Σίγουρα κάποιος θα πει, ωραία, τι θα έλεγε αφού τερμάτισε στην 43η θέση της κατάταξης. Νομίζω όμως ότι μετά από τόσα χρόνια που ο μεγάλος Καταλανός αθλητής “έχει βάλει στο τραπέζι” πολλά σημαντικά θέματα για το άθλημα και τα βουνά με πολύ σωστό τρόπο, έχει κερδίσει το δικαίωμα να τον πιστεύουμε και να προβληματιζόμαστε με τις δημόσιες τοποθετήσεις του.

Ο Kilian ουσιαστικά μίλησε για μια εσωτερική αλλαγή που έρχεται με το πέρασμα του χρόνου και την οποία την έχουμε συναντήσει πιστεύω όλοι όσοι τρέχουμε πολλά χρόνια σε αγώνες, σίγουρα πάντως κι εγώ μετά από περίπου 25 χρόνια τρεξίματος στα μονοπάτια.

Τι θέλω να πω .. Τα πρώτα χρόνια, όπως συμβαίνει στους περισσότερους αθλητές, ο αγώνας ήταν κυρίως μια δοκιμασία, άλλωστε μιλάμε για ένα άθλημα με χρονόμετρο, όχι για μια απλή βουνίσια δραστηριότητα. Ήθελα να δω πόσο γρήγορα μπορώ να τρέξω, να βελτιώσω τους χρόνους μου, να ξεπεράσω τα όριά μου. Προφανώς, το χρονόμετρο είχε μεγάλη σημασία. Μια εποχή που είχε τη δική της γοητεία, γιατί η έντονη προσπάθεια, η προπόνηση και η αναζήτηση της καλύτερης επίδοσης είναι στοιχεία που κάνουν το ορεινό τρέξιμο συναρπαστικό.

Όμως, κάποια στιγμή, κάτι άλλαξε μέσα μου, μια αλλαγή που δεν είναι μόνο θέμα εμπειρίας ή φιλοσοφίας, αλλά και σώματος. Εντάξει, στη δική μας περίπτωση έπαιξε πολύ ρόλο και το Advendure αφού μετά το 2012 πέρασε στο προσκήνιο η συμμετοχή σε αγώνες για να δούμε τα τοπία, να βιώσουμε την εμπειρία, να μιλήσουμε με ανθρώπους και να γράψουμε για τον κάθε αγώνα μετά. Αλλά εκτός από αυτό, η διαφορετική ματιά έρχεται σε όλους τους αθλητές, ακόμη κι αν δεν γράφουν για αγώνες, όπως εμείς.

Επανέρχομαι στο σώμα λοιπόν, το οποίο όσο και να το προσέχουμε, όσο περνούν τα χρόνια, συνεχίζει μεν να μπορεί να κάνει εκπληκτικά πράγματα, αλλά σιγά-σιγά αλλάζει. Η αποκατάσταση μετά από μια δύσκολη προπόνηση ή έναν μεγάλο αγώνα δεν είναι πλέον η ίδια. Οι μέρες που χρειάζονται για να επανέλθουμε αυξάνονται. Μια δυνατή προσπάθεια που παλιότερα απλώς άφηνε μια κόπωση, απαιτεί μεγαλύτερη προσοχή και πιο αργή αποκατάσταση. Η ελαστικότητα μειώνεται σταδιακά, οι μύες και οι τένοντες χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να προσαρμοστούν, ενώ οι μικροενοχλήσεις που παλιότερα περνούσαν απαρατήρητες μπορούν εύκολα να εξελιχθούν σε τραυματισμούς. Και ίσως το σημαντικότερο: Για να πετύχει ο αθλητής παρόμοια επίδοση με κάποια που κάποτε ερχόταν πιο εύκολα, χρειάζεται πλέον πολύ μεγαλύτερη προσπάθεια και δύσκολα θα την πλησιάσει κιόλας.

Θα έρθει λοιπόν η στιγμή που θα αντιληφθεί ο αθλητής ότι η “μάχη” με το παρελθόν δεν είναι μια δίκαιη μάχη, γιατί το σώμα μας έχει αλλάξει. Να την αρνηθούμε αυτή την αλλαγή και να πέσουμε ψυχολογικά; όχι φυσικά, απλά πρέπει να μάθουμε να συνεργαζόμαστε μαζί της!

Μετά από αυτό το σημείο καμπής που λέμε και στα μαθηματικά, η συμμετοχή μας σε αγώνες μπορεί να ιδωθεί λοιπόν και διαφορετικά, όχι μόνο σαν καθαρά αγωνιστικό αποτέλεσμα, κυνήγι κατάταξης ή επίδοσης. Φυσικά αν έρθει κάτι τέτοιο η χαρά είναι μεγάλη. Αλλά αυτό που – προσωπικά τουλάχιστον – πιστεύω προσφέρει κάθε αγώνας είναι κυρίως να γνωρίσουμε μέσα από το άθλημα μας νέες διαδρομές, βουνά και ανθρώπους. Να ακούσουμε και να μάθουμε ιστορίες. Να βιώσουμε νέες εμπειρίες σε όμορφα μέρη.

Άρα μιλάμε για μια αλλαγή που επέρχεται σωματικά, αλλά και φιλοσοφικά.

Το να αλλάζει η σχέση μας με την επίδοση δεν σημαίνει ότι εγκαταλείπουμε την προσπάθεια ή ότι χάνουμε το πάθος μας, αλλά αντίθετα σημαίνει μια ακόμη βαθύτερη σχέση με το άθλημα και το χώρο του. Γιατί επιτυχία είναι μια καλή θέση και ένας καλός χρόνος, αλλά και το ότι μετά από δεκαετίες, συνεχίζεις να βρίσκεσαι στα βουνά και τα μονοπάτια τους και να νιώθεις την ίδια χαρά όταν πατάς το χώμα τους.

Οι χρόνοι θα αλλάξουν και οι επιδόσεις θα έρθουν και θα φύγουν. Το σώμα θα μεταμορφωθεί. Η επιθυμία όμως να βρεθούμε εκεί έξω, τρέχοντας σε ένα μονοπάτι μόνοι μας ή σε αγώνα με άλλους φίλους παρέα, με τον αέρα να μας αγγίζει και τα μάτια μας να “γεμίζουν” με εικόνες της φύσης μπορεί να παραμείνει ίδια.

Κλείνοντας λοιπόν, ας διαψεύσουμε αυτή τη φορά τον αγαπημένο μου Oscar Wilde που έγραψε: “With age comes wisdom, but sometimes age comes alone ”.

Δημήτρης Τρουπής