Οργάνωση ταξιδιού:

Ο αγώνας συνήθως κληρώνει τις θέσεις αρχές Οκτωβρίου, όπου λαμβάνεις αυτό το email (ευχή και κατάρα):

Άμεσα πρέπει να ψάξεις διαμονή είτε στο χωριό GRINDELWALD είτε σε κοντινά μέρη όπως το Interlaken. Πτήσεις προτείνω να περιμένεις τις προσφορές του Νοεμβρίου ή να κλείσεις πιο κοντά σε Μάρτη/Απρίλη, γιατί από Ελλάδα έχει πολλές απευθείας για Ζυρίχη, που βολεύει σχετικά. Εναλλακτικά σίγουρα μπορείς να νοικιάσεις κάποιο Campervan καθώς στα συγκεκριμένα μέρη υπάρχουν πολλά οργανωμένα πάρκινγκ με όλες τις παροχές. Προσωπικά, συνδύασα πήγαινε/έλα απευθείας Ζυρίχη, Πέμπτη μέχρι Κυριακή διαμονή κοντά στο Grindelwald (Σάββατο είναι ο αγώνας) και εσωτερικές μετακινήσεις με αμάξι (ενοικίαση).

Ομάδα:

Ότι προετοιμασία και να έχεις σκοπό να κάνεις χρειάζεσαι χρόνο!

Η ομάδα λοιπόν είναι όλοι εκείνοι οι άνθρωποι, οικογένεια, φίλοι, συνεργάτες, συναθλητές, προπονητής κτλ που σε βοηθούν να αξιοποιήσεις το χρόνο σου με τέτοιο τρόπο ώστε να πας για τρέξιμο (έχουν καταλάβει ότι έχεις ψυχολογικά)!

Από το εβδομαδιαίο e-mail με το πρόγραμμα προπόνησης μέχρι τα καθαρά ρούχα για το επόμενο τρέξιμο 6:30 ώρα το πρωί στο βουνό κατακαλόκαιρο με καύσωνα και φίλους, όλη αυτή η ρουτίνα που χρειάζεται για να προπονηθείς αποτελεί προϊόν ομαδικής δουλειάς.

Στα του τρεξίματος:

1. Από την στιγμή που κληρώθηκα έγινε ο αγώνας στόχος του 2026 (τι το ήθελα!)
2. Από 1/2026 συμμετείχα σε μικρά 20αρακια και ένα challenge (20κ + 40κ)
3. Αρχές Μάη έτρεξα σε διάστημα 8 ημερών ένα 40αρι και ένα 25αρι
4. Μετά ξεκίνησε η “ανηφόρα”.

Η προετοιμασία πήγε πολύ καλά, ίσως για τέτοια αγώνες πιστεύω το long run θα πρέπει να είναι και αυτό υψομετρικά. Δλδ σε 4 ώρες πρέπει να βγάλεις 2000-2500 2-3 μέρες συνεχόμενα, για πολλές εβδομάδες, για να συνηθίσει το κορμί το πάνω κάτω. Μόνο αυτό θα άλλαζα.

BIB - Παρακολούθηση Ανακοινώσεων:

Η παραλαβή του ΒΙΒ και γενικά όλο αυτό το βαρετό κομμάτι (για εμένα) πριν τον αγώνα ήταν απόλυτο οργανωμένο. Ούτε ουρές ούτε καθυστερήσεις (Ελβετική οργάνωση). Αυτό που πρώτη φορά παρακολούθησα αρκετά ήταν η πρόγνωση του καιρού και γενικά οι ανακοινώσεις του αγώνα για την εκκίνηση κτλ.

Χαρακτηριστικά:

1. Στον αγώνα των 25oK άλλαξαν τη διαδρομή και την εκκίνηση
2. Στον δικό μας, έβαλαν υποχρεωτικό τον εξοπλισμό για έντονο κρύο.
3. Μας προετοίμασαν αρκετά για το γεγονός ότι θα βρούμε έδαφος ολισθηρό, κρύο και βροχή σε κάποια σημεία

O αγώνας:

Ο αγώνας ήταν δύσκολος. Πολύ πιο δύσκολος από ότι ήθελα, παρά πολύ πιο δύσκολος από ότι περίμενα. Επισυνάπτω δύο στιγμιότυπα από την ανάλυση του ρολογιού, για να καταλάβεις το επίπεδο των αναβάσεων. 30 λεπτά στην πιο εύκολη κατηγορία, 2:30 στην κατηγορία Hors.

Ξεκίνησα καλά με ένα γκρουπ που ανεβαίναμε αεράτα και χωρίς πίεση. Αλλά μετά τις μεγάλες ανηφόρες δεν μπορούσα με τίποτα να τρέξω όπως ξέρω ότι μπορώ στον κατήφορο. Στην αρχή φυλαγόμουνα κιόλας αλλά γενικά δεν μπορούσα. Ίσως ο σωματότυπος μου είναι ακατάλληλος όχι απλά για τέτοιο χτύπημα αλλά για το άθλημα γενικότερα (1,78 - 84kg). Μετά τον μεγάλο σταθμό όπου άλλαξα ρούχα ανέβηκα αρκετά και σε διάθεση και σε ρυθμό. Στο 80 που είχαμε κάποια πιο κατηφορικά κομμάτια τρεξίματος πάλευα να πέσω κάτω από το 7 (min/km) αλλά άρχισαν όλα να πονάνε. Το αριστερό γόνατο, οι τετρακέφαλοι, κτλ. Απλά δεν μπορούσα να κρατήσω ρυθμό στο 6.00 με τίποτα. Γενικά πέρναγα κόσμο στις ανηφόρες, με πέρναγαν στις κατηφόρες!

Κατάλαβα από πολύ νωρίς ότι δεν θα κάνω το χρόνο που είχα σαν προσωπικό στόχο και απλά πήγα με σκοπό να τερματίσω και να είμαι καλά γιατί το τερέν ήταν επικίνδυνο λόγω βροχής.

Ο καιρός άλλαζε συνεχώς, φάγαμε σε δυο κορυφές πολύ κρύο και βροχή, ανεβαίναμε στους παγετώνες με ελικόπτερα και αστραπές από πάνω μας, 4-5 φορές βγάλε βάλε αδιάβροχο. Περιπέτεια.

Γενικά ανεβαίναμε!

Ένιωθα λες και ανέβηκα και κατέβηκα τον Όλυμπο 5-6 φορές. Ανεβήκαμε σε μέρη που δεν το πίστευα. Τα έβλεπες από κάτω αχνά χαμένα μέσα στα σύννεφα και τον ουρανό και μετά ( από αρκετά “γαλλικά”) ήσουν εκεί. Μετά το κατάλαβα όμως, όπου έβλεπα τελεφερίκ έτρεμα γιατί στην κορυφή που τερμάτιζε, εκεί θα ανεβαίναμε . Το κακό ήταν ότι λόγω της βροχής είχε λάσπη και για να ανέβεις πάλευες να μπήξεις τα μπατόν όσο πιο βαθιά γινόταν, ειδικά σε κλίσεις 20-30%.

Τροφοδοσία:

Προσπάθησα να συντηρήσω μια ρουτίνα με 3 τζελάκια ανά ώρα, μισό χουρμά και βάφλα ή 1/4 τοστ φυστικοβούτυρο εναλλάξ ανά ώρα, ένα 250mg salt stick ανά ώρα, αρκετό νερό, ισοτονικά, κόκα κόλα, στο 35 και στο 80 από ένα 90αρι έξτρα υδατάνθρακα τζελ, στο 55 βραστή πατάτα και redbull (δίνει φτερά όντως, το είχα πάρει μαζί μου στο dropbag). Ανά 3 ώρες ένα χάπι μαγνήσιο. Δεν είχα στομαχικές διαταραχές, δεν έπαθα κράμπα όλα καλά (όλα τα είχα δουλέψει στα long run) και γενικά αν εξαιρέσεις την δυσκολία στο τρέξιμο στις κατηφόρες, τα πάλευα όλα. Δηλαδή ανά ώρα είχα υπολογίσει κοντά 90 γραμμάρια υδατάνθρακα μέσο όρο. Ίσως ξεχνούσα λίγο να πιώ νερό (λόγω βροχής), αλλά δεν μου κόστισε κάπου.

Οργάνωση:

“Ελβετική αλφαδια” που λέμε, το πρόγραμμα κατά γράμμα σε όλα.

Στους σταθμούς σε βοηθούσαν πάρα πολύ. Σηματοδότηση πυκνή, τα μονοπάτια πεντακάθαρα (όπου δεν είχε πέτρα).

Τα παρακάτω όμως μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση:

1. Άλλαξαν τη τελευταία ανάβαση που ήταν 400 μέτρα σε 2.4 χλμ στο 92, χωρίς να μας ενημερώσουν. Το ρολόι σου έλεγε να πας αλλού και αλλού τα σημάδια. Θα μπορούσαν να ενημερώσουν στους σταθμούς. Καταλαβαίνεις, εκείνη την ώρα δεν θες να σου συμβαίνουν απρόβλεπτα.

2. Είχε μια κατάβαση στο 50-53 χλμ, κάθετη, με ρίζες παντού, ξύλα, σίδερα, βράχια, φουλ γλιστερό και δεν υπήρχε ούτε ένας άνθρωπος της διοργάνωσης κοντά κάπου. Μετά που το συζήταγα μου λένε έτσι είναι εδώ αλλά αν πάθεις κάτι σε μαζεύει το ελικόπτερο όπου/όπως και να είσαι άμεσα. Μπορεί και μείς στη Ελλάδα να υπερβάλλουμε με αυτά.

Δυστυχώς κάποιος πέθανε κιόλας. Έτρεχε στον αγώνα των 35 χλμ και κατάρρευσε 2 χλμ πριν τον τερματισμό!

Όταν κοίταγα τα μέρη πάθαινα πλάκα και δυστυχώς δεν τα χάρηκα όσο θα ήθελα, γιατί το πήγα όσο πιο αγωνιστικά μπορούσα. Ειδικά σε κάποιες κορυφές νόμιζες ότι ήσουν μέσα σε αεροπλάνο. Περάσαμε παγετώνες και αρκετά σεληνιακά τοπία.

Το πιο σημαντικό, και πάλι θα πω, δεν είναι ο τερματισμός όσο το να φθάσεις στην εκκίνηση. Γιατί ο αγώνας είναι το εύκολο κομμάτι, τουλάχιστον στον ερασιτεχνικό αθλητισμό. Το δύσκολο είναι να βρεις την δικιά σου ομάδα που θα στηρίζει τις προσπάθειες σου για την επόμενη εκκίνηση, όποια και να είναι αυτή.

Υ.Γ: Για το παρόν κείμενο δεν χρησιμοποιήθηκε AI παρα μόνο για τα γραφήματα (μέλος της ομάδας και αυτό).

Νίκος Γιαννόπουλος