Αρχική>Άρθρα>Πρόσωπα>Παρουσιάσεις>National Geographic Adventurers of the Year 2015


National Geographic Adventurers of the Year 2015 Προτεινόμενο

Υπάρχουν άνθρωποι που κάθε χρόνο μας αποδεικνύουν ότι ακόμη υπάρχει η Περιπέτεια, ακόμη υπάρχουν κορυφές, θάλασσες, χιονισμένες πλαγιές, κύματα που μένουν να «κατακτηθούν», όρια που περιμένουν τους τολμηρούς να τα υπερβούν. Τα τελευταία δέκα χρόνια το National Geographic έχει θεσπίσει το βραβείο του Adventurer Of The Year, έναν θεσμό κατά τον οποίο επιλέγονται οι άνθρωποι της περιπέτειας που ξεχώρισαν μέσα στην χρονιά και τους θέτει ενώπιον του μεγάλου αναγνωστικού κοινού του το οποίο καλείται να ψηφίσει επιλέγοντας αυτόν ή αυτούς που θεωρεί ότι αξίζει να βραβευθούν.

Πέρυσι ανάμεσα σε δέκα υποψηφίους, ένας «δικός» μας άνθρωπος που έχει γίνει συνώνυμο με το «ακραίο» τρέξιμο σε κόψεις και κορυφές, ο Kilian Jornet, ήταν ο μεγάλος νικητής, αυτός που το κοινό επέλεξε για Adventurer of The Year 2014. Φέτος οι υποψηφιότητες είναι εξίσου σπουδαίες, άνθρωποι που έχουν βάλει την προσωπική τους ζωή σε δεύτερη μοίρα υποστηρίζοντας έναν μεγαλύτερο σκοπό, άνθρωποι που κυνηγούν με πάθος την περιπέτεια κάνοντας πράγματα για πολλούς από εμάς αδιανόητα, άνθρωποι που έχουν αφιερωθεί στην εξερεύνηση του κόσμου μας αλλά και των ορίων τους. Ας δούμε ποιοι είναι οι φετινοί υποψήφιοι…

 

The Activist: Wasfia Nazreen

Το 2010, Η Nazreen δούλευε για τη διεθνή ανθρωπιστική ομάδα βοήθειας CARE στην πατρίδα της, το Μπαγκλαντές. Ένα από τα έργα της CARE ήταν ότι τράβηξε 3.000 γυναίκες και παιδιά από οίκους ανοχής και άρχισε την εκπαίδευση και την κατάρτισή τους για την ομαλή ένταξή τους σε μια κοινωνία έξω από τη βιομηχανία του σεξ. Το Μπαγκλαντές είναι η όγδοη πιο πυκνοκατοικημένη χώρα στον κόσμο, με το ένα τρίτο του πληθυσμού να ζει κάτω από το διεθνές όριο της φτώχειας. Στη συνέχεια, η χρηματοδότηση για το έργο στέρεψε. Ανήμπορη να βρει χρηματοδότηση για να συνεχίσει το πρόγραμμα, η Nazreen παρακολούθησε αυτές τις 3.000 γυναίκες και παιδιά να μένουν στο κενό και να επιστρέφουν στην παλιά τους ζωή…


"Ακόμα χειρότερη ήταν η κατάσταση για τα παιδιά. Είχαν δραπετεύσει σχεδόν…», λέει η 32χρονη Nazreen, η οποία έχει εργαστεί στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τις την ηλικία των 20. "Ήμασταν τόσο εξαρτημένη από αυτές τις ξένες οργανώσεις. Εάν μία οργάνωση αποφάσιζε να μας εγκαταλείψει, μέναμε μόνοι μας και ανήμποροι…"

 

Η Wasfia Nazreen στο Aconcagua | Photo (c) Dan FredinburgΗ Wasfia Nazreen στο Aconcagua | Photo (c) Dan Fredinburg

 

Έτσι λοιπόν κατάλαβε ότι είχε έρθει η ώρα του λαού του Μπαγκλαντές να πάρει την τύχη στα χέρια του μέσω της δημιουργία οργανώσεων παροχής βοήθειας με ντόπιους επικεφαλείς και με ίδια κεφάλαια. Στο μεταξύ είχε αρχίσει ορειβασία το 2006, ενώ εργαζόταν στο Θιβέτ για να ανακόψει τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την κινεζική κυβέρνηση. Αποφάσισε λοιπόν να συνδυάσει τα δύο πάθη της, τον ακτιβισμό και την αναρρίχηση.

 

Θυσιάζοντας όλη σχεδόν την προσωπική της περιουσία αλλά και δανειζόμενη δεκάδες χιλιάδες δολάρια αποφάσισε να ολοκληρώσει την πρόκληση του Seven Summits, την ανάβαση δηλαδή στις υψηλότερες κορφές κάθε ηπείρου με την σημαία του Μπαγκλαντές και … ένα χούλα-χουπ στο χέρι για να κάνει γνωστό σε όλον τον κόσμο. Καθαρά συμβολική η σημασία του χούλα-χουπ καθώς ήταν κάτι που της απαγορευόταν να κάνει όταν ήταν παιδί… Όταν η Nazreen ανέβηκε στο Έβερεστ, όλα τα διεθνή ΜΜΕ ξεκίνησαν να μαθαίνουν την ιστορία της. Μέχρι πριν την προσπάθεια της Nazreen κανείς υπήκοος Μπαγκλαντές δεν είχε καταφέρει να σκαρφαλώσει στις Επτά Κορυφές. Η προσπάθεια της έκανε υπερήφανη την πατρίδα της…

 

Τώρα η Nazreen ηγείται του Ιδρύματος Osel που στόχο έχει να κινητοποιήσει νέους ανθρώπους να γνωρίσουν το outdoor και μέσω αυτού να αποστασιοποιηθούν από την βιομηχανία των οίκων ανοχής που μαστίζει την πατρίδα της. «Προσπαθούμε να αλλάξουμε την κοινωνία» αναφέρει η Nazreen «και αυτό φάνηκε σαν μία καλή αρχή…»

 

The Alpinist: Ueli Steck

Ήταν 9 Οκτώβρη του 2013 όταν ο Ueli Steck, κατάφερε να σκαρφαλώσει σόλο στο South Face του Annapurna Ι (8.091μ), ένα project το οποίο δεν είχε καταφέρει να πραγματοποιήσει τις δύο προηγούμενες φορές που το είχε προσπαθήσει. Ένα σπουδαίο κατόρθωμα από έναν από τους σημαντικότερους ορειβάτες της εποχής μας...

 

O Ueli Steck | Photo (c) Jonathan GriffithO Ueli Steck | Photo (c) Jonathan Griffith

 

Το εγχείρημα ξεκίνησε στις 8 Οκτώβρη καθώς το παράθυρο του καιρού ήταν ιδανικό και διήρκεσε 28 ώρες! Ο Ueli Steck είχε να αντιμετωπίσει σφοδρότατους ανέμους που όπως λέει χαρακτηριστικά και ο ίδιος "το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να στέκομαι καρφωμένος με τα πιολέ μου για να μην με παρασύρει ο άνεμος. Στην προσπάθειά μου να αποτυπώσω την στιγμή αυτή σε φωτογραφία, έχασα το ένα μου γάντι ... και την φωτογραφική μηχανή!". Αναγκάστηκε να κάνει bivouac περιμένοντας με το σκοτάδι να πέσει και ο άερας. Κάτι που έγινε! Αυτή ήταν η ευκαιρία του και δεν την άφησε να πάει χαμένη. Λίγες ώρες μετά βρισκόταν στην κορυφή του περίφημου αυτού τοίχου. Ήταν η πρώτη solo ανάβαση από την συγκεκριμένη διαδρομή που θεωρείται η πιο δύσκολη και επικίνδυνη για την κορυφή του βουνού. Πρώτη φορά επιχειρήθηκε από τους Pierre Beghin και Jean-Cristophe Lafaille το 1992, μία προσπάθεια με τραγικό τέλος για τον Beghin και επική κατάβαση για τον Lafaille αφού με σπασμένο το ένα χέρι αναγκαζόταν να κάνει ραπέλ με το ένα χέρι και τα δόντια! Ο Tomaz Humar είχε σκαρφαλώσει solo το South Face το 2007 από διαφορετική διαδρομή που οδηγούσε στο Kangsar Kang (7.485μ) και μετά από εκεί στην κορυφή του Annapurna I που σημειωτέον έχει την μεγαλύτερο ποσοστό θανατηφόρων ατυχημάτων και από τις 14 οκτάρες κορυφές των Ιμαλαϊων....

 

 

Η προσπάθειά του αυτή του χάρισε πέρυσι το Χρυσό Πιολέ μαζί με τους Raphael Slawinsky και Ian Welsted οι οποίοι και αυτοί με την σειρά τους πέρυσι ήταν υποψήφιοι Adventurers of the Year 2014 για την επική ανάβασή του στο Κ6.

 

The Adaptive Adventurers: Erik Weihenmayer και Lonnie Bedwell

Όταν ο Erik Weihenmayer αποφάσισε ότι ήθελε να κατέβει με καγιάκ τον ποταμό Κολοράντο στο Grand Canyon της Αριζόνα, έκανε όλη την διαδρομή με μηχανοκίνητο σκάφος για να βεβαιωθεί ότι ο στόχος ήταν εφικτός. Μετά από αυτό εξασκήθηκε σκληρά στην κατάβαση ποταμών με καγιάκ. Όταν ο Lonnie Bedwell αποφάσισε και αυτός ότι ήθελε να κατέβει με καγιάκ τον Κολοράντο δανείστηκε ένα καγιάκ και εξασκήθημε σκληρά σε μία λίμνη κοντά στο σπίτι του. Όταν έριξε το καγιάκ του στο μεγαλύτερο ποταμό των Ηνωμένων Πολιτειών, στον ποταμό Κολοράντο που φτάνει τα 200 μίλια, είχε μόλις 14 μέρες εμπειρία στο white water kayaking (καγιάκ ποταμού)…

 

Erik Weihenmayer και Lonnie Bedwell | Photo (c) Skyler WilliamsErik Weihenmayer και Lonnie Bedwell | Photo (c) Skyler Williams

 

"Είναι η απόλυτη ενσάρκωση του καγιάκ περιπέτειας" λέει ο Timmy O'Neill, καγιάκερ, ορειβάτης αλλά και προπονητής στην Paradox Sports. O'Neill έχει κατέβει τον ποταμό Κολοράντο 14 φορές γνωρίζοντάς τον πολύ καλά και εργάστηκε ως πλήρωμα υποστήριξης σε περίπτωση που κάτι πάει στραβά. "Το ποτάμι είναι τεράστιο, και είναι τόσο απομακρυσμένο... Δεν είσαι απλά μια-δυο ώρες από τον πολιτισμό αλλά βδομάδες… "

 

Το καγιάκ περιπέτειας δεν σημαίνει απαραίτητα και τεχνικό καγιάκ. Τα μεγαλύτερα rapids στον Κολοράντο μόλις και μετά βίας φτάνουν στον βαθμό IV, παιχνίδι για έναν έμπειρο καγιάκερ. Θα ρωτήσετε εύλογα λοιπόν προς τι η υποψηφιότητα των Weihenmayer και Bedwell; Η απάντηση είναι απλή: Είναι και οι δύο τυφλοί…

 

Οι Erik Weihenmayer και Lonnie Bedwell στα αφρισμένα νερά του ποταμού Κολοράντο | Photo (c) James Q. MartinΟι Erik Weihenmayer και Lonnie Bedwell στα αφρισμένα νερά του ποταμού Κολοράντο | Photo (c) James Q. Martin

 

Ο Erik Weihenmayer έγινε γνωστός όταν έγινε ο πρώτος τυφλός που ανέβηκε στο Έβερεστ αλλά και σε όλες τις Επτά Κορυφές (Seven Summits) και είναι τυφλός από την ηλικία των 13 ετών, ενώ ο Lonnie Bedwell τυφλώθηκε σε ηλικία 31 ετών σε κυνηγετικό ατύχημα. Κανείς από τους δύο δεν είχε ιδέα από καγιάκ πριν χάσει την όρασή του.

 

The Climber: Tommy Caldwell

Πέντε χιλιόμετρα γρανιτένια δόντια και επτά κορυφές αποτελούν τον κύριο ορεινό όγκο του Fitz Roy. Ευρισκόμενο στην Νότια Παταγονία, στα σύνορα Χιλής-Αργεντινής, έχει εμπνεύσει τον ορειβατικό και αναρριχητικό κόσμο από το 1940. Ο γρανίτης της Παταγονίας είναι σκληρός και αδυσώπητος. Τραυματίζει σκοινιά αλλά και τον εγωισμό των καλύτερων αναρριχητών του κόσμου πολλά χρόνια τώρα. Ο καιρός πολλές φορές απρόβλεπτος ακόμη και το καλοκαίρι ενώ το πεδίο απαιτεί πολλές δεξιότητες από τον επίδοξο αναρριχητή του.

 

O Tomy Caldwell στο El Capitan του Yosemite | Photo (c) Corey Rich/Aurora PhotosO Tomy Caldwell στο El Capitan του Yosemite | Photo (c) Corey Rich/Aurora Photos

 

Ο Tomy Caldwell είναι αναμφισβήτητα ένας από τους καλύτερους αναρριχητές της γενιάς του. Τα τελευταία 15 χρόνια έχει ελευθερώσει τις μερικές από τις πιο δύσκολες γραμμές σε όλες τις ΗΠΑ και στο El Capitan του πάρκου Yosemite. Το να θέλει κάποιος να εφαρμόσει τις τεχνικές speed climbing που είχε εξασκήσει στο Yosemite στην Παταγονία δεν είναι κάτι τόσο απλό. Έπρεπε καταρχάς να βρεθεί ο κατάλληλος παρτενέρ. Ποιος καταλληλότερος από τον περίφημο Alex Honnold (NG Adventurer of the Year 2010) με τον οποίον σκαρφάλωσαν ελεύθερα τους μεγαλύτερους τοίχους του Yosemite - El Capitan, Half Dome, και Mount Watkins- σε μία μέρα. Μετά από αυτό, ο τελικός στόχος φάνηκε πιο εφικτός.

 

Κατάφεραν να τραβερσάρουν και στις επτά κορυφές του Fitz Roy σε 4 μόλις ημέρες, από τις 12 έως τις 16 Φεβρουαρίου 2014 συναντώντας μάλιστα τον χειρότερο καιρό των τελευταίων ετών, όταν έμπειροι αναρριχητές χρειάζονται δύο με τρεις μέρες για κάθε μία από αυτές …

 

 

The Filmmakers: Matt Stoecker, Travis Rummel, και Ben Knight

Τέσσερα χρόνια πριν ο Matt Stoecker και o Yvon Chouinard (ιδρυτής της εταιρείας ρουχισμού outdoor Patagonia) ήθελαν να αποτυπώσουν σε ταινία την επαναδημιουργία ουσιαστικά των ποταμών που θα επέστρεφαν στην κανονική τους ροή μετά την καταστροφή δύο μεγάλων φραγμάτων στην καρδιά των ΗΠΑ. Ο Stoecker προσέγγισε τους κινηματογραφιστές Ben Knight και Travis Rummel της Felt Soul Media για να δημιουργήσουν μία ταινία που θα μετέφερε στον κόσμο το πρόβλημα της διαταραχής της φύσης που επιφέρει ένα φράγμα αλλά και την ανάγκη για την καταστροφή και άλλων φραγμάτων που ταράζουν τα οικοσυστήματα στην περιοχή που χτίζονται.

 

O Matt Stoecker στο φράγμα Elwha λίγο πριν αυτό καταστραφεί και φέρει το οικοσύστημα του ποταμού όπως ήταν παλαιότερα... | Photo (c) DamNation CollectionO Matt Stoecker στο φράγμα Elwha λίγο πριν αυτό καταστραφεί και φέρει το οικοσύστημα του ποταμού όπως ήταν παλαιότερα... | Photo (c) DamNation Collection

 

Το αποτέλεσμα ήταν ένα 87’ φιλμ με το ευρηματικό τίτλο DamNation που έκανε γνωστό το πρόβλημα στο ευρύ κοινό και βραβεύτηκε σε πολλά φεστιβάλ μεταξύ των οποίων και το βραβείο Audience Choice Award στο φεστιβάλ SXSW. Για τις ανάγκες της ταινίας χρειάστηκαν 80 μέρες κινηματογράφησης μέσα 3,5 χρόνια. Καταφέρνει να εξιστορήσει την αναγέννηση του οικοσυστήματος με ιδανικό τρόπο…

 

 

The Kayaker: Aleksander Doba

Στις 19 Απριλίου του 2014 ο Aleksander Doba στην ηλικία των 68 ετών έκανε κουπί για τελευταία φορά μετά από ένα υπερατλαντικό ταξίδι 7.716 μιλίων με το OLO, το 7 μέτρων καγιάκ του, στο λιμάνι της New Smyrna Beach στην Florida των ΗΠΑ. Ο Πολωνός Doba είχε ξεκινήσει το ταξίδι αυτό από την Λισσαβώνα της Πορτογαλίας στις 5 Οκτώβρη του 2013 με σκοπό να κωπηλατήσει 5.400 μίλια στον Ατλαντικό Ωκεανό και να φτάσει στην Florida στα μέσα Φλεβάρη. Διάφορες όμως δυσκολίες όπως καταιγίδες αλλά και κάποια προβλήματα που προκλήθηκαν στο καγιάκ του, τον έβγαλαν εκτός πορείας αναγκάζοντάς τον να κωπηλατήσει 1.300 μίλια και δύο μήνες παραπάνω! Κατάφερε έτσι να ολοκληρώσει το πιο μεγάλο ταξίδι με καγιάκ σόλο και να γίνει ο ένας από τους δύο ανθρώπους που κατάφεραν να διασχίσουν τον Ατλαντικό χωρίς πανί.

 

O Aleksander Doba ολοκληρώνει το επικό ταξίδι του ... | Photo (c) Nicola MuirheadO Aleksander Doba ολοκληρώνει το επικό ταξίδι του ... | Photo (c) Nicola Muirhead

 

Όπως γίνεται αντιληπτό, ένα τέτοιο ταξίδι δεν θα μπορούσε να είναι απροβλημάτιστο. Δύο μήνες μετά την έναρξη του ταξιδιού, το δορυφορικό τηλέφωνο του Doba σταμάτησε να λειτουργεί, καθιστώντας αδύνατη την επικοινωνία με τον … μέσα κόσμο επί 47 ημέρες. Στη συνέχεια, οι μπαταρίες ΑΑ της προσωπική συσκευής εντοπισμού του SPOT tracker αχρηστεύθηκαν και ο συνταξιούχος μηχανικός έπρεπε να δημιουργήσει έναν νέο τρόπο σύνδεσης με μπαταρίες ΑΑΑ. Κωπηλάτησε σε 10μετρα κύματα και πάλεψε επί 40 ημέρες και νύχτες πάλη με δυνατούς ανέμους και ρεύματα που τον έστειλαν να κωπηλατεί σε κύκλους γύρω από το διαβόητο Τρίγωνο των Βερμούδων. Τρεις φορές, ο κωπηλάτησε 200 έως 300 μίλια, μόνο για να ωθηθεί προς τα πίσω από τους ανέμους και τα ρεύματα…


«Ο κόσμος με ρωτάει πόσο μεγάλος είμαι και εγώ απαντάω: δεν είμαι καθόλου μεγάλος, είμαι μόνο 67 ετών νέος!» αναφέρει χαρακτηριστικά ο τρελο-Πολωνός.

 

 

The Paragliders: Will Gadd και Gavin McClurg

Το καλοκαίρι του 2014 οι δύο παράτολμοι paragliders ολοκλήρωσαν με επιτυχία το μεγαλύτερο ταξίδι με παραπέντε πετώντας πάνω από 400 μίλια πάνω από τα Canadian Rockies, ένα ταξίδι που κράτησε 35 ολόκληρες μέρες

 

Οι Will Gadd και Gavin McClurg πάνω από τα Canadian Rockies | Photo (c) Pablo DuranaΟι Will Gadd και Gavin McClurg πάνω από τα Canadian Rockies | Photo (c) Pablo Durana

 

Οι McClurg και Gadd δεν γνωρίζονταν καθόλου πριν από αυτό το εγχείρημα, αλλά τους ένωνε και τους δύο το ισχυρό τους πνεύμα περιπέτειας καθώς είναι και οι δύο καγιάκερς παγκόσμιας κλάσης. Εκτός από το καγιάκ, ο Will Gadd είναι γνωστός και για τις επιδόσεις του στην αναρρίχηση πάγου, σπορ που εξασκούσε μέχρι και τα τέλη του της δεκαετίας του ’90. O McClurg έχει πλεύσει πάνω από 170.000 ναυτικά μίλια με surf και kitesurf. Αυτό όμως που τους ένωσε ήταν το πάθος και των δύο για το παραπέντε και η επιθυμία τους να πάνε το άθλημα ένα βήμα παραπέρα.

 

Υπήρχαν μέρες που πετούσαν μέχρι και 50 μίλια μέχρι να βρουν ένα κατάλληλο μέρος για προσγείωση. Από εκεί μπορεί να χρειαζόταν να κουβαλήσουν όλον τον εξοπλισμό τους μέχρι μία κορφή ή ένα πλάτωμα, κατάλληλα για απογείωση και την συνέχιση της περιπέτειάς τους….

 

The Ski Mountaineer: Kit DesLauriers

«Αν κάτι πήγαινε στραβά δεν υπήρχε περίπτωση να μας εντοπίσει καμία ομάδα διάσωσης εκείνη την ημέρα ενώ περιμέναμε και σφοδρή καταιγίδα την επόμενη…» θυμάται η Kit DesLauriers

 

Η DesLauriers με την ομάδα της είχαν ήδη συμπληρώσει 10 ώρες ανάβασης στο Mount Chamberlin στην Αλάσκα, 300 μίλια από το πλησιέστερο αεροδρόμιο. Το χιόνι φρέσκο και βαθύ τους έκανε να βυθίζονται μέχρι την μέση και να «κολυμπάνε» σε κάθε βήμα. Βράχια παραμόνευαν να τους καταπλακώσουν από ψηλά. Ήταν εκτεθειμένοι και το χειρότερο ήταν ότι δεν ήταν σίγουροι ότι εκείνη η κόψη θα τους οδηγούσε στην κορυφή.


«Ήμασταν τόσο βαθιά χωμένοι σε αυτό το απομακρυσμένο σημείο…αυτό ακριβώς που έψαχνα!» παραδέχεται η ίδια. Η DesLauriers, όχι άδικα, συγκαταλέγεται στις καλύτερες αθλήτριες ορειβατικού σκι στον κόσμο. Ήταν η πρώτη που κατέβηκε με σκι από τις Επτά Κορυφές (Seven Summits) του κόσμου.

 

Ο ομάδα της DesLauriers με το βαρύ φορτίο στην πλάτη... | Photo (c) Andy BardonΟ ομάδα της DesLauriers με το βαρύ φορτίο στην πλάτη... | Photo (c) Andy Bardon

 

Η ανάβαση αυτή ήταν μέρος μίας αποστολής δύο εβδομάδων την άνοιξη του 2014 στην οποία η DesLauriers με τον ειδικό στους παγετώνες Matt Nolan, τον φωτογράφο Andy Bardon και τον αλπινιστή Don Carpenter, αποστολή που συνδύαζε ουσιαστικά την επιστήμη με την περιπέτεια. Η ομάδα είχε τρεις στόχους: να σκαρφαλώσει το Mount Isto και το Mount Chamberlin κουβαλώντας ένα βαρύ GPS όσο το μέγεθος ενός 20λιτρου σακιδίου, να διαπιστώσουν ποιο από τα δύο βουνά είναι το υψηλότερο στην περιοχή και να δοκιμάσουν την ακρίβεια μίας νέας μεθόδου μέτρησης λιωσίματος και υποχώρησης παγετώνα.

 

Για την Ιστορία να αναφέρουμε ότι με την μέθοδο μέτρησης που χρησιμοποίησαν η οποία έγινε αποδεκτή αφού αποδείχθηκε ότι έχει ελάχιστη απόκλιση και μεταβλητότητα, αποδείχθηκε ότι ότι το Mount Isto είναι υψηλότερα κατά 21 μέτρα περίπου από το Mount Chamberlin το οποίο μέχρι πρότινος θεωρείτο υψηλότερο….

 

The Surfer: Liz Clark

Δεκαπέντε μέρες περιπλάνησης με το δεκάμετρο ιστιοφόρο της χρειάστηκε η Liz Clark για πάει από το το Kiribati στα νησιά Bora-Bora, μια συστάδα μικρών νησιών στην μέση του Ειρηνικού Ωκεανού. Το πλάνο έλεγε επτά μέρες αλλά ο κεραυνός που χτύπησε πολύ κοντά είχε άλλες διαθέσεις καταστρέφοντας μέρος του ηλεκτρικού εξοπλισμού της αλλά και δημιούργησε διαρροή στο Swell που τα τελευταία χρόνια αποτελεί το σπίτι της 34χρονης Αμερικανίδας Clark.

 

H Liz Clark με το Swell στην Γαλλική Πολυνησία | Photo (c) Jody McDonaldH Liz Clark με το Swell στην Γαλλική Πολυνησία | Photo (c) Jody McDonald

 

Αυτή ήταν μόνο μία από τις περιπέτειές της τα τελευταία χρόνια στα οποία έχει ταξιδέψει χιλιάδες μίλια με το ιστιοφόρο της ψάχνοντας για απομακρυσμένα μέρη του πλανήτη για να κάνει αυτό που αγαπάει περισσότερο: το σερφ! Από το 2005 οπότε και ξεκίνησε αυτή την περιπλάνησή της έχει περιπλανηθεί για πάνω από 25.000 ναυτικά μίλια στις ακτές του Μεξικό, της Κεντρικής Αμερικής, των δυτικών νήσων του Παναμά και των Καλαπάγκος, στην Γαλλική Πολυνησία και στα ανατολικά νησιά του Kiribati. Όνειρό της αποτελεί να κάνει τον γύρο της γης και όπως αναφέρει η ίδια δίνει περισσότερη σημασία στην εξερεύνηση και στο σερφ παρά στην ταχύτητα.

 

Μέσω του πάθους της για το σερφ και την εξερεύνηση η Liz Clark καλεί τον κόσμο να ζήσει απλά...Μέσω του πάθους της για το σερφ και την εξερεύνηση η Liz Clark καλεί τον κόσμο να ζήσει απλά...

 

Εγκατεστημένη τώρα στην Γαλλική Πολυνησία γράφει βιβλίο για τις περιπέτειές της, διατηρεί ένα blog μέσω του οποίου προσπαθεί να εμπνεύσει και άλλους ανθρώπους να κυνηγήσουν γνωρίσουν την Μητέρα Γη, να ζήσουν απλά, να κυνηγήσουν την περιπέτεια και φυσικά … σερφάρει!

 

The Swimmer: Lewis Pugh

«Πως μπορώ να φέρω τους ωκεανούς μέσα στα καθιστικά των ανθρώπων, στην εφημερίδα τους, στην καθημερινή τους ζωή;» αναρωτιέται ο κολυμβητής Lewis Pugh. «Μόνο με μια ιστορία σαν του Δαυίδ με τον Γολιάθ θα μπορούσε να τους συγκινήσει. Μια ιστορία στην οποία κάποιος θα μπορούσε να πέσει θύμα πολικής αρκούδας ή λεοπάρδαλης, να παγώσει μέχρι θανάτου ή να πεθάνει από την νόσο του υψομέτρου…»

 

Ο  Lewis Pugh στον Βόρειο Πόλο ... | Photo (c) Kelvin TrautmanΟ Lewis Pugh στον Βόρειο Πόλο ... | Photo (c) Kelvin Trautman

 

Ο Lewis Pugh κολύμπησε ένα χιλιόμετρο στον Βόρειο Πόλο σε νερά τόσο παγωμένα που τα κύτταρα στα δάκτυλά του νέκρωσαν. Παραλίγο να πνιγεί στον αραιό από οξυγόνο αέρα κατά την διάρκεια κολύμβησης στην λίμνη Pumori στα 5.100μ υψόμετρο στους πρόποδες του Έβερεστ. Τον περασμένο Αύγουστο ο 44χρονος κολυμβητής από την Ν. Αφρική έγινε ο πρώτος που ολοκλήρωσε μεγάλες αποστάσεις κολυμπώντας στις «Επτά Θάλασσες»: Μεσόγειο, Αδριατική, Αιγαίο, Μαύρη Θάλασσα, Ερυθρά Θάλασσα, Αραβική και Βόρειο Ωκεανό. Κολυμπώντας σε όλα αυτά τα μέρη, χωρίς ειδικές στολές παρά μόνο με το μαγιώ του είχε έναν και μοναδικό σκοπό: να κάνει σε όλον τον κόσμο γνωστό πρόβλημα της κλιματικής αλλαγής στον κόσμο και ειδικά στους ωκεανούς πριν να είναι πολύ αργά…

 

 

Αποφασισμένος να κάνει ότι περνάει από το χέρι του για να μεταδώσει αυτό το μήνυμα στον κόσμο, ο Pugh και η ομάδα του πραγματικά ξεπερνούν τους εαυτούς τους. Υπήρξε μήνας κατά τον οποίον κοιμόντουσαν 4 ώρες μόνο την ημέρα έτσι ώστε να προλαβαίνει να δίνει συνεντεύξεις, να κάνει update τους λογαριασμούς του στα social media απαντώντας προσωπικά σε ένα-ένα σχόλιο και κατευθείαν να πετάει για την άλλη άκρη του κόσμου όπου αυτή η ρουτίνα θα συνεχιζόταν.

 

«Άξιζε τον κόπο; Απόλυτα!» αναφέρει κατηγορηματικά ο Pugh. «Από την στιγμή που βλέπω όλη αυτή την ζημιά στο περιβάλλον, δεν μπορώ να κάτσω με σταυρωμένα χέρια. Πρέπει να υψώσω το ανάστημά και να αρχίσω να κολυμπάω. Και θα κολυμπάω μέχρι την τελευταία μέρα της ζωής μου….»

 

 

Άνθρωποι που ξεπερνούν τους εαυτούς τους αφιερώνοντας την ζωή τους για έναν απώτερο σκοπό, για να μεταφέρουν ένα μήνυμα, άνθρωποι που κυνηγούν την περιπέτεια, ξεπερνούν τα όριά τους στο κυνήγι του ανέφικτου θα μας εμπνέουν πάντα. Το ανθρώπινο πνεύμα ήταν πάντα συνώνυμο με την εξερεύνηση και ευτυχώς που υπάρχουν αυτοί οι ρομαντικοί άνθρωποι οι οποίοι με τα επιτεύγματά τους καλούν και εμάς να κάνουμε τα δικά μας ταπεινά βήματα…

 

Μπορείτε και εσείς να γνωρίσετε καλύτερα τους δέκα υποψήφιους και να τους ψηφίσετε εδώ.

Τάκης Τσογκαράκης

Η αγάπη του για το βουνό ξεκινάει πολλά χρόνια πίσω με τις πρώτες αναβάσεις στην αγαπημένη του Πάρνηθα και μετέπειτα με την σχολή Ορειβασίας του ΕΟΣ Αχαρνών. Το 2007 έτρεξε τον πρώτο του αγώνα ορεινού τρεξίματος και από τότε ονειρεύεται "όλο και ψηλότερα, όλο και μακρύτερα". Ελπίζει να το κάνει για πολλά χρόνια ακόμα...

Website: www.advendure.com

Σχόλια   

 
+1 0 # billias 22-12-2014 15:23
H νεοελληνική νοοτροπία μάλλον δεν άφησε ανεπηρέστο ούτε και το National Geographic, κατά τα άλλα περιοδικό δειθνούς κύρους. Μόνο που στην Ελλάδα, αυτοί που διαχειρίζονται το περιοδικό εξαφανίστηκαν και μαζί τους και τα λεφτά των συνδρομών, παλιών και νέων. Αν υπήρχε έστω κάποια τίμια προσέγγιση ήταν να βγει μια δημοσίευση τύπου στην οποία να αναφέρεται το πρόβλημα και να ενημερώνει έτσι τους καταναλωτές και αυτούς που έχουν στηρίξει το περιοδικό τόσα χρόνια...
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

  • ΚΑΛΕΝΤΑΡΙ
  • ΠΡΟΣΦΑΤΑ
  • ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ
  • ΔΕΛΤΙΑ
next
prev

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

FOLLOW US

Facebook Twitter YouTube RSS Flickr

FORUM

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Τζουμέρκα: ο δικός μας παράδεισος της παγοαν…

Τζουμέρκα:  ο δικός μας παράδεισος της παγοαναρρίχησης

Οι ασυνήθιστα παρατεταμένες ψυχρές συνθήκες που επικράτησαν στη χώρα την περίοδο των γιορτών με τα πολλά χιόνια στα ανατολικά και το πολικό ψύχος  σ’ όλη την επικράτεια, ...

Advendure © 2001-2013

Είσοδος or Εγγραφή

Εγγραφή

User Registration