
ADVENDURE is the leading web portal in Greece about Mountain Running, Adventure, Endurance and other Mountain Sports
Αγαπάμε το βουνό και τη φύση, το τρέξιμο και την περιπλάνηση. Αυτά φτάνουν για να μας κάνουν να περιπλανηθούμε τρέχοντας στην μακρινή Γαύδο και να φτάσουμε στο νοτιότερο άκρο της Ελλάδας και συνάμα της Ευρώπης. Έτσι λοιπόν, στα τέλη Αυγούστου, βρέθηκα στη νότια Κρήτη, στο όμορφο μονοπάτι Ε4 στα νότια Χανιά. Προσκεκλημένος από τον αδελφικό φίλο και σχοινοσύντροφο, Γιώργο Αντωνακάκη, κάτι μεταξύ δουλειάς και αναψυχής βρέθηκα να περπατώ στα Λευκά Όρη και να κάνω καγιάκ στο Λιβυκό Πέλαγος με Άγγλους και Ιταλούς τουρίστες.
Μετά από μια μονοήμερη ανάβαση από τον Ομαλό στο Γκίγκιλο, με τον Αντώνακα και φίλους οι υποχρεώσεις μας φέρνουν να περπατάμε το παραλιακό Ε4 από Παλαιόχωρα, μέχρι Χώρα Σφακίων συμπεριλαμβανομένου και το δημοφιλέστατο φαράγγι της Σαμαριάς.

Κάπου εκεί μεταξύ δύο εβδομάδων είχα ένα 3ήμερο κενό. Η ιδέα ήταν να περάσω απέναντι από Αγία Ρουμέλη στη Γαύδο, να μείνω στο όμορφο νησί 2 νύχτες, περίπου 2,5 ημέρες και να περιπλανηθώ όσο περισσότερο μπορώ, εξάλλου το νησί δεν είναι και πολύ μεγάλο. Κάπου εδώ, σε ένα υποτυπώδες πρόγραμμα που ακολουθούσα, για τον αγώνα του V.F.U.T. έλεγε και ένα long run, οπότε ήταν ευκαιρία να τρέξω κάτι μεγαλούτσικο ...εκεί στο Νότο.

Ο Αντώνακας μου είχε δώσει και ένα κατατοπιστικότατο χάρτη του νησιού, με αναλυτικές διαδρομές, χρόνους και πληροφορίες, οπότε είχα μερικές πληροφορίες και ένα μπούσουλα.

Έτσι, λοιπόν, με το “ΔΑΣΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ” πέρασα στη Γαύδο και κατά τις 14:00 της πρώτης ημέρας έφτασα στο Καραβέ, το λιμάνι του νησιού και από εκεί στο Σαρακήνικο, ίσως το μεγαλύτερο και δημοφιλέστερο χωριό του νησιού.

Ήταν από τις λίγες φορές στη ζωή μου πού είχα τόσο λαχτάρα και όρεξη για τρέξιμο και περπάτημα σε άγνωστα μονοπάτια. Δένοντας το καράβι στο μώλο, άρχισα ανυπόμονα να δένω τα κορδόνια μου και να ανοίγω τα μπαστουνάκια μου. Βόλεψα όλα τα υπάρχοντα στο 30λιτρο σακιδιάκι μου με 3 λίτρα νερό, μιας και στο νησί δεν υπάρχουν πολλές πηγές. Με το που άνοιξε η μπουκαπόρτα όρμηξα έξω..

Ημέρα πρώτη: Απόγευμα της 24 Αυγούστου: Διαδρομή: Σαρακήνικο, Ανεμόμυλος, Καστρί, Άμπελος, Μπό, Ποταμός, Πύργος, Λαυρακάς, Άγιος Ιωάννης, Σαρακήνικο. Η απόσταση των 15,5 χιλιομέτρων σε όμορφο τερέν και καλοσχηματισμένα μονοπάτια έδωσαν την ευκαιρία να τρέξω στα περισσότερα σημεία της διαδρομής (παρά το 7κιλο σακίδιο), με ιδιαίτερη ευχαρίστηση. Συνολικός χρόνος στα μονοπάτια (με 10 λεπτά στο ζαχαροπλαστείο στο Καστρί και 20 λεπτά στάση στον Ποταμό να επισκεφτώ κάτι φίλους που με περίμεναν με καλή ρακί) 4 ώρες. Καθαρός χρόνος κινούμενος 3,5 ώρες.

Ημέρα δεύτερη: Πρωί της 25 Αυγούστου: Διαδρομή: Σαρακήνικο, Σιώπατα, Χριστός, Παναγία, Σγουδιανά, Κόρφος, Τρυπητή (μεγάλη καρέκλα) Βατσιανά, Άγιος Γεώργιος, Χριστός, Σιώπατα, Σαρακήνικο. Η απόσταση των 24,5 χιλιομέτρων, με σακίδιο 6 κιλά, (στάση για παγωτό στον Κόρφο, στάση για φωτο στην Τρυπητή και στα Βατσιανά για νερό, συνολικά 60 λεπτά περίπου) έγινε σε συνολικά 6 ώρες. Καθαρός χρόνος κινούμενος 5 ώρες.

Ημέρα τρίτη: Μόνο το πρωί της 26 Αυγούστου, μιας και το Καράβι “ΣΑΜΑΡΙΑ” για Σούγια έφευγε στις 14:00. Διαδρομή: “Σπίτι των Εξόριστων”, που ήταν το μικρό αλλά με όμορφη θέα, δωμάτιο που έμενα, μέχρι το διπλανό εστιατόριο και επιστροφή. Απόσταση 50 μέτρα, πήγαινε και έλα. Διάρκεια 3 ώρες μαζί με το καφέ. Εκεί είχα χρόνο να ηρεμήσω, νομίζω τα τελευταία 20 χρόνια, ποτέ δεν έμεινα μόνος και άπραγος τόση ώρα ρεμβάζοντας χαλαρός και ξέγνοιαστος.

Παρατηρήσεις - Tips:
Ο Νίκος Μαγγίτσης γεννήθηκε στο Βόλο το 1968 και κατοικεί στην Αγριά Πηλίου μέχρι και σήμερα. Είναι καθηγητής Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού με μεταπτυχιακές σπουδές και έχει παρακολουθήσει δεκάδες σεμινάρια πάνω στο χώρο του αθλητισμού, του αθλητικού τουρισμού και υπαίθριων δραστηριοτήτων. Από το 1984 ασχολείται με την αναρρίχηση και την ορειβασία στον Ελληνικό Ορειβατικό Σύλλογο Βόλου, όπου και αναλαμβάνει από το 1992 προπονητής στην αθλητική / αγωνιστική αναρρίχηση, με ιδιαίτερη έμφαση και ευαισθησία στους νέους αθλητές. Το Μάρτιο του 2008 ο Νίκος Μαγγίτσης έγινε ο πρώτος Έλληνας, που ολοκλήρωσε στο project των «7 summits», την ανάβαση στην ψηλότερη κορυφή κάθε ηπείρου του πλανήτη μας, συμπεριλαμβανομένου και του Έβερεστ στα 8848 μέτρα, στις 17 Μαΐου 2004.