστασης στην Ελλάδα τα τελευταία δέκα χρόνια, το 2015 είναι η χρονιά που θα δοκιμάσω για πρώτη φορά τις αντοχές μου, πνευματικές και σωματικές στον ROUT.

Χωρίς άγχος και φόβο αλλά με σεβασμό προς τον αγώνα θα σταθώ, παρέα με πολλούς φίλους , στην εκκίνηση το πρωί της Παρασκευής 16 Οκτωβρίου με μοναδικό στόχο τον τερματισμό. Η προετοιμασία μου ήταν μάλλον ελλιπής. Συνηθίζω να μην τρέχω στις καλοκαιρινές διακοπές και ένας τραυματισμός με κράτησε ακόμα πιο πίσω. Παρόλα αυτά οι αναφορές φίλων και γνωστών που έχουν τρέξει στον αγώνα τις προηγούμενες χρονιές για το πολύ καλό κλίμα της διοργάνωσης, μου δίνουν ένα επιπλέον κίνητρο για την συμμετοχή μου. Καλή επιτυχία σε όλους τους συμμετέχοντες αυτού του όμορφου και δύσκολου αγώνα.

Λάζαρος Ρήγος

Πρέπει να πω για τον ROUT, ε… Να λοιπόν ένας ακόμα λόγος που δεν έφυγα ποτέ απ το χώρο του αθλητισμού! Γιατί κάποτε έρχεται και η στιγμή που ο καθένας παίρνει αυτό που του αξίζει! Αυτό που συμβαίνει φέτος, να βρίσκομαι δηλαδή ανάμεσα στους πρωτοεμφανιζόμενους του ROUT, με γεμίζει με μια παιδιάστικη χαρά, σαν να μαζευόμαστε όλοι οι παλιοί φίλοι για ένα reunion, μια επανένωση. Γιατί τελικά αυτό είναι ο ROUT, μια και το ζω κάθε χρόνο, απ τη δημιουργία του και μέχρι σήμερα. Ένα reunion! Αυτό σπάνια συμβαίνει σε αγώνες, αλλά εδώ, για πολλούς λόγους αυτός είναι ο ακριβής προσδιορισμός αυτού που συμβαίνει κάθε φθινόπωρο στη Χαϊντού.

Για μένα, αυτή η ευκαιρία που μου δίνεται, να αγωνιστώ πλέον παρέα με τόσους πολλούς ακόμα φίλους και όχι μόνος, είναι μια δικαίωση επιλογών που κάναμε χρόνια πριν. Ένα στοίχημα για παλαβούς, πήρε τη θέση που του αξίζει, εκεί στην κορυφή του μυαλού και της καρδιάς του ορεινού τρεξίματος! Περιτριγυριζόμαστε εξάλλου από «τρελούς» ανθρώπους, που κάποια στιγμή υποκλιθήκαμε μπροστά στις τρελές ιδέες τους. Για σκεφτείτε…

Προσωπικά, το τελευταίο πράγμα που με απασχολεί είναι το αγωνιστικό μέρος του ROUT. Το συγκινησιακό καταλαμβάνει όλο το χώρο στη σκέψη μου αυτές τις μέρες. Μπαίνω στο ταξίδι, για να ζήσω τα συναισθήματα, για να ανακαλέσω τις μνήμες όλων αυτών των 9-10 χρόνων που έδωσα με σώμα και πνεύμα εκεί στα δάση της Ροδόπης, ετοιμάζοντας και υλοποιώντας το πρώτο και «μοναδικό» ελληνικό ultra-trail. Άνθρωποι που γνώρισα, αγάπησα και συνέχισα μαζί τους μέχρι σήμερα κι άλλοι που χώρισαν οι δρόμοι μας. Στιγμές που χαράχτηκαν για πάντα στην ψυχή μου και θα με συντροφεύουν για τον υπόλοιπο βίο μου. Δε φτάνουν δεκάδες φύλλα χαρτιού για να χωρέσουν όλα αυτά που έζησα και που μου χάρισε η υπόθεση ROUT αυτά τα χρόνια. Κι αν μιλάμε για φυσικές δοκιμασίες, πέρα απ την ψυχική που θεωρώ τον ROUT, τότε κι αυτή η πτυχή του ζητήματος, μου ανακαλεί μνήμες στο κορμί μου, υπάρχουν κι απ αυτές πια στην καμπούρα μου. Σκληρές δοκιμασίες όλες τους, όσο σκληρή γίνεται η άγρια φύση όταν την κοιτάς κατάματα, θέλοντας να τη βάλεις απέναντί σου. Ένα σωρό αγρίμια βρέθηκαν αυτά τα χρόνια μπροστά στη δική μου μοναξιά στις ερημιές της Ροδόπης. Όπως και ξάστερες νύχτες, ηλιοβασιλέματα και ανατολές. Κι ατέλειωτες ώρες με σκέψεις, με γιατί και πώς, εκεί στην απέραντη μοναξιά. Ανάμεσα σε όνειρα, οράματα και παραισθήσεις. Όλα αυτά είναι οι πολλές όψεις του ίδιου νομίσματος, που λέγεται “advendure” και συνοψίζει σε μια λέξη πολλές έννοιες, κι ανάμεσά τους αυτές της αντοχής και της περιπέτειας. Εκείνο δηλαδή για το οποίο συγκεντρωνόμαστε κάθε χρόνο στις εσχατιές της Ελλάδας, που είναι και το μοναδικό σκηνικό για να ξετυλιχτεί με κάθε μεγαλοπρέπεια το δράμα της ανθρώπινης θέλησης.

Κλείνοντας, αυτή τη μικρή ευκαιρία παρέμβασης, για την οποία και σας ευχαριστώ, θα ήθελα να πω ότι ο ROUT είναι το απόσταγμα των θυσιών μιας χούφτας ανθρώπων, που χωρίς Η αιωνιότητα του νυχτερινού ουρανού, όπως ξεπροβάλει σαν αλλόκοσμη τοιχογραφία του φαντασιακού μας εαυτού, μας καλεί κι αυτή τη φορά εκεί... καμία υποστήριξη, χωρίς χρηματικούς πόρους, και που κατά κόρον δέχτηκε πλείστα χτυπήματα στο ξεκίνημά της. Οι θυσίες έπιασαν τόπο! Ο κόσμος του ορεινού τρεξίματος αντιλήφθηκε στην πορεία τι ακριβώς πρέσβευε και τι προσπαθούσε να τους μεταφέρει αυτή η ομάδα. Χρειάστηκε χρόνος αλλά τι γίνεται αλήθεια σ αυτή τη ζωή χωρίς χρόνο και χωρίς θυσίες. Το γεγονός ότι σήμερα ο ROUT είναι πια ένας διεθνής αγώνας, αποδεικνύει ότι οι θυσίες δεν χάνονται. Δεν θα αναφερθώ σε ονόματα, γιατί οι άνθρωποι που θα ήθελα να μνημονεύσω είναι αρκούντως ταπεινοί για να επιζητούν την προβολή και θα το σεβαστώ. Αφού όμως έχω το βήμα να εκφράσω συναισθήματα, θέλω να εκφράσω από εδώ την ευγνωμοσύνη μου στον ένα αυτόν άνθρωπο που πήρε απ την αρχή στην πλάτη του τον ROUT και με τη βοήθεια άλλων πολύτιμων συνεργατών, τον έφτασε εκεί ψηλά, που με δυσκολία μπορούσα πριν από 5-6 χρόνια να φανταστώ κι εγώ ο ίδιος.

Η αιωνιότητα του νυχτερινού ουρανού, όπως ξεπροβάλει σαν αλλόκοσμη τοιχογραφία του φαντασιακού μας εαυτού, μας καλεί κι αυτή τη φορά εκεί! Δεν με νοιάζει αν θα είναι μέρα ή θα είναι νύχτα. Αν θα είμαι στο Κρούσοβο, στο Μέγα Ρέμα ή στο Θεολόγο. Δεν θα έχει καμιά σημασία αν είμαι στη μέση ή στο τέλος αυτού του ταξιδιού. Αν μόλις προσπέρασα ή με προσπέρασε κάποιος συναθλητής, που πονάει όσο κι εγώ. Αν η ανατριχίλα που με διαπερνά στη νύχτα είναι από το κρύο ή τα συναισθήματα της μοναξιάς. Θα είμαι εκεί. Θα είμαστε εκεί. Μικρές, ασήμαντες κουκίδες στο σκοτάδι, ταξιδεύοντας βασανιστικά προς το φως και τη λύτρωση…

Σας ευχαριστούμε όλους θερμά για την ανταπόκριση! Καλή αντάμωση στην Ροδόπη!

Αφιέρωμα ROUT 2015

- Rodopi AdvEnduRun 2015, η Aρχή μίας άλλης Eποχής

- ROUT 2015 - Ο λόγος στους αθλητές: Μέρος 1ο

- Χρήστος Κατσάνος: Όλα γίνονται όταν το έχεις μέσα σου