Αρχική>Βιβλία>Kilian Jornet: Run or Die!


Kilian Jornet: Run or Die! Προτεινόμενο

Συνήθως δύο πράγματα σε κάνουν να θες να διαβάσεις ένα βιβλίο. Το πρώτο είναι σίγουρα το θέμα του και δεύτερον που για πολλούς έχει ακόμη μεγαλύτερη σημασία, ο συγγραφέας του. Πολλές φορές ελκόμαστε σε ένα βιβλίο μόνο και μόνο από τον τίτλο του, μη δίνοντας σημασία σε κάποιο από τα παραπάνω. Λογικά λοιπόν, ένα βιβλίο με κύριο θέμα το αγαπημένο μας τρέξιμο, με τίτλο RUN or DIE, γραμμένο από την πένα του καλύτερου αθλητή στο είδος του, το παιδί θαύμα των βουνών, τον Καταλανό Kilian Jornet Burgada, αν μην τι άλλο … τραβάει την προσοχή!

«Θέλω να μετράω λίμνες όταν μεγαλώσω. Θέλω να γίνω ένας που μετράει τις λίμνες». Δεν ήταν αυτή μία από τις απαντήσεις που περίμενε να ακούσει η δασκάλα. «Δεν θέλω όμως να μετράω πόσες λίμνες υπάρχουν. Θέλω να περπατάω στα βουνά και όταν βρίσκω μία λίμνη, θέλω να ανακαλύπτω πόσο βαθιά είναι πετώντας μέσα μία πέτρα δεμένη σε ένα σχοινί. Θέλω να ανακαλύπτω πόσο μεγάλη και πλατιά είναι. Θέλω να ανακαλύπτω αν μέσα ζουν ψάρια, βατράχια ή οτιδήποτε άλλο. Και θέλω να ξέρω πόσο καθαρό είναι το νερό». Σίγουρα η δασκάλα του Kilian δεν περίμενε να ακούσει κάτι τέτοιο από ένα αγόρι 5 χρονών και είναι ένα δείγμα γραφής για την πορεία που θα έπαιρνε αργότερα η ζωή του σπουδαίου αυτού αθλητή.

 

Έτσι ανοίγει το πρώτο κεφάλαιο και συνεχίζει με διηγήσεις από την ζωή του ως πιτσιρικάς αλλά και τα πρώτα του βήματα στον πρωταθλητισμό. Την προσοχή αναμφισβήτητα τραβάει η διήγηση για τον πρώτο του σοβαρό τραυματισμό που για άλλους θα ήταν ικανός να τους στερήσει την δυνατότητα να αγωνιστούν σε τόσο υψηλό επίπεδο. Στις 22 Δεκέμβρη του 2006, από μία επιπολαιότητα, τρέχοντας στον δρόμο, είχε μία πτώση με το γόνατο. Κάταγμα της επιγονατίδας ήταν η διάγνωση και ο Kilian μπήκε στο χειρουργείο για προσθήκη μεταλλικού εμφυτεύματος. Στην ηλικία των 18 ετών, ένας τέτοιος σοβαρός τραυματισμός θα έφερνε τους περισσότερους σε απόγνωση αφού λόγω του νεαρού της ηλικίας δεν ήταν δύσκολο να τους φέρει ψυχολογικά προβλήματα. Όχι όμως για τον νεαρό Kilian ο οποίος όχι μόνο ανάρρωσε γρήγορα αλλά και έφτασε σε ελάχιστο χρονικό διάστημα σε καλύτερη κατάσταση από ότι ήταν πριν τον σοβαρό αυτόν τραυματισμό. Το πάθος του για τον αθλητισμό και ο αυθορμητισμός του ήταν το κάτι άλλο αφού ουσιαστικά λίγες μέρες αφότου έβγαλε τον γύψο και μη μπορώντας να λυγίσει το πόδι καθόλου έβαλε τα σκι του για να κατέβει μία πλαγιά και να κάνει έξαλλους τους γιατρούς τους οι οποίοι τον «απείλησαν» ότι θα του ξαναέβαζαν τον γύψο!

 

 Το πρώτο κεφάλαιο συνεχίζει να μας βάζει στον κόσμο του Kilian Jornet, έναν κόσμο τόσο μακρινό για τους περισσότερους από εμάς, όσοι τουλάχιστον δεν έχουμε ασχοληθεί με πρωταθλητισμό σε υψηλό επίπεδο. Καταλαβαίνουμε ότι όλη του η ζωή ήταν ο πρωταθλητισμός όταν μας λέει για τις «κοπέλες της ζωής του»: τα σκι του, το ποδήλατό του, οι μπότες του, το trainer του, όλος του ο εξοπλισμός ο οποίος ευλαβικά στοιβαγμένος για τον επόμενο αγώνα, το έπαθλο του οποίου θα του εξασφάλιζε κάποια χρήματα για να αγοράσει καλύτερο εξοπλισμό και να τρέξει στον επόμενο αγώνα! Τελειώνοντας το πολύ σημαντικό πρώτο κεφάλαιο καταλαβαίνουμε ποιος είναι ο κόσμος του… «Ο αγώνας ήταν υπέροχος. Απίστευτη ατμόσφαιρα, μία νίκη την Κυριακή, μία δεύτερη θέση στην γενική κατάταξη στην κατηγορία νέων, και το σημαντικότερο όλων, η αδρεναλίνη του να ξυπνάς νωρίς το πρωί ξέροντας τι είναι αυτό που θέλεις πιο πολύ από όλα εκείνη την ημέρα … να αγωνιστείς!» Με αυτές τι λέξεις αναφερόμενος στην πρώτη του συμμετοχή στον αγώνα στόχο ζωής τότε, τον Pierra Menta, κλείνει το πρώτο κεφάλαιο…

 

…και συνεχίζει στο ίδιο μοτίβο «Λατρεύω να αγωνίζομαι, και ο ανταγωνισμός έχει να κάνει με την νίκη, με αυτό το απίστευτο συναίσθημα που αισθάνεσαι όταν κόβεις πρώτος το νήμα»… Από αυτή την άποψη είναι πραγματικά πολύ ενδιαφέρον να διαβάσει κανείς τον τρόπο που σκέφτεται ένας άνθρωπος που αγωνίζεται σε αυτό το επίπεδο. Τον τρόπο που ζει, το πάθος του για αυτό που κάνει. Μένουμε με κομμένη την ανάσα όταν διαβάζουμε τις σκέψεις του για τις τελευταίες στιγμές ενός αγώνα του, τις αποφάσεις που πρέπει να πάρει σε δευτερόλεπτα αν θέλει να νικήσει. «Αν επιτεθείς νωρίς θα το πληρώσεις, αν το αφήσεις για μετά, θα είναι πια πολύ αργά. ». Είναι το δευτερόλεπτο, η στιγμή της τελικής επίθεσης, η στιγμή που λέει μέσα του «Η τώρα η ποτέ» που μας κάνει να θέλουμε να ρουφήξουμε κάθε γραμμή και να προσπαθήσουμε να μπούμε στον δικό του κόσμο.

 

Άλλες πάλι φορές μας εκπλήσσει αλλά και μας κάνει να μην ξέρουμε τι να πιστέψουμε τελικά αφού αμφιταλαντεύεται και αναιρεί την προηγούμενη παράγραφο κατά κάποιο τρόπο: «Το να κερδίζεις δεν έχει να κάνει με το περνάς πρώτος το νήμα. Όλο αυτό δεν έχει να κάνει με το να κερδίζεις τους άλλους αλλά τον ίδιο σου τον εαυτό. Να ξεπερνάς τα σωματικά και ψυχικά εμπόδια, τους φόβους σου και να κάνεις τα όνειρά σου πραγματικότητα».

 

Μένουμε με ανοιχτό το στόμα αλλά μπορούμε επίσης να καταλάβουμε και τον άνθρωπο Kilian που πολλές φορές δεν έχει σοβαρό ανταγωνισμό παρά μόνο με τον εαυτό του… «Έχουν υπάρξει νίκες στις οποίες δεν έχω νοιώσει το συναίσθημα του να έχεις κατακτήσεις κάτι σπουδαίο ενώ έχουν υπάρξει και στιγμές στις οποίες παρότι δεν είναι το όνομά μου στην αρχή της λίστας δεν τις αλλάζω με τίποτα»

 

Συγκινούμαστε όταν μας περιγράφει τι σημαίνει τελικά για αυτόν η νίκη. «Έχω δει μεγάλους αθλητές να νικούν και να ξεσπούν σε λυγμούς, εξαντλημένους αλλά συγχρόνως έχοντας απίστευτα συναισθήματα επειδή κατάφεραν κάτι σπουδαίο. Έχω όμως δει και ανθρώπους που ενώ εμείς έχουμε τερματίσει, έχουμε πλυθεί, έχουμε κοιμηθεί και έχουμε ξεκουραστεί μετά από έναν αγώνα όπως είναι ο Ultra Trail du Mont Blanc να τερματίζουν και να αισθάνονται και αυτοί πραγματικοί νικητές. Και υπάρχουν στιγμές που αυτούς τους ανθρώπους τους ζηλεύω, ζούνε συναισθήματα πρωτόγνωρα και μοναδικά. Αυτός δεν είναι άλλωστε και ο λόγος που τρέχουμε; Γιατί δεν υπάρχει μόνο το νήμα του τερματισμού που κρατούν οι εθελοντές του αγώνα, αλλά και το νήμα που έχουμε εμείς ορίσει στο μυαλό μας. Οι σωματικές και ψυχικές δυσκολίες για να φτάσεις μέχρι εδώ είναι η πραγματική νίκη…»

 

Το βιβλίο συνεχίζει εξιστορώντας μας τα επιτεύγματα και τα ρεκόρ του στο Tahoe Rim Trail στην Σιέρα Νεβάδα της Καλιφόρνια, την διάσχιση των Πυρηναίων στα πλαίσια των Kilian’s Quest του 2010 και το ρεκόρ στο Κιλιμάντζαρο. Όσο περνούν οι σελίδες νιώθει κανείς το ενδιαφέρον σταδιακά να χάνεται και την συνοχή του βιβλίου να διασπάται καθώς δίνεται η εντύπωση που αυτό που διαβάζουμε είναι ένα εκτεταμένο race report. Παρόλα αυτά δεν θα χάσουμε σε αυτές τις σελίδες την ευκαιρία να γνωρίσουμε έναν πιο «ανθρώπινο» Kilian. Θα μάθουμε για τον πρώτο έρωτα της ζωής του ο οποίος όμως δεν κράτησε πολύ αφού όπως εξομολογείται ο ίδιος το πάθος του να αγωνίζεται και να νικά επικράτησε της πιο ήρεμης ζωής που προτιμούσε η σύντροφός του. Θα μας αποκαλύψει πως και αυτός δεν είναι υπεράνθρωπος καθώς την τρίτη μέρα της περιπέτειάς του στα Πυρηναία εξομολογείται: «Τι στην ευχή κάνω εγώ εδώ πέρα; Γιατί απλά δεν πήγαινα για ένα ‘φυσιολογικό’ τρέξιμο από το να βασανίζω τον εαυτό μου με αυτόν τον τρόπο;».

 

Τα επιτεύγματά του μας κάνουν να αναρωτιόμαστε για την πραγματική ηλικία του, ο ειρμός όμως της σκέψης του και η γραφή του μας υπενθυμίζουν πως ο Kilian είναι μόλις 25 χρονών. Απλοϊκή γραφή που μπορεί να χάνει και πόντους από την μετάφραση αφού το αρχικό κείμενο είναι γραμμένο στα Καταλανικά, παρότι κάνει φιλότιμες προσπάθειες να την εμπλουτίσει με πολύ ωραίες εικόνες και περιγραφές από τις περιπέτειές του σε όλον τον κόσμο.

 

Προς το τέλος το βιβλίο σταδιακά αρχίζει να μας κεντρίζει πάλι το ενδιαφέρον με την περιγραφή του αγώνα του στο Western States 100, ενός αγώνα που όμως μας λέει ο ίδιος ήταν τόσο σημαδιακός για αυτόν και τον δίδαξε τόσα πολλά όσο και ο πρώτος του σοβαρός τραυματισμός στο γόνατο όταν ήταν 18 χρονών. «Ένας καλός μου φίλος μου είπε κάποτε πως λίγα έχεις να μάθεις από μία νίκη, μία επιτυχία. Αντίθετα όμως, όταν τα πράγματα στραβώσουν, όταν έχεις κάνει 99 προσπάθειες να σηκωθείς και πέφτεις και στις 99 αλλά στην 100στή προσπάθεια καταφέρνεις να σταθείς στα πόδια σου τότε πραγματικά ωριμάζεις και μαθαίνεις πολλά πράγματα για τον εαυτό σου.»

 

Το βιβλίο κλείνει με τον συγγραφέα Kilian να αναρωτιέται και να φιλοσοφεί «Είμαστε σάρκα και αίμα ή αισθήσεις και συναισθήματα; Τι είναι πιο αυθεντικό; Ένα βουνό που θυμόμαστε για το μέγεθος και το ύψος του ή για το τι αισθανόμαστε όταν το ανακαλούμε στην μνήμη μας; Ποια ζωή είναι πιο αυθεντική; Αυτή που ζούμε με το σώμα ή αυτή που ζούμε με την ψυχή και το μυαλό;» Για να απαντήσει αμέσως ο ίδιος «Πολλές φορές υποψιάζομαι πως ζούμε δύο παράλληλες ζωές, αλλά τελικά είμαι σίγουρος ότι ζούμε μόνο μία, αυτή που ταλαντεύεται ανάμεσα και στις δύο αυτές ζωές»

 

Ο Kilian προσπαθεί καθ’ όλη την ανάγνωση του βιβλίου να μας πείσει ότι δεν τρέφεται από το πάθος του για την νίκη, για την πρωτιά, για τον ανταγωνισμό. Άλλες φορές καταφέρνει να μας πείσει, τις περισσότερες όμως όχι. Άλλωστε και ο τίτλος του βιβλίου δεν μας αφήνει και πολλά περιθώρια. Ίσως να μην ευθύνεται ο ίδιος ο Kilian αλλά το γεγονός ότι προέρχεται από έναν κόσμο που δύσκολα μπορεί ο μέσος άνθρωπος, ο μέσος αθλητής να αντιληφθεί.

 

Το βιβλίο δεν ανήκει στην κατηγορία «διαβάστε το γιατί θα χάσετε» και θα σας αρέσει ακόμη περισσότερο αν το κατατάξετε στην κατηγορία «μην έχετε τεράστιες προσδοκίες» όπως είχα εγώ. Ο Kilian παρότι στο χαρτί βάζει τα δυνατά του αδυνατεί να εμπνεύσει με την πένα του όπως μας εμπνέει με τα ίδια τα κατορθώματά του. Άλλωστε αυτό είναι που ξέρει να κάνει καλύτερα και δεν χρειαζόταν κάποιο βιβλίο για να μας πείσει ότι είμαστε τυχεροί που ζούμε την χρυσή εποχή του μεγάλου αυτού αθλητή. Σίγουρα στο μέλλον θα έχουμε πολλά να δούμε από τον αθλητή Kilian. Προς το παρόν ας τον θαυμάσουμε να «χορεύει» στα βουνά, να ανεβοκατεβαίνει τις πλαγιές και να «ζωγραφίζει» καλπάζοντας τις κόψεις και τις κορυφογραμμές. O συγγραφέας Kilian μπορεί να περιμένει…

Τάκης Τσογκαράκης

Η αγάπη του για το βουνό ξεκινάει πολλά χρόνια πίσω με τις πρώτες αναβάσεις στην αγαπημένη του Πάρνηθα και μετέπειτα με την σχολή Ορειβασίας του ΕΟΣ Αχαρνών. Το 2007 έτρεξε τον πρώτο του αγώνα ορεινού τρεξίματος και από τότε ονειρεύεται "όλο και ψηλότερα, όλο και μακρύτερα". Ελπίζει να το κάνει για πολλά χρόνια ακόμα...

Website: www.advendure.com

Σχόλια   

 
+4 0 # Vicky Anagnostopoulou 18-12-2013 10:14
Διάβασα κι εγώ το βιβλίο και θα συμφωνήσω με την τελετυταία παράγραφο: "Ο Kilian παρότι στο χαρτί βάζει τα δυνατά του αδυνατεί να εμπνεύσει με την πένα του όπως μας εμπνέει με τα ίδια τα κατορθώματά του. O συγγραφέας Kilian μπορεί να περιμένει…"
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

  • Western States Endurance Run 2018!

    Μάνος Κυριακάκης, 11/07/2018 18:11
    Μπραβο ρε Χαρη ! ωραιος, μας ταξιδεψες και μας εκανες να ζηλεψουμε ! Ευχαριστουμε.
     
  • Επικές στιγμές και ρεκόρ στον 7ο Faethon Olympus ...

    Χρήστος Κατσιρόπουλος, 11/07/2018 09:40
    Πολύ όμορφος αγώνας σε μία πλευρά του Ολύμπου διαφορετική από τις υπόλοιπες. Συγχαρητήρια στην διοργάνωση, και του χρόνου! Ακούστηκε από δρομείς που έτρεξαν τον αγώνα ότι η διαδρομή του FOM ήταν λίγο διαφορετική από τις άλλες χρονιές, υποθέτω λόγω κ ...

    Ολόκληρο...

     
  • Που πήγε η μαγεία;

    Χαρα Λειβαδιτη, 06/07/2018 12:25
    Ευχομαι να ξαναγυρίσεις στον ολυμπο χωρις αγχος και χρονους να τρεχουν την επομενη φορα και να απολαυσεις κάθε εικονα και αρωμα του βουνου ! και φωτογραφιες !πολλες φωτογραφιες ! Συγχαρητηρια για τον αθλο σου #Χαρα Λειβαδιτη
     
  • Salewa Olympus Mythical Trail: Πλησιάζει η ώρα το ...

    Τάκης Τσογκαράκης, 02/07/2018 07:54
    Γειά σου ρε Δημήτρη! Ο Μύθικαλ του 2012, ο 1ος που διοργανώθηκε και βέβαια θα μου μείνει αξέχαστος. Δεν ξεχνιούνται εύκολα αυτές οι στιγμές, αυτές οι εμπειρίες!
     
  • 10.000 χιλιόμετρα για 100 μίλια – Συνέντευξη με τ ...

    Δημήτρης Τρουπής, 15/06/2018 15:11
    Καλησπέρα Δημήτρη, Το χρονικό όριο είναι στις 30 ώρες. Κομβικό σημείο είναι επίσης οι 24 ώρες αφού εκεί αλλάζει και το χρώμα του buckle που παίρνει ο αθλητής που τερματίζει...(α σημένιο κάτω από τις 24, χάλκινο από 24 - 30) ... ;-)

FOLLOW US

Facebook Twitter YouTube RSS Flickr

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Syrrako Trail Run 2018: Τρέχοντας στα Βουνά …

Syrrako Trail Run  2018: Τρέχοντας στα Βουνά των Χρυσαετών!

Ξημέρωμα Κυριακής και ο Θεός Ύπνος αρνείται πεισματικά να περάσει από το κρεβάτι μου και βέβαια ούτε λόγος να μου στείλει τον γιο του, τον Μορφέα. Άλλωστε αυτοί “ταξιδεύο...

Advendure © 2001-2018

Είσοδος or Εγγραφή

Εγγραφή

User Registration