Με ιδιαίτερη προσοχή διάβασα, στο «Ανεβαίνοντας Νο.37» την συνέντευξη που πήρε ο Κος Δ. Μπουραζάνης από τον Πρόεδρο της ΕΟΟΑ, κ. Δημ. Γεωργούλη, ως συνεργάτης του περιοδικού.
Θα θελα να προβάλω την αντίθετη άποψή μου, στις θέσεις που διατυπώνει ο αξιότιμος Κος. Πρόεδρος, επί των δύο τελευταίων και μόνο ερωτημάτων της σελ. 25. (Αναπαράγω επακριβώς το κείμενο από το περιοδικό)

Δ.Μ. : ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ ΠΟΥ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΙΔΙΩΤΕΣ ΤΙ ΕΧΕΙΣ ΝΑ ΠΕΙΣ;
Δ.Γ. : «Απλά παραπλανούν τον κόσμο. Δικαίωμα για σχολές έχει μόνο η Ομοσπονδία και κανείς άλλος. Ούτε ιδιώτες ούτε Οδηγοί Βουνού. Οι Οδηγοί μπορούν απλά να συνοδεύουν κόσμο σε διαδρομές αλλά όχι να κάνουν σχολές. Η ΕΟΟΑ δεν θα αφήσει άλλο αυτήν την κατάσταση να συνεχιστεί».
Δ.Μ. : ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΣΤΗΡΙΞΕΙΣ ΝΟΜΙΚΑ ΟΤΙ ΛΕΣ;
Δ.Γ. : «Φυσικά και μπορώ. Έχω μιλήσει με τον νομικό σύμβουλο της ΕΟΟΑ, δεν τα λέω στον αέρα»

Για να είμαι ειλικρινής, αποδέχθηκα ως πρόκληση και με μεγάλο δισταγμό τις διατυπωθείσες απόψεις, γιατί τα τελευταία χρόνια βλέπω και είμαι βέβαιος ότι θα βλέπετε και εσείς και όλοι γενικά οι πολίτες, ότι η κατάσταση της αφασίας στην οποία έχει περιαχθεί η ελληνική ορειβατική κοινότητα έχει οδηγήσει στην επικράτηση της υποκρισίας, της ασυνέπειας, της συναλλαγής, του αμοραλισμού, του πολιτικαντισμού και του "λαϊκισμού" στην ορειβατική ζωή του τόπου, με συνέπεια την πλήρη ενδυνάμωση και ανάπτυξη του αθλήματος, παράλληλα όμως και σε αποδυνάμωση της αξιοπιστίας κοινωνικού ορειβατικού βίου.

Σήμερα, οι πιο αναξιόπιστοι ομιλούν για αξιοπιστία (και δεν εξαιρώ τον εαυτό μου), οι αποδεδειγμένα υποκριτές και ασυνεπείς για ειλικρίνεια και συνέπεια, οι ανήθικοι για διαφθορά και διαφάνεια, οι αμοραλιστές για ηθική, οι λαϊκιστές για δήθεν υπεράσπιση του δημοσίου συμφέροντος και οι πολιτικάντες για δήθεν "παραγωγή" πολιτικής. Όλοι αυτοί οι οργανικοί διανοούμενοι του συστήματος δεν υφίστανται κανενός είδους κύρωση. Αντίθετα μάλιστα υποστηρίζονται από το σύστημα, και συχνά αμείβονται από αυτό με αξιώματα και θέσεις, για να μπορούν πιο εύκολα να διαλαλούν τις παραπάνω νέες "κοινωνικές αξίες", στις οποίες οι ίδιοι πιστεύουν και τις οποίες προσπαθούν να "περάσουν" στην ελληνική ορειβατική κοινότητα.

Μέσα λοιπόν σ' αυτό το κλίμα διερωτήθηκα ποιο νόημα θα είχε μια ακόμη φωνή, η οποία δεν ισχυρίζεται ότι κατέχει τη μοναδική αλήθεια, αλλά επιδιώκει να βάλει "τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων" σε σοβαρά νομικά και ορειβατικά προβλήματα που προέκυψαν τα τελευταία κυρίως χρόνια αφότου η Πολιτεία αντιμετωπίζει την Ορειβασία σαν άθλημα.
Θα μιλήσω για ακόμη φορά με θάρρος και ειλικρίνεια, δηλώνοντας ευθύς εξ' αρχής ότι δεν διετέλεσα ούτε είμαι σύμβουλος οργανωμένων συμφερόντων που προσδοκούν όφελος από την ίδρυση ιδιωτικών ή όχι σχολών, ούτε τοποθετήθηκα ποτέ ενάντια στην κοινωνική-ορειβατική μου συνείδηση με κριτήριο το κέρδος ή οποιοδήποτε άλλο ατομικό όφελος, ούτε τέλος, συνηθίζω να αλλάζω απόψεις, ανάλογα με την Διοίκηση που βρίσκεται στην εξουσία ή με τις προσωπικές μου επιδιώξεις, όπως συνηθίζουν ορισμένοι τα τελευταία χρόνια στο χώρο μας.

Μετά από αυτή την εισαγωγή, η οποία ήταν νομίζω απαραίτητη για να ξεκαθαρίσω τη θέση μου απέναντι στα σημερινά φαινόμενα της ορειβατικής μας ζωής έρχομαι στο θέμα.

Σχόλιο 1ο: Η παραπάνω διατυπωθείσα αντίληψη του Προέδρου της ΕΟΟΑ, ως νπιδ, εκτιμώ (και δεν διεκδικώ το αλάθητο) ότι είναι νομικά έωλη, εσφαλμένη.

(α) Κάθε πολίτης και κάθε νομικό πρόσωπο απολαμβάνει της πλήρους ελευθερίας του «διδάσκειν και διδάσκεσθαι» (άρθρο 16 του Συντάγματος της Ελλάδας), εκτός εάν νόμος της Πολιτείας προβλέπει διαφορετικά.

Δυνάμει του Συντάγματος στο άρθ. 16 τόσο για τα φυσικά όσο και για τα νομικά πρόσωπα, τεκμαίρεται το δικαίωμα του «διδάσκειν και διδάσκεσθαι» στο πλαίσιο των δικαιωμάτων του πολίτη, εκτός εάν νόμος της Πολιτείας προβλέπει διαφορετικά.

Επικουρικά κάνω μνεία του άρθρου 13 [Εκπαίδευση] του Διεθνούς Συμφώνου για τα Οικονομικά Κοινωνικά και Πολιτιστικά Δικαιώματα (ΟΗΕ) από 19.12.1966 που κυρώθηκε από την Ελλάδα με τον ν.1532/85 (ΦΕΚ Α 45/85) και (ΦΕΚ Α 123/1985) όπου στην παραγρ. 4 αναφέρεται ότι δεν θίγεται η ελευθερία διδασκαλίας των φυσικών και νομικών προσώπων με την προϋπόθεση ότι η παρεχομένη εκπαίδευση θα είναι σύμφωνη προς τα ελάχιστα όρια και πρότυπα που τάσσονται από το κράτος.

Διακρίνουμε μεταξύ εκπαίδευσης και απονομής διπλωμάτων. Κρατικά διπλώματα απονέμουν μόνο οι κρατικές σχολές ή οι αναγνωρισμένες ως ισότιμες με κρατικές. Τα διάφορα πτυχία των διαφόρων σχολών μεταξύ των οποίων και των ομοσπονδιακών αναγνωρίζονται μόνο από αυτούς που τα χορηγούν.

(β) Κάθε πολίτης απολαμβάνει του ατομικού δικαιώματος της προσωπικής και οικονομικής ελευθερίας (άρθρο 5 παρ.1 του Συντάγματος της Ελλάδας) της οποίας ειδικότερη εκδήλωση αποτελεί η επιλογή και ελευθερία ασκήσεως επιχειρηματικής ή επαγγελματικής δραστηριότητας, η οποία είναι αναγκαίο στοιχείο της προσωπικότητας του ατόμου.

Σύμφωνα με τα παγίως κριθέντα, δυνάμει του αρθρ.5 παρ.1 του Συντ. προστατεύεται και κατοχυρώνεται η προσωπική και η οικονομική ελευθερία ως ατομικό δικαίωμα.
Ειδικότερη εκδήλωση αυτής της ελευθερίας, αποτελεί η επιλογή και ελευθερία ασκήσεως επιχειρηματικής ή επαγγελματικής δραστηριότητας, ως αναγκαίου στοιχείου της προσωπικότητας του ατόμου.

Στη ελευθερία αυτή, μπορεί νόμος της Πολιτείας, να επιβάλει περιορισμούς, αναφερόμενος στη άσκηση ή και την επιλογή ορισμένου επαγγέλματος.
Οι τασσόμενοι όμως από το νόμο, όροι και προϋποθέσεις επιλογής και άσκησης του επαγγέλματος, είναι συνταγματικώς επιτρεπτοί, εφόσον ορίζονται γενικά κατά τρόπο αντικειμενικό και δικαιολογούνται επαρκώς από αποχρώντες λόγους δημοσίου ή κοινωνικού συμφέροντος, οι οποίοι σε κάθε περίπτωση πρέπει να τελούν σε συνάφεια προς το αντικείμενο και τον χαρακτήρα της ρυθμιζόμενης επαγγελματικής δραστηριότητας.

Επιπροσθέτως, οι διατάξεις του αθλητικού νομικού συστήματος (Lex Sportiva) παρακάμπτονται εάν αποδειχτεί ότι αντιτίθενται στη δημόσια τάξη ή στις προσωπικές και οικονομικές ελευθερίες, ότι δηλ. αντίκεινται σε μια βασική αρχή της νομικής και οικονομικής τάξης της χώρας.

Σαν συμπέρασμα των ανωτέρω, επιτρέπεται σε οποιοδήποτε, η ελεύθερη μετάδοση γνώσεων, εφόσον δεν παραβιάζεται νόμος της Πολιτείας.
Όμως από τον Οκτώβριο του 2006 με νόμο της η Πολιτεία, και μετά από ειδική γνωμοδότηση του ΣΤΕ (αρ.178/2006), με το ΠΔ 219/2006 ΦΕΚ 221/13ΟΚΤ2006 βάζει φραγμό στην παραπάνω ελευθερία, θεσμοθετώντας το πλαίσιο εντός του οποίου οι παροχείς αθλητικής εκπαιδεύσεως εφεξής θα παρέχουν τις υπηρεσίες τους.
Οπότε ορίζεται ρητά στο άρθρο 1 «κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο, μπορεί να ιδρύει και να λειτουργεί γυμναστήριο ή αθλητική σχολή με σκοπό την παροχή υπηρεσιών σωματικής άσκησης και άθλησης, την εκμάθηση ή καλλιέργεια αναγνωρισμένου ή μη αθλήματος, με καταβολή ή μη αμοιβής, διδάκτρων ή οποιασδήποτε άλλης μορφής οικονομικής απολαβής, ύστερα από προηγούμενη άδεια λειτουργίας, που χορηγείται με απόφαση του Νομάρχη»
Επιπροσθέτως αναφέρεται ρητά στο ίδιο άρθρο: «Στις διατάξεις του παρόντος εμπίπτουν και οι προσφερόμενες από τα αθλητικά σωματεία υπηρεσίες εκμάθησης αθλημάτων (αθλητικές ακαδημίες) του άρθρου 7 παρ.2 ν.2725/1999»

(γ) Εάν από την πιο πάνω δραστηριότητα παράγεται οικονομική ωφέλεια, δηλαδή εάν υφίσταται οικονομική δραστηριότητα, διαφοροποιείται το καθεστώς των υποχρεώσεων και της ευθύνης του παροχέα των γνώσεων προς τον καταρτιζόμενο λήπτη των πιο πάνω υπηρεσιών.

Στην περίπτωσή μας, ο συνδυασμός των ανωτέρω, επιτρέπει από τον οποιοδήποτε, η ελεύθερη μετάδοση γνώσεων, εφόσον δεν παραβιάζεται νόμος της Πολιτείας. Εκείνο το οποίο νομικά, διαφοροποιεί το σύστημα υποχρεώσεων και ευθύνης του παροχέα των γνώσεων προς τον καταρτιζόμενο, είναι το εάν παράγεται οικονομική ωφέλεια δηλ. υφίσταται οικονομική δραστηριότητα.

Σχολές αθλημάτων – σπορ βουνού ( σε διάφορα επίπεδα) κάνουν οι ΟΤΑ, ο ΟΕΕΚ, ο ΣΕΟΒ (βλ.σελ.73), ιδιωτικές εταιρίες Υπαιθρίων Δραστηριοτήτων (βλ. διαφήμιση στην σελ. 73 του περιοδικού).

(δ) Ακόμα, πρέπει να διευκρινιστεί εάν εφαρμόζεται ο αθλητικός νόμος 2725/1999 όπως ισχύει και ειδικότερα θεωρώ ότι είναι απαραίτητο να γίνει σαφής διαχωρισμός των όρων "προπονητής" από "εκπαιδευτής".
Πράγματι η αθλητική ομοσπονδία και τα Σωματεία μέλη της, έχουν το δικαίωμα να προσφέρουν τις υπηρεσίες της εκμάθησης των αθλημάτων, είναι όμως οι «εκπαιδευτές» ταυτόχρονα «προπονητές» ; Ποίοι είναι οι «προπονητές» και ποίοι είναι οι «αθλητές» της ομοσπονδίας ; Εάν δεν υπάρχουν, η ομοσπονδία συνεχίζει να δραστηριοποιείται στο συγκεκριμένο άθλημα ;
Τέτοιος διαχωρισμός και προσδιορισμός έχει γίνει δια νόμου για διάφορα άλλα αθλήματα (βλ. Υπ. Πολιτισμού 41556/92 ΦΕΚ τ.Β 658)

Η πρακτική σημασία του ερωτήματος, κατά πόσο στην ορειβασία, περιλαμβανομένης της ορεινής πεζοπορίας, εφαρμόζεται ο αθλητικός νόμος βρίσκεται στο ότι τα αθλητικά σωματεία εντάσσονται σε μία ομοσπονδία υποχρεωτικά, απαγορεύεται η σύσταση δεύτερης και οι αποφάσεις της Γ.Σ. των σωματείων της ομοσπονδίας είναι υποχρεωτικές για τα μέλη της.
βλ. ΑΠ 522/2006 και ΠΠΑ 3068/96 Ελλ. Δικ. 40,667

Το παράδοξο είναι ότι εάν θεωρηθεί ότι εφαρμόζεται στην ορειβασία / ορεινή πεζοπορία ο αθλητικός νόμος, τότε κάθε εκδρομή συλλόγου, (ως μετρίσιμη, αξιολογήσιμη και βαθμολογίσιμη αθλ. δραστηριότητα) είναι αθλητική δραστηριότητα που διέπεται από τον αθλητικό νόμο και οι εκδρομείς είναι «αθλητές» άρα και όχι «μέλη του αθλητικού σωματείου» και πρέπει να τους χορηγηθεί η σχετική ταυτότητα από την Γ.Γ.Α. καθώς και η δράση τους να διέπεται από τις διατάξεις του Κεφ. Ε του αθλ. Νόμου (αρθρ. 33, 34, 35, 36)
Αν θεωρηθεί όμως, ότι οι εκδρομείς δεν είναι αθλητές, τότε ποίοι είναι οι «αθλητές» της ορεινής πεζοπορίας ή ορειβασίας; όπως αυτή ρητά αναφέρεται στην παραγρ. α΄του άρθρου 4 του Καταστατικού της ΕΟΟΑ.
Εάν δεν υπάρχουν αθλητές, νοείται η εφαρμογή του αθλητικού νόμου;

(ε) Δυο λόγια για την επαγγελματική εκπαίδευση: Είναι λίαν δυσνόητο τουλάχιστον δι’εμέ, πως μπορεί η δυνατότητα ασκήσεως κάποιου επαγγέλματος (συνδεδεμένη με το άρθρό 5 του Συντάγματος), να εξαρτάται από την εγγραφή ή όχι σε ένα ΝΠΙΔ (βλ. ΣΕΟΒ) όταν ακόμα η εγγραφή αυτή εξαρτάται από τίτλο σπουδών πού παρέχεται από άλλο ΝΠΙΔ (βλ. ΕΟΟΑ) και όταν η συμμετοχή σε αυτόν τον κύκλο εκπαίδευσης σε υποχρεώνει να έχεις κάνει εγγραφή και φοίτηση σε άλλο ΝΠΙΔ (βλ. μέλος σε Σωματείο που να ανήκει στην ΕΟΟΑ πχ. ΕΟΣ, ΣΕΟ…….) δηλ. το δικαίωμα του συνδικαλίζεσθαι γίνεται υποχρέωση.

Δηλαδή, για να ασκήσει κάποιος το έν λόγω επάγγελμα, μας λέτε ότι πρέπει να γίνει μέλος αθλ. Σωματείου (ΝΠΙΔ), εν συνεχεία να φοιτήσει σε σχολές υπό την εποπτεία της ΕΟΟΑ σωματείου μέλους της (ΝΠΙΔ), που λειτουργούν σε μη τακτά χρονικά διαστήματα, κατόπιν να αποφοιτήσει επιτυχώς από την σχολή Μέσου Επιπέδου της ΕΟΟΑ κατόπιν να αποφοιτήσει επιτυχώς από την σχολή Εκπαιδευτών Ορειβασίας της ΕΟΟΑ και αυτός ο τίτλος σπουδών να αποτελέσει συστατικό στοιχείο για την εγγραφή του στο επαγγελματικό Σωματείου από όπου και η απόκτηση της αδείας ασκήσεως επαγγέλματος.
Και όλα αυτά, με τη απουσία νομικού πλαισίου, νομικού ελέγχου φορέων και διαδικασιών (εφόσον δεν είναι ΝΠΔΔ ή δημόσιοι λειτουργοί) δηλ. μη δυνατότητα προσφυγής στη Ελληνική Διοικητική Δικαιοσύνη. Εάν αυτό δεν λέγεται Συντεχνιακή Μεθόδευση, τότε ας αποδώσουν οι αναγνώστες τον όρο της πράξεως.
Εν κατακλείδι, έχω την γνώμη ότι οποιοσδήποτε πολίτης μπορεί να ασκήσει σύννομα το επάγγελμα που επιλέγει, εφόσον δεν υπάρχει σαφή, ρητή διάταξη νόμου που να το απαγορεύει, όπως στην περίπτωσή μας, η παρ.5 του άρθρου 3 απαιτεί από τους διδάσκοντες άδεια ασκήσεως επαγγέλματος που έχει χορηγηθεί από τον αρμόδιο κρατικό φορέα, διαφορετικά η κοινωνία μας κινδυνεύει να εμφανίσει capitis deminuntio.

στ) Δεχόμενος την κρατούσα άποψη και πρακτική, ότι όλες οι ομοσπονδιακές σχολές προσφέρονται έναντι τέλους φοίτησης (διδάκτρων) στους συμμετέχοντες, προβάλλω τον προβληματισμό, ότι ενώ η εκμάθηση αθλήματος που καλλιεργεί Σωματείο, έναντι οικονομικού αντιτίμου, είναι ρητά επιτρεπτή όπως ρητά αναφέρεται στο ν.2725/1999 άρθρ. 7 § 2, στο αντίστοιχο άρθρ. 26 § 1 αναφέρεται ρητά η ανάλογη επανάληψη εφαρμογής των §§ 1,3,4 και 5 του άρθρ. 7 και για την Ομοσπονδία όχι όμως και για την § 2 (δηλ. για την δυνατότητα παροχής εκπαίδευσης). Εδώ γεννάται το ερώτημα γιατί ο νομοθέτης παρέλειψε τέτοια ρητή αναφορά στο άρθρ. 26 για την Ομοσπονδία; αφήνοντας τη νομιμότητα λειτουργίας των Ομοσπονδιακών σχολών μόνο στους οικείους κανονισμούς; όπως προβλέπεται στο άρθρ. 27.


Σχόλιο 2ο: Όλα αυτά τα ζητήματα δημιουργούνται σήμερα, διότι η εκπαιδευτική διαδικασία έχει ταυτόχρονα και την έννοια της οικονομικής δραστηριότητας, όποτε γεννώνται μια σειρά ερωτημάτων όπως:
  i. Ο εκπαιδευτής αθλήματος του Σωματείου που παρέχει τις προσφερόμενες υπηρεσίες εκμάθησης π.χ. Σχολή Συνοδών Αναβάσεων αρθρ. 6 της ΕΟΟΑ έχει τα τυπικά προσόντα για να εισαχθεί στη διαδικασία της νομοθετικής κατοχύρωσης των επαγγελματικών δικαιωμάτων των Αθλητικών Επιστημόνων; Βλ. Επετηρίδα Αθλητικού Δικαίου ???
  ii. Με τι σύμβαση συμβάλλεται ο εκπαιδευτής (εφόσον δεν είναι προπονητής βλ. ν. 2725/99 αρθ. 31 § 6) με το αθλ. Ορειβατικό Σωματείο (συμβ. εξαρτημένης, συμβ. έργου, συμβ. εντολής, συμβ. εμμίσθου εντολής, συμβ. ανεξαρτήτων υπηρεσιών;)
  iii. Ο εκπαιδευτής, που απολαμβάνει με οποιοδήποτε τρόπο οικονομικό όφελος (π.χ. οδοιπορικά) από το αθλ. Σωματείο, μπορεί να είναι μέλος ή επιβάλλεται η αναστολή της ιδιότητας του μέλους; μπορεί να εκλέγει; μπορεί να εκλέγεται; Βλ. αθλ. Ν. 2725/99 αρθρ. 3 § 6 (Το ουσιαστικό περιεχόμενο κάθε σύμβασης εκπαιδευτικών υπηρεσιών και όχι ο τυχαίος χαρακτηρισμός της από τους συμβαλλόμενους είναι το καθοριστικό στοιχείο διάκρισης στις ιδιόμορφες συμβάσεις παροχής αθλητικών υπηρεσιών. Το ότι ουσιαστικός μισθός παρέχεται με την μορφή αμοιβής οδοιπορικών εξόδων δεν επηρεάζει την νομική μορφή και εγκυρότητα της σύμβασης Ελλ. Δνη 34, 1993)
  iv. Μήπως κάποιοι εν ενεργεία «κρυπτοαμοιβόμενοι» εκπαιδευτές κατέχουν σήμερα την θέση μέλους στα Σωματεία τους ή ακόμα και θέση στο Δ.Σ. του Σωματείου τους;
  v. Είναι συνεπείς και οι δύο πλευρές στις φορολογικές τους υποχρεώσεις; Βλ. ΠΔ 186/92 αρθρ. 2 § 3 του ΚΒΣ
  vi. Με τι σύμβαση συμβάλλεται ο εκπαιδευτής με το Ορειβατικό Σωματείο το οποίο δεν είναι Αθλητικό; (βλ. ν.2725/99 αρθ.8)
  vii. Η παροχή ορειβατικής εκπαίδευσης στο ύπαιθρο!!! από ιδιώτη ή τουριστική /εμπορική εταιρία, βρίσκεται εντός του πεδίου εφαρμογής αρθ.32; (βλ. ΠΔ. 144/76 ΦΕΚ 554/76) Το ΠΔ της παραγρ. 2 μέχρι σήμερα δεν έχει εκδοθεί, το οποίο πέρασε από το ΝΣΚ και ίσως δίνει κάποιες απαντήσεις.
  viii. Κατά την διάρκεια της επ’ αμοιβή παροχής της ορειβατικής εκπαίδευσης στο ύπαιθρο δηλ. εκτός αναρρ. πίστας έχουμε εφαρμογή του ΠΔ 339/1996 ΦΕΚ Α 25/1996 ; και αν ΝΑΙ ποίος εγγυοδοτεί την Συμβατική Ευθύνη του αρθρ. 5 του παραπάνω νόμου, ο εκπαιδευτής ή το Ορειβ. Σωματείο;
  ix. Ο εκπαιδευτής, ως παρέχων υπηρεσίες, βαρύνεται με την ευθύνη για πιθανές ζημίες ή βλάβη του ν. 2251/94;
  x. Η παροχή εκπαιδεύσεως σε κάποιον ο οποίος, δεν ενδιαφέρεται για το ορειβατικό σκι ούτε για την σπορ αναρρίχηση ούτε για την αθλητική αναρρίχηση αν θέλεις ούτε για αναρρίχηση μεγάλης δυσκολίας (π.χ. η βασική σχολή Ορειβασίας του άρθρου 5 του Κανονισμού της ΕΟΟΑ) έχει την έννοια της αθλητικής εκπαιδεύσεως;

Όλα αυτά τα προβάλλω μόνο και μόνο για να αναδείξω τα υφιστάμενα νομικά ζητήματα ή αν θέλεις τους νομικούς προβληματισμούς που προκύπτουν σε αντίθεση με τα λεχθέντα από το ΣΕΟΒ στην ανακοίνωσή του της σελ. 74 «Νομοθετικό πλαίσιο: εκτιμούμε ότι ή σχετική συζήτηση δεν παρουσιάζει ενδιαφέρον για κανέναν πλέον. Τα πράγματα είναι πολύ απλά και σαφή…..»
Τόσο απλά και σαφή που αν δει κάποιος τον όγκο της νομολογίας που έχω συγκεντρώσει, (για πάρα πολλά αθλήματα και αθλητικοτουριστικές δραστηριότητες) θα καταλάβει την πολυπλοκότητα του θέματος. Να φέρω ένα παράδειγμα: Έχει κριθεί νομολογιακά, η τεράστια διαφορά σε όλα τα επίπεδα, της διδαχής κολύμβησης σε ιδιωτικό σχολείο, σε κολυμβητήριο του Δήμου από την μεθοδική τεχνική διδασκαλία κολύμβησης σε ναυταθλητικό Σωματείο.

Σχόλιο 3ο: Θεωρώ ότι, για τον κάθε νοήμονα αναγνώστη / πολίτη, η αναφορά του αξιότιμου Προέδρου της ΕΟΟΑ ότι έχει μιλήσει με τον νομικό σύμβουλο της Ομοσπονδίας (τον οποίο δηλώ ότι και τιμώ και υπολήπτομαι) δεν επέχει και θέση νομικής θεμελίωσης του ισχυρισμού του.

Ευχαριστώ θερμά,

Γιώργος Φ. Πρίντεζης