Για τους περισσότερους όμως είναι μια ευκαιρία να βρεθούν με φίλους δρομείς από όλη την Ελλάδα, να τρέξουν πιο χαλαρά συζητώντας τις αγωνιστικές τους εμπειρίες  της χρονιάς που κλείνει και να καταστρώσουν το καλεντάρι και τα ραντεβού τους για τη νέα χρονιά που έρχεται. Δεν είναι τυχαίο πως οι συμμετοχές για τον συγκεκριμένο αγώνα κλείνουν πολύ γρήγορα και η διοργάνωση αναγκάζεται να περιορίσει τον αριθμό που δέχεται,  αφενός για να διασφαλίζεται η ακεραιότητα των μονοπατιών του μυθικού βουνού και αφετέρου η ασφάλεια των αθλητών.  

Πάνω από 400 αθλητές πήραν εκκίνηση, μιας και είχαν ανοίξει ξανά σε δεύτερο χρόνο οι συμμετοχές για τους άτυχους δρομείς που δεν κατάφεραν να τρέξουν στους αναβληθέντες αγώνες του Παρανεστίου.

Οι περισσότεροι «νότιοι» δρομείς αρχίζουν να καταφθάνουν στο στολισμένο για τις γιορτές Λιτόχωρο νωρίς το μεσημέρι του Σαββάτου για να προλάβουν να χορτάσουν εκδρομή και παρέα. Ενώ για τους «βόρειους» η άφιξη συνήθως γίνεται αργά το απόγευμα του Σαββάτου ή νωρίς την ημέρα του αγώνα, εξ  ου και η ορθή απόφαση της διοργάνωσης για ώρα εκκίνησης  στις 10 πμ.

Στην παραλαβή των πακέτων συμμετοχής από το Ναυτικό Μουσείο Λιτόχωρου γίνεται το αδιαχώρητο. Επικρατεί μια ατμόσφαιρα γιορτής και η υπεύθυνη για την παράδοση των αριθμών Γιώτα Πολατίδου υποδέχεται προσωπικά έναν έναν τον κάθε αθλητή. Το δώρο του κάθε αθλητή, ένα αξεσουάρ fleece αυτιών μπορεί να μην χρειάστηκε τελικά στον αγώνα μιας και ο ζεστός καιρός ήταν σύμμαχος, αλλά σίγουρα θα φανεί χρήσιμο και θα ζεστάνει τα κεφάλια μας στις χειμωνιάτικες προπονήσεις που μας περιμένουν.

Κυριακή πρωί , γύρω από την αψίδα της εκκίνησης και τερματισμού, οι αθλητές προθερμαίνονται στο στάδιο, στην άσφαλτο,  ενώ κάποιοι πιο ανυπόμονοι έχουν ήδη μπει στον χωματόδρομο του αγώνα. Πολύχρωμες αμφιέσεις, όλη η γκάμα των αθλητικών εταιρειών φιγουράρουν ανάμεσα στους αθλητές και απαρτίζουν μια εικόνα που δείχνει πως το ορεινό τρέξιμο έχει πάρει μια σταθερή θέση στα αθλητικά δρώμενα του λαϊκού μαζικού αθλητισμού. Στο πνεύμα των ημερών, δυο αθλητές τρέχουν ντυμένοι Αϊ Βασίληδες.  

Ίσως η μοναδική λεπτομέρεια του αγώνα που δημιούργησε δυσαρέσκεια ανάμεσα στους αθλητές ήταν  η μία εκκίνηση που δόθηκε,  ενώ αρχικά ήταν σχεδιασμένες να γίνουν δυο εκκινήσεις. Αυτό δημιούργησε ένα πρόβλημα συνωστισμού και καθυστέρησης στα μονοπάτια, ειδικά στα πρώτα χιλιόμετρα.

Ακούραστη μορφή του ορεινού τρεξίματος ο Δημήτρης Βενετικίδης που ήταν παντού… εκκίνηση, ενδιάμεσο σταθμό και τερματισμό. Πολλοί αναρωτήθηκαν πως τα κατάφερε και βρέθηκε με τόσο δυναμικό παρών και στα τρία σημεία! Αφού έδωσε την εκκίνηση, γρήγορα οι αθλητές βρέθηκαν στις πρώτες ανηφόρες… που άργησαν πολύ να ισιώσουν! Άλλωστε δεν φημίζεται η Γκόλνα για την ευκολία της. Γρήγορα όμως σε αποζημιώνει, αφού φτάνεις περίπου στο 6ο χλμ του αγώνα και στα δεξιά σου θαυμάζεις από ψηλά όλο το Λιτόχωρο και τα παράλια της Κατερίνης. Είναι κάτι τέτοιες στιγμές που απορεί κανείς με το που μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος μόνο με τα πόδια του!

Σε κάποιο σημείο ακούστηκαν φωνές, μια χαρμόσυνη ατμόσφαιρα ενθουσιασμού και θα νόμιζε κανείς πως κόντευε στο πρώτο check point… αλλά όχι, αργούσε ακόμα ο σταθμός. Δεν ήταν άλλος από τον Λάζαρο Ρήγο, που όπως κάθε χρόνο περίμενε σε μια στροφή στο μονοπάτι και χαιρετούσε έναν έναν τους αθλητές και αυτούς που γνώριζε παραπάνω… ο ασπασμός μαζί του ήταν από τα highlights του αγώνα. Κάποιοι καινούργιοι στον χώρο αναρωτήθηκαν ποιος ήταν. Και η απάντηση των παλαιότερων προφανής… «Ο Λάζαρος είναι ο εμπνευστής του ορεινού τρεξίματος… χωρίς αυτόν δεν θα υπήρχαν αυτοί οι αγώνες».

Τελειώνοντας οι ανηφόρες της Γκόλνας ξεκίνησαν οι πρώτες κατηφόρες. Αν και πολλοί φοβούνταν για τις γλιστερές λάσπες που θα είχε πιθανώς το τερέν, μόνο στην κατηφόρα προς την Καστάνα ήταν έντονες και ήθελαν λίγο παραπάνω προσοχή. Από εκεί και πέρα ο γνώριμος Ενιπέας… νερά να ακούγονται από παντού, ανηφοροκατηφόρες γλυκές, μυρωδιές της φύσης και επιτέλους, πιο αραιοί οι αθλητές, γεγονός που επέτρεπε και πιο άνετο τρέξιμο.

Ο σταθμός στον Άγιο Διονύσιο θύμισε την εικόνα που έχουν τα Πριόνια στους πιο μεγάλους αγώνες του Ολύμπου. Βγαίνεις από τη μοναχικότητα του μονοπατιού και ξαφνικά κόσμος, φίλοι και θεατές που ανέμεναν τους δικούς τους.  Ο Δημήτρης Βενετικίδης να φωνάζει τα ονόματα όσων έφταναν, τα τραπέζια γεμάτα σνακς και οι εθελοντές να γεμίζουν με τα μπρίκια νερό τα παγούρια από τα βαρέλια.

Και ξανά παρατεταμένη ανηφόρα, όπου σταματούν οι ομιλίες, οι πιο δυνατοί κερδίζουν έδαφος, ενώ όσοι γελάστηκαν και πίεσαν τις κατηφόρες νωρίτερα προχωράνε με περισσότερη σύνεση πια. Τοπία μαγευτικά. Γεφύρια στρωμένα με τσουβάλια για ασφάλεια, πέτρες που ήθελαν προσοχή,  αλλά σε κανένα σημείο η δυσκολία της διαδρομής δεν στερούσε από τον αθλητή τη χαρά της συμμετοχής σ’ αυτόν τον αγώνα.

Σε όλο το μήκος της διαδρομής του αγώνα ήταν σκορπισμένοι 45 εθελοντές από το Σώμα Σαμαρειτών, Διασωστών και Ναυαγοσωστών του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού Κατερίνης, οι οποίοι ανέλαβαν  την Υγειονομική και Διασωστική κάλυψη του αγώνα.

Στην τελευταία στροφή του αγώνα, μικρά αγόρια και κορίτσια έδιναν οδηγίες για την σωστή κατεύθυνση και ο αθλητής περνούσε την αψίδα του τερματισμού όπου τον περίμεναν άφθονοι θεατές. Και πάλι ο Δημήτρης Βενετικίδης και η Κα Νίκα στο μικρόφωνο και η Γιώτα Πολατίδου όπως και κάθε χρόνο να περνάει το μετάλλιο σε κάθε αθλητή.

Το κρύο του Δεκέμβρη δεν αφήνει και πολλά περιθώρια για χαλαρές κουβέντες στον τερματισμό. Έτσι αφού άλλαζαν ρούχα, οι αθλητές είχαν την ευκαιρία να μοιραστούν στους χώρους εστίασης που παραχώρησε η XXIV Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία Λιτοχώρου το γεύμα,  που περιλάμβανε ζεστή κοτόσουπα από το εστιατόριο «Ελληνικό» του Κ. Κουτρούλα, γλυκό από το ζαχαροπλαστείο Λιάγκας και φρούτα από την εταιρεία Proto. A. E.

Η ημέρα τελείωσε με τις απονομές που πρωτοτύπησαν φέτος και αντί για κύπελλο δόθηκαν στους νικητές χειροποίητα τρόπαια που δεν άφησαν κανέναν παραπονεμένο για την αισθητική τους.

Για άλλη μια φορά γέμισε για ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο το Λιτόχωρο επισκέπτες  από όλη την Ελλάδα. Σίγουρα οι αθλητές ξέφυγαν για λίγο από την ξέφρενη ταχύτητα της καθημερινότητάς τους και επέστρεψαν γεμάτοι εικόνες και σχέδια για τη νέα χρονιά που έρχεται. Ο 9ος Χειμωνιάτικος Ενιπέας έριξε όμορφα την αυλαία του και μαζί με τον Καστόρειο Ορεινό Ημιμαραθώνιο σηματοδότούν και φέτος το τέλος μιας ακόμη πολύ συναρπαστικής αγωνιστικής σεζόν για το Ορεινό Τρέξιμο.

Άντζυ Τερζή
Photo copyright: Μιχάλης Φωτεινός, Shooting Therapy, Σπύρος Μαυρολαμπάδος, Βαγγέλης Πάρρης, Olympus Marathon, Μαρία Ζολώτα