Μετά από τρία χρόνια αγώνων κατεξοχήν ορεινούς, όλοι από μεσαίου έως μεγάλου μεγέθους, τέθηκε το ζήτημα πόσο νωρίς χρειάζεται να εγκαταλείψω το βουνό για να κάνω τις απαραίτητες προσαρμογές στην άσφαλτο. Ενώ το αρχικό πλάνο στο δικό μου μυαλό ήταν να κάνω ένα ακόμα ultra (ROUT 160km) το φθινόπωρο του 2013, γρήγορα μετά από συζητήσεις με έμπειρους Σπαρταθλητές το πλάνο άλλαξε. Θα έτρεχα το Olympus Mythical Trail το καλοκαίρι του 2013 και θα «κατέβαινα» από τα πολυαγαπημένα μου βουνά και μονοπάτια- ησυχαστήρια. Δεν κρύβω πως στο τελευταίο δίμηνο των προπονήσεων πριν το ΟΜΤ ένιωθα μια κρυφή συγκίνηση, πέρασα μια τελείως δική μου προσωπική περίοδο αποχαιρετισμού με τα αγαπημένα μου δέντρα, τη σιωπή των μονοπατιών, το κροτάλισμα της πέτρας και της σάρας, και την πόλη που έβλεπα από ψηλά τα βράδια κυρίως (μιας και οι μεγαλύτερες προπονήσεις έγιναν νύχτα) σαν μια αθώα παρουσία που τη νύχτα κοιμάται και το πρωί μεταμορφώνεται σε βοερό και ασίγαστο εργοτάξιο.

Ακόμα και κατά τη διάρκεια του αγώνα των 100χλμ, την ίδια στιγμή που έτρεχα και με περίμεναν οι φίλοι μου στον τερματισμό, δεν ήταν λίγες οι στιγμές που ένιωθα μια λύπη μέσα μου για αυτή τη σελίδα που έκλεινε… γιατί κατά βάθος ήξερα πως θα κλείσει για αρκετό καιρό. Αυτή η λύπη ήρθε και σκίασε κάπως την «έκρηξη» της χαράς του πολυπόθητουΔεν κρύβω πως στο τελευταίο δίμηνο των προπονήσεων πριν το ΟΜΤ ένιωθα μια κρυφή συγκίνηση, πέρασα μια τελείως δική μου προσωπική περίοδο αποχαιρετισμού με τα αγαπημένα μου δέντρα, τη σιωπή των μονοπατιών, το κροτάλισμα της πέτρας και της σάρας... τερματισμού μου. Όπως έχω ξαναγράψει στην προηγούμενη ανάρτηση, κάθε αγώνας είναι καθαρά προσωπική υπόθεση, προσωπική εσωτερική αναζήτηση. Μέσα από τους ορεινούς αγώνες έκανα πολλές τέτοιες αναζητήσεις. Άραγε τι νεότερες με περίμεναν στην άσφαλτο; Θα ήμουν ικανή να διατηρήσω τον προσανατολισμό μου σε αυτή την αναζήτηση χωρίς να «χαθώ» στα μονότονα χιλιόμετρα της ασφάλτου;

Κλείνοντας όμως τη σελίδα του βουνού με τον τερματισμό μου ήρθε η ισορροπία από μόνη της. Υπερίσχυσε η πρόκληση του νέου στόχου. Αλλαγή τερέν, διαφορετικά παπούτσια, διαφορετικές προπονήσεις, άλλοι αγώνες που θα προηγούνταν το Σπάρταθλο. Χρειάστηκε να σχεδιαστεί ένα καλεντάρι που θα εξυπηρετούσε τον τελικό στόχο, ώστε όλοι και όταν λέμε «όλοι», εννοούμε όλοι οι δρόμοι των αγώνων να οδηγήσουν στην Σπάρτη. Να με φτάσουν στην καλύτερη δυνατή σωματική κατάσταση, στην καλύτερη πνευματική πειθαρχία και ηρεμία ώστε να σταθώ δυνατή και αποφασισμένη στην εκκίνηση.

Χρειάζονται μεγάλοι αγώνες, και ευτυχώς το 2014 είναι μια χρονιά που περιλαμβάνει αρκετούς. Έτσι αποφάσισα για αρχή να μπω τον Φεβρουάριο του 2014 στα 100χλμ της Ψάθας και λόγω του προηγούμενου τερματισμού μου το 2011 θα έχω ένα σημείο αναφοράς όσων αφορά τον χρονικό μου στόχο τερματισμού. Δεν με ενθουσιάζει βέβαια η ιδέα του πήγαινε-έλα πέντε φορές σε μία διαδρομή παραθαλάσσια, αλλά θεωρώ πως είναι μια καλή άσκηση υπομονής στην επανάληψη που σίγουρα θα χτίσει χαρακτήρα.

Επόμενος σταθμός ο Ολύμπιος Δρόμος 180χλμ τον Μάιο του 2014 που επίσης έχω τερματίσει (2012)και μπορώ κοιτώντας πίσω να μελετήσω που υστερώ, που έκανα λάθη, που μπορώ να βελτιωθώ. Ένας αγώνας που αγάπησα τόσο επειδή είχα ακούσει τόσα γι αυτόν από παλιότερους αθλητές και τον είχα οραματιστεί, όσο επειδή η διαδρομή είναι τόσο γεμάτη και τόσο ξεχωριστή, είναι από μόνη της ένα ταξίδι πολύ ξεχωριστό σε πολλά επίπεδα.

Πιστεύω πως αυτοί οι αγώνες θα με δοκιμάσουν και θα με σκληραγωγήσουν για τον μεγάλο αγώνα στόχο. Τόσο οι προπονήσεις όσο και οι αγώνες οι ίδιοι βασίζονται σε παρόμοια φιλοσοφία. Μεγάλος όγκος χιλιομέτρων, διαφορετικός ο καθένας, χρειάζονται θυσίες, στρατηγική και πολύ υπομονή!

Πριν αυτών όμως κάθισα και αναστοχάστηκα. Σε ποιο σημείο βρίσκομαι τώρα δρομικά; Τι έχω κάνει; Που έχω αποτύχει; Τι μου λείπει; Οι μεγάλοι αγώνες χρειάζονται πολλά. Φυσική κατάσταση, ενδυνάμωση στο σώμα, υπομονή, πειθαρχία. Πείσμα και υπομονή έχω σε ότι αγώνες μπαίνω, αυτό το γνωρίζουν οι κοντινοί μου άνθρωποι πολύ καλά. Μου λείπει όμως η ταχύτητα.

Δεν ήμουν ποτέ αθλήτρια, ούτε είχα χτίσει καμία σπουδαία ταχύτητα πριν μπω στο βουνό. Και άπαξ και ανέβηκα στα όρη αυτή η υποτυπώδης που είχα έμεινε στάσιμη. Για τρία ολόκληρα χρόνια καμία βελτίωση στην ταχύτητα. Πέντε ασφάλτινοι μαραθώνιοι, με μαθηματική ακρίβεια σταθεροί από 3:53- 3:59. Που θα πήγαινα με αυτή τη μέτρια ταχύτητα; Το Σπάρταθλο έχει αυστηρά χρονικά περιθώρια, ειδικά το πρώτο κομμάτι μέχρι τα 81χλμ. Έπρεπε οπωσδήποτε να δουλέψω την ταχύτητά μου. Και τι καλύτερη αφορμή από έναν μαραθώνιο στόχο το φθινόπωρο; Έτσι, από την άνοιξη του 2013 δηλώθηκα να τρέξω έναν μαραθώνιο στην Φρανκφούρτη στις 27 Οκτωβρίου.

Μετά τον τερματισμό μου στο Olympus Mythical Trail ξεκουράστηκα έναν ολόκληρο μήνα για να επανέλθουν όλοι οι μυς και αρθρώσεις στην αρχική τους κατάσταση και να αποκατασταθούν όλοι οι βιοχημικοί και αιματολογικοί παράγοντες. Τον Αύγουστο ξεκίνησε ένα μακρύ ταξίδι 13 μηνών με ενδιάμεσους σταθμούς Φρανκφούρτη, Ψάθα- Αλεποχώρι και Αρχαία Νεμέα- Αρχαία Ολυμπία.

Θέλοντας να στέκομαι καλά στον χώρο του τρεξίματος και να δω μέχρι που μπορώ η ίδια σαν Άντζυ να βελτιωθώ, πέρσι αποφάσισα να προπονηθώ πιο σοβαρά και συστηματικά. Ήδη από τον Αύγουστο του 2012 προπονούμαι υπό την καθοδήγηση του Δημήτρη Κασίμη. Θυμάμαι σαν χτες που στην πρώτη μας συνάντηση στο Λιτόχωρο παραμονή του περσινού ΟΜΤ του είχα δηλώσει ότι όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην εκκίνηση του Σπάρταθλου του 2014. Δεδομένου των δύσκολων βαρδιών μου στην εργασία, των λιγοστών Σαββατοκύριακων που έχω ελεύθερα και της δυσκολίας στην τήρηση ενός σταθερού προγράμματος, ο Δημήτρης με βοήθησε στην καθημερινή αναπροσαρμογή του προπονητικού μου προγράμματος στο πρόγραμμα της δουλειάς μου.

Είδα με επιμονή δική του και συνέπεια δική μου τον κάθε στόχο σαν πρόκληση, δοκίμασα προπονήσεις που δεν είχα ξανακάνει και μετά από μερικούς μήνες δεν άργησαν να φανούν και οι βελτιώσεις. Εννοείται πως με την άψογη συνεργασία μας και την επιτυχία των όσων στόχων είχα θέσει μέχρι τώρα, δεν δίστασα να εμπιστευτώ την συνέχεια της προετοιμασίας μου στις γνώσεις και εμπειρία του! Έτσι μετά το φετινό ΟΜΤ με «κατέβασε» στην άσφαλτο και με «πετούσε» συχνότερα στο ρινγκ του ταρτάν προκειμένου να δουλέψω αλύπητα την ταχύτητά μου. Συν το πρόγραμμα των ασκήσεων ενδυνάμωσης που κάνω στο σπίτι δυο φορές τη βδομάδα από πέρσι, η προσαρμογή στις νέες απαιτήσεις του στόχου δεν ήταν εύκολη και ανώδυνη. Αλλά είπαμε… ο δρόμος προς τη Σπάρτη είναι μακρύς και δεν είναι εύκολος…

Άντζυ Τερζή