Αν υπάρχει ένα πραγματικά ανεξάντλητο θέμα στην επιστήμη της προπονητικής, αυτό είναι αναμφίβολα η αποκατάσταση. Δεν αποτελεί απλώς ένα μικρό κομμάτι της προπόνησης· σήμερα γνωρίζουμε και αποδεχόμαστε ότι είναι η θεμελιώδης «τέχνη» της προπονητικής διαδικασίας. Είναι εκείνη που όχι μόνο μας διατηρεί υγιείς, αλλά και μας οδηγεί στη μεγιστοποίηση της απόδοσης και στη μακροχρόνια επιτυχία ενός αθλητή.

Η αποκατάσταση είναι ένας από τους πιο κρίσιμους, αλλά συχνά παρανοημένους, παράγοντες της αθλητικής προετοιμασίας. Δεν σημαίνει απλώς «ξεκούραση», αλλά ένα οργανωμένο σύνολο στρατηγικών που βοηθούν τον οργανισμό να απορροφήσει τα προπονητικά ερεθίσματα, να περιορίσει την κόπωση και να βελτιώσει την απόδοση. Στον στίβο, όπου τα προπονητικά φορτία είναι υψηλά και η αγωνιστική περίοδος ιδιαίτερα απαιτητική, η ποιότητα της αποκατάστασης μπορεί να κρίνει την επιτυχία ή την αποτυχία μιας ολόκληρης σεζόν.

Καλύτερος αθλητής θα γίνει αυτός που θα μπορέσει να αυξήσει τον όγκο και την ένταση της προπόνησης,  κάτι που είναι στην πράξη δύσκολο κι εν μέρει επικίνδυνο αν εφαρμοστούν λάθος συνταγές προπόνησης. Τα προπονητικά ερεθίσματα θα πρέπει να εφαρμόζονται με βάση τον κύκλο του υπερσυμψηφισμού δηλαδή επιβάρυνση, κόπωση και ανάληψη. Με τον όρο υπερσυμψηφισμό ονομάζουμε το φαινόμενο κατά το οποίο μετά από στοχευμένη επιβάρυνση και ανάληψη, ακολουθεί μια νέα υψηλότερη ικανότητα απόδοσης.

 Ενδιαφέρον παρουσιάζει η έρευνα που έγινε από Πανεπιστήμια της Γαλλίας σχετικά με την εξέλιξη του στρες και την αποκατάσταση των αθλητών έπειτα από τη συμμετοχή τους σε υπερμαραθώνιο διάρκειας 24 ωρών. Η συγκεκριμένη μελέτη δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Psychology of Sport and Exercise το 2011 και ο πρωτότυπος τίτλος της είναι: «Stress and recovery states after a 24 h ultra-marathon race: A one-month follow-up study»*.