Το EXTREME περιορίζεται σε 250 θέσεις λόγω της ακραίας φύσης του και για να κερδίσει κάποιος τη συμμετοχή του, πρέπει να παρουσιάσει διαπιστευτήρια που να αποδεικνύουν ότι έχει ορειβατική εμπειρία, μπορεί να είναι αυτόνομος σε μεγάλο υψόμετρο και μπορεί να διαχειριστεί αντίξοες - μεταβαλλόμενες συνθήκες σε ασταθές έδαφος. Η αναρρίχηση σε βράχια και το scrambling (κίνηση με χρήση χεριών σε βράχια) είναι σημαντικές δεξιότητες για τα τεχνικά τμήματα αυτού του αγώνα.

Το Matterhorn Ultraks διοργανώνεται συνήθως το τρίτο ή τέταρτο Σαββατοκύριακο του Αυγούστου κάθε έτους και εκτός της Extreme διαδρομής των 25 χλμ με Υ+ 3100 μ. έχει ακόμα 3 διαδρομές στις οποίες δε χρειάζονται κριτήρια για τη συμμετοχή:

• Active: 19 χλμ. με Υ+ 1150 μ.
• Mountain: 32 χλμ. με Υ+ 2000 μ.
• Sky: 49 χλμ. με Υ+ 3600 μ.

Εγώ συμμετείχα στην Extreme, την οποία οι elite αθλητές ολοκληρώνουν σε 3.30 – 4.00 ώρες ενώ οι πολύ καλοί μέχρι 5.30 – 6.00 και το χρονικό όριο έγκυρου τερματισμού είναι οι 10 ώρες. Μελετώντας τα περάσματα αθλητών της προηγούμενης χρονιάς υπολόγιζα πως αν την ολοκλήρωνα σε 6.30 ώρες θα ήμουν πολύ χαρούμενος.

Υπάρχουν δύο σημεία ελέγχου στα οποία οι αθλητές πρέπει να φτάσουν εγκαίρως για να αποφύγουν τον αποκλεισμό. Το πρώτο 90 λεπτά μετά την εκκίνηση, περίπου στα 4,5 χλμ. και 1060 μ. υψομετρικής και το δεύτερο στο Rothornhütte στο 12 χλμ σε όχι περισσότερο από 4 ώρες.

Να πούμε πως δεν επιτρέπεται η χρήση pacer (συνοδού ρυθμού) ούτε η υποστήριξη από ομάδα εκτός των δύο σταθμών του αγώνα.

Υποχρεωτικός εξοπλισμός είναι η αλουμινοκουβέρτα, αδιάβροχο ή αντιανεμικό αναλόγως των καιρικών συνθηκών και micro-crampons για τη διάσχιση του παγετώνα.

Σκέψεις πριν

Για την προετοιμασία μου ακολούθησα μια διαφορετική και πολύ ευχάριστη, για τα δικά μου δεδομένα, προπόνηση. Σε έναν αγώνα που ελάχιστα μπορείς να τρέξεις, δεν είχε νόημα να κάνω προπόνηση σε επίπεδους δρόμους και μονοπάτια έτσι τις τελευταίες 6 εβδομάδες πριν από τον αγώνα, αφιέρωσα όλο μου το χρόνο σε διαδρομές με απότομες κλίσεις και πεζοπορία.

Πριν από τον αγώνα, ένιωθα μια ποικιλία συναισθημάτων. Ανησυχούσα για το πόσο επικίνδυνα θα ήταν τα τεχνικά κομμάτια και αν θα έμοιαζαν με όσα είχα αντιμετωπίσει στο παρελθόν σε ανάλογους αγώνες όπως το ΚΙΜΑ. Ήμουν ενθουσιασμένος με την πρόκληση, αλλά και πολύ νευρικός για το αν θα προλάβαινα τα χρονικά όρια αποκλεισμού. Επιπλέον, δεν ήξερα πώς θα διαχειριζόμουν το υψόμετρο πάνω από τα 3000 μέτρα, όπου η διαδρομή κινείται για περίπου 5 χιλιόμετρα!

Σε όλα τα παραπάνω προστέθηκε και η κακή καιρική πρόγνωση για την ημέρα του αγώνα. Άστατος καιρός, με βροχές, καταιγίδες και αισθητή πτώση της θερμοκρασίας.

Μία μέρα πριν

Πήγαμε στην τεχνική ενημέρωση Πέμπτη απόγευμα, ο αγώνας γίνεται Παρασκευή, πιστεύοντας πως θα τον μεταφέρουν για το Σάββατο όπου έδειχνε πως ο καιρός θα έφτιαχνε.

Αφού μας καλωσόρισαν μας είπαν πως ο αγώνας θα γίνει οπωσδήποτε αλλά σε μία από τις μικρότερες διαδρομές την οποία θα αποφάσιζαν την επόμενη μέρα 45’ πριν την εκκίνηση την οποία είχαν ήδη μεταφέρει για τις 9.00 από τις 8.00 που ήταν αρχικά.

Δεν υπήρχε περίπτωση να ρισκάρουν με τόσο άστατο καιρό κίνηση σε υψόμετρα πάνω από τα 3.000 μέτρα αλλά συγχρόνως ήθελαν να εξαντλήσουν κάθε περιθώριο βελτίωσης μέχρι την τελευταία στιγμή και μετά την παρουσίαση των elite αθλητών γυρίσαμε προβληματισμένοι στο δωμάτιο μη γνωρίζοντας τι να περιμένουμε την επόμενη μέρα.

Ημέρα αγώνα

Παρασκευή πρωί 8.15 πάμε στην εκκίνηση περιμένοντας την ενημέρωση για το ποια διαδρομή θα τρέξουμε. Η βροχή που έπεφτε σταθερά και ο κατάμαυρος κλεισμένος από παντού ουρανός δεν άφηνε πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Νέα ανακοίνωση για ακόμα μία ώρα καθυστέρηση με την τελική απόφαση στις 9.15 και εκκίνηση στις 10.00, τσάμπα το ζέσταμα που είχα κάνει!

Επιστροφή στο δωμάτιο το οποίο ευτυχώς ήταν κοντά και προετοιμασία για τα πιθανά σενάρια του αγώνα. Πόσο νερό, πόσα τζελάκια, με τι ρούχα να ξεκινήσω; Ερωτήματα που περίμεναν την τελική απόφαση του διοργανωτή ώστε να επιλέξω.

9.15 και η τελική απόφαση ήταν 15 χλμ με Υ+ 1400 και πέρασμα στα 2800 υψόμετρο.

Το πρώτο χρονικό όριο δεν αλλάζει και πλέον ένας σταθμός ανεφοδιασμού στο 7^ο χλμ.

Αποφασίζω να ντυθώ καλά και ας ήξερα πως θα αισθανόμουνα άσχημα στην αρχή λόγω ζέστης. Ήμουν σίγουρος πως στα 2800 δεν θα ήταν χαρούμενα τα πράγματα.

Ανάμεσα στους συμμετέχοντες ήταν πολλοί από τους 10 κορυφαίους άνδρες και γυναίκες αθλητές του SkyRunning καθώς και του σχεδιαστή της διαδρομής (τερμάτισε δεύτερος).

Τρία… δύο… ένα… 10.00 ακριβώς, η κορδέλα έπεσε και ξεχυθήκαμε μπροστά. Οι πρώτοι ξεκίνησαν με καταιγιστικό ρυθμό αλλά παρά την αδρεναλίνη που με είχε κατακλύσει είπα πως θα κρατηθώ για αυτό έκατσα στο τέλος της ουράς. Μετά από 1 χλμ στα πλακόστρωτα του χωριού μπήκαμε στο μονοπάτι. Η ανηφόρα ξεκίνησε με την πρώτη ανάβαση 1600 μέτρων σε 6 χλμ ενώ έπρεπε να περάσουμε το Hobalm σε λιγότερο από 90’ όπου είναι το πρώτο σημείο ελέγχου αλλά και το πρώτο χρονικό όριο σε 4.5 χλμ με Υ+ 1060 μ. Αυτά τα πρώτα 1000 μέτρα κάθετης υψομετρικής ήταν σε στενά μονοπάτια, με χώρο μόνο για ένα άτομο. Το να προσπεράσεις (ή να μείνεις πίσω) ήταν εφικτό μόνο στις στροφές με κοψίματα προς την πλαγιά του βουνού. Μετά τα 300 μέτρα κάθετης ανάβασης βρήκα το ρυθμό μου και άρχισα να προσπερνάω κερδίζοντας θέσεις. Η βροχή είχε δυναμώσει και δεν έφτανε η τρομακτική κλίση, είχαμε και τη λάσπη η οποία δυσκόλευε την κατάσταση. Εδώ εκτίμησα τα παπούτσια που φόρεσα για τα οποία θα κάνω ειδική αναφορά στο τέλος, με τα οποία δεν έχασα ούτε βήμα ενώ έβλεπα κόσμο να σπινάρει και να μένει στο ίδιο σημείο προσπαθώντας να βρει πρόσφυση. Έφτασα στο πρώτο σημείο ελέγχου σε 67 λεπτά, πολύ πριν από το όριο αποκλεισμού και πολύ χαρούμενος. Ενδεικτικά, το γκρουπ των πρωτοπόρων πέρασε από εκεί στα 42 λεπτά!

Το ότι πρόλαβα το χρονικό όριο ήταν μεγάλη ανακούφιση αλλά η πρώτη έκπληξη ήρθε αμέσως μετά μόλις είδα πως η σήμανση μας ανέβαζε κάθετα σε μία απότομη πλαγιά με βράχια και χόρτα όπου δεν υπήρχε ούτε υποψία μονοπατιού! Από αυτό το σημείο του αγώνα ήταν που δεν θα ξαναέβλεπα μονοπάτι για τα επόμενα 6 χιλιόμετρα. Η ανάβαση έγινε τραβέρσα όπου προσπαθούσες να ισορροπήσεις σε βρεγμένα χόρτα με ανάποδη κλίση και λίγο μετά φτάνουμε στο ψηλότερο σημείο της διαδρομής (2800μ.) όπου αρχίζει το γλέντι. Αν ήσασταν έξω για πεζοπορία μια κανονική μέρα, δεν υπήρχε περίπτωση να σκεφτείτε να κατεβείτε από τη «διαδρομή» που ήταν σηματοδοτημένη μπροστά μας. Η αδρεναλίνη χτύπησε κόκκινο και ξεκίνησα. Το τρέξιμο πλέον δεν αποτελούσε καν σκέψη αφού σε μία κλίση 30 μοιρών με βράχια κάθε μεγέθους και λασπωμένα κομμάτια ανάμεσα τους προσπαθούσες όχι να κατέβεις αλλά να επιβιώσεις. Όταν πατούσα στα βράχια δεν ήξερα αν ήταν τόσο σταθερά ώστε να μην κατρακυλήσουν από το βάρος μου ή αν πατώντας θα γλιστρούσε το πόδι μου. Πρώτη φορά είδα κόσμο να κατεβαίνει καθιστός κομμάτι αγώνα! Εδώ συνειδητοποίησα πως ο αγώνας δεν ήταν τεχνικός αλλά εξαιρετικά τεχνικός.

Φεύγοντας από το κομμάτι της κατάβασης, μπήκαμε σε κάτι που έμοιαζε με κοιλάδα με παγετώνες σε πολύ κοντινή απόσταση όπου κατάλαβα πως ανάμεσα τους θα κινούμασταν αν δεν είχαν μικρύνει τη διαδρομή. Την κοιλάδα κάλυπταν πέτρες σε μέγεθος μπάλας ποδοσφαίρου, με κάθε είδους γωνία και σχήμα. Δεν υπήρχε γραμμή για να ακολουθήσεις, αντίθετα έπρεπε να «φτιάξεις τη δική σου». Πάνω που έπιασα ένα ρυθμό έρχεται η δεύτερη έκπληξη, ένα ποτάμι που κατέβαινε από τον παγετώνα έκοβε κάθετα τη διαδρομή και κατάλαβα πως δεν υπήρχε περίπτωση αποφυγής του. Μπήκα μέχρι το γόνατο προσέχοντας μη γλιστρήσω από την ένταση του νερού και κολυμπήσω ολόκληρος. Μέχρι να ξαναζεσταθούν τα πόδια πήγαινα κάπως περίεργα και πάνω που έστρωσα και ξαναβρήκα το ρυθμό μου, δεύτερο ποτάμι. Εντάξει, τώρα είχα συνηθίσει!

Αν και η συννεφιά δεν μας επέτρεπε να απολαύσουμε τη θέα, όλο το περιβάλλον ήταν εντυπωσιακό. Ψηλές κορυφές ξεπρόβαλλαν ανάμεσα στα σύννεφα ενώ οι παγετώνες έδιναν άλλο χρώμα στο τοπίο.

Λίγο μετά έφτασα στον σταθμό ο οποίος ήταν πλήρης αλλά ξέροντας πως έχουν μείνει 6 χλμ γέμισα το φλασκί μου (δεν υπάρχουν πλαστικά ποτήρια για να πιεις) και έφυγα αμέσως.

Μετά τον σταθμό ξεκινούσε η τελευταία ανηφόρα όπου σε 1.5 χλμ ανέβαινες 200 μέτρα. Πλέον κινούμαστε σε κανονικό μονοπάτι όπου στο τέλος της ανάβασης ξεκινούσε η ελεύθερη πτώση προς τον τερματισμό. Σε 4 χλμ θα κατεβαίναμε Υ- 1000μ. Έβλεπες το χωριό από κάτω και νόμιζες πως αν ρίξεις μία πέτρα θα πέσει πάνω στα σπίτια!

Αν και ήθελα να αφήσω τα πόδια μου ελεύθερα και να πάρω λίγη φόρα το λασπωμένο μονοπάτι γλιστρούσε απίστευτα ενώ οι συνεχείς αλλαγές κατεύθυνσης δεν με άφηναν να χαλαρώσω ούτε στιγμή. Κάπου εδώ σταμάτησε να βρέχει άλλα ήμουν τόσο βρεγμένος που πλέον δεν είχε καμία σημασία.

Προς το τέλος η κλίση μειώθηκε και άρχισα να ανεβάζω ταχύτητα. Μπαίνοντας στο χωριό, με υποδέχτηκαν χιλιάδες άνθρωποι που είχαν γεμίσει τους δρόμους του Zermatt εμψυχώνοντας τους συμμετέχοντες.

Μόλις τερμάτισα η πρώτη σκέψη, στην ερώτηση του Γιάννη για το πώς μου φάνηκε, ήταν «Άγιο είχα που χάλασε ο καιρός και μείωσαν τη διαδρομή!».

Συμπερασματικά, το Matterhorn Ultraks Extreme ήταν ένα αξέχαστο γεγονός που έθεσε νέο σημείο αναφοράς για το τι σημαίνει τεχνικός αγώνας και μου έδωσε άλλη διάσταση στον όρο Extreme. Με τρέξιμο σε κορυφογραμμές, περάσματα από παγετώνες, σταθερά σχοινιά, πεδία με σάρες, καθώς και ακραίες κλίσεις σε ανηφόρες και κατηφόρες, ο αγώνας τα έχει όλα στον υπερθετικό βαθμό και αν σας αρέσουν οι προκλήσεις δεν έχετε παρά να το δοκιμάσετε!

Επιλογή παπουτσιού

Είχα προβληματιστεί πολύ σχετικά με το τι παπούτσι να επιλέξω. Ήθελα κάτι για όλα τα εδάφη και παρόλο που δεν ήξερα τι ακριβώς θα αντιμετωπίσω ήμουν βέβαιος πως οι απότομες κλίσεις χρειαζόντουσαν κάτι με πολύ καλό κράτημα. Την ιδέα – λύση στο πρόβλημα μου έδωσε ο Αλέξανδρος Παγούνας (GRUPPO PAGOUNA) αντιπρόσωπος της VIBRAM στην Ελλάδα όπου μου πρότεινε να δοκιμάσω αλλαγή σόλας σε ένα παπούτσι που με είχε βολέψει και μου τοποθέτησε τη σόλα MEGAGRIP της VIBRAM η οποία κυριολεκτικά μεταμόρφωσε το παπούτσι.

Η πρώτη δοκιμή έγινε στα Σκαλάκια της Πάρνηθας όπου ανακάλυψα πως πατώντας σε κατηφορικά σαθρά κομμάτια το γλίστρημα ήταν πολύ μικρότερο και το σημαντικότερο απόλυτα ελεγχόμενο. Λέω εντάξει καινούργια σόλα είναι λογικό είναι να κρατάει καλύτερα.

Η αποκάλυψη όμως έγινε μέσα στον αγώνα. Σε ανηφορικές κλίσεις 35 μοιρών με λάσπη έβλεπα τους μπροστινούς μου να πατάνε και να γλιστράνε προς τα πίσω ενώ εγώ πατούσα στο ίδιο ακριβώς σημείο και δεν έχανα πόντο. Στην αρχή σκέφτηκα πως ήταν τυχαίο αλλά σύντομα κατάλαβα πως ήταν από τη σόλα. Πατούσα όπου ήθελα, όπως ήθελα με αποτέλεσμα στην πρώτη ανάβαση να περάσω περίπου 20 άτομα όχι γιατί ήμουν ταχύτερος αλλά γιατί δε γλιστρούσα!

Το ίδιο ακριβώς έγινε και στην κατάβαση. Στην αρχή ήμουν πολύ επιφυλακτικός πατώντας πάνω στα βράχια και βλέποντας τους μπροστά μου να πέφτουν ή να κάθονται κάτω. Μόλις κατάλαβα πως η σόλα κρατούσε παντού άρχισα να περνάω κόσμο που κυριολεκτικά χαροπάλευε. Στο τελευταίο κατηφορικό λασπωμένο μονοπάτι σίγουρος πλέον πως η σόλα κάνει τη διαφορά κατέβαινα με απόλυτη εμπιστοσύνη συνεχίζοντας να περνάω κόσμο.

Συμπέρασμα και το συστήνω ανεπιφύλακτα: αν σας έχει βολέψει ένα μοντέλο παπουτσιού, έχει φθαρεί η σόλα του αλλά το πάνω μέρος του είναι σε καλή κατάσταση, δοκιμάστε να αντικαταστήσετε τη σόλα του. Με πολύ μικρό κόστος θα κάνετε ακόμα 500-600 χλμ και θα απολαύσετε το απόλυτο κράτημα!

Η επόμενη μέρα

Σάββατο πρωί και το ενδιαφέρον μας ήταν στη συμμετοχή της Δήμητρας Μπίκα στη διαδρομή Sky. Αρκετά αγχωμένη γιατί δεν ερχόταν με την καλύτερη προετοιμασία, ούτε ήταν στην καλύτερη της φυσική κατάσταση.

Την πείσαμε να χαλαρώσει, να μη σκέφτεται το αποτέλεσμα και να απολαύσει την υπέροχη διαδρομή η οποία ανέβαινε σε κορυφή στα 3100 μέτρα! Ο καιρός ήταν σύμμαχος σε αυτό αφού η χθεσινή κακοκαιρία πέρασε και ξημέρωσε μία καταπληκτική μέρα με λιακάδα, άπνοια και τέλεια θερμοκρασία για αγώνα.

Λόγω του πλήθους συμμετοχών η εκκίνηση δόθηκε σε πέντε κύματα των 200 αθλητών ανά 5 λεπτά. Ευτυχώς την Δήμητρα, την είχαν βάλει στο πρώτο οπότε μπορούσε να παρακολουθεί τις αθλήτριες που έτρεχαν μαζί της.

Εγώ με τον Γιάννη ξεκινήσαμε λίγο αργότερα ακολουθώντας τη διαδρομή της ανάποδα ενώ παρακολουθούσαμε τα περάσματα της σε κάθε σταθμό μέσω του live trail. Σκοπεύαμε να τη δούμε μέσα στη διαδρομή ώστε να την εμψυχώσουμε και φυσικά εκπλαγήκαμε ευχάριστα όταν στον πρώτο σταθμό πέρασε στην 4^η θέση, στον τρίτο σταθμό 2^η ενώ η αγωνία μας κορυφώθηκε όταν στη μέση της διαδρομής είχε φτάσει την 1^η στα 10’’!

Την βρήκαμε στα 2600 υψόμετρο 8 χλμ από τον τερματισμό. Πέρασε πολύ άνετη και σίγουρη πλέον για το αποτέλεσμα. Η πρώτη μόλις την είδε δίπλα της στα μισά του αγώνα, είχε δυνάμεις να κάνει αλλαγή ρυθμού ώστε να σιγουρέψει τη νίκη της έτσι στο σημείο που βρεθήκαμε είχε πάρει διαφορά 4 λεπτών από τη Δήμητρα.

Η αγωνία μας πλέον ήταν να την προλάβουμε στον τερματισμό. Εκείνη είχε 8 χλμ με Υ+200 και Υ-1200 ενώ εμείς από άλλο μονοπάτι 5 χλμ με Υ-1000. Περιττό να πω πως κάναμε αγώνα και καταφέραμε να φτάσουμε 2’ πριν έρθει οπότε είχαμε την ευκαιρία να γράψουμε το βίντεο τερματισμού της και να πανηγυρίσουμε μαζί της.

Για την ιστορία με χρόνο 6.22, 17^η Γενικής, 2^η Γυναίκα και 1^η στην ηλικιακή 30+ ανάμεσα σε 800 τερματίσαντες.

Ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα, σε μία χώρα που φημίζεται για το επίπεδο των αθλητών της στο ορεινό τρέξιμο.

Φύγαμε πολύ γεμάτοι από το υπέροχο Zermatt έχοντας αφήσει ανοιχτούς λογαριασμούς τους οποίους ελπίζουμε να ολοκληρώσουμε στο κοντινό μέλλον!

Νίκος Κωστόπουλος